Η 12η του Απρίλη θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας, ως η ημέρα όπου η έμπρακτη αλληλεγγύη έγινε πραγματικότητα και όλα τα συνθήματα που φωνάζουμε στις πορείες και γράφουμε σε τοίχους και πανό έλαβαν σάρκα και οστά.

Σύντροφοι και συντρόφισσες από κάθε γωνιά του ελλαδικού χώρου ήρθαν να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να πετύχουμε την ανακατάληψη του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D.

Σε μία περίοδο που κυριαρχεί η απογοήτευση η ηττοπάθεια και η μιζέρια, ο ερχομός των συντρόφων και των συντροφισσών έσπασε αυτή την αρρωστημένη κανονικότητα, δημιουργώντας έτσι έναν καμβά συναισθημάτων, υπενθυμίζοντας παντού πως είμαστε ακόμη εδώ.

Την ημέρα αυτή, -αλλά και τις επόμενες με όσα άτομα παρέμειναν στην Κομοτηνή- ζήσαμε στιγμές χαράς και συγκίνησης, βλέποντας συντρόφους που υπήρξαν στη πόλη και στη συνέλευση μας, γνωρίσαμε ανθρώπους που έκαναν χιλιόμετρα χωρίς να γνωριζόμαστε ζωντανεύοντας την αλληλεγγύη, ξαναείδαμε συντρόφους και συντρόφισσες που έχουμε βρεθεί στους αγώνες και χαρακτηρίζονται από τη συνέπια τους, αλλά και σύντροφοι που δε μπόρεσαν να παρευρεθούν, μας έδωσαν δύναμη και χαρά με τις κινήσεις αλληλεγγύης τους.

Η 12η του Απρίλη δεν ήταν ένα πυροτέχνημα, ήταν οι συντροφικές και ειλικρινείς σχέσεις που οικοδομούμε όλα αυτά τα χρόνια με ανθρώπους οι οποίοι με τη σειρά τους κάνουν το ίδιο με άλλους, έτσι και οι άγνωστοι μεταξύ μας γνωριστήκαμε.

Από την πρώτη στιγμή της εκκένωσης του στεκιού μας στις 7 του Φλεβάρη, σινιάλα αλληλεγγύης ήρθαν από διάφορες περιοχές. Από κάποιες ήταν αναμενόμενη ενώ από άλλες, ευχάριστες εκπλήξεις.

Άμεσα σινιάλα αλληλεγγύη ήρθαν από όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα  δίνοντας μας δύναμη, στέλνοντας παράλληλα ξεκάθαρα μηνύματα πως όσο και να εντείνεται η καταστολή και να αυξάνετε η συχνότητα των εκκενώσεων, η Αναρχία είναι εδώ και θα συνεχίζει να πολεμά ακόμη και αν κάποιες φορές φαίνεται ο αναρχικός αγώνας να είναι όμοιος με την κατάρα του Σίσυφου.

Απολογιστικά, ως αναφορά το τριήμερο 12, 13 και 14 Απρίλη, ήταν ένα τριήμερο ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και άλλη μία οργανωτική εμπειρία με τα σωστά και τα λάθη της. Ένα χρήσιμο μάθημα για τις περεταίρω κινήσεις και διαδρομές που θα ακολουθήσουν τα νεαρότερα άτομα αλλά και τα νέα δεδομένα καταστολής και στην επαρχία.

Η πρώτη ημέρα ξεκίνησε όπως ακριβός είχε οργανωθεί από πριν. Με ακρίβεια δευτερολέπτου βρεθήκαμε στις 11:30 το πρωί στο στέκι και μέσα σε πέντε λεπτά αλλάχτηκε η κλειδαριά και επανακαταλάβαμε τον χώρος. Ακολούθησε το μοίρασμα αρμοδιοτήτων των ατόμων τις περιφρούρησης και ο εξοπλισμός. Παράλληλα σύντροφοι και συντρόφισσες ακροβολισμένοι σε διάφορα σημεία ης πόλης ενημέρωναν για τις κινήσεις των μπάτσων αλλά και εφοδίαζαν τις ομάδες περιφρούρησης (φαί, νερό, καφέδες κτλ). 

