Αρχείο Μήνα Οκτώβριος 2020

Κείμενο/ Κάλεσμα του Σπύρου Χριστοδούλου ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Κλεισμένος στα υπόγεια κελιά της δημοκρατίας τους παρακολουθώ από τα πληρωμένα φερέφωνα τους τις άναρθρες κραυγές τους για “το τέλος της ασυδοσίας των αδειών, δεσμεύσεις για αναβάθμιση και νοικοκύρεμα των φυλακών και φυλακές στολίδια”.

Το κράτος με εκτελεστικό όργανο την ακροδεξιά κυβέρνηση ετοιμάζετε να σφραγίσει τους τάφους των ζωντανών νεκρών. Το 1993 και ενώ βρισκόμουν στις φυλακές της Λάρισας στην ακτίνα Β’ καταργήθηκε η θανατική ποινή και θεσπίστηκε το 1/5 τώρα το 1/5 μετά τα 10 έτη πάει στα 2/5 που σημαίνει ότι όσοι εκτίουν ποινή 20 έτη δεν θα πάρουν ποτέ άδεια γιατί θα την έχουνε βγάλει μέρα- μέρα.

Αυτός ο προς διαβούλευση εξοντωτικός νόμος για τη χορήγηση αδειών, την ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τις μεταγωγές σε αγροτικές φυλακές στηρίζετε σε στατιστικά νούμερα και την επίθεση της εξουσίας στους πολιτικούς κρατούμενους όπως και κρατούμενους και κρατούμενες όλης της χώρας. Δεν βλέπουν πουθενά ανθρώπους και δικαιώματα όπως υποστηρίζουν. Λειτουργούν με βάση την εκδικητικότητα και την καθολική τιμωρία.

Οι πόρτες των κελιών πνίγουν τα όνειρά μας και αυτοί σφραγίζουν τις κλειδαρότρυπες.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω τους νόμους τους και να αναπτύξω τις παθογένειες ενός άθλιου σωφρονιστικού συστήματος και ενός επίσης βρομερού δικαστικού μηχανισμού, μιας υποτιθέμενης δικαιοσύνης που επικυρώνει την “ηθικότητα και τη νομιμότητα των αρχόντων της”, που αντί να παρεμβαίνει στις κοινωνικές και οικονομικές αιτίες που γεννούν την εγκληματικότητα νομιμοποιεί την βαρβαρότητα.

Δεν αναγνώρισα ποτέ μου τους νόμους και τα δικαστήρια τους, έχω νιώσει στο κορμί μου τις σφαίρες της δικαιοσύνης τους και χρόνια προσπαθούν να με εγκλωβίσουν στις κατασκευασμένες κατηγορίες τους που πάντα καταρρέουν όπως αποδείχτηκε στη δίκη της 29/06/2020 για την κατηγορία της τρομοκρατίας, ενώ μου φάγανε και τα χρόνια που είδη έχω εκτίσει στα βρόμικα κολαστήρια τους και αρχίζω απ την αρχή.

Αναγνωρίζω και στέκομαι αλληλέγγυος στα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται και αγωνίζονται. Είμαι άνθρωπος που ονειρεύομαι και χαμογελώ, ορκισμένος εχθρός της εξουσίας και πρόταγμα μου είναι η ελευθερία.

Τάσσομαι ενάντια στην απόπειρα της εξουσίας να με εξοντώσει τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία που θεσπίζει την εκμηδένιση των ελάχιστων δικαιωμάτων μας είναι υπόθεση όλων μας μέσα και έξω από τις φυλακές. Είναι αγώνας που θα απλωθεί σαν φωτιά σε όλες τις φυλακές με πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης και αντίστασης, να ακουστούμε έξω από τα τείχη, να διεκδικήσουμε ζωή και αξιοπρέπεια, αγώνας ενάντια στη λήθη και τη βαρβαρότητα.

Καλώ όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες εντός και εκτός των τειχών να πολεμήσουμε ενάντια στο απάνθρωπο και αισχρό νομοσχέδιο που πάνε να περάσουν.

