Αρχείο Μήνα Ιούλιος 2013

«Η ακαταμάχητη γοητεία της Δημοκρατίας»: Σημειώσεις για μια λέξη που δεν λέει να μας αφήσει

98

«Αυτά από μένα για σένα, Ω Δημοκρατία, για να σε υπηρετήσω κυρά μου!

Για σένα, για σένα κελαηδώ αυτά τα τραγούδια»

– Walt Whitman, ‘For You O Democracy’

του συντρόφου Γ.Σ.

Ο (όψιμος υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ) Σλάβοϊ Ζίζεκ σε ένα παλιότερο κείμενό του είχε διερωτηθεί κατά πόσον η δημοκρατία, λαμβάνοντας υπόψη τις χρήσεις που τις επιφυλάχτηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, έχει γίνει ένας όρος άχρηστος που ίσως θα έπρεπε να αφεθεί στον «εχθρό» να τoν κάνει ό,τι θέλει. Η ερώτηση του Ζίζεκ δια-τυπώθηκε σε μια ιστορική συγκυρία όπου η δημοκρατία ήταν το απόλυτο φετίχ. Πολύ παραπάνω από το να δηλώνει μια μορφή διακυβέρνησης, η Δημοκρατία ήταν ο δρόμος που όλα τα κράτη οφείλουν να διαβούν και ο προορισμός που πρέπει να φτάσουν, μια θέση που ουσιαστικά εξύψωνε τη δημοκρατία πάνω από την ιστορία (παρόλο που παραγόταν ιστορικά μέσω της διαδικασίας του «εκδημοκρατισμού») άρα και υπεράνω κάθε κριτικής. Φυσικά αναγνωρίζονταν «ατέλειες» στα υπάρχοντα δημοκρατικά πολιτεύματα, αλλά η Δημοκρατία καθαυτή δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί παρά επί κινδύνου οπισθοδρόμησης σε κάποιον τύπο ολοκληρωτισμού· ο μόνος ορθός δρόμος ήταν η σταδιακή βελτίωση, ένα εξελικτικό σχήμα με το οποίο ο κυρίαρχος λόγος δεν πρόβαλε μόνο την εικόνα του στο μέλλον αλλά συγχρόνως αποκήρυσσε και τις επαναστατικές «υπερβολές» του παρελθόντος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, επίσης, απονομιμοποιείτο οποιαδήποτε πρακτική δεν ενσωματωνόταν στο θεσμικό δίκτυο των φιλελεύθερων δημοκρατιών και επομένως νομιμοποιούνταν στρατιωτικο-αστυνομικές επεμβάσεις σε περιπτώσεις όπου η δημοκρατική τάξη, της οποίας ο ορίζοντας είχε γίνει παγκόσμιος, απειλείτο. (περισσότερα…)

συνέχεια

Νεκρή η 37χρονη Αναστασία Μπενικσή, που κρατούνταν στην απομόνωση των φυλακών Κορυδαλλού

2e1ax_omniatv_entry_ima9

Όπως ενημερώνει η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές, «πέθανε χθες από καρδιά η κρατούμενη Αναστασία Μπενικσή, 37 χρόνων, στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου κρατείτο στην απομόνωση κατηγορούμενη για υποθέσεις ναρκωτικών».

«Η Αναστασία είχε διαγνωστεί με πρόβλημα καρδιάς πριν 15 ημέρες, οπότε μεταφέρθηκε μετά από μια κρίση στο νοσοκομείο. Σύντομα την επανέφεραν στην απομόνωσή της, γιατί, υποθέτουμε, “δεν χρειαζόταν περαιτέρω θεραπεία”», τονίζει η Σ. Βωβού και προσθέτει:

