Αρχείο Μήνα Οκτώβριος 2018

Η υποταγή δεν έχει φύλο

Σε έναν κόσμο κυριαρχίας, εκμετάλευσης και καταπίεσης είναι αναμενόμενο πως θα υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που θα είναι σε δυσμενέστερη θέση και ομάδες που θα βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη. Τα ζητήματα πάνω στα οποία μπορεί να δημιουργούνται τέτοιου τύπου μειονεκτικές και πλεονεκτικές καταστάσεις μπορεί να αντανακλούν μια ταξική, φυλετική, έμφυλη, εθνοτική, πολιτισμική, θρησκευτική, σεξουαλική διάσταση. Έτσι λοιπόν ανάλογα τις συνθήκες κάθε περιβάλλοντος και τις ιδιαιτερότητες τις οποίες παρουσιάζει ως προς το σε ποιο από τα προαναφερόμενα πεδία κυριαρχίας, εκμετάλευσης και καταπίεσης δίδεται παραπάνω προτεραιότητα κάθε φορά, εμφανίζονται και οι ανάλογες κοινωνικές ομάδες πίεσης , οι οποίες εγείρουν κοινωνικές διεκδικήσεις ενάντια στην δομική κοινωνική βία , εκμετάλευση και καταπίεση που υπόκεινται. Πολλές φορές αυτές οι ομάδες δεν βρίσκονται ούτε σε σύγκλιση, ούτε σε σύμπνοια . Αυτό είτε γιατι μπορεί να προέρχονται από διαφορετικές κοινωνικές πραγματικότητες ( κάποιες απο τις οποίες ίσως πιο προνομιούχες από κάποιες άλλες) , είτε γιατί αντιλαμβάνονται η κάθε μια για τον εαυτό της το δικό της ζήτημα ως κεντρικό και ως προτεραιότητα, είτε γιατί έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα ως προς την κοινωνική θέση που διεκδικούν είτε τέλος γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να προκύψουν κοινοί κώδικες επικοινωνίας για κάτι τετοιο.
Υπάρχουν όμως στιγμές που η κυρίαρχη συστημική και κοινωνική βία μπορεί να εκφραστεί μέσα από ένα γεγονός με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφορά πλέον αποκλειστικά μια κοινωνική ομάδα (απλά και μόνο επειδή μπορεί το όποιο θύμα- ή θύματα- να ήταν κομμάτι της) αλλά να αφορά πολλές παραπάνω κοινωνικές ομάδες επειδή ακριβώς ο τρόπος που εκδηλώθηκε το γεγονός είναι δυνατόν να αντανακλά ευρύτερες κυριαρχικές, εκμεταλευτικές και καταπιεστικές συνθήκες .
Σε τέτοιες περιπτώσεις σχεδόν πάντοτε προκύπτουν και οι ανάλογες κοινωνικές δυναμικές εντός κάθε ομάδας οι οποίες κοπιάζουν έτσι ώστε να μονοπωλούν το θέμα ως “δικό τους” και το όποιο θύμα-ή θύματα- ως δικά τους. Αυτό όχι μόνο προκειμένου να εξυπηρετήσουν την προσωπική τους ατζέντα και να αναδείξουν σε πρώτο πλάνο τα δικά τους προβλήματα, αλλά κι επειδή προσβλέπουν σε μια προσπάθεια αποσύνδεσης του χ γεγονότος από ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υπάγεται, και που θα μπορούσε να αναδεικνύει μεγαλύτερες, ευρύτερες και συνολικότερες προβληματικές του κοινωνικού συστήματος.
Αυτή η προσπάθεια αποσύνδεσης ποτέ δε γίνεται απροκάλυπτα αλλά για λόγους επικοινωνιακούς καμουφλάρεται με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκτήσει ιδεολογικό πρόσημο και να οχυρωθεί πίσω από τη δήθεν υπεράσπιση της πολύ ξεχωριστής ιδιαιτερότητας της εκάστοτε κοινωνικής ομάδας , και έτσι καταφεύγει και στην καταγγελία, όσων έχουν αντίθετη άποψη με αυτήν την περιχαράκωση, για “καπέλωμα” , για ασέβεια στα συλλογικά χαρακτηριστικά που προκύπτει από ιδεοληψίες και κοινωνικά προνόμια τα οποία κατέχουν και διάφορα άλλα . Ανά περίσταση διαφορετικά, αλλά με κοινούς άξονες, ύφος και στυλ επιχειρηματολογίας. Το ζητούμενο ωστόσο παραμένει πάντοτε ίδιο: ο διακαής πόθος να μην συναντηθούν διαφορετικά ζητήματα μεταξύ τους ούτως ώστε να προκύπτει η λιγότερη δυνατή ριζοσπαστικόποιηση, η πάση θυσία αποφυγή της εκτροπής σε βίαιες ατραπούς και η εκδήλωση οργής και η εμμονή σε μια δικαιωματικού τύπου εκτόνωση της κρίσης , πάντα στα δημοκρατικά πλαίσια της νομιμότητας και πάντα στα πλαίσια της λεγόμενης ενδιάμεσης καταστολής κι αν τύχει και χρειαστεί επιστρατεύεται και η άμεση καταστολή παρεκλίσεων.