Από το μεσημέρι η πόλη άρχισε να γεμίζει κάθε λογιών μπάτσους μεταφερόμενους από γειτονικές πόλεις και από την Θεσσαλονίκη. Αυτό είχε ως συνέπια να ενταθεί η περιφρούρηση. Η προγραμματισμένη εκδήλωση έγινε με καθυστέρηση μίας ώρας και συνοπτικά. Αργά το απόγευμα και ενώ οι μπάτσοι που κάλεσε από την πρώτη στιγμή ο πρύτανης Φώτης Μάρης είχαν κάνει παραπάνω από αισθητή την παρουσία τους στο κέντρο, ήταν άφαντοι στη περιοχή της παλιάς νομικής αποφασίστηκε πορεία. Η πορεία είχε δυνατό παλμό και αποφασιστικό χαρακτήρα καθιστώντας την αστυνομική παρουσία άφαντη. Αφού πέρασε από την κεντρική πλατεία, η πορεία κατέληξε στο στέκι. Εκεί κάποια άτομα παρέμειναν να προετοιμάσουν το πάρτι που ακολούθησε και τα υπόλοιπα άτομα πήγαν να ξεκουραστούν. Το βράδυ και την επόμενη μέρα αποχαιρετίσαμε κάποιους συντρόφους ανανεώνοντας το ραντεβού για όπου χρειαστεί.

Νωρίς το πρωί (06:20) της δεύτερης ημέρας, η περιοχή της παλιάς νομικής περικυκλώθηκε από περίπου 80 μπάτσους και παραβιάστηκε η πόρτα του στεκιού. Οι σύντροφοι/ισσες που προσέγγισαν την παλιά νομική στις 07:30 αντίκρισαν μια πρωτοφανή αστυνομική κινητοποίηση για τα δεδομένα της Κομοτηνής και ένα lock out.

Στη συνέλευση που ακολούθησε, εν τέλει αποφασίστηκε πως παρ όλη την αστυνομική παρουσία στην παλιά νομική, οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις για τις 13 και 14 Απριλίου θα επιδιώξουμε να γίνουν κανονικά,  κάτι που καταφέραμε με επιτυχία, με τις εκδηλώσεις να έχουν μαζικότητα και πολύ ενδιαφέρων.

Συμπερασματικά, εκ του αποτελέσματος δεν μπορούμε να θεωρήσουμε την μεγαλειώδη κινητοποίηση αλληλεγγύης πετυχημένη, αλλά με βάση τα όσα προαναφέρουμε στην αρχή του κειμένου είναι εξίσου σημαντική με μια πετυχημένη ανακατάληψη.

Κάνοντας μια δημόσια αυτοκριτική, θεωρούμε πως έγιναν κάποια λάθη τα οποία βαραίνουν αποκλειστικά τη συνέλευση μας. Μπορεί αν τα αποφεύγαμε να μην άλλαζε το αποτέλεσμα όμως είμαστε υποχρεωμένοι να τα αναφέρουμε.

Αρχικά ο αυτοεγκλωβισμός μας στον χώρο της παλιάς νομικής, σε συνδυασμό με κάποιες υπερβολικές ενημερώσεις από εξωτερικούς παράγοντες δημιούργησαν ένα αγχωτικό κλήμα, εκνευρισμό και κούραση. Αποτέλεσμα αυτού ήταν άτομα που δεν είχαν εμπειρία σε παρόμοιες καταστάσεις να νιώθουν κάποια ανασφάλεια.

