Κατηγορία: Aναδημοσιεύσεις

Πορεία προς την Τουρκική Πρεσβεία

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΥΨΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

9 Οκτώβρη ξεκίνησε η συνωμοσία για την ομηρία του Οτσαλάν

Το ελληνικό κράτος σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Τουρκίας παρέδωσαν τον Οτσαλάν στο τουρκικό κράτος

22 χρόνια απομόνωση στο νησί, φυλακή τύπου F, Imrali

Πορεία

από τα Προπύλαια προς την πρεσβεία της Τουρκίας

Σάββατο 9/10 ώρα 5μμ

ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

ΤΟΥ ΑΜΠΝΤΟΥΛΑΧ ΟΤΣΑΛΑΝ ΤΩΡΑ

ΕΝΩΜΕΝΕΣ/ΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Riseup4Rojava Greece

συνέχεια

02/10 Συγκέντρωση – πορεία ενάντια στα πιστοποιητικά υγειονομικών φρονημάτων

Θεσσαλονίκη Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2021 στις 13.00

Συγκέντρωση- Πορεία Ενάντια Στα Πιστοποιητικά Υγειονομικών Φρονημάτων

Κοινοί αγώνες εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων
ενάντια σε προνόμια, εκβιασμούς και κάθε είδους διαχωρισμό

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ

Όχι στον άμεσο ή έμμεσο υποχρεωτικό εμβολιασμό.

Αλληλεγγύη σε όσες απολύονται και όσους βγαίνουν σε αναστολή

αρνούμενοι την επιβολή υποχρεωτικών ιατρικών πράξεων.

Όχι στην επιτήρηση της υγείας και της ζωής μας.

Να αντισταθούμε στην επίθεση κράτους και εταιριών

που διεξάγεται με όχημα την εκστρατεία υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Συνέλευση Ενάντια στο Καθεστώς Έκτακτης Ανάγκης

https://seskea.noblogs.org/

Πολιτικές Συνελεύσεις Ενάντια στην Κανονικότητα

https://posiek.noblogs.org/

Ένωση Πράσινων Ελευθεριακών

https://prasinoieleutheriakoi.wordpress.com/

ΠΗΓΗ: kinimatorama

συνέχεια

“Yγειονομικά διαβατήρια” και παραγωγή (υγειονομικής) νομιμοφροσύνης και διαχωρισμών

Με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που κήρυξαν τα κράτη σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη στο όνομα του “πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό”, αξιοποίησαν όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία διαχείρισης πληθυσμού με υγειονομικό πρόσημο, που έχει παραχθεί ιστορικά. Οι καραντίνες, που εφαρμόστηκαν στο μεσαίωνα για την αντιμετώπιση επιδημιών, όπως η πανώλη επανήλθαν τον 19 ο αιώνα για την αντιμετώπιση επιδημιών όπως η χολέρα. Έτσι, την τελευταία δεκαετία του 19 ου αιώνα, και ενώ τα αρμόδια κρατικά επιτελεία ενδυνάμωναν τις προσπάθειες συντονισμού τους μέσα από διεθνή συνέδρια υγιεινής, τα οποία πραγματοποιούνταν σχεδόν κάθε δέκα χρόνια, αναπτύχθηκε η σκέψη για μια αντικατάσταση των παραδοσιακών μηχανισμών υγειονομικού ελέγχου, όπως η καραντίνα. Η σκέψη αφορούσε μια “έξυπνη” τρόπον τινά καραντίνα, που θα ρύθμιζε συνάμα και την οικονομική δραστηριότητα, και σε αυτό το πλαίσιο τέθηκε για πρώτη φορά η ιδέα των “υγειονομικών διαβατηρίων”.1 Ήταν μια εποχή, που οι μέθοδοι ελέγχου των μετακινήσεων του πληθυσμού έθεταν τις βάσεις, πάνω στις οποίες ανέπτυσσαν κοινή δράση οι εξουσίες μεταξύ τους· καθορίζοντας ταυτόχρονα και το πλαίσιο με το οποίο συγκροτούνται οι επιμέρους κρατικοί μηχανισμοί στο εσωτερικό τους. Στις μέρες μας, φαίνεται να συντελείται μια αντίστοιχη διαδικασία ανασυγκρότησης των επιμέρους κρατικών οντοτήτων, σε μια πολυεπίπεδη και ριζική διαδικασία αναδιάρθρωσης (τουλάχιστον) στον δυτικό κόσμο· κι όταν το κράτος μετασχηματίζεται, οι υγειονομικές περιφράξεις είναι αναγκαίες. Και σε αυτή τη διαδικασία, τα “υγειονομικά διαβατήρια” λειτουργούν ως συστήματα, με τα οποία καταγράφεται η κοινωνική κινητικότητα, με τα οποία κατασκευάζονται νέες ταυτότητες, κατηγοριοποιήσεις και διαχωρισμοί και με τα οποία εν τέλει παράγονται νέες μορφές υποκειμενικότητας και νομιμοφροσύνης.

Έχοντας πάρει φόρα από την εμπέδωση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, σύσσωμες οι εξουσίες του δυτικού κόσμου φαίνονται αποφασισμένες να εκμεταλλευτούν την παρακαταθήκη απ’ την επιβολή ιστορικά αδιανόητων απαγορεύσεων στους πληθυσμούς, οι οποίοι τείνουν να εξοικειωθούν με την ιδέα ότι πρέπει να δίνουν λογαριασμό στο κράτος για κάθε τους κίνηση. Το ότι σε αυτή τη φάση οι εξουσίες έχουνε σαν όχημα τον εκβιασμό του έμμεσου ή δια νόμου υποχρεωτικού εμβολιασμού –μάλιστα με προϊόντα βιοτεχνολογίας, και παρά τα ποικίλα φιάσκο των εμβολιαστικών εκστρατειών του παρελθόντος, όπως το 1976 ή το 2009– 2 δείχνει όχι μόνο πολιτικό ρίσκο αλλά και θράσος. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του γεγονότος είναι ότι μπορεί να κατέχουν την πρωτοβουλία κινήσεων, η κατάσταση όμως συνολικά εξακολουθεί να παραμένει ρευστή.

