Αρχείο Μήνα Ιούλιος 2021

Ζήτω Η Επανάσταση Της Ροζάβα

9 χρόνια πριν, στις 19 Ιουλίου του 2012 μέσα στο χάος του Συριακού πολέμου όπου όλοι πολεμούσαν με όλους αναδύθηκε κάτι ελπιδοφόρο. Τότε ήταν που οι αντάρτισσες και οι αντάρτες του Κουρδιστάν μαζί με Άραβες, Γιεζίνη, Ασσυρίους συμμάχους ξεκίνησαν την επανάσταση της εποχής μας.

Η γυναικεία επανάσταση ήταν και συνεχίζει να είναι γεγονός. Το λαμπρό αυτό αστέρι ονομάστηκε Ροζάβα και απέδειξε πως ακόμη και μες το χάος μπορεί να  επικρατήσει αρμονία, πως ακόμη και σε μια περιοχή όπου κυριαρχούν ο αυταρχισμό ο ολοκληρωτισμός ο θρησκευτικός φανατισμός και η πατριαρχία, όλα είναι εφικτά αρκεί να υπάρχει οργάνωση, αποφασιστικότητα και πίστη στον αγώνα. 9 χρόνια τώρα το αστέρι της επανάστασης στη Ροζάβα συνεχίζει να λάμπει ως παράδειγμα πως ακόμα και σ’ αυτή τη σκοτεινή εποχή της κυριαρχίας του καπιταλισμού- νεοφιλελευθερισμού, επαναστάσεις γίνονται.

Η επανάσταση στη Ροζάβα είναι ένα στοίχημα για το παγκόσμιο αντιφασιστικό- ελευθεριακό κίνημα και η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι το κλειδί για να μπορέσει να συνεχίσει και μαζί να μείνουν ζωντανά τα επιτεύγματα της.

Ζήτω Η Επανάσταση Της Ροζάβα

Στα πλαίσια των κινήσεων αλληλεγγύης και ως ελάχιστη ένδειξη της αλληλεγγύης μας αναρτήσαμε πανό και πετάξαμε τρικάκια σε γειτονιές, πάρκα και κεντρικά σημεία της Κομοτηνής.

συνέχεια

Ενάντια Στον Εθνικισμό Απ Όπου Και Αν Προέρχεται

Μετά την απορριπτική απόφαση του Αριού Πάγου στο αίτημα κάποιων μειονοτικών συλλόγων της Θράκης (“Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, “Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης”* ), να χρησιμοποιούν τον όρο τουρκικός/ή στην ονομασία τους, οι εν λόγο σύλλογοι μαζί με άλλους εθνικιστικούς κύκλους της μειονότητας καθώς και το εθνικιστικό κόμμα ΚΙΕΦ πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας το Σαββάτο 10/07 στη Ξάνθη.

Έχουμε γράψει αρκετές φορές για τον ρόλο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Θράκη μέσω του τουρκικού προξενείου αλλά και για τα εθνικιστικά παιχνίδια ελλήνων και τουρκόφρονων στη περιοχή οπότε δεν θα επεκταθούμε σε άλλη μια ανάλυση αυτών. Θα κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις στο συγκεκριμένο γεγονός.