Όλα τα παραπάνω προφανώς δεν προκύπτουν φυσικά έτσι απλά, αλλά στηρίζονται στην ύπαρξη διαχωρισμένων ρόλων μέσα στις εκάστοτε εξουσιαζόμενες, εκμεταλευόμενες και καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες , ρόλων που δημιουργούν μεσολαβητικές πρωτοπορείες που παραγοντίζουν και που συνήθως έχουν και αυξημένα προνόμια και βάσεις ακολουθητών των γραμμών που εκπορεύονται.
Όλα αυτά γίνονται πολύ ξεκάθαρα μέσα από την τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις γύρω από τις διαμαρτυρίες και αντιδράσεις για το μέχρι θανάτου λιτζάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου ενός ατόμου που προέκυψε γνωστή προσωπικότητα και ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, οι οποίες τείνουν να γίνουν υπόδειγμα ενδοσυστημικής διαχείρισης κοινωνικών κρίσεων αντίστοιχου κινδύνου εκτροπής. Ο τρόπος που χαλιναγωγείται η οργή και που επιχειρείται να αποσοβηθεί η όποιαδηποτε εξεγερτική δυνατότητα αξίζει να έχει μια θέση σε νέα κοινωνιολογικά εγχειρίδια περί διαχείρησης έκρυθμων καταστάσεων και εξαγριωμένου ανθρώπινου δυναμικού. Κι αυτό όχι γιατί πρώτη φορά ακούγονται επιχειρήματα του τύπου :
α) η βία δεν οδηγεί πουθενά έτσι κι αλλιώς κι απλά μας δυσφημεί
β) δεν είναι ότι υπάρχει γενικά ζήτημα με τη βία απλά δεν είναι λύση για όλα και δεν προσφέρεται ειδικά αυτή τη στιγμή
γ) η περίπτωση βίας μπορεί να αποθαρρύνει κόσμο που κατέβηκε πρώτη φορά στο δρόμο , ώστε να ξανακατέβει
δ) δεν είναι όλοι ή όλες ή όλα σε φυσική ή συναισθηματική ή άλλη κατάσταση να διαχειριστούν την εμπλοκή τους σε βίαια επεισόδια
ε) η βία λειτουργεί προβοκατόρικα και ενάντια στους αντικειμενικούς σκοπούς και διαθέσεις του συνολου.
Όλα τα παραπάνω δεν ακούγονται ούτε πρώτη φορά ούτε θα ακουστούν για τελευταία. Ίσα ίσα αποτελούν στανταράκι και συγκαταλέγονται στο πάνθεον των top 5 κλασικών επιχειρημάτων ενάντια στη βία. Όσοι/ες/@ ασχολούνται πραγματικα με τα κινήματα έχουν σιχαθεί να τα ακούνε για την ακρίβεια. Στα μαθητικά, στα φοιτητικά, στα εργατικά, στα αντιπολεμικά, στα αντιφασιστικά ή οπουδήποτε αλλού.
Το καινοτόμο , το ριζοσπαστικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι τώρα η διάθεση για εξεγερτική βία και η αντίστοιχη εκδήλωση της στιγματίζεται ως προϊόν ματσίλας, ως σύμφητη με την τοξική αρρενοπότητα, ως κάτι τόσο αυτονόητα αρνητικό και κάτι τόσο αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την φύση της πατριαρχίας , προκειμένου να επιχειρηθεί με έναν ακόμα τρόπο η εξίσωση της εξεγερτικής βίας με κάποια πλευρά της κυριαρχίας. Ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η βίαιη αντιφασιστική δράση εξισώνεται γραφικά με τη βίαιη δράση των ναζί.
Η συγκεκριμένη όμως απόπειρα να στιγματιστεί η βία με τέτοιους όρους , πέρα απο το ότι φτύνει στα μούτρα την ιστορία του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος και των βίαιων αγώνων του, αποσκοπεί και σε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση πρόκλησης αυτό-ενοχοποιητικών συναισθημάτων σε όσα υποκείμενα θέλουν να εκδηλώσουν την οργή τους. Η ταύτιση της βίας με το σεξισμό και την πατριαρχία , δεν αποσκοπεί σε μια απόπειρα να επιτευχθεί περαιτέρω εμβάνθυση της αναρχικής σκέψης και σε άλλους ορίζοντες , ούτε και σε μια διάθεση για πρόσκληση σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση. Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι η επιβολή της ειρηνικής πασιφιστικής διαμαρτυρίας πακέτο με χαρές και πανηγύρια ως μονόδρομο. Η νέα ριζοσπαστική πολιτική πρόταση λοιπόν είναι απο δω και πέρα ειρηνικά χάπενικγς με χαρές και πανηγύρια. Γιατί προφανώς ο σεξισμός, η πατριαρχία, η έμφυλη βία και καταπίεση, μόνο με χαρά, περηφάνια, αγάπη , κατανόηση, χορό, τραγούδι , γκλιτερ και πολύ πολύ δημοκρατία αντιμετωπίζεται.