Με τη χρησιμοποίηση ενός υγειονομικού οχήματος ως μοχλού πίεσης, οι δυτικές εξουσίες αναδιαμορφώνουν ριζικά τους όρους με τους οποίους συγκροτούνται οι πολιτικές κοινότητες. Στη γέννηση των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών καθορίστηκε ως προϋπόθεση του να είσαι άνθρωπος, το να είσαι πολίτης. Η παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων όρισε τη σύναψη ενός κοινωνικού συμβολαίου κι έκτοτε η ιδιότητα του πολίτη επεκτάθηκε πολιτικά και κοινωνικά. Στα σημερινά δυτικά καθεστώτα φιλελεύθερων δημοκρατιών η ιδιότητα του πολίτη συνδέεται με βιολογικούς όρους και καθοδηγητική αρχή των πολιτικών κοινοτήτων γίνεται η συμμόρφωση με υγειονομικές υποδείξεις και πρωτόκολλα, η εν-σωμάτωση προληπτικών ιατρικών πράξεων. Προκειμένου όμως να νομιμοποιηθούν ιδεολογικά οι νέες, υγειονομικού τύπου, περιφράξεις και ταξικότητες, που προϋποθέτουν μια βίαιη χάραξη του ορίου μεταξύ των συμφερόντων του ατόμου και των συμφερόντων της κοινότητας, είναι αναγκαία μια επίκληση στο ανθρωπιστικό πρόσχημα της φροντίδας της κοινότητας, επίκληση που εργαλειακά στοχεύει στην απόσπαση συναινέσεων και στην κατασκευή μηχανισμών ενοχοποίησης για τα κομμάτια του πληθυσμού που δεν πειθαρχούν.3

Είναι τέτοια η αντιστροφή των όρων στην κυρίαρχη προπαγανδιστική φαρέτρα, που η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης διαστρέφεται ολοκληρωτικά προκειμένου να σηματοδοτήσει πρακτικές κοινωνικού αυτοματισμού, στιγματισμού και κανιβαλισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δυτικά κράτη με τη βοήθεια όλου του επίσημου ή ανεπίσημου επιτελείου τους (των ειδικών τους, των δημοσιογράφων και των λοιπών διαμεσολαβητικών μηχανισμών από τη βιομηχανία της κουλτούρας και του εμπορεύματος, που θεωρούν ότι κερδίζουν “πηγαίνοντας με το ρεύμα”) επιχειρούν να αποφασίσουν με ποιους όρους θα έχει αξία η ζωή, αναπαράγοντας δυναμικά τη δυνατότητά τους να θεσπίζουν νέα κριτήρια για την πρόσβαση των ατόμων στις ποικίλες κοινωνικές υπηρεσίες και για τη συμμετοχή τους στην δημόσια ζωή.

Τα “υγειονομικά διαβατήρια” όντας συνέχεια των εξευτελιστικών βεβαιώσεων μετακίνησης και sms κι έχοντας την πρόθεση να λειτουργήσουν ως συστήματα χορήγησης αδειών για ένα πλήθος δραστηριοτήτων, που έχουν να κάνουν με την κοινωνική ζωή των ανθρώπων, αποτελούν μια de facto έκφραση της εξουσίας, που πιστοποιεί την ικανότητα της ιδιότητας του πολίτη – όπως άλλωστε και κάθε διαβατήριο. Αποτελούν δηλαδή το απόλυτο έγγραφο της νέας ιατρικής αστυνομίας, με βάση το οποίο διαμορφώνονται νέες ζώνες αποκλεισμού και νέες ζώνες ευνοϊκής μεταχείρισης. Κατασκευάζονται έτσι νέα μέτρα εξαρτήσεων κι ελέγχου του πληθυσμού κι άρα παράγονται νέοι τύποι νομιμότητας.

Μέσω μάλιστα του συστήματος ποινών κι ανταμοιβών/κινήτρων/ προνομίων (που παραπέμπει είτε στο σύστημα κοινωνικής αξιολόγησης και βαθμολόγησης των πολιτών, που εφαρμόζεται στην Κίνα εδώ και περίπου μια δεκαετία, είτε στα συστήματα πιστοληπτικής αξιολόγησης κι ανταποδοτικού οφέλους που εφαρμόζονται σε δυτικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς όπως τράπεζες κι ασφαλιστικές εταιρείες), τα “υγειονομικά διαβατήρια” φαίνεται να έχουν μια επιπρόσθετη πολιτική λειτουργία. Καθώς επιχειρείται με όλα τα μέσα –οικονομικά, ηθικά, νομικά, κτλ.– ο καθορισμός της συμπεριφοράς του πληθυσμού ανάλογα με το βαθμό συμμόρφωσής του προς το κράτος (και την εκάστοτε αφήγησή του), τείνει να μετατοπίζεται το πεδίο που ορίζει τι είναι νόμιμο και τι είναι παράνομο. Η νομιμοφροσύνη παράγεται άμεσα από την κρατική εξουσία, πριμοδοτώντας συμπεριφορές που πρέπει διαρκώς να ικανοποιούν, να υποτάσσονται πλήρως και να μην αμφισβητούν το κράτος και την επιβολή του, επί των ζωών των υπηκόων του.