  1. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα καθενός να αυτοαποκαλείτε όπως θέλει, εδώ όμως έχουμε θεσμικούς φορείς (κόμμα, δημάρχους, συλλόγους κτλ) οι οποίοι αναζητούν θεσμική λύση στο πρόβλημά τους το οποίο εμπεριέχεται στην συνθήκη της Λοζάνης όπου γίνετε λόγος για θρησκευτικές μειονότητες. Αφού υπερασπίζονται τους θεσμούς ας υπακούσουν στις θεσμικές αποφάσεις.
  2. Αν και εθνικιστές επικαλούνται τη δημοκρατία όπως οι όμοιοι τους έλληνες, Ελληνική λύση, χρυσή αυγή κτλ που αποκαλούν χουντικούς και φασίστες όποιους δεν τους βολεύουν. Τελικά οι εθνικιστές δεν δέχονται εθνικιστικούς- φασιστικούς περιορισμούς, θέλουν μόνο να περιορίζουν άλλους.
  3. Οι διοργανωτές της εθνικιστικής πορείας στη Ξάνθη διαμαρτύρονται για τα θιγμένα δικαιώματα της Θρακικής μειονότητας, σε ότι όμως αφορά την Τουρκία, δίνουν  πλήρη στήριξη στη φασιστική κυβέρνηση του Ερντογάν, ο οποίος φυλακίζει και προσπαθεί να καταστείλει με κάθε μέσο τους πολιτικούς του αντιπάλους, ενώ παράλληλα διεξάγει άλλη μια γενοκτονία στα σύνορα με τη Ροζάβα (Β. Συρία) κατά των Κούρδων, Αράβων, Ασσύριων και Γιεζίνη με την συνεργασία τουρκικού στρατού και τζιχατιστικών συμμοριών.  
  4. Όσο και να προσπαθούν να κρύψουν τον εθνικισμό τους μέσα σε ένα δημοκρατικό περιτύλιγμα, πάντα κάποια χεράκια θα “σηκώνονται”. Έτσι, όπως οι ομοϊδεάτες τους στη χρυσή αυγή και παλαιότερα στο λα.ο.σ δυσκολεύονταν να κρατήσουν το χέρι κάτω, έστω για τα προσχήματα, έτσι και στην πορεία του Σαββάτου 10/07 των μειονοτικών εθνικιστών κάποιοι δεν άντεξαν και σήκωσαν το χεράκι τους κάνοντας το σήμα των γκρίζων λύκων.  
  5. Λέγαμε, λέμε και θα συνεχίζουμε να λέμε, πως ο εθνικισμός είναι το δεκανίκι του κράτους και του κεφαλαίου, έτσι δεν μας προξένησε έκπληξη η συμμετοχή στην εν λόγο πορεία του δήμαρχου Ιάσμου και του δημάρχου Αρριανών, Οντέρ Μουμίν και Αμέτ Ριτβάν, οι οποίοι έχουν άριστες σχέσεις και με την κυβέρνηση, ειδικά ως αναφορά την “πράσινη ανάπτυξη” αλλά και με το κεφάλαιο και τις εταιρίες ανεμογεννητριών που έχουν καταστρέψει ένα μεγάλο μέρος της ορεινής Ροδόπης και συνεχίζουν. Ο Αμέτ Ριτβάν μάλιστα στο γραφείο του στο δημαρχείο Αρριανών έχει κοτσάρει και έναν μεγάλο πίνακα που απεικονίζει ανεμογεννήτριες! 
  6. Δεν ξεχνάμε βέβαια και τους έλληνες εθνικιστές της περιοχής μας που καλούσαν σε ακομμάτιστα εθνικιστικά συλλαλητήρια, παρότι ήταν στελέχη της τότε αντιπολίτευσης νδ και οι οποίοι στηρίζουν τις εξορύξεις χρυσού από την πολυεθνική Eldorado gold αλλά και τις ανεμογεννήτριες.

Καλούμε τους πολίτες της Θράκης, μειονοτικούς και μη, να μη δίνουν βήμα στον εθνικισμό, να κάνουν πέρα τους διαχωρισμούς, φυλετικούς, θρησκευτικούς, σεξουαλικότητας κτλ και να μη δέχονται την εθνικιστική προπαγάνδα με τα αόριστα κενού νοήματος φαντασιακά επιχειρήματα των ρητόρων του μίσους και του φανατισμού. Ο μόνος ρεαλιστικός διαχωρισμός είναι αυτός μεταξύ καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η οργάνωση των κοινοτήτων μας δεν έχει ανάγκη το κράτος το κεφάλαιο και τους αόριστους διαχωρισμούς, μπορεί και πρέπει να ξεπεράσει το κράτος και να οργανωθεί μέσο ενός κοινοτικού μοντέλου άμεσης δημοκρατίας χωρίς κεντρική αρχή.