Δε θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε. Κάποιοι/ες/α μπορεί να μην έχουμε υπάρξει θύματα έμφυλων διακρίσεων και να μην ξέρουμε πως είναι. Μπορεί επίσης να μην έχουμε υπάρξει θύματα ρατσιστικών επιθέσεων και να μην ξερουμε πως είναι. Μπορεί να μην βιώσαμε έναν πόλεμο για να ξέρουμε πως είναι και μπορεί να μην ξέρουμε πως είναι να ζεις το δράμα του πρόσφυγα πολέμου. Μπορεί να μην κλειστήκαμε σε φυλακές, ψυχιατρεία, στρατόπεδα κράτησης μεταναστών για να ξέρουμε τι σημαίνει εγκλεισμός. Μπορεί να μην έχουμε υπάρξει θύματα της αποικιοκρατίας, να μην ανήκουμε σε μια γενιά που επιβίωσε κάποιας γενοκτονίας, να μην έχουμε μεγαλώσει σε γκέτο, να μην ζήσαμε ποτέ σε καθεστώς απαρχαιντ, να μη τραυματιστήκαμε ποτέ σε εργατικό ατύχημα, να μην υπαγόμαστε σε διαφορετικό νομοθετικό καθεστως επειδή φοράμε ρούχα θρησκευτικής σημειολογίας . Υπάρχουν τόσα κι άλλα τόσα που μπορεί να μη βιώσαμε, και να μην ξέρουμε πως είναι να τα ζει κανείς η πως ακριβώς αισθάνεται. Και φυσικά δε μπορούμε να υποδείξουμε πως να αισθανθεί.

Υπάρχει ένα πράγμα όμως που σίγουρα ξέρουμε. Η αδικία , η καταπίεση, η εκμετάλευση, η εξουσία ότι πρόσωπο κι αν έχουν, όπως και όπου κι αν εκδηλώνονται, δεν αντιμετωπίζονται με χαρές και πανηγύρια και καταδίκες της βίας. Αυτή είναι η πιο καθαρή, παραδοσιακή, συντηρητική , βουτηγμένη στη φορμόλη συνταγή δουλόπρεπειας που υπάρχει.

Και όπως η εξέγερση δεν έχει φύλο άλλο τόσο δεν έχει και η υποταγή.

συνέχεια

ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΑ (Αλεξ/πολη)

“Η ΦΛΟΓΑ ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ”

Από το 2010 ξεκινά η άνοδος της Χρυσής Αυγής, και κατά συνέπεια και άλλων φασιστικών οργανώσεων, με αποκορύφωμα τις εκλογές του 2012 και την είσοδό της στη βουλή. Φορώντας τον κομματικό μανδύα και εκμεταλλευόμενη τις προσφυγικές ροές, μέσω ακραίας ρητορικής μίσους περί καθαρότητας της φυλής, και την οικονομική κρίση, κατηγορώντας τους μετανάστες για τα χαμηλά μεροκάματα και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, στοχοποιεί γειτονιές μεταναστριών, καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, αντιφασίστριες, έχοντας αυξημένη κινητικότητα στον ελλαδικό χώρο.