Η σταθερή και δυναμική περιφρούρηση ακόμη και την ώρα που είχε προγραμματιστεί η εκδήλωση, σε συνδυασμό με την αστυνομοκρατία στο κέντρο της πόλης, απέτρεψαν κάποιων κόσμο που ήθελε να την παρακολουθήσει ακόμη και να μπει στο προαύλιο. Η εντύπωση που δόθηκε ήταν πως η εκδήλωση βρισκόταν σε δεύτερη μύρα αφού καθυστέρησε πολύ να προετοιμαστεί ο χώρος.  

Την επόμενη μέρα όταν έγινε το lock out και η παραβίαση της πόρτας του στεκιού από τους μπάτσους με εντολή του πρύτανη, καθυστερήσαμε να συγκεντρωθούμε και κάναμε μια κλειστεί πολύωρη συνέλευση όπου μετά από εντάσεις καταλήξαμε στις προαναφερθέντες αποφάσεις αναφορικά με τις εκδηλώσεις.

Εκ των υστέρων θεωρούμε πως θα έπρεπε να καλεστεί όσο ποιο άμεσα γινόταν συγκέντρωση το πρωί, σε κεντρικό δημόσιο χώρο και αφού γίνει μια ενημέρωση για την κατάσταση που επικρατεί στην παλιά νομική, να ακολουθούσε πορεία με προσπάθεια να προσεγγίσουμε το σημείο.

Το βράδυ της τρίτης ημέρας, έγινε προσπάθεια ανακατάληψης, που όμως απέτυχε λόγο λάθος εξοπλισμού κλειδώματος αλλά και της συνεχιζόμενης αστυνομικής παρουσίας στην περιοχή.

Κλείνοντας θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έκαναν χιλιόμετρα (άλλοι/ες λιγότερα και άλλοι/ες περισσότερα) για να στηρίξουν την προσπάθεια μας, αλλά και τους συντρόφους και συντρόφισσες καθώς και τις συλλογικότητες που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με κείμενα, πανό, συνθήματα και υλικά.

Τέλος, να αναφερθούμε στο ριζοσπαστικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας και αυτό των φοιτητών/τριών της. Εκτός από τους “γνωστούς άγνωστους” φίλους και συντρόφους μας “περιφερειακά” του στεκιού, όλοι, όλες, όλα ήταν σχεδόν ανύπαρκτα και σε ότι αφορά την αλληλεγγύη στο στέκι, αφού πέραν κάποιας παρουσίας στις πρώτες συνελεύσεις αλληλεγγύης, κυρίως για τα πράματα που “κατασχέθηκαν” από την πρυτανική αρχή, δεν στήριξαν ποτέ το μπλοκ αλληλεγγύης του στεκιού στις πορείες που συμμετείχαμε, αλλά και ως πολιτικές δυνάμεις δεν κάνανε καμία κίνηση παρά μόνο ατομικά κάποια άτομα κάποιες φορές. 

Καταλαβαίνουμε τον τρόπο σκέψεις τους και τον αξιακό τους κώδικα, απλά ως αναφορά το κομμάτι των πολιτικοποιημένων φοιτητών και φοιτητριών θα περιμέναμε έστω και μια ελάχιστη κίνηση καταδίκης της νέας εισβολής των μπάτσων μετά από πρυτανική εντολή μέσα σε διάστημα δύο μηνών. Αντ’ αυτού, οι επαγγελματίες επαναστάτες και αυτοί/ες/α που επαναστατούν στις οθόνες των κινητών τους, είναι ικανοί/ες/α να μας κατηγορήσουν για την εισβολή των μπάτσων λόγο της ανακατάληψης (αν δε το έχουνε κάνει ήδη).  

Την στιγμή που γράφετε το παρόν κείμενο τα πράγματα που “κατασχέθηκαν” από τις πρυτανικές αρχές συνεχίζουν να βρίσκονται σε ένα καθεστώς ομηρίας απλά και μόνο για να ικανοποιείτε το αρρωστημένο εγώ του πρύτανη Φώτη Μάρη και τα εθελόδουλα εγώ κάποιων υφισταμένων του.

ΟΤΙ ΔΕ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΕΣ

Αναρχικό Στέκι Utopia A.D