*δραστηριοποιείται στο εξωτερικό και χρηματοδοτείται από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Δεν Υπάρχουν Έλληνες Δεν Υπάρχουν Ξένοι Μόνο Καταπιεστές Και Καταπιεσμένοι

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012: Νίκος Μαζιώτης μέλος του Ε.Α

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012

Η 19η Ιουλίου είναι μια ημερομηνία σταθμός στη παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση από την εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου. Η 19η Ιουλίου 1936 είναι η ημερομηνία έναρξης της Ισπανικής Επανάστασης (1936-’39) όταν στη Βαρκελώνη της Καταλονίας οι οργανωμένοι στην αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) και στη FAI (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής) εργάτες έδωσαν μάχη με τη στρατιωτική φρουρά της πόλης που συμμετείχε στο πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο και τη νίκησαν μετά από 2 μέρες μαχών εγκαινιάζοντας το πιο ριζοσπαστικό επαναστατικό εγχείρημα εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης στην ιστορία του κλασικού εργατικού κινήματος (1848-1939).                

Η 19η Ιουλίου 2012 είναι η ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία που ξεκίνησε από την πόλη Κομπάνι όταν οι ένοπλες δυνάμεις του κουρδικού επαναστατικού κινήματος ΥPG (Μονάδες Λαϊκής Προστασίας) μαζί με την πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει το MGRK (Λαϊκά Συμβούλια δυτικού Κουρδιστάν) κατέλαβαν αναίμακτα την πόλη και τα κτίρια του καταρρέοντος καθεστώτος Άσαντ αναλαμβάνοντας την εξουσία.

Στην Ισπανία το 1936 εκατομμύρια εργάτες και κυρίως αγρότες-χωρικοί κολεκτιβοποίησαν ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας, κυρίως στην Καταλονία που ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη περιοχή της Ισπανίας, αλλά επίσης και ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής γης απαλλοτριώνοντας τη γη των μεγαλογαιοκτημόνων και της καθολικής εκκλησίας στην Ανδαλουσία, Αραγονία, Λεβάντε, Καστίλη και αλλού και δημιούργησαν τις δικές τους κοινότητες αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, τις εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες. Για ένα βραχύβιο διάστημα οι εργάτες και οι αγρότες πήραν την εξουσία στα χέρια τους, πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας πράξη την Αναρχία, τον Eλευθεριακό ή Αναρχικό Κομμουνισμό.

Στη Βόρεια Συρία, το κουρδικό επαναστατικό κίνημα οικοδόμησε από το 2012 και μετά ένα ακρατικό κοινωνικό μοντέλο που το ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό που βασίζεται στον κοινοτισμό, στη Κοινότητα (Κομμούνα) ως κύτταρο της νέας κοινωνίας και στα λαϊκά συμβούλια, στις γειτονιές, στις συνοικίες, στους δήμους και στα χωριά στα 3 καντόνια της Β. Συρίας, το Αφρίν, τη Ροζάβα και το Τζεζιρέ. Το μοντέλο αυτό απορρίπτει το έθνος –κράτος ως συγκεντρωτικό μονοπωλιακό μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων και περιλαμβάνει εκτός από τους Κούρδους και άλλες εθνότητες και λαούς της περιοχής, Άραβες, Γιεζίντι, Συροϊακωβίτες, Ασσύριους, Τουρκμένιους.                         