Αν μη τι άλλο, ζούμε σε ενδιαφέροντα διδακτικούς καιρούς…

  1. Η ιδέα είχε γαλλική προέλευση (“passeport sanitaire”) αλλά δεν έτυχε γενικής αποδοχής. Υποστηρίχτηκε από ένα μόνιμο μέλος της γαλλικής αντιπροσωπείας στα διεθνή συνέδρια υγιεινής, τον καθηγητή υγιεινής Adrien Proust (πατέρα του συγγραφέα Marcel). Ο A. Proust και πολλοί σύγχρονοί του, υποστήριζαν την αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης μιας νέας μορφής παγκόσμιας υπευθυνότητας, στην οποία θα πρέπει να συνεργαστούν τα διαφορετικά έθνη-κράτη κι οι αυτοκρατορίες με την επιστήμη προκειμένου να θεσπίσουν κοινά υγειονομικά πρωτόκολλα.
  2. Τον Ιανουάριο του 1976 σε μια στρατιωτική βάση του New Jersey εντοπίστηκαν συμπτώματα γρίπης. Το στέλεχος του ιού προσδιορίστηκε μετά από ένα μήνα ως H1N1 (γρίπη των χοίρων). Αν και έμοιαζε γενετικά (δηλαδή στα επιφανειακά αντιγόνα) με τη λεγόμενη ισπανική γρίπη του 1918, ανιχνεύτηκαν συμπτώματα σε 230 στρατιώτες, ένας εκ των οποίων πέθανε. Παρ’ όλ’ αυτά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε το Μάρτιο ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εμβολιασμού που θα κάλυπτε 210 εκατομμύρια αμερικανούς (η καμπάνια καλούσε για την ανοσοποίηση “κάθε άνδρα, κάθε γυναίκας και κάθε παιδιού στην Αμερική”). Γι’ αυτό το λόγο μέσα στο καλοκαίρι ρυθμίστηκαν ζητήματα, που είχαν να κάνουν με τη νομοθεσία αποζημιώσεων για την εξασφάλιση συνεργασιών με τις φαρμακευτικές εταιρείες, μιας και η Αμερικάνικη Ασφαλιστική Ένωση είχε ανακοινώσει ότι δεν θα καλύψει την ευθύνη για το εμβόλιο. Το αμερικάνικο Κογκρέσο διέθεσε τελικά 135 εκατομμύρια δολάρια για την εφαρμογή του εμβολιαστικού προγράμματος κι η έναρξη της διάθεσης του εμβολίου έγινε τον Οκτώβρη. Σε μικρό διάστημα 3 άνθρωποι που εμβολιάστηκαν, πέθαναν από καρδιακή προσβολή. Από το Δεκέμβρη κι ενώ η διάθεση του εμβολίου πραγματοποιούνταν και σε παιδιά, άρχισαν να εμφανίζονται σε εμβολιασμένους ανθρώπους σύνδρομα μιας σπάνιας αλλά σοβαρής αυτοάνοσης διαταραχής, που προκαλεί μυϊκή αδυναμία, παράλυση, ακόμα και θάνατο: το σύνδρομο Guillain–Barré. Κι ενώ η έκρηξη της επιδημίας (ανάλογης με το 1918) ποτέ δεν πήρε σάρκα και οστά, μέσα στις 6 βδομάδες που διήρκησε τελικά το εμβολιαστικό πρόγραμμα, οι επιβεβαιωμένες περιπτώσεις αυτού του συνδρόμου σε εμβολιασμένο πληθυσμό (45 εκατομμύρια) ήταν περίπου 500 άτομα (κυρίως νέοι). Έκτοτε, η πιθανή σχέση όλων των εμβολίων κατά της γρίπης με αυτό το σύνδρομο, αποτέλεσε σημείο επιστημονικής διαμάχης. Το φιάσκο της εμβολιαστικής εκστρατείας κατά της γρίπης των χοίρων (H1N1) το 2009- 2010 δεν είχε να κάνει μόνο με ιατρικές παρενέργειες (εκτός από τα 1300 διαπιστωμένα περιστατικά ναρκοληψίας υπάρχει και μια μελέτη –του CDS– που καταγράφει μια μικρή αύξηση του ποσοστού του συνδρόμου Guillain–Barré σε εμβολιασμένους) αλλά και με οικονομικά δεδομένα, κάτι που έβαλε το λιθαράκι στην αιφνίδια λήξη της “πανδημίας” από τον ΠΟΥ. Στα ελληνικά δεδομένα, το καλοκαίρι του 2009 ο υπουργός υγείας της ΝΔ (Δ. Αβραμόπουλος) εισηγήθηκε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλου του πληθυσμού ενώ το Νοέμβριο, η υπουργός υγείας του ΠΑΣΟΚ (Μ. Ξενογιαννακοπούλου) κάνοντας κι η ίδια το εμβόλιο έλαβε ενεργά μέρος στην εμβολιαστική εκστρατεία, μήπως κι αντιστρέψει την απροθυμία του γενικού πληθυσμού ή των υγειονομικών (η συντριπτική πλειοψηφία, ιδίως των νοσηλευτών, αρνείται να εμβολιαστεί). Τελικά, τον Ιανουάριο του 2010 η υπουργός έκανε προσπάθειες για την ακύρωση της παραγγελίας των 12 εκατομμυρίων δόσεων…
  3. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του υπουργού επικρατείας Γεραπετρίτη στα πλαίσια του διαδικτυακού συνεδρίου που διοργάνωσε η “Πρωτοβουλία 1821-2021” τον Γενάρη του 2021 με θέμα “Επιδημίες: Μια διαχρονική απειλή, μια πρόκληση για το μέλλον” κι είχε στις 28/1/2021 ως νομική θεματική ενότητα την ομιλία “Πανδημία, θεμελιώδη δικαιώματα και δημοκρατία – Η πρόκληση του εμβολιασμού”. Ο Γεραπετρίτης υποστήριξε ότι η υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών, πρέπει να βάλει ένα τέλος στο φιλελεύθερο παραδοσιακό μοντέλο των ατομικών δικαιωμάτων και να εισάγει δικαιώματα κοινωνικής αλληλεγγύης και φροντίδας της κοινότητας. Μάλιστα ανέτρεξε και σε δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ του 1905 περί της υποχρεωτικότητας των εμβολίων κατά της ευλογιάς, σύμφωνα με την οποία το χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι εμποτισμένο μέσα στα ατομικά δικαιώματα ως εγγενές συστατικό.

πολιτικές συνελεύσεις ενάντια στην κανονικότητα

https://posiek.noblogs.org/

συνέχεια

Κουρδιστάν – Το Πνεύμα της 15ης Αυγούστου Ζει!

Η 15η Αυγούστου δεν είναι οποιαδήποτε ημερομηνία. Εδώ και 37 χρόνια, η ιστορική του σημασία τιμάται σε ολόκληρο το Κουρδιστάν, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και όχι μόνο. Δεν σηματοδοτεί μόνο μια σημαντική ημέρα, αλλά εισήγαγε μια εποχή ελπίδας, αντίστασης και επαναστατικού αγώνα που συνεχίζεται και αναβιώνει στον καθημερινό αγώνα στο Κουρδιστάν, δίνοντας έμπνευση σε εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο!

