‘’Εσύ που βλέπεις τα πάντα από ψηλά εσύ που βλέπεις το δίκιο και το άδικο δες πως φυλάξαμε χρυσή κληρονομιά πες μου τι είναι πια καλύτερο απ’ το θάνατο τώρα το ξέρω να γυρίσω είναι αργά για την ψυχή μου μονάχα θα επιμένω’’

Κοινωνική αποσύνθεση

Απόψε τα βλέμματα μας δεν διασταυρώνονται. Βρίσκουν απάγκιο στο κενό. Η υγρασία της πόλης φωλιάζει στις ατσάλινες καρδιές μας. Την αγκαλιάζουμε και την αφήνουμε να πράξει. Να διασφαλίσει την ασάλευτη πορεία του καπνού. Αυτή μας απέμεινε, έπειτα από τη βουβή μάχη του κεριού με την Τραμουντάνα. Προλάβαμε και σώσαμε την φλόγα, την πλαγιάσαμε στις αρνήσεις μας. Σώσαμε μαζί και τις κραυγές μας. Σήμερα τις ξαμολάμε, γίνονται ιαχές και ταξιδεύουν. Βολτάρουν στα έρημα στενά που αλωνίσαμε. Σμίγουν στα παγκάκια της πλατείας που ξεμείναμε. Μιμούνται τους ήχους της εξάτμισης και τις άναρχες πανκ μελωδίες που φάλτσα τραγουδήσαμε. Όλες μαζί καταλήγουν στο προαύλιο. Ταρακουνάν τα ντουβάρια που λερώσαμε παρέα. Σπάνε τα άδεια μπουκάλια που ξεχάσαμε στο τσιμέντο. Ξάφνου οι κραυγές ενώνονται και βγάζουν νόημα, ενορχηστρώνουν τα συνθήματα που λαχτάρησαν την δικιά τους Ουτοπία.

Την Κυριακή 25 Φεβρουαρίου έφυγε από τη ζωή στα 27 του, ο σύντροφος και φίλος Χρήστος Β. Με την πειρατική σημαία στο κατάρτι σάλπαρε, για το δικό του νησί της Ουτοπίας. Ήταν 15 χρονών όταν πέρασε το κατώφλι του στεκιού και σχεδόν αμέσως μπήκε στην συνέλευση. Από την αρχή με ενεργό ρόλο και απόσταση από τις φλυαρίες έθετε τα δικά του ‘’γιατί’’, πάντα με την παιδική του αθωότητα και αφού άκουγε τους πάντες. Αργότερα διάλεξε τις αυτόνομες διαδρομές και την Rock n Roll στάση ζωής στην punk εκδοχή της.

Παρέμεινε κομμάτι της κατάληψης μέχρι την επανακατάληψη του 2019. Τότε κατά τη διάρκεια εργασιών χτισίματος οι υπάλληλοι της πρυτανείας σαμποτάρανε τον κεντρικό ηλεκτρικό πίνακα…ο Χρήστος ήταν ξανά εκεί για να τους χαλάσει τα σχέδια. Πάντα πρόθυμος να βοηθήσει ότι πρόβλημα και να είχες χωρίς να το πολυσκεφτεί, πάντα χαμογελαστός, πάντα έντιμος και ειλικρινείς.

Η Punk κοινότητα φτώχυνε, έχασε έναν πραγματικό Αλήτη. Οι γροθιές που υψώσαμε σε πορείες και συναυλίες άγγιξαν τον ουρανό. Οι κουβέντες, τα πειράγματα, τα ξενύχτια και οι παρέες που μοιραστήκαμε, θα μας συντροφεύουν για πάντα. Το χαμόγελο και το πείσμα του θα είναι για μας πυξίδα: Όταν καταστρώνουμε νέους χάρτες, όταν φορτώνουμε στα αμπάρια τα κανόνια. Όταν σε φουρτουνιασμένες θάλασσες θα αναζητάμε τηνΙθάκη και ας ξέρουμε πως μοιάζει με … χαμένη Ατλαντίδα.

Για ανθρώπους σαν τον Χρήστο δεν πρέπουν δάκρυα. ‘’ Ξεκολλάτε ρε’’ τον ακούμε να μας λέει. Δεν είναι για εμάς τα μοιρολόγια. Εμείς τους συντρόφους μας τους τραγουδάμε και κουρνιάζουμε στις στιγμές που περάσαμε μαζί τους. Και με το Χρήστο οι όμορφες στιγμές ήταν πολλές. Σε κάθε βήμα μας θα είναι δίπλα μας. Σε κάθε σκέψη μας παρών. Του υποσχόμαστε πως τα μέρη, που έστω για λίγο ζήσαμε -έτσι όπως μονάχα εμείς θέλαμε – δεν θα ξεχάσουν ποτέ τις φωνές μας , τα χαμόγελα και τους όρκους που δώσαμε, να αγωνιζόμαστε για όσο αναπνέουμε.

Για τον Χρήστο που δεν σήκωνε το άδικο

…Και για όλους τους λόγους του κόσμου

Καλό ταξίδι Σύντροφε, τα καλά παιδιά του rock n roll δε πεθαίνουν ποτέ

ποτέ.

Τα λέμε…

ΚΑΤΑΡΑΜΜΕΝΑ 27

STAY PUNK :. STAY REBEL

ΧΡΗΣΤΑΚΗ PUNKY ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΕ ΞΕΧΝΑΜΕ ΜΕ ΤΡΕΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ

ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΩΝ :. ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΠΑΛΑΒΕΣ ΜΑΣ ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ UTOPIA A.D.