Πάρα τη διαφορετικότητα των εποχών και την απόσταση των 76 χρόνων από τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα, παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών, των πολιτικών υποκειμένων και των ιδεολογικών επικλήσεων, υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στα δύο επαναστατικά εγχειρήματα. Το βασικότερο είναι η απόρριψη του κράτους, του έθνους-κράτους ως συγκεντρωτικού, μονοπωλιακού μηχανισμού διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων. Ένα άλλο είναι η απόρριψη της παλιάς μαρξιστικής νομοτελειακής θεωρίας ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων ως ‘‘προοδευτικής’’ διαδικασίας είναι η βασική προϋπόθεση για τις κοινωνικές επαναστάσεις και την οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας όπου την εξουσία την έχει ο λαός μέσα από τα δικά του όργανα αυτοδιαχείρισης, κοινότητες, κομμούνες, δήμους, συμβούλια. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα συντελέστηκαν σε κοινωνικές συνθήκες υπανάπτυξης του καπιταλισμού όπου δεν έχει επικρατήσει η οικονομία της αγοράς και όπου οι κοινωνίες βρίσκονταν σε ένα ημιφεουδαρχικό στάδιο. Και στην Ισπανία το 1936 και στη Β. Συρία σήμερα η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι χωρικοί-αγρότες ή ζουν έξω από μεγάλα αστικά κέντρα αν και στην Ισπανία η εργατική τάξη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως στην Καταλονία ενώ στη Ροζάβα – Β. Συρία η εργατική τάξη απουσιάζει από το ιστορικό προσκήνιο.                                                                                                                    

Οι Ισπανοί εργάτες ήταν κυρίως πρώτης γενιάς μετανάστες που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει από την ύπαιθρο στην πόλη για να δουλέψουν στα εργοστάσια μεταφέροντας την κοινοτιστική κουλτούρα των χωριών τους, τις ιδέες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Το ίδιο ίσχυε και για τους Ρώσους εργάτες το 1905 και 1917. Αυτή η εργατική τάξη με νωπές ακόμα τις αγροτικές ρίζες της υπήρξε πρωταγωνίστρια επαναστάσεων και διέφερε πολύ από το συντηρητικό, στρατιωτικοποιημένο γερμανικό βιομηχανικό προλεταριάτο –όπως και άλλων χωρών της ανεπτυγμένης δύσης– που η πλειοψηφία αυτού του προλεταριάτου το 1918 –’19 ακολούθησε τους αντεπαναστάτες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και όχι τους επαναστάτες Σπαρτακιστές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία στρέφεται εναντίον ενός δικτατορικού ‘‘σοσιαλιστικού’’ –και αντιιμπεριαλιστικού– καθεστώτος όμοιο με τα καθεστώτα του ‘‘υπαρκτού’’ σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης όπου επικρατεί η κρατικοποιημένη οικονομία, δηλαδή ο κρατικός και γραφειοκρατικός καπιταλισμός και η μονοκομματική δικτατορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η δικτατορία του κόμματος Μπάαθ του Άσαντ. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα απέδειξαν (όπως άλλωστε και το κίνημα των Ζαπατίστας) ότι ο αγώνας για ελευθερία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην υποκειμενική βούληση των ανθρώπων για ελευθερία και αξιοπρέπεια χωρίς να παραβλέπονται βέβαια και οι συνθήκες της εποχής (κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές) και όχι σε δήθεν ‘‘αντικειμενικούς’’, οικονομικούς νομοτελειακούς νόμους όπως η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων, ή σε θεωρίες όπου η οικονομία είναι η βάση και το κράτος το εποικοδόμημα. Καμία κοινωνική επανάσταση δεν συνέβη στην ιστορία λόγω μιας τέτοιας υποτιθέμενης προϋπόθεσης. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ακόμα και ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι το 1917 προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία πέταξαν στα σκουπίδια της ιστορίας αυτές τις απόψεις του δασκάλου τους Μαρξ, αφού η Ρωσία το 1917 επ’ ουδενί δεν ήταν μια βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα αλλά αντίθετα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και ούτε είχε περάσει από ένα στάδιο ‘‘αστικοδημοκρατικής’’ επανάστασης σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία.                                                                          

Ένα άλλο κοινό των εγχειρημάτων της Ισπανικής Επανάστασης και της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία είναι η αντιμετώπιση πολλών και διαφορετικών εχθρών.                         

Η Ισπανική Επανάσταση πέρα από τους φασίστες του Φράνκο ο οποίος είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Χίτλερ και του Μουσολίνι, αντιμετώπισε την εχθρότητα φυσικά των ‘‘αστικοδημοκρατικών’’ καθεστώτων της Γαλλίας –η οποία είχε κυβέρνηση λαϊκού μετώπου– και της Αγγλίας αλλά κυρίως, αντιμετώπισε το ίδιο το ισπανικό και καταλανικό ‘‘δημοκρατικό’’ κράτος στο οποίο επικρατούσαν οι δυνάμεις του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια συμμαχία των φιλελεύθερων αστών-καπιταλιστών με τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές-σταλινικούς και τους Καταλανούς αυτονομιστές. Όλοι τους ήταν φανατικοί εχθροί της εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης, της λαϊκής και εργατικής εξουσίας και σε αυτό είχαν συμπαραστάτες τη Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν.                                                                                   

Η επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία αντιμετωπίζει μια ποικιλία εχθρών, από το καθεστώς Άσαντ, το ισλαμικό κράτος το οποίο νίκησε, τη Τουρκία αλλά και τους διεθνείς συνασπισμούς που μάχονται είτε με την παρουσία τους ή δια αντιπροσώπων στο γεωστρατηγικό πεδίο του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την μία το δυτικό μπλοκ εξουσίας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ) και από την άλλη το αντιδυτικό ή κατά άλλους ‘‘αντιιμπεριαλιστικό’’ μπλοκ (Ρωσία, Ιράν) που υπερασπίζονται το ‘‘σοσιαλιστικό’’ καθεστώς Άσαντ. Όλοι τους ανεξαιρέτως παρά τους τακτικισμούς τους απέναντι στους Κούρδους λόγω της κοινής επιδίωξης για καταστροφή του ISIS, είναι εναντίον του επαναστατικού εγχειρήματος του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού και της Δημοκρατικής Αυτονομίας.

Όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε κάποια πράγματα οι αγωνίστριες/αγωνιστές στη Ροζάβα-Β. Συρία τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα από τους Ισπανούς συντρόφους/ισσες του 1936. Κατ’ αρχήν παρά τις τεράστιες δυσκολίες του εμφυλίου που συνεχίζεται στη Συρία αλλά και τις αλλεπάλληλες τουρκικές επεμβάσεις, τη κατάληψη του Αφρίν το 2018 και την επίθεση ένα χρόνο μετά, το 2019 για να δημιουργηθεί μια ζώνη ‘‘ασφαλείας’’ πλάτους 30 χιλιομέτρων στα τουρκοσυριακά σύνορα, πράγμα για το οποίο συμφώνησαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία με τον Ερντογάν, η Επανάσταση στη Β. Συρία εξακολουθεί να υφίσταται 9 χρόνια μετά την έναρξή της. Σε αντίθεση με το χάος, τη βία και την αιματοχυσία στην υπόλοιπή Συρία, στις επαναστατημένες περιοχές της Β. Συρίας επικρατεί ειρήνη διαψεύδοντας τη κυρίαρχη προπαγάνδα ότι οι επαναστάσεις συνεπάγονται αυτονόητα βία, χάος, ακυβερνησία ή ότι ο καθένας κάνει ό, τι θέλει.                                           

(περισσότερα…)
συνέχεια

Ιταλία: Η αναρχική Anna Beniamino μετέφερε από τη φυλακή της Μεσσήνας στη Ρεμπίμπια της Ρώμης

Η αναρχική Άννα Μπενιαμίνο μετέφερε από τη φυλακή της Μεσσήνας στη Ρεμπίμπια της Ρώμης (Ιταλία, 17 Ιουλίου 2021) Η Άννα μεταφέρθηκε στη φυλακή της Ρεμπίμπια στη Ρώμη [η συντρόφισσα καταδικάστηκε σε φυλάκιση 16 ετών και 6 μηνών στη δίκη Scripta Manent].