«Στις 15 Απριλίου είχε αυτοκτονήσει στις ίδιες φυλακές η Μαρία Θεοδωράκη, που κρεμάστηκε στο κελί της (βλ. www.fylosykis.gr). Η Αναστασία, λίγες ώρες νωρίτερα είχε επίσης κάνει απόπειρα, αλλά, τότε, το προσωπικό την πρόλαβε. Χθες πέθανε από «φυσιολογικά αίτια», όπως φανταζόμαστε ότι θα γραφτεί στο πιστοποιητικό θανάτου, στο οποίο όμως δεν θα αναφέρεται πόσες γυναίκες πεθαίνουν ή αυτοκτονούν στις φυλακές της κρίσης, στις φυλακές που δεν ξέρουμε καν αν ήταν καλύτερες προ κρίσης. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι εκτός από τη Μαρία Θεοδωράκη που αναφέρουμε, πέθανε επίσης από «φυσιολογικά αίτια» (καρδιά) η Αθανασία Τζιούρα πριν δύο μήνες περίπου, σε ηλικία 53 ετών, στην ίδια πτέρυγα.

Πόσο «φυσιολογικά» μπορεί να είναι τα αίτια που οδηγούν στο θάνατο τόσες γυναίκες που δεν είναι σε ηλικία αποδημίας, έστω κι αν έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, που όπως ξέρουμε εντείνεται στο έπακρο στις συνθήκες κράτησης;

Να μην παραλείψουμε ότι στις φυλακές αυτές τις μέρες η θερμοκρασία ανεβαίνει ακόμα και πάνω από τους 38 βαθμούς, και δεν υπάρχει κλιματισμός. Πόσο να αντέξει μια ευπαθής καρδιά σ’ αυτές τις συνθήκες;

Είναι συνεπώς σωστότερο να μιλάμε για «φυσιολογικά αίτια» ή για συνθήκες εξόντωσης γι’ αυτές τις «νεκρές ψυχές»;

Αναδημοσίευση απο το: omniatv.com

συνέχεια

ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΝ 13ο -15ο ΑΙΩΝΑ

Είπαν στον Σωκράτη ότι κάποιος δεν είχε γίνει διόλου καλύτερος ταξιδεύοντας.
«Το φαντάζομαι», είπε, «πήρε μαζί του τον εαυτό του».
Montaigne
Το ίδιο φαίνεται έπραξαν και αρκετοί έλληνες που μετανάστευσαν τις προηγούμενες δεκαετίες με το όνειρο «μιας καλύτερης ζωής». Ξεχνώντας εύκολα και γρήγορα έβγαλαν μαχαίρι στους «κωλαλβανούς» που τόλμησαν να πανηγυρίσουν. Τι και αν παντού όπου υπάρχουν ελληνικές παροικίες παρελαύνουν, πανηγυρίζουν και γιορτάζουν με τα εθνικά τους σύμβολα. Η μνήμη πολλές φορές είναι επιλεκτική… «εμείς διδάξαμε πολιτισμό όπου και αν πήγαμε», λένε με μια φωνή. Το επιβεβαιώνουν, άλλωστε, και τα στατιστικά στοιχεία εγκλημάτων της Ν. Υόρκης, όπου οι πολιτισμένοι έλληνες κατά τη δεκαετία του ’20 και του ’30 κατείχαν την πρώτη θέση στη διάπραξη εγκλημάτων!!.1Ακούγοντας για άλλη μια φορά διάφορα από τα κάθε λογής παράθυρα, πιστεύουμε πως έχει ενδιαφέρον να δούμε την πορεία των αλβανικών φύλων στον ελλαδικό χώρο και την παρουσία τους εδώ, που χρονολογείται από τα τέλη του 13ο αιώνα. Διευκρινίζοντας ότι η δημιουργία εθνών συντελείται παράλληλα με την δημιουργία κρατών χωρίζοντας ανθρώπους και λαούς και τοποθετώντας τους υπό τη σκέπη ενός έθνους κράτους και μιας κοινής εθνικής συνείδησης. Για πολλούς αιώνες οι πληθυσμοί των Βαλκανίων ζούσαν σε ετερόκλητες κοινωνίες μεταξύ φατριών και φαρών και η ταυτότητα του κάθε ανθρώπου προσδιορίζονταν από ένα ευρύ φάσμα παραμέτρων. Σημαντικά κριτήρια ήταν η θρησκευτική πίστη, η κοινωνική και επαγγελματική θέση. (περισσότερα…)
συνέχεια