Η 15η Αυγούστου 1984 σηματοδοτεί την έναρξη του ένοπλου αγώνα και του ανταρτοπόλεμου του Κουρδικού απελευθερωτικού Κινήματος, όταν οι δυνάμεις του ΡΚΚ – μετά από χρόνια προετοιμασίας – επιτέθηκαν σε αστυνομικούς και στρατιωτικούς σταθμούς στην Eruh και το Şemzinan στο κατεχόμενο Βόρειο Κουρδιστάν (Bakur), δίνοντας μια αποφασιστική απάντηση στην τουρκική αποικιοκρατία, και σηματοδότησε ένα κρίσιμο σημείο καμπής στην τότε διαδεδομένη ατμόσφαιρα απελπισίας και ήττας. Οι αποφασιστικές ενέργειες μιας μικρής ομάδας, με επικεφαλής τον Şehîd Agit (Mahsum Korkmaz), κατά των Τούρκων φασιστών έσπασαν την ατμόσφαιρα της ήττας και συνέχισαν την κληρονομιά της ηρωικής αντίστασης στις φυλακές της 14ης Ιουλίου 1982. Μετά το φασιστικό πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 στη Τουρκία, τα περισσότερα επαναστατικά κινήματα και οι αντιπολιτευτικές φωνές είτε συντρίφθηκαν είτε επέλεξαν να αναζητήσουν καταφύγιο στην εξορία. Αλλά η αντίσταση στην περιβόητη φυλακή του Amed το 1982 και οι αποφασιστικές ενέργειες της 15ης Αυγούστου 1984 συγκλόνισαν τους φασίστες, και όχι μόνο έθεσαν σε κίνηση, αλλά και εκδήλωσαν μια επαναστατική διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα!

Η δράση μιας μικρής ομάδας σύντομα μετατράπηκε σε αγώνα εκατομμυρίων. Οι μαζικές εξεγέρσεις στη δεκαετία του 1990, τα επιτεύγματα στον τομέα της δημοκρατικής πολιτικής και η επανάσταση της Ροζάβα – όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτά εάν δεν είχε συμβεί η επίθεση του 15 Αυγούστου. Η 15η Αυγούστου δεν είναι μια συνηθισμένη επέτειος ή απλά μια μέρα μνήμης. Η 15η Αυγούστου είναι η αφετηρία της πρωτοποριακής πλέον επαναστατικής διαδικασίας στην περιοχή. είναι μια μέρα για να ανανεώσουμε την υπόσχεσή μας να συνεχίσουμε τον επαναστατικό αγώνα με αποφασιστικότητα κάθε μέρα!

Το πνεύμα της αποφασιστικής αντίστασης του 15 Αυγούστου αποτυπώνεται με απόλυτη αφοσίωση και ηρωισμό στην καθημερινή αντίσταση των ανταρτών/ισσων κατά του τουρκικού φασισμού. Για πάνω από 100 ημέρες τώρα, το αντάρτικο γράφει άλλη μια επική ιστορία, αντιστέκεται ηρωικά και υπερασπίζεται την επανάσταση στη Μέση Ανατολή -και πέρα ​​από αυτήν- από την ολοκληρωτική επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες, Metîna, Zap και Avaşîn από τις 23 Απριλίου του τρέχοντος έτους. Η φασιστική δικτατορία AKP-MHP έκανε τα πάντα τα τελευταία 6 χρόνια για να σπάσει τη βούληση του κουρδικού λαού και όλων των αντιφασιστικών δυνάμεων στην περιοχή για ελευθερία και αντίσταση. Η τρέχουσα ολοκληρωτική επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους είναι η συνέχιση του πολέμου στις πόλεις του Βόρειου Κουρδιστάν το 2015 και το 2016, της εισβολής στο Αfrîn το 2018, το Girê Spî και η Serêkaniyê το 2019, καθώς και των επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών/ισσών στις περιοχές Xakurkê και Heftanîn. Δεν μπορούμε να το τονίσουμε αρκετά: Το να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι τα επιτεύγματα της επανάστασης στη Rojava σημαίνει επίσης να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι τον ηρωικό αγώνα του αντάρτικου ακολουθώντας το πνεύμα αντίστασης και επαναστατικής αποφασιστικότητας του 15 Αυγούστου.

Ο τουρκικός φασισμός δεν μπορεί να δράσει μόνος του. Η επανάσταση στο Κουρδιστάν και τη Μέση Ανατολή δέχεται καθημερινά επίθεση από οπορτουνιστικές και ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις του κόσμου, ιδίως των ΗΠΑ, της Δυτικής Ευρώπης καθώς και άλλων κρατών, οι οποίοι μαζί με συνεργάτες και καπιταλιστές επενδυτές υποστηρίζουν με τεχνολογικούς στρατιωτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, και διπλωματικούς τρόπους τις επιθέσεις από το φασιστικό καθεστώς AKP-MHP.

Ως εκ τούτου, ως αντιφασιστικές και επαναστατικές δυνάμεις, είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας και να υπερασπιζόμαστε την επανάσταση αναλαμβάνοντας δράση παντού εναντίον όλων αυτών των χώρων που παρέχουν στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική συνεργασία στον τουρκικό φασισμό.

Καλούμε όλους/ες να συνεχίσουν να ενώνονται με την αντίσταση! Πάρτε την πρωτοβουλία με δημιουργικές δράσεις στους δρόμους!

Μπλοκάρουμε, διαταράσσουμε, καταλαμβάνουμε.

Δείτε τον χάρτη -στόχο στον ιστότοπο του RiseUp4Rojava!

Με το πνεύμα αντίστασης του 15 Αυγούστου και ενωμένοι με τον αγώνα των ανταρτών/Ισσών, θα νικήσουμε τον τουρκικό φασισμό, θα υπερασπιστούμε το Κουρδιστάν και θα οικοδομήσουμε την ελεύθερη ζωή.

riseup4rojava_greece

συνέχεια

Το Καραβάνι των Ζαπατίστας και ο ινδιάνικος ψυχισμός

Το Καραβάνι των Ζαπατίστας και ο ινδιάνικος ψυχισμός

Zapatista1

ντός του Ιουνίου κατέφθασε στις ακτές του Βίγκο στη Γαλικία Ισπανίας η πρώτη αποστολή Ζαπατίστας στην Ευρώπη, στα πλαίσια της προγραμματισμένης δράσης «Καραβάνι των Ζαπατίστας». Η συγκεκριμένη δράση ανακοινώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο 2020, εν μέσω της πανδημίας, όταν ο EZLN δήλωνε: «αρκετές αντιπροσωπείες Ζαπατίστας, άνδρες, γυναίκες και άλλοι που έχουν το χρώμα της γης μας, θα βγουν για να ταξιδέψουν στον κόσμο, να περπατήσουν ή να πλεύσουν προς μακρινά εδάφη, θάλασσες και ουρανούς, αναζητώντας όχι την διαφορά, όχι την ανωτερότητα, όχι τη σύγκρουση, ούτε βέβαια την συγχώρεση και τον οίκτο. Θα πάμε και θα βρούμε αυτό που μας κάνει ίσους».

Θα ταξιδέψουν, λοιπόν, σε όλο τον κόσμο και η Ευρώπη αποτελεί τον πρώτο τους προορισμό. Όπως έχουν δηλώσει, θα επισκεφθούν αρκετές περιοχές του ευρωπαϊκού χώρου, αυτόχθονες, κινήματα και δράσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι επισκέψεις τους θα είναι αντικατοπτρισμός δικών τους καταστάσεων, όπως εκείνοι τις βιώνουν στις επαρχίες τους. Για παράδειγμα, έχει γίνει γνωστό ότι θα συναντηθούν με τους αυτόχθονες Σάμι, που διαχρονικά εκτρέφουν και βόσκουν τάρανδους, και που το έδαφός τους βρίσκεται μεταξύ Σκανδιναβίας και Ρωσίας. Οι Σάμι αντιστέκονται σήμερα στην απαλλοτρίωση και τη ρύπανση που προκαλούν τα ορυχεία, η κατασκευή του Αρκτικού Τρένου αλλά και τα αιολικά πάρκα.

Ο προγραμματισμός του συγκεκριμένου καραβανιού δεν γίνεται τυχαία αυτή την περίοδο. Αντίθετα, με τη νέα κυβέρνηση που έχει σχηματιστεί στο Μεξικό, ο τρόπος καταστολής των Ζαπατίστας έχει εμπλουτιστεί και αναβαθμιστεί από την κυριαρχία. Θεωρούμε ότι έχει φθάσει η στιγμή που η ελίτ πραγματοποιεί ολομέτωπη επίθεση στους ιθαγενείς και αυτή δεν είναι μονάχα στρατιωτικού ή παραστρατιωτικού τύπου, αλλά κυρίως πολιτισμική. Είναι η επίθεση του Πολιτισμού στην ιθαγενική κουλτούρα. Είναι εκείνο το ύπουλο, υποχθόνιο και συχνά επίμονα διεισδυτικό life style που καταφέρνει να αλώσει και τα πιο ψηλά και απόρθητα τείχη. Και αυτό δεν γίνεται με τα όπλα και τη βία αλλά με το χρήμα και την υποσχετική για πλούτο. Από αυτό-παραγωγούς σε συλλογικά και κοινοτικά σχήματα να μετατραπούν σε ατομικούς-ιδιοτελείς καταναλωτές. Σε δούλους της κυριαρχίας δηλαδή. Αυτό δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι δεν παραμένει παρούσα η παραστρατιωτική δράση και οι δολοφονίες, το αντίθετο μάλιστα. Υπάρχουν περίοδοι όξυνσης της κρατικής/παρακρατικής καταστολής, αλλά μαζί με αυτή τη δράση αναπτύσσεται μεθοδικά και με σχέδιο η αλλοίωση βασικών δομικών αξιακών χαρακτηριστικών των ιθαγενών κοινοτήτων. Οι δολοφονίες παραπάνω από είκοσι ιθαγενών, τα τελευταία δύο χρόνια, οι καταστροφές των χωριών, οι απαγωγές και το κάψιμο γεωργικών εκτάσεων αποτελούν το στρατιωτικό βραχίονα της απόπειρας πολιτικής-πολιτισμικής διείσδυσης στις ζαπατιστικές και ιθαγενικές κοινότητες.

Για τη μεξικανική εξουσία ίσως φαντάζουν ώριμες οι συνθήκες γι’ αυτή την επίθεση της μετάβασης. Η κρατική διαχείριση βρίσκεται στα χέρια του κεντροαριστερού Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, ο οποίος έχει ως αφήγημα τον 4ο Μετασχηματισμό του Μεξικού, ενός μετασχηματισμού που σημαίνει επιβολή ενός μείγματος «οικονομικής ανάπτυξης» και «ασφάλειας». Εκλέχθηκε για πρώτη φορά, από την εποχή της Μεξικάνικης Επανάστασης, ως μη υποψήφιος του PRI, του κυρίαρχου καθεστωτικού κόμματος, έχοντας ευρεία υποστήριξη και συναίνεση. Επί πλέον, διατηρεί την πλειοψηφία στην Βουλή και τη Γερουσία. Όλα τα δεδομένα, λοιπόν, επιτρέπουν και συνηγορούν συνάμα στην άσκηση διαχειριστικής πολιτικής με ατζέντα, πρότζεκτς και «μεταρρυθμίσεις» που το παλιό φθαρμένο καθεστώς δεν θα μπορούσε αποτελεσματικά να φέρει εις πέρας.

Zapatista2

Μια λαίλαπα ιδιωτικοποιήσεων και μεγάλων περιβαλλοντοκτόνων κατασκευαστικών έργων βρίσκεται, λοιπόν, εν εξελίξει. Και ποια είναι αυτά; Η κατασκευή του περίφημου Τραίνου των Μάγια, και της σιδηροδρομικής γραμμής 1.500 χιλιομέτρων που έχει σχεδιαστεί να διασχίσει διάφορα μέρη της χερσονήσου Γιουκατάν, όπου βρίσκεται και το θέρετρο Κανκούν, προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή, εισβολή σε «παρθένα» οικοσυστήματα και επηρεάζοντας τον τρόπο ζωής των ντόπιων κατοίκων. Όλα αυτά για την ανάπτυξη του τουρισμού, που όπως πολύ καλά γνωρίζουμε και στον ελλαδικό χώρο, είναι εκείνος ο τομέας οικονομικής δραστηριότητας που επιδρά διαλυτικά στις τοπικές οικονομικές κοινότητες και μετατρέπει τους συν-τρόφους σε «κυνηγούς» του «εύκολου κέρδους».

Έχει αξία να επισημανθεί ότι ο Ομπραδόρ υποσχόταν προεκλογικά ότι στην περιοχή της Τσιάπας δεν θα κατασκευαστούν τα περίφημα «μέγα έργα», που περιλαμβάνουν το Τραίνο των Μάγια, αυτοκινητόδρομους και δενδροφυτεύσεις της ζούγκλας Λακανόντα, φράγματα και εξορύξεις. Εννοείται ότι πράττει τα ακριβώς αντίθετα. Οι περίφημες δεντροφυτεύσεις στη ζούγκλα είναι ένα πρόγραμμα που φέρει την ονομασία «Sembrando Vida» –«Φυτεύοντας Ζωή». Ουσιαστικά επιδιώκει να μετατρέψει σε αγρότες συγκεκριμένων καλλιεργειών 12.000 ιθαγενείς παρεμβαίνοντας στην τόσο σημαντική βιοποικιλότητα, η οποία ως γνωστόν αποτελεί αποτελεσματική ασπίδα στην εξάπλωση πανδημιών και στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Παρ’ όλα αυτά, οι διεθνείς φωστήρες χρηματοδοτούν και προωθούν τα συγκεκριμένα projects. Το χρήμα που προσφέρεται ως δούρειος ίππος της εξαγοράς των ιθαγενών ανέρχεται στο καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 400 δολαρίων/μήνα. Βιάζουν, λοιπόν, τη ζούγκλα με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα, τους κατοίκους της, για να μετατραπεί αρχικά σε μια αγροτική έκταση και, πιθανόν, μετά από χρόνια σε μια ακόμη πιο επικερδής εξόρυξη.

Βρισκόμαστε σίγουρα στα χαρακώματα ενός ιδεολογικού και οικονομικού πολέμου. Ο Ομπραδόρ και η μεξικανική κυριαρχία –και όχι μόνο αυτή– προσπαθεί να τους αλώσει «αγοράζοντας» τους. Σε μια χώρα όπου οι συμμορίες, το ναρκεμπόριο, η βία αποτελούν βασικές συνιστώσες της καθημερινότητας, η πολιτικο-οικονομική ελίτ ασχολείται με επιμονή στη διάλυση του Ζαπατίστικου τρόπου οργάνωσης των δομών τους. Είναι το «κακό σπυρί» για τη μεξικανική κυριαρχία, ανεξαρτήτως των ιδεολογικοπολιτικών αναφορών ή διαφορών που έχει κάποιος μαζί τους. Ο Ομπραδόρ, σαν φτηνός ηθοποιός, δήλωσε στα πλαίσια μιας εκδήλωσης, τον περασμένο Μάιο: «Ζητούμε συγγνώμη από την φυλή των Μάγια για τις τρομερές κακοποιήσεις που διαπράχθηκαν από άτομα και εθνικές και ξένες δυνάμεις κατά τη διάρκεια της Κονκίστα, τους τρεις αιώνες αποικιοκρατίας και τους δύο αιώνες του ανεξάρτητου Μεξικού». Και λίγα λεπτά μετά τη συγγνώμη του μίλησε για την ανάγκη κατασκευής του Τραίνου των Μάγια. Μαστίγιο και καρότο για τον εκπολιτισμό…

Zapatista3

Σε αυτό το σημείο έχει ενδιαφέρον να γίνει μια μικρή αναφορά στον ινδιάνικο ψυχισμό των ιθαγενών της μεξικάνικης επικράτειας. Η εξέγερση της πρωτοχρονιάς του 1994 στην επαρχία Τσιάπας από τους Ζαπατίστας ήταν αποτέλεσμα διεργασιών τριών δεκαετιών περίπου. Σε ένα εύρος που καταλάμβανε από τις ριζοσπαστικές καθολικές τάσεις –της λεγόμενης θεολογίας της Απελευθέρωσης– μέχρι τον σχηματισμό μικρών αντάρτικων ομάδων από άτομα που συμμετείχαν στα γεγονότα του μεξικάνικου 1968. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας Μιχάλης Μεντίνης στο βιβλίο του «Κριτική Εισαγωγή στην Κοινωνική Ψυχολογία», Εκδ. Επίκεντρο: «ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι πρώτες αντάρτικες ομάδες κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες, στην προσπάθειά τους να εξεγείρουν τους ντόπιους πληθυσμούς, ήταν πως οι Ινδιάνοι δεν προσχωρούσαν στις τάξεις τους και σπάνια υιοθετούσαν τις πρακτικές τους και τη μαρξιστική σκέψη –παρά τις συνθήκες ανείπωτης φτώχιας μέσα στις οποίες ζούσαν. Η ελλιπής κατανόηση του ινδιάνικου ψυχισμού δεν επέτρεπε στους αντάρτες να δουν πως η από έξω επιβολή σχημάτων και ιδεών ξένων προς την κοσμοαντίληψή τους δεν θα μπορούσε να ριζώσει έτσι απλά στον ινδιάνικο ψυχοχρονότοπο. Μόνο όταν οι ομάδες ανταρτών που έφτασαν στην Τσιάπας τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησαν να μελετούν πιο προσεκτικά τον ινδιάνικο εαυτό μέσα στον ιστορικό και κοινωνικό του χρονότοπο, έγινε δυνατή η σταδιακή (επι)κοινωνία μεταξύ των ανταρτών και των Ινδιάνων, η οποία αποκρυσταλλώθηκε στη δημιουργία του EZLN και την εξέγερση του 1994». Οι συγκεκριμένες απόψεις έρχονται να μάς θυμίσουν και την αποτυχία του Τσε Γκεβάρα να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ιθαγενών της Λ. Αμερικής με την τραγική για τον ίδιο κατάληξη. Η επιβολή ενός από τα έξω σχεδίου καθ’ όλα ερμηνευτικού απέδειξε ότι αυτό δεν μπορεί –και ορθά– να γίνει αντιληπτό και αποδεκτό. Η απόρριψη από την άλλη πλευρά, από τον «πολιτισμένο» επαναστάτη, του ψυχισμού και των αντιλήψεων –σαμανικών, μαγικών, ναγκουαλιστικών– του ιθαγενή, εκτός από μια υπεροπτική στάση, σίγουρα εμφανίζει στοιχεία εξουσιαστικής οπτικής.