Η νέα της διεύθυνση είναι:

Anna Beniamino
C. C. di Roma Rebibbia femminile
via Bartolo Longo 92
00156 Roma
Italia – Italy

ΠΗΓΗ: MALACCODA

συνέχεια

Ιταλία: Να σπάσει η απομόνωση! Συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον Alfredo στη φυλακή Terni (18 Ιουλίου 2021)

Ο αναρχικός σύντροφος Alfredo Cospito βρίσκεται φυλακισμένος από τον Σεπτέμβριο του 2012, μετά την κατασταλτική επιχείρηση που οδήγησε στη σύλληψή του και σε έναν άλλο σύντροφό του, και οι δύο κατηγορούνται ότι πυροβόλησαν τον Roberto Adinolfi, Διευθύνοντα Σύμβουλο της Ansaldo Nucleare (Ιταλική εταιρία πυρηνικής ενέργειας), ο οποίος τραυματίστηκε στις 7 Μαΐου του ίδιου έτους στη Γένοβα. Τη δράση ανέλαβε ο «Πυρήνας Όλγα» [Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο], στη συνέχεια την ευθηνή ανέλαβαν ατομικά οι δύο σύντροφοι, κατά τη διάρκεια της πρώτης δίκης που πραγματοποιήθηκε στη Γένοβα. Εκτός από την ποινή των 9 ετών και 5 μηνών που έλαβε στη δίκη για την δράση κατά του Adinolfi, ο Alfredo Cospito καταδικάστηκε και σε 20 χρόνια στην πρώτη και δεύτερη περίπτωση της δίκης για την υπόθεση «Scripta Manent» που πραγματοποιήθηκε στο Τορίνο το 2017 και προήλθε από τις συλλήψεις της 6ης Σεπτεμβρίου  του προηγούμενου έτους. Μετά τις ποινές της υπόθεσης  «Scripta Manent», εκτός από τον Alfredo, φυλακίζεται η Άννα (στη φυλακή της Μεσσήνας) και καταδικάζεται σε 16 χρόνια και 6 μήνες.

Στα τέλη Ιουνίου, ο Alfredo μεταφέρθηκε από το τμήμα Υψηλής Ασφάλειας 2 της φυλακής της Φεράρα, όπου βρισκόταν από το 2013, στη φυλακή Τέρνι. Ωστόσο, εξακολουθεί να κρατείται στον τομέα «μεταγωγών», παρά το γεγονός ότι η περίοδος απομόνωσης που επιβάλλεται από τους κανονισμούς έκτακτης ανάγκης για τον Covid-19 έχει ξεπεράσει για αρκετές ημέρες τον χρόνο που επιβάλλεται. Δεν γνωρίζουμε γιατί ο Alfredo βρίσκεται ακόμα σε απομόνωση, δεν γνωρίζουμε ούτε ενδιαφερόμαστε για τα σχέδια του DAP [«Τμήμα Διοίκησης Σωφρονισμού»]. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι οι προκλήσεις και τα πρόσχημα των φρουρών δεν μπορούν να σβήσουν ένα ιστορικό γεγονός: Την ύπαρξη με την πάροδο των χρόνων ενός αναρχισμού δράσης, ενός αναρχισμού που έχει ενεργήσει με αποφασιστικότητα, χτυπώντας δομές και ανθρώπους του κράτους και του κεφαλαίου.

Η ιστορία του Alfredo, οι πρακτικές για τις οποίες κατηγορείται, αυτών τη μετάδοση είναι που φοβούνται. Αλλά αυτή η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί από τις καταδικαστικές αποφάσεις ενός δικαστηρίου ή με τα πρόσχημα των ανθρωποφυλάκων. Αυτές οι πρακτικές δεν μπορούν να απομονωθούν, δεν υπάρχει φούσκα που να αντέχει: είναι κληρονομιά του επαναστατικού αναρχικού κινήματος.

 Κυριακή, 18 Ιουλίου 2021, 10:00 π.μ. Συγκέντρωση αλληλεγγύης στη φυλακή του Terni, strada delle Campore 32

ΠΗΓΗ: Malacoda

Μετάφραση Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια