Την ημέρα των φοιτητικών εκλογών αναρτήσαμε πανό κατά των εκλογών της αποστείρωσης των πανεπιστημίων καθώς και πανό για την επιστροφή των πραγμάτων που κατασχέθηκαν από τις πρυτανικές αρχές μετά την εκκένωση του στεκιού στις 7 Φεβρουαρίου.

Ακολουθεί το κείμενο:

ΨΗΦΙΖΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Οι έμποροι της ελπίδας ξανάρχονται…

Στήνουν πάλι τις κάλπες αναζητώντας νέα έγκριση στη συνέχιση της επιβολής τους (και) μέσα στις σχολές.

Πανικόβλητοι μοιράζουν υποσχέσεις, προσπαθώντας να συγκινήσουν και να αποσπάσουν την προσοχή των φοιτητ(ρι)ών.

Με την πρόφαση ότι ο άνθρωπος γεννιέται κοινωνικό και πολιτικό όν, η εξουσία ριζώνει βαθιά μέσα μας την πεποίθηση πως ο μόνος τρόπος απόκτησης αυτών που επιθυμούμε είναι μέσω της αντιπροσώπευσης.

Έτσι, από την σχολική μας ηλικία προσπαθούν να μας προετοιμάσουν γι’αυτό που ακολουθεί.

Ερχόμενοι/ες, έπειτα, από την 12ετή πείρα αποβλάκωσης στα θρανία της υπακοής, στους δρόμους της “ακαδημαικής κατάρτησης”, καταλήγουμε στο να μένουμε αδιάφοροι/ες στην παρουσία των κομμάτων.

Στην πλειοψηφία μας είμαστε άβουλοι/ες και απρόθυμοι/ες να πάρουμε τις δικές μας αποφάσεις με αποτέλεσμα να αποδεχόμαστε άκριτα την αντιπροσώπευση και τα προτάγματα των παρατάξεων, σε θέματα που μας αφορούν άμεσα.

Κάθε χρόνο οι κομματικές στάνες αναζητούν την ψήφο των φοιτητ(ρι)ών, στήνοντας περίτεχνα πανηγύρια, χορούς και ρουσφέτια.

Για εκείνους δεν είσαι τίποτα περισσότερο από έναν ακόμη αριθμό στα εκλογικά τους ποσοστά, ενώ οι ίδιοι δεν πασχίζουν για κάτι λιγότερο από την κατάκτηση της δόξας, τις αυξημένες κομματικές εισφορές και την εξασφάλιση της εύνοιας των “μεγαλοκαθηγητών”.

Οι φοιτητικές εκλογές είναι ακόμη ένα σκαλοπάτι στην πυραμίδα της εξουσίας.

Φοιτητικές, ευρωπαϊκές, βουλευτικές (εκλογές)… Οι ονομασίες πολλές, η ουσία όμως ίδια: Λίγοι διαφεντεύουν και μιλούν για χάρη κάποιων άλλων που απλά επαναπαύονται και αρνούνται να καθορίσουν οι ίδιοι τις ζωές τους.

Η νοοτροπία της ανάθεσης δεν αφορά τίποτε άλλο από την πρόκληση του αισθήματος της ανικανότητας για αυτοδιαχείρηση της ζωής σου.

Η εξουσία γεννά εξουσία και οι εκλογές την διαιωνίζουν, με αποτέλεσμα οι αφέντες να σε καθορίζουν, να σε περιορίζουν...

Εμείς, απ’την άλλη, σαμποτάρουμε κάθε είδους εκλογική διαδικασία και αρνούμαστε να γίνουμε μαριονέτες στα χέρια τους.

Αν οι τόσες εκλογές δεν μπόρεσαν να μας πείσουν για το τι σημαίνει εγκατάλειψη και ανανέωση της εμπιστοσύνης στην εξουσία, σήμερα τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα.

Ξαναστήνουν τις κάλπες και περιμένουν…

Μας περιμένουν ανάμεσα σε πλαστικά σημαιάκια, πλαστικά χαμόγελα και χειραψίες… Ευγενικοί, πάντα έτοιμοι για εξυπηρετήσεις (ρουσφέτια).

Ξαναστήνουν τις κάλπες και περιμένουν…

Μας περιμένουν να τρέξουμε σαν πιστά σκυλιά, υπάκουα στη φωνή των αφεντικών τους, που τους λένε:

«Ήρθε η στιγμή να αποκυρήξετε, για μια ακόμα φορά, την ιδέα της εξέγερσης ενάντια στην εκμετάλλευση σας και να υπακούσετε στην εξουσία.

Ήρθε η στιγμή να διαλέξετε δεσμοφύλακες, δηλαδή να ψηφίσετε

Ξαναστήνουν τις κάλπες και περιμένουν… Ας τους αφήσουμε να περιμένουν…

…Και ας φτιάξουμε τις δικές μας μορφές οργάνωσης που δεν θα δέχονται την ύπαρξη «ειδικών», όπου όλοι/ες θα αποφασίζουμε και θα δραστηριοποιούμαστε μαζί.

Χωρίς ιεραρχίες και διαμεσολαβήσεις, ενάντια στα σχέδια της εξουσίας.

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΑ.

Η επανάσταση θα γίνει όταν οι άνθρωποι θα πάψουν να αναθέτουν εξουσίες, όταν θα πάψουν να διαλέγουν δεσμοφύλακες, όταν θα πάψουν να επιτρέπουν σε κάτι τέτοια ανθρωπάκια να λένε: «Μου δώσατε το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να ενεργώ για λογαριασμό σας».

Η εξουσία θα γκρεμιστεί τη μέρα που οι άνθρωποι θα πάψουν να την επιβάλλουν στον εαυτό τους, τη μέρα που θα πάψουν να δημιουργούν κατηγορίες προνομιούχων, κυβερνητών, καταπιεστών.

Οι καταπιεσμένοι/ες δεν έχουμε ανάγκη από τις εκλογές. Όπως ένα εργοστάσιο δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τους/τις εργάτ(ρι)ες το ίδιο και το σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τις εκλογές.

Η ιστορία, λοιπόν, προειδοποιεί πως οι εκλογές βλάπτουν τις ελευθερίες όλων μας. Αντιστάσου στην εκλογική απάτη/νάρκωση.

Η κάλπη είναι σαν το στομάχι ό,τι και να την ταΐσεις σκατά θα βγάλει.

Αναρχικό Στέκι Utopia A.D (Από το 2003 και συνεχίζουμε)