Ο υποδιοικητής Marcos, παρ’ ότι μη ιθαγενής και «πολιτισμένος» αντιλήφθηκε «ότι η κατανόηση τόσο των μύθων των Ινδιάνων όσο και των γλωσσικών ιδιαιτεροτήτων τους παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία σχέσεων μεταξύ ανταρτών και Ινδιάνων. Με απλά λόγια, αυτό που οι αντάρτες έκαναν ήταν μία νοητική τοποθέτηση του ινδιάνικου ψυχισμού η οποία επέτρεψε να δημιουργηθούν σημεία επικοινωνίας τα οποία οδήγησαν σε ριζικές αλλαγές, τόσο για τους αντάρτες όσο και για τους Ινδιάνους». Το γεγονός ότι οι ινδιάνικες κοινότητες βρίσκονται εδώ και πάνω από πέντε δεκαετίες σε μία διεργασία ριζικής κοινωνικοπολιτικής αλλαγής μάς προκαλεί να τους μελετήσουμε σε βάθος, όχι μέσα σε μια στενή πολιτική ορολογία αλλά σε επίπεδα που άπτονται της λεγόμενης κοινωνικής ψυχολογίας. Ο «ινδιάνικος εαυτός», λοιπόν, δεν μπορεί να περιοριστεί στο «εσωτερικό» ενός μεμονωμένου ατόμου, αλλά μπορεί να κατανοηθεί μόνο ως «κάτι» που εκτείνεται μέσα στο κοινωνικό και τη φύση. Το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό του ινδιάνικου ψυχισμού είναι το nagual. Και όπως υποστηρίζει ο Taussig Μ. στο βιβλίο του Defacement, Stanford University press (1999), «το κράτος επιχειρεί πάντα να απαλλοτριώσει τη δύναμη του nagual και της μαγείας προκειμένου να ελέγξει τη μεταμόρφωση, να λειάνει τη δυναμική του ψυχοκοινωνικού γίγνεσθαι και να αναγάγει τη σχέση ατόμου και nagual σε μία απλή τοτεμική ή συμβολική αντιστοιχία: «εξ ου και η μετάβαση από τη μιμητική πραγματικότητα, από το ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ το ζώο, στην ποιητική, τη μεταφορική πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι σαν το ζώο, και ειδικά ο άνθρωπος έχει μέσα του το ζώο» .

Είναι φανερό και εύκολα αντιληπτό ότι η εξωγενής βοήθεια και αλληλεγγύη προς ιθαγενείς ομάδες προϋποθέτει βαθιά γνώση και υψηλά επίπεδα κατανόησης της λειτουργίας μιας κοινωνικής δομής που οι συμπαγείς πυλώνες της φέρουν στοιχεία μεταφυσικής και φαντασιακού. Δύσκολα ερμηνευμένα και αποδεκτά από τον ορθό πολιτικό λόγο του «δυτικού» ανθρώπου. Είναι μια ευκαιρία επ’ αφορμής του «ιδεολογικού» πολιτισμικού πολέμου που δέχονται αυτή τη στιγμή οι Ζαπατίστας να διευρυνθούν τα μονοπάτια σκέψης στον ορίζοντα. Ειδικά σήμερα που ο κάθε άνθρωπος έχει να αντιμετωπίσει και μια ακόμη επίθεση, εκείνη της ολοκληρωτικά κυρίαρχης Τεχνοεπιστήμης.

Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 217, Ιούλιος – Αύγουστος 2021

ΠΗΓΗ: ANARCHY PRESS

συνέχεια

Η βιβλική καταστροφή στην Βόρεια Εύβοια

Η πυρκαγιά στην Β. Εύβοια είναι το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό και πολιτικό έγκλημα που έχει δει ο τόπος. Χιλιάδες στρέμματα δάσους κάηκαν, αμέτρητα ζώα και εκατοντάδες σπίτια. Εκκενώθηκαν δεκάδες χωριά ενώ ορισμένα εξ αυτών κάηκαν. Η αδυναμία του πυροσβεστικού σώματος να ανταπεξέλθει και ειδικά η έλλειψη εναέριων μέσων επέτρεψαν στην πυρκαγιά να πάρει τόσο μεγάλη έκταση. Για τέσσερις ολόκληρες ημέρες η Βόρεια Εύβοια καίγεται και η κυβέρνηση μαζί με τους μεγαλοαστούς κάθονται, βλέπουν τη φωτιά και τρώνε πασατέμπο. Τώρα πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς, απλά καθόμαστε και κοιτάμε τα πύρινα μέτωπα να έρχονται κατά πάνω μας καίγοντας τα πάντα στο δρόμο τους μέχρι να καταλήξουν στις παραλίες και να σβήσουν από μόνα τους.

Η στρατηγική του κράτους δεν συμπεριλάμβανε την κατάσβεση της πυρκαγιάς καθώς τα πύρινα μέτωπα δεν έγινε προσπάθεια να κατασβηστούν, η στόχευση ήταν απλά να μην εισέλθουν οι φλόγες στις κατοικημένες περιοχές. Η πρωταρχική τους μέριμνα ήταν η εκκένωση των χωριών έτσι ώστε να μην υπάρξει απώλεια ζωής και κατά συνέπεια το πολιτικό κόστος που την συνοδεύει. Εξάλλου οι μεγαλοστομίες του Κούλη για τις πυρκαγιές στο Μάτι είναι ακόμη νωπές. Οι απώλειες ζωών θα έδιναν στο τραγικό αυτό γεγονός μία άλλη διάσταση και θα ήταν πολύ δύσκολο να κουκουλωθεί από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης. Ακόμη και τα χωριά όμως δεν προστατεύτηκαν επιτυχώς, οι φλόγες κατέκαψαν πολλά από αυτά και πολλοί απλοί άνθρωποι είδαν το βίο τους να γίνεται στάχτη. Τα περισσότερα χωριά και ειδικά αυτά που βρίσκονταν στα βουνά άνηκαν σε απλούς ανθρώπους που ασχολούνταν με τη γεωργία και μία βασική πηγή του εισοδήματός τους προερχόταν από την ενασχόλησή τους με το δάσος. Πλέον οι ζωές τους τινάχτηκαν στον αέρα και πολλοί σκέφτονται την μετανάστευση. Αυτή τη στιγμή που γράφεται το κείμενο δεν γνωρίζουμε ούτε πόσους τραυματίες έχουμε ή αν έχουμε και νεκρούς.

Και κάπου εδώ, μετά από αυτή την σύντομη εισαγωγή, τελειώνει η περιγραφή για τις προσπάθειες πυρόσβεσης. Το πυροσβεστικό σώμα δεν κατάφερε ούτε καν να σώσει τις κατοικημένες περιοχές σε μία πυρκαγιά που είχε μόνο μία εστία και σχετική άπνοια, επομένως ούτε λόγος για το δάσος. Δεν υπήρξε ούτε η παραμικρή προσπάθεια πυρόσβεσης της φωτιάς που κινούνταν προς το βουνό και σύμφωνα με μαρτυρίες, αυτή η παρέμβαση δεν έγινε ούτε στις περιπτώσεις που αυτό ήταν εφικτό ακόμη και με τις ελάχιστες πυροσβεστικές δυνάμεις. Τα βουνά της Βόρειας Εύβοιας αφέθηκαν να καούν.

