Ακολουθεί η εισήγηση του Αναρχικού Στεκιού Utopia A.D

Η εκδήλωση έχει ως βασικό στόχο να ανοίξει το ζήτημα της αναπηρίας και κατ΄επέκταση της καθολικής προσβασιμότητας και της αναγκαιότητάς αυτής σε όλες τις πτυχές τις καθημερινότητας. Τα ζητήματα που θα αναπτυχθούν θα αφορούν στην κριτική των ορισμών της αναπηρίας και κυρίως το πως αυτή ορίζεται στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία από το δόγμα της ατομικής ευθύνης και της ιατρικοποίησης που εμπεριέχει την ιατρική παρέμβαση και τη θεωρία της προσωπικής τραγωδίας, μέχρι την θεωρία του κοινωνικού μοντέλου. Μέσα από τη θεώρηση ότι η αναπηρία είναι μια κοινωνική κατασκευή που οδηγεί τους ανάπηρους σε κοινωνικούς περιορισμούς, είτε ως συνέπεια του μη προσβάσιμου περιβάλλοντος, είτε εξαιτίας αμφισβητήσιμων εννοιών, που κυριαρχούν, αναφορικά με τις δεξιότητες τους, επιθυμούμε να αναδείξουμε την ανάγκη ενός κινήματος αναπήρων που θα ενταχθεί μέσα στα ευρύτερα κοινωνικά επαναστατικά κινήματα που διεκδικούν ένα καλύτερο, άρα και προσβάσιμο, κόσμο ισοτιμίας και αλληλεγγύης. 

Τα άτομα με αναπηρία στιγματίζονται, με βάση τις κυρίαρχες αξίες που επιβάλλονται στην κοινωνία με κύριο επιχείρημα τη μειωμέ­νη εργασιακή τους απόδοση.

Στο σημερινό κόσμο, όπου εκτός από την μπίζνα και το χρήμα, κυριαρχεί το «άριστο», συνεπώς κι αρτιμελές, το σώμα του ανθρώπου με αναπηρία σημασιοδοτείται ως μη-παραγωγικό, ενώ ο βαθμός αναπηρίας εκτιμάται με βάση ένα φαντασιακό πρότυπο αποδοτικού σώματος. Δηλαδή «αναπηρία» χαρακτηρίζεται η μειωμένη ικανότητα ενός ατόμου να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας από το κράτος και τα αφεντικά. Έτσι επιχειρείται ο αποκλεισμός τους από την εργασία, εμποδίζοντάς τους να καλύπτουν της καθημερινές τους ανάγκες.

Η αφήγηση περι αρτιμελούς σώματος έχει ως αποτέλεσμα την κατασκευή μιας πόλης και μιας κοινωνικής ζωής όπου άτομα με αναπηρία δεν είναι ευπρόσδεκτα. Tο ίδιο το κράτος με Προεδρικό Διάταγμα (370/1983) απαγορεύει την εισαγωγή ανθρώπων με αναπηρία στις κρατικές σχολές θεάτρου και χορού με το επιχείρημα περί αρτιμέλειας.    

 Η θέσπιση «ειδικών» κατηγοριών ξεκινά από το σχολείο και ακολουθεί πιστά κάθε παράμετρο της κοινωνικής και εργασιακής ζωής, αποτρέποντας την εξοικείωση μας με την ιδέα της πλήρους ένταξης των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνική πραγματικότητα.

Η έλλειψη υποδομών που οδηγεί στο απροσπέλαστο των πόλεων και το σχεδόν ανύπαρκτο των επιδομάτων, καθιστούν την ζωή με αναπηρία ένα αγαθό για όσους μπορούν να το αντέξουν οικονομικά. Έτσι εξαναγκάζονται να αρκεστούν σε μια απλή επιβίωση και αποκλείονται από κάθε δραστηριότητα.

Γιατί σε μία εξορθολογισμένη κοινωνία τα άτομα με αναπηρία δεν χρειάζεται να φαίνονται. Δείχνουν την ανορθολογική πλευρά της. Και ακόμα κι αν φαίνονται τότε αναμένεται από αυτά να σχηματίζουν σχέσεις μόνο μεταξύ τους εκπληρώνοντας το ρόλο τους ως υποσύνολο σε μία κατακερματισμένη πραγματικότητα. Tα αμήχανα βλέμματα καθρεφτίζουν αυτή ακριβώς την αντίληψη: οτιδήποτε ξεφεύγει από τις νόρμες του φυσιολογικού και αρτιμελούς δεν έχει χώρο σε μια παραγωγική κοινωνία. Η πολιτική ορθότητα μας αποκαλείπτεται ως πολιτική λύπησης. Είναι η συγκαλυμμένη εκδήλωση υπεροψίας μίας κοινωνίας που όταν κοιτάζει έναν άνθρωπο με αναπηρία δεν βλέπει κάτι άλλο πέρα από «ειδική περίπτωση».

Το συναίσθημα του οίκτου δεν είναι αντίθετο του κοινωνικού ρατσισμού. Εμείς βλέπουμε την αναπηρία ως ένα τρόπο ύπαρξης και διάδρασης με το περιβάλλον του συγκεκριμένου ατόμου. Γιατί η κοινωνικά ουσιώδης πλευρά της αναπηρίας δεν προσδιορίζεται από την βιολογία ή την ιατρική, αλλά εντοπίζεται στις κοινωνικές δομές. Αυτές ως ανεπαρκείς να υποδεχτούν τη διαφορετικότητα του ατόμου και τις ιδιαίτερες ανάγκες του, τελικά στοχεύουν στην περιθωριοποίηση όσων δεν ταιριάζουν στα κατεστημένα βιολογικά στερεότυπα δημιουργώντας ανθρώπους απόβλητους. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πολλές φορές η ίδια η πραγματικότητα απέδειξε ότι πολλοί από αυτούς κι αυτές που περιθωριοποιούνται με βιολογικά κριτήρια κατέχουν εξαιρετικές ικανότητες που θα μπορούσαν να αποβούν ευεργετικές για τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Οι φασίστες κάθε λογής, μέσα από τη φετιχοποίηση μιας κατα φαντασία βιολογικής υπεροχής έχουν πάρει ιστορικά θέση απέναντι στην αναπηρία. Τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί όπου εξοντώθηκαν μαζικά απόβλητοι (κατα τους ναζί) άνθρωποι, αφορούσε σε άτομα με αναπηρίες. Οι σημερινοί ιδεολογικοί τους απόγονοι συνεχίζουν να επικαλούνται λόγους ευγονικής για να προτείνουν ξεδιάντρωπα τον αποκλεισμό και τελικά τη φυσική εξόντωση των ανθρώπων με αναπηρία.

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ-ΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Αναρχικό Στέκι Utopia A.D