Πολύμορφος και αυτόοργανωμένος από τα κάτω αγώνας μέχρι το γκρέμισμα και το κάψιμο κάθε φυλακής.

Εξέγερση ενάντια στους γδάρτες των ονείρων μας.

Ζήτω η αναρχία.

Υπόγεια κορυδαλλού Σπύρος Χριστοδούλου

συνέχεια

Πόλα Ρούπα: Η εκδικητικότητα του κράτους απέναντί μου κλιμακώνεται

Η πολιτική εκδικητικότητα του κράτους απέναντί μου, απέναντι στον Επαναστατικό Αγώνα, παίρνει νέες μεγαλύτερες διαστάσεις με την μεταγωγή μου τα ξημερώματα στις 30/9, ημέρα έναρξης της δίκης μου στο δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού και με την επιστροφή μου την ίδια ημέρα στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας όπου κρατούμαι. Προφανώς η τακτική που θέλει να εφαρμόσει το αρμόδιο υπουργείο καθ’ όλη την διάρκεια των πολύμηνων δικών μου, με τις πολλές δεκάδες δικασίμους είναι να μετάγομαι αυθημερόν στο δικαστήριο από την Θήβα στον Κορυδαλλό και να επιστρέφω μετά το πέρας της κάθε συνεδρίασης.

Αυτή η πρωτοφανής τακτική πίεσης είναι η κλιμάκωση της εκδικητικής αντιμετώπισής μου που ξεκίνησε με την νυχτερινή εισβολή ισχυρής αστυνομικής δύναμης στον θάλαμό μου στις φυλακές Κορυδαλλού τον περασμένο Μάρτιο και την μεταγωγή μου στις φυλακές Ελαιώνα την ίδια ημέρα που ξεκίνησε η κινητοποίηση των γυναικών κρατούμενων με κύριο αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών λόγω κορωνοϊού. Λίγες ημέρες αργότερα έγινε με ανάλογο τρόπο και η μεταγωγή του Νίκου Μαζιώτη από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Δομοκού για την αποτροπή έναρξης αντίστοιχης κινητοποίησης στις ανδρικές φυλακές Κορυδαλλού.

Ενώ προσδιορίστηκε εκ νέου το εφετείο για την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην Τράπεζα της Ελλάδος (το παράρτημα της Ε.Κ.Τ στην Ελλάδα) και το Δ.Ν.Τ για τις 2/11, το οποίο είχε αναβληθεί λόγω της αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων την περασμένη άνοιξη, προσδιορίστηκε επίσης για τις 30/9 το εφετείο για την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατούμενων από τις φυλακές Κορυδαλλού που είχα επιχειρήσει τον Φεβρουάριο του 2016. Στο εφετείο για την επίθεση στην ΤτΕ δικάζομαι μόνη μου, ενώ στο εφετείο για την απόπειρα απόδρασης δικάζεται και ο Νίκος Μαζιώτης του οποίου η μεταγωγή από τις φυλακές Δομοκού σε αυτές του Κορυδαλλού έγινε παραμονή της έναρξης της δίκης.         

Καθώς η παραμονή μου στις φυλακές Ελαιώνα δυσχέραινε πολύ την προετοιμασία μου για τις επικείμενες δίκες σε συντονισμό με τις συνηγόρους μου και καθώς αντιμετώπιζα σοβαρά προβλήματα στην πραγματοποίηση επισκεπτηρίων με το παιδί μου λόγω της μεγάλης χιλιομετρικής απόστασης από τον τόπο διαμονής του, προχώρησα σε αιτήματα προς την Κ.Ε.Μ (Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών) για την επίσπευση της μεταγωγής μου στις φυλακές Κορυδαλλού. Η Κ.Ε.Μ δεν απάντησε ποτέ ούτε στα δικά μου αιτήματα ούτε σε αυτά των συνηγόρων μου που ζητούσαν την μεταγωγή μου για να μπορέσουν να ασκήσουν τα δικηγορικά τους καθήκοντα. Η μεταγωγή μου τελικά έγινε την ίδια ημέρα της δίκης και με την επιστροφή μου στην Θήβα με την λήξη της συνεδρίασης. Αυτή η πρωτοφανής αντιμετώπιση σε κρατούμενους/ες εν’ όψει δικαστηρίου, αφού όλοι παραμένουν στον τόπο εκδίκασης των υποθέσεών τους για όσο διαρκούν οι δίκες τους, είναι η απάντηση του αρμόδιου υπουργείου στο αίτημά μου για να μπορέσω να ασκήσω τα δικαιώματά μου ως κρατούμενη και ως δικαζόμενη.