Τα πυρήνα μέτωπα έγιναν τεράστια σε μήκος και με φλόγες που ξεπερνούσαν τα τριάντα μέτρα. Τις πρώτες δύο μέρες κανένα αεροπλάνο δεν ερχόταν για πυρόσβεση. Μόνο ένα πυροσβεστικό ελικόπτερο υπήρχε που ήταν εντελώς ανεπαρκές για την συγκεκριμένη συνθήκη και οι δικαιολογίες γι αυτή την κραυγαλέα απουσία σε ορισμένες περιπτώσεις άγγιζαν τα όρια του ανέκδοτου. Τις επόμενες μέρες κι ενώ η πυρκαγιά είχε γιγαντωθεί άρχισαν να γίνονται κάποιες σποραδικές ρίψεις νερού χωρίς όμως να καταφέρνουν να την θέσουν υπό έλεγχο. Η ανεπάρκεια του πυροσβεστικού σώματος να ανταπεξέλθει ξεσκεπάστηκε σε όλο της το μεγαλείο, οι πολλές ταυτόχρονες πυρκαγιές ανά την Ελλάδα υπερέβησαν κατά πολύ την επιχειρησιακή του δυνατότητα κι έτσι οι περιοχές που βρίσκονταν στην επαρχία αφέθηκαν στο έλεος της φωτιάς. Έχουν καεί εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, τα περισσότερα χωριά της Β. Εύβοιας έχουν εκκενωθεί και μερικά εξ αυτών έχουν καεί. Δεν μπορούμε ακόμη να κάνουμε εκτιμήσεις γιατί η φωτιά παραμένει εκτός ελέγχου και όλοι οι αριθμοί αυξάνονται ραγδαίως. Ταυτόχρονα, βίντεο άρχισαν να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με απεγνωσμένους κατοίκους που αφέθηκαν αβοήθητοι στην πύρινη μανία. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και αναζητούν καταφύγιο σε όποιους μπορούν να τους βοηθήσουν. Τα μέσα αποβλάκωσης προφανώς και αναφέρουν ελάχιστα για τα γεγονότα, επιδιώκοντας να κρύψουν το μέγεθος της καταστροφής. Η κατάσταση πλέον δεν είναι διαχειρίσιμη, οι ελάχιστοι πυροσβέστες πραγματοποιούν έναν άθλο ζωής απέναντι σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο. Το μόνο που μας μένει είναι να κάτσουμε στην ακρούλα μας και να δούμε το νησί μας να καίγεται. Απλά περιμένουμε να φτάσουν οι φωτιές στις παραλίες περνώντας πάνω από τα σπίτια μας, τα χωράφια μας και τους τόπους των αναμνήσεών μας.

Μα γιατί να στείλουν αεροπλάνα για ορισμένα δασόφυτα βουνά που βρίσκονται σε μια περιοχή που προγραμματίζεται να γίνει αιολικό πάρκο, πόσο μάλλον όταν την ίδια στιγμή κινδυνεύουν κι άλλες περιοχές;

Η στάση του Κεφαλαίου και κατ’ επέκταση της ΝΔ που αποτελεί την πολιτική του έκφραση, είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Οι εμπρησμοί στις δασικές περιοχές της χώρας διαδέχονται ο ένας τον άλλο έτσι ώστε να διαμορφωθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο για εκμετάλλευση της περιοχής μέσω της οικοδόμησης, των εξορύξεων, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πάει λέγοντας. Του Κούλη μάλιστα του είχε ξεφύγει ακόμη και μπροστά στις κάμερες ότι «Το δάσος κάποια στιγμή θα καεί…». Η πυρκαγιά στην συγκεκριμένη περιοχή λύνει τα χέρια στους κεφαλαιοκράτες που ήδη προγραμμάτιζαν την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα βουνά απ’ τα οποία ξεκίνησε η φωτιά. Το ίδιο σκηνικό εξάλλου έχει συμβεί και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Αυτή η τεράστια καταστροφή που κυριολεκτικά συνέτριψε τις τοπικές κοινότητες αντηχεί ως ένα χαρμόσυνο νέο σε μια μερίδα του κεφαλαίου και η αδιαφορία των κυβερνώντων για την πυρκαγιά ήταν η καλύτερη στάση που θα μπορούσαν να έχουν όντας οι πιστοί πολιτικοί τους υπάλληλοι. Μετά όμως η κατάσταση ξέφυγε και πλέον η καταστροφή είναι άνευ προηγουμένου. Το μόνο που προσπαθούν τώρα είναι να κρατήσουν τα προσχήματα, να πείσουν τον κόσμο ότι τάχα προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν, ότι θα δώσουν αποζημιώσεις και όλα τα σχετικά, έτσι ώστε να καταφέρουν να γλιτώσουν από το κύμα οργής που έρχεται.

Έτσι λοιπόν, τόσο ο Αλέξης όσο και ο Κούλης επισκέπτονται τις πληγείσες περιοχές για να καθησυχάζουν τους δύσμοιρους ανθρώπους και να τους τάζουν χάντρες και καθρεφτάκια μπας και ξεχάσουν τον πόνο τους. Τέτοιου είδους βόλτες μπορούν να αποβούν εξαιρετικά καρποφόρες για τους ψηφοθήρες όλων των χρωμάτων, ειδικά τώρα που μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι εκλογές σκοπεύουν για άλλη μια φορά να λειτουργήσουν ως βαλβίδα εκτόνωσης της κοινωνίας δίνοντας την ψευδή εντύπωση στους πληγείσες ότι μπορούν να κάνουν κάτι για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Οι εκλογές όμως δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από ένα μηχανισμό του συστήματος για να ανανεώνει τον εαυτό του, απλά αλλάζοντας το προσωπείο της καταπίεσης. Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση, το Ελληνικό καπιταλιστικό κράτος θα έχει ακριβώς τις ίδιες ανάγκες για συνεχή ανάπτυξη και θα εξακολουθήσει να αφήνει τα βουνά μας να κατασπαράσσονται από τη φωτιά.

Και δυστυχώς η καταστροφή της Β. Εύβοιας από την πυρκαγιά δεν είναι μόνο αυτή που περιγράφηκε, όσο περνάνε οι ώρες η κατάσταση χειροτερεύει. Επίσης, μετά από τόσο μεγάλες πυρκαγιές ακολουθούν πλημύρες. Συμπατριώτισσες και συμπατριώτες να είστε δυνατοί και να μην έχετε αυταπάτες. Δύσκολες μέρες έρχονται. Οργανωθείτε οριζόντια και διεκδικήστε το ανθρώπινο δικαίωμα για μια αξιοπρεπή ζωή.

Αναρχικοί από την Εύβοια.

ΠΗΓΗ: Athens indimedia

συνέχεια