Όλο αυτό το διάστημα, μόνο ανάχωμα στην άνοδο της Χρυσής Αυγής αποτελεί το αντιφασιστικό κίνημα, κάνοντας ρητορική για την εμφάνιση, εξάπλωση και τον τρόπο εξάλειψης του φασισμού και ακυρώνοντας δεκάδες συγκεντρώσεις του νεοναζιστικού μορφώματος. Με τη δολοφονία του Φύσσα καθώς αναδείχθηκαν ξεκάθαρα οι πρακτικές της Χρυσής Αυγής σε στενή συνεργασία με μπάτσους/ίνες και ΜΜΕ, οι φορείς της εξουσίας για να αποποιηθούν την συμμετοχή τους στην άνοδο των φασιστών/ριών καταδικάζουν τις δράσεις τους, ξεκινώντας σιγά-σιγά τη θεσμική διάλυσή της. Έτσι αρχίζει το χρονικό της δίκης της και των φυλακίσεων ηγετικών στελεχών της. Οι πορείες τους ελάχιστες πλέον, μαθαίνονται μόνο στόμα με στόμα και τα γραφεία τους κλείνουν το ένα μετά το άλλο, είτε γιατί ισοπεδώνονται είτε γιατί εγκαταλείπονται απο τον κόσμο που τα στελεχώνει.

Αυτό όμως όχι για πολύ, καθώς από τις αρχές του 2018 βλέπουμε να αναδεικνύεται το μακεδονικό ζήτημα, γεγονός που γίνεται σκαλοπάτι για την άνοδο του φασισμού με θετικό κοινωνικό πρόσημο για άλλη μία φορά. Φαινόμενο που δεν είναι πρωτοφανές μιας και το ελληνικό κράτος, ως αστικός μηχανισμός, προσπαθεί να φανατίσει και να συσπειρώσει τις διάφορες κοινωνικές τάξεις γύρω από το “εθνικό συμφέρον”, πουλώντας παραμύθια για τη συνέχεια ενός αρχαίου πολιτισμού και την ύπαρξη μιας “καθαρής φυλής”. Υπό την αιγίδα των ιδεών αυτών, πετώντας τον κομματικό μανδύα και υιοθετώντας ένα κοινωνικό προσωπείο, φασιστοειδή ξεμυτίζουν από τις τρύπες τους για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του κράτους καταφεύγοντας σε πρακτικές που γίνονται με αυτόν τον τρόπο αποδεκτές από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Επιθέσεις σε κοινωνικούς και κατειλημμένους χώρους, χώρους που πρεσβεύουν ιδέες αντιφασισμού και ελευθερίας, σε μετανάστες και συντρόφισσες αντιφασίστες, είναι παραδείγματα τέτοιων πρακτικών.

Ερχόμαστε λοιπόν στην πόλη της Αλεξανδρούπολης, μια πόλη που ο κόσμος της όχι μόνο δε διαφέρει από αυτόν της υπόλοιπης Ελλάδας, αλλά είναι ακόμα πιο συντηρητικός, όπως σε κάθε ακριτική περιοχή. Σε αυτή την πόλη δεχτήκαμε κι εμείς μία τέτοια επίθεση. Την Τετάρτη 5/9 η Κατάληψη του Παλιού Νεκροτομείου υπέστη εμπρησμό με υλικές ζημιές και με κίνδυνο η φωτιά να εξαπλωθεί. Η κίνηση είχε εμφανώς στόχο τις πολιτικές αντιλήψεις μας καθώς έγιναν υλικές ζημιές, ιδιαίτερα στο αρχείο της κατάληψης που περιείχε εκατοντάδες έντυπα και βιβλία. Ιδιαίτερο “ενδιαφέρον” όμως έδειξαν στη συλλογή προσωπικών δεδομένων των ατόμων που δραστηριοποιούνται στο χώρο.