Τους έχω γνωστοποιήσει στην Κ.Ε.Μ πως αδυνατώ να έχω επικοινωνία με τις συνηγόρους μου όσο βρίσκομαι στις φυλακές Ελαιώνα – Θήβας ώστε να μπορέσουμε να οργανώσουμε τις δίκες και να διευθετήσουμε όλα τα ζητήματα που τις αφορούν. Αδιαφόρησαν παντελώς για τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί μου προκειμένου να με επισκέπτεται σε αυτήν την φυλακή. Τους έχω γνωστοποιήσει ότι κατά την μεταγωγή μου –της οποίας τον τρόπο που διεξήχθη οι ίδιοι τον διέταξαν– δεν μπόρεσα να πάρω μαζί μου έγραφα, δικογραφίες και υλικό που χρειάζομαι για τις δίκες μου, καθώς όλα αυτά που χρειαζόμουν για τα δικαστήρια παρέμειναν στον Κορυδαλλό. Γνωρίζουν ότι είναι αδύνατον υπό τις συνθήκες που μου επέβαλαν να μπορέσουμε εγώ, ο σύντροφός μου Νίκος Μαζιώτης και οι συνήγοροί μου να διεξάγουμε τις δίκες όπως πρέπει και να οργανωθεί σωστά η νομική υπεράσπισή μας. Τους έχω γνωστοποιήσει πως πρόκειται για δίκες μεγάλης διάρκειας με βαρύτατα κατηγορητήρια: Πρωτόδικα μου επιβλήθηκε ποινή 120 χρόνων, κατά συγχώνευση 65 χρόνια κάθειρξη, για την απόπειρα απόδρασης και τις δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών που εκδικάζονται μαζί και για τις οποίες έχω αναλάβει την ευθύνη. Του Νίκου Μαζιώτη του επιβλήθηκαν 37 χρόνια, κατά συγχώνευση 24 χρόνια κάθειρξη για ηθική αυτουργία, ενώ για την επίθεση στην ΤτΕ μου επιβλήθηκε η ποινή των ισοβίων και 26 χρόνια κάθειρξη. Τους έχω γνωστοποιήσει πως πρόκειται για δίκες με πολλές διαστάσεις που η σωστή ανάδειξή τους τόσο από εμάς όσο και από τους συνηγόρους μας είναι αδύνατον να γίνει αν παραμείνω στις φυλακές Ελαιώνα.                                                                                                                            

