Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ & ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Η δικαιοσύνη ως έννοια είναι από εκείνες που μαθαίναμε στο σχολείο ότι ανήκουν στις αφηρημένες. Η δικαιοσύνη είναι αφηρημένη κι αφαιρείται από τις ζωές μας όταν εννοείται απλώς ως η ελεγκτική εξουσία του πού εφαρμόζεται ο νόμος. Ο νόμος που ορίζεται από εκείνη την άλλη εξουσία, τη νομοθετική, που άλλο νόμο ορίζει για εμάς, άλλο για «τον εαυτό της». Και αυτή η αφαίρεση εξασφαλίζεται ότι θα συνεχίσει να ισχύει, μέσα από εκείνη την άλλη την τρίτη εξουσία, την εκτελεστική. Έτσι, ποιό είναι τελικά το δίκαιο; Νιώθει κανείς ότι ζούμε σε ένα κόσμο δίκαιο; Είναι δίκαιη η δικαιοσύνη τους;

Αυτό που είναι η δικαιοσύνη ως εξουσία, είναι ένα σύμπλεγμα σχέσεων κέρδους, είναι ένα εργαλείο στα χέρια του κράτους. Οι δικαστές και οι εισαγγελείς, σε αγαστή συνεργασία με αστυνομία και στρατό, θεσμούς και παρακράτος, μαφίες και εκκλησία, media και αφεντικά, παράγουν ιδεολογία, κέρδος και φυλακές. Εκφοβισμό, σωφρονισμό και απομόνωση.

Η κυριαρχία, δεδομένης της επιβολής της, υπονομεύει αυτόματα την έννοια της δικαιοσύνης. Η μόνη δικαιοσύνη που μπορεί να υπάρξει είναι αυτή που εμείς οι ίδιοι θα ασκήσουμε μέσω της αυτοδικίας .

Αυτοδικία σημαίνει ότι εκφράζω έμπρακτα την αντίδραση στην καταπίεση που υφίσταμαι. Σημαίνει ότι ξεπερνώ το στάδιο της άμυνας. Οργανώνω την αντίσταση, επιλέγω τον τρόπο, τόπο, χρόνο και περνάω στην αντεπίθεση.

Αυτοδικία γιατί δεν μας αναλογεί να αφήνουμε τις ζωές μας στα χέρια της εκάστοτε εξουσίας, γιατί αν δεν ασχοληθούμε οι ίδιοι με όσα μας περιορίζουν, δεν θα το κάνει κανείς για μας. Η μόνη “δικαίωση” που επιδιώκουμε να έρθει είναι η καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας.

Ο καθένας μπορεί, και πρέπει, να μάθει να γίνεται επικίνδυνος σε όσους καταπατούν την αξιοπρέπειά μας.

Ζούμε σ’ έναν άδικο και απάνθρωπο κόσμο. Σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχούν αφεντικά και συμβιβασμένοι υπήκοοι. Βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα γιγαντιαίο σύστημα που τείνει να καταλάβει κάθε γωνιά της γης, κάθε πτυχή της ύπαρξης, κάθε έκφραση του μυαλού και του σώματός μας. Νόμος του είναι το κέρδος, η εκμετάλλευση ανθρώπου και φύσης, η ατομική ιδιοκτησία και το προσωπικό βόλεμα. Τα πάντα γύρω μας μετατρέπονται σε εμπορεύματα: οι βιοτικές μας ανάγκες, τα υλικά αγαθά, η φύση, οι ιδέες, οι εμπειρίες ακόμη και οι ίδιοι οι άνθρωποι. Εμπορεύματα που για να τα εξασφαλίσουμε αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε μια ζωή σε άχρηστες, ανούσιες και συχνά επικίνδυνες δουλειές. Ζούμε με υποκατάστατα, όλο και πιο μόνοι, όλο και πιο φοβισμένοι. Το περιβάλλον μας, τσιμεντένιες μπατσοκρατούμενες πόλεις, σπίτια κλουβιά, σχολεία φυλακές, δρόμοι, αυτοκίνητα και ελεγχόμενοι και γυαλιστεροί χώροι λατρείας του εμπορεύματος. Όλοι μας βιώνουμε το γενικευμένο ψέμα και την καταπίεση και όλοι είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε το αδιέξοδο του κυρίαρχου τρόπου ζωής.

Γύρω μας, μέσα μας και ενάντιά μας διεξάγεται ένας καθημερινός ολοκληρωτικός πόλεμος. Ένας πόλεμος ενάντια σε κάθε τι ζωντανό, ενάντια σε οτιδήποτε δεν μπορεί να ορίσει και να ελέγξει η κάθε είδους μικρή και μεγάλη εξουσία. Βία και απειλή χρήσης της, φόβος, κοινωνικοί εκβιασμοί, μαζικά ψέματα και υποσχέσεις για ευτυχία, ασφάλεια κι ευημερία. Ο έλεγχος, η αφομοίωση και η καταστολή ξεκινάνε από την οικογένεια και το σχολείο και καταλήγουν στην αστυνομία, στην τηλεόραση, στα όνειρα πλουτισμού και καριέρας, στην καταναλωτική λατρεία. Όμως, όσο αυτονόητη και ανίκητη εμφανίζεται η εξουσία, όσες μεθόδους ελέγχου, ενσωμάτωσης και καταστολής κι αν χρησιμοποιεί, πάντοτε θα υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που θα αμφισβητούν την παντοδυναμία της και θα βρίσκουν τους τρόπους και τα μέσα να εκφράζονται ελεύθερα, να αγωνίζονται για μια ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή.

Έχουμε πόλεμο λοιπόν, ο οποίος διεξάγεται, φανερά και αθέατα, σε όλα τα πεδία της καθημερινής ζωής. Πίσω από ένα θρανίο, πάνω από ένα μηχάνημα, μπροστά από μια τηλεόραση. Κανείς δεν δικαιούται να παραμένει ανυποψίαστος σ’ αυτή την πραγματικότητα. Όταν η κοινωνία επιλέγει την ουδετερότητα σ’ ένα πόλεμο που καθημερινά διεξάγεται εναντίον της από την εξουσία και τους μηχανισμούς έλεγχου και πειθάρχησης, τότε συναινεί στον αργό θάνατό της.

Συνειδητά, λοιπόν, ραδιουργούμε ενάντια σε ότι μας καταπιέζει, σε ό,τι μας κλέβει τη ζωή. Προσπαθούμε να προσθέσουμε λίγες σταγόνες νερό στο ποτάμι που φουσκώνει.

Απέναντι μας η εξουσία και οι μηχανισμοί της.

Οι φυλακές τους, όμως, δεν μας χωράνε όλους. Το πάθος για την ελευθερία δεν φυλακίζεται. Μέρα με τη μέρα δυναμώνει και παίρνει τους δρόμους για να συναντηθεί με όσους ανθρώπους σ’ αυτή την κοινωνία παραμένουν ζωντανοί. Με όσους αρνούνται να αφήσουν την υπόθεση του μέλλοντός τους στους δυνάστες τους. Με όσους βλέπουν το δίκιο με τη μεριά των καταπιεσμένων.

Για να αντιληφθούμε τι εστί αστική δικαιοσύνη, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην επικαιρότητα . Αθωώσεις (παιδιο)βιαστων, ξέπλυμα κρατικών εγκλημάτων , δικογραφίες για την δίωξη της κοινωνικοπολιτικής δράσης, εξοντωτικά νομοθετήματα  με καθαρά ταξικό πρόσημο, τρομονόμοι,  βάναυσες συνθήκες κράτησης καθώς και παράνομη άρνηση της απόλυσης υφ’ όρων, πολιτικών κρατουμένων, είναι ενδεικτικά μόνο, όσα έχει στο μενού του ο θεσμός της δικαιοσύνης .

Η δικαιοσύνη όσο κι αν παρουσιάζεται ως “τυφλή” , δηλαδή αντικειμενική και μη προκατελλειμενη , βλέπουμε ότι η ζυγαριά της γέρνει είτε προς το να φέρεται τιμωρητικά σε ποιον τολμά να διεκδικήσει την αξιοπρέπεια του ,είτε να δικαιολογεί και να καλύπτει τις πιο ειδεχθείς μορφές καταπίεσης. Μέσα στην καπιταλιστική δυστοπία που ζούμε, που μας θέλει πειθήνιους και σιωπηλούς , η δικαιοσύνη και η δικαστική εξουσία δεν αποτελεί ξεχωριστή οντότητα αλλά αλληλένδετο κομμάτι του κράτους , με κύριο ρόλο της την δημιουργία /κατασκευή και την επιβολή του αποδεκτού ή μη, του κανονικού ή του παρεκκλίνοντος, του αθώου ή του ενόχου.

Για εμάς η δικαιοσύνη απέχει πολύ από την θεσμική της αποτύπωση και αντανάκλαση της στην κοινωνία . Στεκόμαστε απέναντι και ενάντια σε κάθε μορφή επιβολής και εξουσίας , απέναντι σε κάθε καταπιεστικό θεσμό που δημιουργεί ανισορροπίες αποδίδοντας πλεόνασμα ισχύος σε κάποιους και καταπιέζοντας άλλους . Για εμάς δικαιοσύνη είναι η διατήρηση των κατάλληλων συνθηκών με τα απαραίτητα εργαλεία ,ώστε να είμαστε πολιτικά συνεπείς απέναντι στα προτάγματα μας , στους στόχους και στην ιδεολογία μας. Να παλέψουμε για το γκρέμισμα και της τελευταίας φυλακής, για την κατάργηση των νόμων , για τους καταπιεσμένους/ες και τους εκμεταλλευόμενους/ες ,που η κοινωνία τους έβγαλε στο περιθώριο και η αστική δικαιοσύνη τους έβαλε στο στόχαστρο.