Προφανώς η επίθεση έγινε στο πλαίσιο της αποθράσυνσης των φασιστικών μορφωμάτων λόγω του μακεδονικού, μιας και πολύ πρόσφατα και στην πόλη μας πραγματοποιήθηκαν δύο συλλαλητήρια. Συλλαλητήρια τα οποία οργανώθηκαν από γνωστό φασιστόκοσμο της Αλεξανδρούπολης και στελέχωσαν εκπρόσωποι του δήμου, της εκκλησίας, και του στρατού. Τον κόσμο αυτόν καθώς και όσους/ες στήριξαν τα συλλαλητήρια με την παρουσία τους θεωρούμε ως ηθικούς αυτουργούς της επίθεσης που δεχτήκαμε.

Σε αυτή τη συγκυρία οφείλουμε να μη μείνει αναπάντητη μία τέτοια κίνηση. Για να μη φτάσουμε σε σημείο να στοχοποιηθούν άνθρωποι είναι απαραίτητη η μαζική καταδίκη του φασισμού στο δρόμο. Πρέπει να προστατέψουμε τους χώρους μας, τους οποίους θεωρούμε οάσεις σε έναν κόσμο σάπιο, γεμάτο καταπίεση και εκμετάλλευση. Χώροι οι οποίοι, στη σημερινή πραγματικότητα που απεχθανόμαστε, αποτελούν νησίδες της κοινωνίας που οραματιζόμαστε. Όσο και να μας καίνε θα συνεχίζουμε τη δράση μας ενάντια σε κράτος και παρακράτος. Γιατί οι ιδέες και τα όνειρά μας είναι πυρίμαχα.

Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/10 ,18:00 ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ

Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου

https://palionekrotomeio.espivblogs.net

συνέχεια

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

Οι καταλήψεις για εμάς είναι το σπίτι της αναρχίας, λειτουργούν ως κέντρα αγώνα, ορμητήρια ενώ προάγουν τις αναρχικές ιδέες και είναι σημεία αναφοράς πολιτικοποιημένων ανθρώπων. Παρόλα αυτά καταλήψεις δεν γίνονται μόνο από αναρχικούς αλλά και από άτομα που θέλουν να καλύψουν τις στεγαστικές τους ανάγκες είτε πρόκειται για ντόπιους, είτε για πρόσφυγες, είτε για άτομα του ευρύτερα ριζοσπαστικού χώρου, δίνοντας ζωή ο καθένας με τα χαρακτηριστικά του σε νεκρούς χώρους. Όσοι από αυτούς τους χώρους λειτουργούνε ισότιμα, αντιεραρχικά και μακριά από λογικές κέρδους γίνονται στόχος από κράτος, φασίστες, παρακρατικούς και μαφιόζους. Ο καθένας για τα δικά του συμφέροντα.

Εκτός από τις συγκεντρώσεις για το μακεδονικό από τις οποίες ξεκινούσαν επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις, τον τελευταίο μήνα καταλήψεις σε όλη την Ελλάδα δέχτηκαν επιθέσεις και κατασταλτικά χτυπήματα.

Πιο συγκεκριμένα την Τετάρτη 5/9 στις 23:00 η κατάληψη Παλιό Νεκροτομείο στην Αλεξανδρούπολη δέχθηκε εμπρηστική επίθεση από φασίστες. Γείτονες ενημέρωσαν έγκαιρα την πυροσβεστική και έτσι σώθηκε το κτήριο. Τα φασιστάκια μετέφεραν έντυπα και εξοπλισμό στο δωμάτιο της βιβλιοθήκης βάζοντάς τους φωτιά.

Την ίδια μέρα στην Αθήνα στις 02:00, μπάτσοι προσέγγισαν την γειτονιά των Κατειλημμένων Προσφυγικών. Σύντροφος βγήκε για να δει τι συνέβαινε αντικρίζοντας ένα μπάτσο να τον σημαδεύει με όπλο και να του φωνάζει πως κατηγορείτε για ληστεία. Οι υπόλοιποι σύντροφοι/σσες που βρίσκονταν στη γειτονιά, άμεσα ενημερώθηκαν και οχυρώθηκαν ενώ οι μπάτσοι για περίπου 40 λεπτά πολιορκούσαν την περιοχή.

Την Παρασκευή 7/9 τεχνική υπηρεσία του πανεπιστημίου Ρεθύμνου επιχείρησε να αλλάξει την κλειδαριά στον χώρο της κατάληψης Εργαστήριο. Η προσπάθειά τους φυσικά ναυάγησε.