Γνωρίζουν επίσης τι είδους δίκες κάνουμε: Δίκες πολιτικές όπου ξεδιπλώνουμε κάθε πτυχή της δράσης μας, της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα την οποία υπερασπιζόμαστε. Που γίνονται βήμα μιας πολιτικής μάχης με το καθεστώς εξουσίας συνολικά. Γνωρίζουν ότι πρόκειται για δίκες υπεράσπισης αλλά και προπαγάνδισης της αναγκαιότητας για την κοινωνική επανάσταση που αφήνουν πολιτική παρακαταθήκη στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση απ’ την τυραννία του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτές οι δίκες και η πολιτική τους ουσία είναι που μπαίνουν αυτή την φορά στο στόχαστρο της κυβερνητικής κατασταλτικής πολιτικής με τις συνθήκες διεξαγωγής τους που επιβάλλει. Πολιτικός τους στόχος αυτήν τη φορά είναι να τορπιλίσουν τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα. Γνωρίζουν πως οι δίκες αυτές συνιστούν για το κράτος πολιτικό πρόβλημα και αυτό το ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς οι αρμόδιοι της κυβέρνησης που επιβάλλουν αυτούς τους όρους διεξαγωγής τους. Ομολογούν πως δεν θέλουν να γίνονται τέτοιου είδους πολιτικές δίκες γιατί είναι επικίνδυνες. Η σχεδόν εμμονική εχθρότητά τους απέναντί μου έχει φτάσει πλέον σε τέτοιο σημείο που αδιαφορούν για το γεγονός ότι με τις πολλές δεκάδες μεταγωγές μου από την Θήβα στον Κορυδαλλό και τούμπαλιν, αυξάνεται κατακόρυφα ο κίνδυνος διασποράς του κορωνοϊού και μόλυνσης τόσο εμένα όσο και των εκατοντάδων συγκρατούμενων μου, πολλές από τις οποίες ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για αυτό.

Αρκεί μόνο να αναφέρω πως πέρα από τις κλούβες που δεν απολυμαίνονται ποτέ και τις αστυνομικές δυνάμεις που με συνοδεύουν (είναι γνωστό πως δεν είναι λίγοι οι αστυνομικοί που έχουν μολυνθεί απ’ τον κορωνοϊό), στο δικαστήριο στις 30/9 μόνο η αστυνομική δύναμη που είχε συγκεντρωθεί στον μικρό χώρο των δικαστηρίων στις φυλακές Κορυδαλλού, ήταν πρωτόγνωρη αφού ξεπερνούσε τα 60 άτομα. Και οφείλω να επισημάνω πως ο μέσος όρος των συνεδριάσεων και των δύο δικών μου που θα διεξάγονται παράλληλα, βάση μιας μέσης διάρκειας των προηγούμενων δικών μας, μπορεί να ξεπεράσει τις 80 δικασίμους. Συνεπώς θα πρέπει να πραγματοποιηθούν άνω των 160 μεταγωγές μου από Θήβα στο Κορυδαλλό και από Κορυδαλλό προς Θήβα.                                                                                                                         

Πέρα από την έκθεση σε κίνδυνο λόγω κορωνοϊού, εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος γιατί το οικονομικό κόστος αυτών των επιχειρήσεων με τις ιδιαίτερα ενισχυμένες αστυνομικές δυνάμεις, δεν χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση του συστήματος υγείας ή την πρόσληψη δασκάλων και καθηγητών στα σχολεία όπως ζητούν οι μαθητές. Πρόκειται για μια ακόμη κρατική επιλογή που επιβεβαιώνει την ευρέως πλέον αποδεκτή αντίληψη πως για την κυβέρνηση της Ν.Δ. το ‘‘δόγμα νόμος και τάξη’’ με το οποίο ανέβηκε στην εξουσία, παραμένει ο κεντρικός πυλώνας της στρατηγικής της και το βασικό όπλο της απέναντι στην πανδημία. Γιατί όποτε μπαίνει στην ίδια ζυγαριά η καταστολή και η δημόσια υγεία, η ζυγαριά γέρνει υπέρ της πρώτης.

Αναφορικά με τα σχέδια του υπουργείου να τορπιλίσει τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα, δηλώνω πως δεν θα το επιτρέψω να γίνει. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τις δίκες μου, τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα, όποιες συνθήκες κράτησής μου και διεξαγωγής τους και αν επιβάλουν. Δεν θα τις αφήσω έρμαια της κρατικής εκδικητικότητας. Δεν θα αφήσω οι δίκες του Επαναστατικού Αγώνα να γίνουν σύντομες, άνευρες, χωρίς ουσία, αποπολιτικοποιημένες και με την κρατική ιδεολογία να κυριαρχεί πάνω τους. Δεν θα αφήσω ο στόχος του κράτους να διεξάγει έναν ανεμπόδιστο πόλεμο εναντίον μας, εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και της ιστορίας του να πετύχει. Οι δίκες αυτές θα γίνουν όπως αρμόζει στην πολιτική ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα και δεν θα αφήσω καμία κατασταλτική πολιτική να σκοτώσει την αγωνιστική τους αξία.

Πόλα Ρούπα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Γ΄πτέρυγα γυναικείων φυλακών Ελαιώνα – Θήβας

03/10/2020

συνέχεια

Μιχάλης Πρέκας: Βίντεο – ντοκουμέντο από τη Μάχη της Καλογρέζας 1η Οκτώβρη 1987

Ήταν 1η Οκτώβρη 1987 όταν ο αναρχικός Μιχάλης Πρέκας μαζί με τους συντρόφους του Χριστόφορο Μαρίνο και Κλέαρχο Σμυρναίο, αποπειρώνται να απαλλοτριώσουν ασύρματο από περιπολικό της Αθήνας προκειμένου ο καταζητούμενος τότε Μιχάλης Πρέκας να γνωρίζει τις κινήσεις των διωκτών του.

Γίνονται αντιληπτοί από κάποιον ρουφιάνο ο οποίος ειδοποιεί τους μπάτσους και σημαίνει συναγερμός, καθώς εκατοντάδες κυριολεκτικά αστυνομικοί συρρέουν στην περιοχή, καταδιώκουν και εγκλωβίζουν τους τρεις αναρχικούς. Ο Σμυρναίος και Μαρίνος συλλαμβάνονται. Ο Μιχάλης Πρέκας καταφεύγει πολυκατοικία της περιοχής της Καλογρέζας και κυλώνεται από τους μπάτσους. Δέχεται καταιγισμό πυρών. «Οι μηνυόμενοι πυροβόλησαν, όχι για να τραυματίσουν ή να εκφοβίσουν τον Μιχάλη Πρέκα, αλλά με ανθρωποκτόνο πρόθεση, όπως προκύπτει από τον αριθμό και τα σημεία των τραυμάτων, παρά το γεγονός ότι είχαν εντολή από τον επικεφαλής Νίκωνα Αρκουδέα να μην τον σκοτώσουν», ανέφερε τότε στη μήνυσή της σε βάρος τριών μπάτσων η σύντροφός του, Μιχάλη Πρέκα, Βαγγελιώ Βογιατζή. (Σημειωτέον ότι η Β. Βογιατζή συνελήφθη αμέσως μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα, μαζί με το επτά μηνών τότε βρέφος τους. Κρατήθηκε προφυλακισμένη για ενάμιση χρόνο, αντιμετωπίζοντας σωρεία κατασκευασμένων από τους μπάτσους κατηγοριών σχετικά με την υποτιθέμενη συμμετοχή της σε “τρομοκρατικές” ενέργειες. Στην δίκη που ακολούθησε κατέπεσε πανηγυρικά η κακοστημένη σε βάρος της αστυνομική σκευωρία).

Σημειωτέοον ότι ένας από τους δολοφόνους ΕΚΑΜίτες του Μιχάλη Πρέκα και αδελφός του διοικητή των ΕΚΑΜ, αλλά και πρώην φρουρός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, συνελήφθη αργότερα σαν «εγκέφαλος» συμμορίας η οποία πουλούσε «προστασία» σε μαγαζιά, ενώ παλιότερα είχε συλληφθεί ως έμπορος όπλων.

Η απροκάλυπτη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα περιγράφεται και σε κείμενο του αναρχικού χώρου τότε:
«Ενώ ήταν ανεβασμένος σε πολυκατοικία χτυπήθηκε από τα πυρά της αστυνομίας αλλά δεν πέθανε. Αιμόφυρτος μεταφέρεται στο περιπολικό. Η θανατηφόρα βολή είχε όμως φορά από πάνω προς τα κάτω κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί ενώ ήταν ανεβασμένος στην ταράτσα. Ο Μιχάλης Πρέκας πυροβολήθηκε κατά τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο».

Από την πλευρά της η Ε.Ο 17 Νοέμβρη σε προκήρυξη της ανέφερε: ‘Οι αμερικάνικες προδιαγραφές είναι ορατές ακόμη και στις λεπτομέρειες της επιχείρησης. Πέρα απ’ τη συνεχή παραπληροφόρηση μέσω των δημοσιογράφων, σημειώνουμε την όλη επιχείρηση που κατάληξε στη στυγνή φασιστική δολοφονία του Πρέκα. Εκατοντάδες μπάτσοι με πολιτικά να ζητούν σα δήθεν αγανακτισμένοι πολίτες το λυντσάρισμά του πασχίζοντας να δημιουργήσουν συναίνεση για τη φασιστική πρακτική τους. Οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων να ξυλοκοπούν το Μαρίνο και να το παρουσιάζουν μέσω των δημοσιογράφων ότι χτυπήθηκε από πολίτες. Τέλος η δολοφονία που είναι συνέπεια του συνδυασμού αλλαλούμ της αμερικάνικης πολιτικής-διαταγής, που επιτάσσει να σκοτώνονται οι «τρομοκράτες» σε τέτοιες περιπτώσεις, και της ελληνικής ιδιαιτερότητας -ο Πρέκας έκανε βόλτες στο μπαλκόνι κοροϊδεύοντας τους χωρίς να προφυλάσσεται -που επέβαλλε να μη σκοτωθεί. Έτσι αυτή η δολοφονία διέλυσε το μύθο των ειδικών δυνάμεων, αποκάλυψε το πραγματικό τους ποιόν, τους ξεσκέπασε πανηγυρικά σαν μια συμορία ανίκανων, θρασύδειλων χαραμοφάηδων. Έχοντας όλα τα πλεονεκτήματα με το μέρος τους, υπερσύγχρονο οπλισμό, αλεξίσφαιρα γιλέκα, έχοντας περικυκλώσει τον Πρέκα, όντας καμιά εκατοστή ακροβολισμένοι απέναντι σε έναν, δηλαδή παίζοντας εκ του ασφαλούς αφού δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο, όχι μόνο δεν κατόρθωσαν να τον συλλάβουν, αλλά μόλις ο Πρέκας εμφανίστηκε στο μπαλκόνι τα ‘καναν στην κυριολεξία και απάντησαν με καταιγισμό σφαιρών. Μπορούμε να πούμε λογικά ότι ο Πρέκας πέφτοντας δολοφονημένος απ’ τις σφαίρες τους, τους εκδικήθηκε άσχημα. Τους ξεβράκωσε με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο¨.

“Χωρίς” τον Πρέκα οι διωκτικές αρχές “δημιουργούν” την πρώτη ομάδα τρομοκρατών. Εμφανίζουν μετά τη συμπλοκή την “γιάφκα Καλαμά” ένα χώρο με όπλα που είχαν εντοπίσει πολύ νωρίτερα αλλά δημοσιοποιούν μετά το συμβάν της Καλογρέζας και προσπαθούν να τον συνδέσουν με τους Μπουκουβάλα, Βογιατζή, Μπαλάφα (επίσης φυγόδικο).

H Β. Βογιατζή, (η οποία παρέμεινε πάνω από χρόνο (;) στη φυλακή μεγαλώνοντας το μωρό της -και η οποία αποφυλακίστηκε όταν αθωώθηκε μαζί με τον Μπουκουβάλα στη δίκη τους), έκανε συστηματική προσπάθεια για την καταδίκη των δολοφόνων του Μιχάλη Πρέκα. Εννοείται ότι μετά από χρόνια, αναβολές κ.λπ. το δικαστήριό τους έβγαλε το πόρισμα ότι ο Πρέκας δεν δολοφονήθηκε και απήλλαξε τον αστυνομικό-δολοφόνο.

ΠΗΓΗ: mpalothia

συνέχεια