Την Τετάρτη 12/9 νωρίς το πρωί συνεργείο του Δήμου έκοψε την παροχή νερού στο κτήριο της κατάληψης GARE (Εξάρχεια)καθώς και στη Δομή Δημόσιου Λουτρού. Το νερό άμεσα επανασυνδέθηκε από τους συντρόφους. Να αναφέρουμε ότι και την προηγούμενη μέρα έγινε παρόμοια απόπειρα η οποία δεν καρποφόρησε καθώς υπήρχαν σύντροφοι στο κτήριο και εκδίωξαν το συνεργείο του Δήμου.

Την Δευτέρα 17/9 δικαζόταν σύντροφος στα Γιάννενα ο οποίος συνελήφθη κατά την εκκένωση της κατάληψης Acta et Verba ( Κουρεμένου 5 ). Τα ΜΑΤ εκείνη την μέρα ( 6/4/15 ) πολιόρκησαν την γειτονιά ενώ αλληλέγγυος κόσμος που συγκεντρώθηκε συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής. Το δικαστήριο πήρε αναβολή για την Πέμπτη 20/9 όπου με χαρά μάθαμε πως ο σύντροφός μας αθωώθηκε.

Την Τρίτη 25/9 συνεργεία της Δ.Ε.Η. έκοψαν το ρεύμα στην κατάληψη Ανάληψη στο Βύρωνα καθώς και στο πάρκο που την περιβάλλει. Άλλη μία δειλή προσπάθεια του κράτους να καταστείλει ένα αναρχικό εγχείρημα η οποία έπεσε στο κενό

Την Πέμπτη 27/9 ναρκέμποροι επιτέθηκαν πολλάκις στην κατάληψη Clandestina στα Εξάρχεια από την οποία εκδιώχθηκαν νωρίτερα, ενώ δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την 3η απόπειρα εμπρησμού της κατάληψης Παναιτωλίου στο Κουκάκι.

Τα παραπάνω περιστατικά μας επιβεβαιώνουν ότι οι καταλήψεις είναι επικίνδυνες και ενοχλούν καθώς αμφισβητούν έμπρακτα το υπάρχον ιεραρχικό μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας και τον καπιταλισμό είτε είναι ο κυρίαρχος είτε ο παράνομος καπιταλισμός της κάθε μαφίας. Παράλληλα στις γειτονιές που υπάρχουν καταλήψεις είτε έχει περιοριστεί είτε έχει εξαλειφθεί η παρουσία των φασιστοειδών.

Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε την σημασία της εμπρηστικής επίθεσης στην κατάληψη Παλιό Νεκροτομείο στην Αλεξανδρούπολη. Η Αλεξανδρούπολη λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της σύνθεσης του πληθυσμού της ( στρατιωτικοί, μπάτσοι, συνοριακοί, λιμενικοί ) είναι μία συντηρητική στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνία, δημιουργώντας ένα τουλάχιστον εχθρικό κλίμα για την ύπαρξη στεκιών και καταλήψεων. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον τρόπο με τον οποίο έγινε η εμπρηστική επίθεση στην κατάληψη αφού δεν υπήρξε καμία εθνικιστική συγκέντρωση εκείνη την ημέρα για να λειτουργήσει ως κάλυψη. Αντιθέτως έγινε μεθοδευμένα, στόχο είχε το αρχείο αλλά και την βιβλιοθήκη, κάτι που αναδεικνύει το σκοταδιστικό ρόλο του φασισμού ως προς την τέχνη και την γνώση.

Να επισημάνουμε και τον ρόλο των τοπικών ΜΜΕ αλλά και του διοικητή της πυροσβεστικής οι οποίοι αναφέρθηκαν στο περιστατικό του εμπρησμού της κατάληψης Παλιό Νεκροτομείο ως άλλη μία πυρκαγιά που αντιμετωπίστηκε από την πυροσβεστική της Αλεξανδρούπολης. Επίσης δεν έγινε καμία αναφορά στην διάρρηξη του κτηρίου αντιθέτως κάναν λόγο για περαστικό ο οποίος έσπασε το τζάμι και έριξε εύφλεκτο υλικό μέσα, με στόχο να αποπολιτικοποιήσουν το γεγονός.

ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΚΟΥΣΤΕΤΟ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΜΠΡΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ

ΜΠΑΤΣΟΙ, TV, ΝΕΟΝΑΖΙ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΧΑΛΑΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια