Κατηγορία: Aναδημοσιεύσεις

Η υποταγή δεν έχει φύλο

Σε έναν κόσμο κυριαρχίας, εκμετάλευσης και καταπίεσης είναι αναμενόμενο πως θα υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που θα είναι σε δυσμενέστερη θέση και ομάδες που θα βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη. Τα ζητήματα πάνω στα οποία μπορεί να δημιουργούνται τέτοιου τύπου μειονεκτικές και πλεονεκτικές καταστάσεις μπορεί να αντανακλούν μια ταξική, φυλετική, έμφυλη, εθνοτική, πολιτισμική, θρησκευτική, σεξουαλική διάσταση. Έτσι λοιπόν ανάλογα τις συνθήκες κάθε περιβάλλοντος και τις ιδιαιτερότητες τις οποίες παρουσιάζει ως προς το σε ποιο από τα προαναφερόμενα πεδία κυριαρχίας, εκμετάλευσης και καταπίεσης δίδεται παραπάνω προτεραιότητα κάθε φορά, εμφανίζονται και οι ανάλογες κοινωνικές ομάδες πίεσης , οι οποίες εγείρουν κοινωνικές διεκδικήσεις ενάντια στην δομική κοινωνική βία , εκμετάλευση και καταπίεση που υπόκεινται. Πολλές φορές αυτές οι ομάδες δεν βρίσκονται ούτε σε σύγκλιση, ούτε σε σύμπνοια . Αυτό είτε γιατι μπορεί να προέρχονται από διαφορετικές κοινωνικές πραγματικότητες ( κάποιες απο τις οποίες ίσως πιο προνομιούχες από κάποιες άλλες) , είτε γιατί αντιλαμβάνονται η κάθε μια για τον εαυτό της το δικό της ζήτημα ως κεντρικό και ως προτεραιότητα, είτε γιατί έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα ως προς την κοινωνική θέση που διεκδικούν είτε τέλος γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να προκύψουν κοινοί κώδικες επικοινωνίας για κάτι τετοιο.
Υπάρχουν όμως στιγμές που η κυρίαρχη συστημική και κοινωνική βία μπορεί να εκφραστεί μέσα από ένα γεγονός με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφορά πλέον αποκλειστικά μια κοινωνική ομάδα (απλά και μόνο επειδή μπορεί το όποιο θύμα- ή θύματα- να ήταν κομμάτι της) αλλά να αφορά πολλές παραπάνω κοινωνικές ομάδες επειδή ακριβώς ο τρόπος που εκδηλώθηκε το γεγονός είναι δυνατόν να αντανακλά ευρύτερες κυριαρχικές, εκμεταλευτικές και καταπιεστικές συνθήκες .
Σε τέτοιες περιπτώσεις σχεδόν πάντοτε προκύπτουν και οι ανάλογες κοινωνικές δυναμικές εντός κάθε ομάδας οι οποίες κοπιάζουν έτσι ώστε να μονοπωλούν το θέμα ως “δικό τους” και το όποιο θύμα-ή θύματα- ως δικά τους. Αυτό όχι μόνο προκειμένου να εξυπηρετήσουν την προσωπική τους ατζέντα και να αναδείξουν σε πρώτο πλάνο τα δικά τους προβλήματα, αλλά κι επειδή προσβλέπουν σε μια προσπάθεια αποσύνδεσης του χ γεγονότος από ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υπάγεται, και που θα μπορούσε να αναδεικνύει μεγαλύτερες, ευρύτερες και συνολικότερες προβληματικές του κοινωνικού συστήματος.
Αυτή η προσπάθεια αποσύνδεσης ποτέ δε γίνεται απροκάλυπτα αλλά για λόγους επικοινωνιακούς καμουφλάρεται με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκτήσει ιδεολογικό πρόσημο και να οχυρωθεί πίσω από τη δήθεν υπεράσπιση της πολύ ξεχωριστής ιδιαιτερότητας της εκάστοτε κοινωνικής ομάδας , και έτσι καταφεύγει και στην καταγγελία, όσων έχουν αντίθετη άποψη με αυτήν την περιχαράκωση, για “καπέλωμα” , για ασέβεια στα συλλογικά χαρακτηριστικά που προκύπτει από ιδεοληψίες και κοινωνικά προνόμια τα οποία κατέχουν και διάφορα άλλα . Ανά περίσταση διαφορετικά, αλλά με κοινούς άξονες, ύφος και στυλ επιχειρηματολογίας. Το ζητούμενο ωστόσο παραμένει πάντοτε ίδιο: ο διακαής πόθος να μην συναντηθούν διαφορετικά ζητήματα μεταξύ τους ούτως ώστε να προκύπτει η λιγότερη δυνατή ριζοσπαστικόποιηση, η πάση θυσία αποφυγή της εκτροπής σε βίαιες ατραπούς και η εκδήλωση οργής και η εμμονή σε μια δικαιωματικού τύπου εκτόνωση της κρίσης , πάντα στα δημοκρατικά πλαίσια της νομιμότητας και πάντα στα πλαίσια της λεγόμενης ενδιάμεσης καταστολής κι αν τύχει και χρειαστεί επιστρατεύεται και η άμεση καταστολή παρεκλίσεων.
Όλα τα παραπάνω προφανώς δεν προκύπτουν φυσικά έτσι απλά, αλλά στηρίζονται στην ύπαρξη διαχωρισμένων ρόλων μέσα στις εκάστοτε εξουσιαζόμενες, εκμεταλευόμενες και καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες , ρόλων που δημιουργούν μεσολαβητικές πρωτοπορείες που παραγοντίζουν και που συνήθως έχουν και αυξημένα προνόμια και βάσεις ακολουθητών των γραμμών που εκπορεύονται.
Όλα αυτά γίνονται πολύ ξεκάθαρα μέσα από την τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις γύρω από τις διαμαρτυρίες και αντιδράσεις για το μέχρι θανάτου λιτζάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου ενός ατόμου που προέκυψε γνωστή προσωπικότητα και ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, οι οποίες τείνουν να γίνουν υπόδειγμα ενδοσυστημικής διαχείρισης κοινωνικών κρίσεων αντίστοιχου κινδύνου εκτροπής. Ο τρόπος που χαλιναγωγείται η οργή και που επιχειρείται να αποσοβηθεί η όποιαδηποτε εξεγερτική δυνατότητα αξίζει να έχει μια θέση σε νέα κοινωνιολογικά εγχειρίδια περί διαχείρησης έκρυθμων καταστάσεων και εξαγριωμένου ανθρώπινου δυναμικού. Κι αυτό όχι γιατί πρώτη φορά ακούγονται επιχειρήματα του τύπου :
α) η βία δεν οδηγεί πουθενά έτσι κι αλλιώς κι απλά μας δυσφημεί
β) δεν είναι ότι υπάρχει γενικά ζήτημα με τη βία απλά δεν είναι λύση για όλα και δεν προσφέρεται ειδικά αυτή τη στιγμή
γ) η περίπτωση βίας μπορεί να αποθαρρύνει κόσμο που κατέβηκε πρώτη φορά στο δρόμο , ώστε να ξανακατέβει
δ) δεν είναι όλοι ή όλες ή όλα σε φυσική ή συναισθηματική ή άλλη κατάσταση να διαχειριστούν την εμπλοκή τους σε βίαια επεισόδια
ε) η βία λειτουργεί προβοκατόρικα και ενάντια στους αντικειμενικούς σκοπούς και διαθέσεις του συνολου.
Όλα τα παραπάνω δεν ακούγονται ούτε πρώτη φορά ούτε θα ακουστούν για τελευταία. Ίσα ίσα αποτελούν στανταράκι και συγκαταλέγονται στο πάνθεον των top 5 κλασικών επιχειρημάτων ενάντια στη βία. Όσοι/ες/@ ασχολούνται πραγματικα με τα κινήματα έχουν σιχαθεί να τα ακούνε για την ακρίβεια. Στα μαθητικά, στα φοιτητικά, στα εργατικά, στα αντιπολεμικά, στα αντιφασιστικά ή οπουδήποτε αλλού.
Το καινοτόμο , το ριζοσπαστικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι τώρα η διάθεση για εξεγερτική βία και η αντίστοιχη εκδήλωση της στιγματίζεται ως προϊόν ματσίλας, ως σύμφητη με την τοξική αρρενοπότητα, ως κάτι τόσο αυτονόητα αρνητικό και κάτι τόσο αναπόσπαστα συνδεδεμένο με την φύση της πατριαρχίας , προκειμένου να επιχειρηθεί με έναν ακόμα τρόπο η εξίσωση της εξεγερτικής βίας με κάποια πλευρά της κυριαρχίας. Ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η βίαιη αντιφασιστική δράση εξισώνεται γραφικά με τη βίαιη δράση των ναζί.
Η συγκεκριμένη όμως απόπειρα να στιγματιστεί η βία με τέτοιους όρους , πέρα απο το ότι φτύνει στα μούτρα την ιστορία του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος και των βίαιων αγώνων του, αποσκοπεί και σε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση πρόκλησης αυτό-ενοχοποιητικών συναισθημάτων σε όσα υποκείμενα θέλουν να εκδηλώσουν την οργή τους. Η ταύτιση της βίας με το σεξισμό και την πατριαρχία , δεν αποσκοπεί σε μια απόπειρα να επιτευχθεί περαιτέρω εμβάνθυση της αναρχικής σκέψης και σε άλλους ορίζοντες , ούτε και σε μια διάθεση για πρόσκληση σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση. Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι η επιβολή της ειρηνικής πασιφιστικής διαμαρτυρίας πακέτο με χαρές και πανηγύρια ως μονόδρομο. Η νέα ριζοσπαστική πολιτική πρόταση λοιπόν είναι απο δω και πέρα ειρηνικά χάπενικγς με χαρές και πανηγύρια. Γιατί προφανώς ο σεξισμός, η πατριαρχία, η έμφυλη βία και καταπίεση, μόνο με χαρά, περηφάνια, αγάπη , κατανόηση, χορό, τραγούδι , γκλιτερ και πολύ πολύ δημοκρατία αντιμετωπίζεται.

Δε θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε. Κάποιοι/ες/α μπορεί να μην έχουμε υπάρξει θύματα έμφυλων διακρίσεων και να μην ξέρουμε πως είναι. Μπορεί επίσης να μην έχουμε υπάρξει θύματα ρατσιστικών επιθέσεων και να μην ξερουμε πως είναι. Μπορεί να μην βιώσαμε έναν πόλεμο για να ξέρουμε πως είναι και μπορεί να μην ξέρουμε πως είναι να ζεις το δράμα του πρόσφυγα πολέμου. Μπορεί να μην κλειστήκαμε σε φυλακές, ψυχιατρεία, στρατόπεδα κράτησης μεταναστών για να ξέρουμε τι σημαίνει εγκλεισμός. Μπορεί να μην έχουμε υπάρξει θύματα της αποικιοκρατίας, να μην ανήκουμε σε μια γενιά που επιβίωσε κάποιας γενοκτονίας, να μην έχουμε μεγαλώσει σε γκέτο, να μην ζήσαμε ποτέ σε καθεστώς απαρχαιντ, να μη τραυματιστήκαμε ποτέ σε εργατικό ατύχημα, να μην υπαγόμαστε σε διαφορετικό νομοθετικό καθεστως επειδή φοράμε ρούχα θρησκευτικής σημειολογίας . Υπάρχουν τόσα κι άλλα τόσα που μπορεί να μη βιώσαμε, και να μην ξέρουμε πως είναι να τα ζει κανείς η πως ακριβώς αισθάνεται. Και φυσικά δε μπορούμε να υποδείξουμε πως να αισθανθεί.

Υπάρχει ένα πράγμα όμως που σίγουρα ξέρουμε. Η αδικία , η καταπίεση, η εκμετάλευση, η εξουσία ότι πρόσωπο κι αν έχουν, όπως και όπου κι αν εκδηλώνονται, δεν αντιμετωπίζονται με χαρές και πανηγύρια και καταδίκες της βίας. Αυτή είναι η πιο καθαρή, παραδοσιακή, συντηρητική , βουτηγμένη στη φορμόλη συνταγή δουλόπρεπειας που υπάρχει.

Και όπως η εξέγερση δεν έχει φύλο άλλο τόσο δεν έχει και η υποταγή.

συνέχεια

ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΑ (Αλεξ/πολη)

“Η ΦΛΟΓΑ ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ”

Από το 2010 ξεκινά η άνοδος της Χρυσής Αυγής, και κατά συνέπεια και άλλων φασιστικών οργανώσεων, με αποκορύφωμα τις εκλογές του 2012 και την είσοδό της στη βουλή. Φορώντας τον κομματικό μανδύα και εκμεταλλευόμενη τις προσφυγικές ροές, μέσω ακραίας ρητορικής μίσους περί καθαρότητας της φυλής, και την οικονομική κρίση, κατηγορώντας τους μετανάστες για τα χαμηλά μεροκάματα και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, στοχοποιεί γειτονιές μεταναστριών, καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, αντιφασίστριες, έχοντας αυξημένη κινητικότητα στον ελλαδικό χώρο.

Όλο αυτό το διάστημα, μόνο ανάχωμα στην άνοδο της Χρυσής Αυγής αποτελεί το αντιφασιστικό κίνημα, κάνοντας ρητορική για την εμφάνιση, εξάπλωση και τον τρόπο εξάλειψης του φασισμού και ακυρώνοντας δεκάδες συγκεντρώσεις του νεοναζιστικού μορφώματος. Με τη δολοφονία του Φύσσα καθώς αναδείχθηκαν ξεκάθαρα οι πρακτικές της Χρυσής Αυγής σε στενή συνεργασία με μπάτσους/ίνες και ΜΜΕ, οι φορείς της εξουσίας για να αποποιηθούν την συμμετοχή τους στην άνοδο των φασιστών/ριών καταδικάζουν τις δράσεις τους, ξεκινώντας σιγά-σιγά τη θεσμική διάλυσή της. Έτσι αρχίζει το χρονικό της δίκης της και των φυλακίσεων ηγετικών στελεχών της. Οι πορείες τους ελάχιστες πλέον, μαθαίνονται μόνο στόμα με στόμα και τα γραφεία τους κλείνουν το ένα μετά το άλλο, είτε γιατί ισοπεδώνονται είτε γιατί εγκαταλείπονται απο τον κόσμο που τα στελεχώνει.

Αυτό όμως όχι για πολύ, καθώς από τις αρχές του 2018 βλέπουμε να αναδεικνύεται το μακεδονικό ζήτημα, γεγονός που γίνεται σκαλοπάτι για την άνοδο του φασισμού με θετικό κοινωνικό πρόσημο για άλλη μία φορά. Φαινόμενο που δεν είναι πρωτοφανές μιας και το ελληνικό κράτος, ως αστικός μηχανισμός, προσπαθεί να φανατίσει και να συσπειρώσει τις διάφορες κοινωνικές τάξεις γύρω από το “εθνικό συμφέρον”, πουλώντας παραμύθια για τη συνέχεια ενός αρχαίου πολιτισμού και την ύπαρξη μιας “καθαρής φυλής”. Υπό την αιγίδα των ιδεών αυτών, πετώντας τον κομματικό μανδύα και υιοθετώντας ένα κοινωνικό προσωπείο, φασιστοειδή ξεμυτίζουν από τις τρύπες τους για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του κράτους καταφεύγοντας σε πρακτικές που γίνονται με αυτόν τον τρόπο αποδεκτές από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Επιθέσεις σε κοινωνικούς και κατειλημμένους χώρους, χώρους που πρεσβεύουν ιδέες αντιφασισμού και ελευθερίας, σε μετανάστες και συντρόφισσες αντιφασίστες, είναι παραδείγματα τέτοιων πρακτικών.

Ερχόμαστε λοιπόν στην πόλη της Αλεξανδρούπολης, μια πόλη που ο κόσμος της όχι μόνο δε διαφέρει από αυτόν της υπόλοιπης Ελλάδας, αλλά είναι ακόμα πιο συντηρητικός, όπως σε κάθε ακριτική περιοχή. Σε αυτή την πόλη δεχτήκαμε κι εμείς μία τέτοια επίθεση. Την Τετάρτη 5/9 η Κατάληψη του Παλιού Νεκροτομείου υπέστη εμπρησμό με υλικές ζημιές και με κίνδυνο η φωτιά να εξαπλωθεί. Η κίνηση είχε εμφανώς στόχο τις πολιτικές αντιλήψεις μας καθώς έγιναν υλικές ζημιές, ιδιαίτερα στο αρχείο της κατάληψης που περιείχε εκατοντάδες έντυπα και βιβλία. Ιδιαίτερο “ενδιαφέρον” όμως έδειξαν στη συλλογή προσωπικών δεδομένων των ατόμων που δραστηριοποιούνται στο χώρο.

Προφανώς η επίθεση έγινε στο πλαίσιο της αποθράσυνσης των φασιστικών μορφωμάτων λόγω του μακεδονικού, μιας και πολύ πρόσφατα και στην πόλη μας πραγματοποιήθηκαν δύο συλλαλητήρια. Συλλαλητήρια τα οποία οργανώθηκαν από γνωστό φασιστόκοσμο της Αλεξανδρούπολης και στελέχωσαν εκπρόσωποι του δήμου, της εκκλησίας, και του στρατού. Τον κόσμο αυτόν καθώς και όσους/ες στήριξαν τα συλλαλητήρια με την παρουσία τους θεωρούμε ως ηθικούς αυτουργούς της επίθεσης που δεχτήκαμε.

Σε αυτή τη συγκυρία οφείλουμε να μη μείνει αναπάντητη μία τέτοια κίνηση. Για να μη φτάσουμε σε σημείο να στοχοποιηθούν άνθρωποι είναι απαραίτητη η μαζική καταδίκη του φασισμού στο δρόμο. Πρέπει να προστατέψουμε τους χώρους μας, τους οποίους θεωρούμε οάσεις σε έναν κόσμο σάπιο, γεμάτο καταπίεση και εκμετάλλευση. Χώροι οι οποίοι, στη σημερινή πραγματικότητα που απεχθανόμαστε, αποτελούν νησίδες της κοινωνίας που οραματιζόμαστε. Όσο και να μας καίνε θα συνεχίζουμε τη δράση μας ενάντια σε κράτος και παρακράτος. Γιατί οι ιδέες και τα όνειρά μας είναι πυρίμαχα.

Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/10 ,18:00 ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ

Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου

https://palionekrotomeio.espivblogs.net

συνέχεια

ΛΑΡΙΣΑ: ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΟ ΦΥΛΑΚΕΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

Σήμερα Κυριακή 2/9 οι κρατούμενοι της α’ πτέρυγας των φυλακών Λάρισας ανάρτησαν πανό ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα που δίνουν οι συγκρατούμενοι τους στις αμερικάνικες φυλακές

Έξω απο τις φυλακές βρεθήκαμε 15 αλληλέγγυοι φωνάξαμε συνθήματα και είχαμε μια μικρή επικοινωνία με τους συντρόφους που ανάρτησαν το πανό.

ΠΗΓΗ: athens indymedia

συνέχεια

22 Αυγούστου 1927 : δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, οι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti

Σαν σήμερα, στις 22 Αυγούστου 1927 οι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, από το κράτος στην Αμερική. Στις 14 Ιουλίου του 1921 καταδικάζονται σε θάνατο με την κατηγορία για συμμετοχή τους σε αιματηρή ληστεία που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία δύο εργαζομένων. Όπως αποδείχτηκε πριν την εκτέλεση τους, οι δύο αναρχικοί δεν είχαν καμιά σχέση με την υπόθεση. Παρολαυτά δεν άλλαξε η απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με την “ενοχή” τους. Η καταδίκη τους προκάλεσε κύμα διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο. Οι δύο αναρχικοί ιταλοί μετανάστες δολοφονήθηκαν από το κράτος στην ηλεκτρική καρέκλα για ένα έγκλημα που δεν είχαν διαπράξει.

“Τα ονόματα του «ευγενικού τσαγκάρη και του ταπεινού ιχθυοπώλη» έχουν πάψει να αντιπροσωπεύουν απλά δυο Ιταλούς εργάτες. Σε ολόκληρο το πολιτισμένο κόσμο οι Sacco και Vanzetti έχουν γίνει σύμβολο, ο συμβολισμός της δικαιοσύνης που τσακίζεται από την Εξουσία. Αυτή είναι και η μεγάλη ιστορική σημασία αυτής της σταύρωσης του εικοστού αιώνα, και ήταν πράγματι προφητικά τα λόγια του Vanzetti όταν έλεγε «Η τελευταία στιγμή ανήκει σε εμάς – αυτό το μαρτύριο είναι ο θρίαμβος μας».” (Emma Goldman – Alexander Berkman : Sacco and Vanzetti, The Road to Freedom, Vol5, Αύγουστος 1929) : https://manifesto-library.espivblogs.net/files/2018/02/Alexander-Berkman-Emma-Goldman-Sacco-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-Vanzetti.pdf

Πρώτος ο Sacco, πριν εκτελεστεί φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti στην ηλεκτρική καρέκλα είπε «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος. Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν». Η είδηση της δολοφονίας των δύο αναρχικών προκάλεσε κύμα διαδηλώσεων και συγκρούσεων με την κρατική καταστολή σε όλο τον κόσμο.

Περισσότερα σχετικά κείμενα και βιβλία για την υπόθεση αλλα και για τις συνθήκες που επικρατούσαν στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή :

ΠΗΓΗ: Athens Indymedia,  Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη

 

συνέχεια

6η ετήσια εβδομάδα αλληλεγγύης με τους αναρχικούς κρατούμενους 23-30/08/18

6η ετήσια εβδομάδα αλληλεγγύης με τους αναρχικούς κρατούμενους

23-30 Αυγούστου 2018

Επιστρέφουμε με παγκόσμια εβδομάδα αλληλεγγύης με τους αναρχικούς κρατούμενους. Από πέρυσι πολλά έχουν αλλάξει στις χώρες μας, αλλά η γενική τάση κινείται προς τη χειρότερη κατεύθυνση, με περισσότερες καταστολές που εφαρμόζονται εναντίον αναρχικών όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως. Με αυτό το πνεύμα, καλούμε την έκτη ετήσια εβδομάδα αλληλεγγύης!

Πέρυσι, πολλοί άνθρωποι μας έστειλαν τις εκθέσεις τους από διάφορα μέρη του κόσμου και ελπίζουμε ότι φέτος η παράδοση θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Πρέπει να στηρίξουμε τους συντρόφους μας! Χρησιμοποιήστε αυτήν την εβδομάδα για να διαδώσετε τις πληροφορίες σχετικά με τους αναρχικούς πίσω από τις μπάρες. Δεν έχετε κρατούμενους στη χώρα σας; Μην ανησυχείτε, υποστηρίξτε κρατούμενους από άλλες χώρες στην περιοχή σας ή χρησιμοποιήστε αυτές τις μέρες για να αυξήσετε την ευαισθητοποίηση σχετικά με τους μηχανισμούς καταστολής και πώς οι αναρχικές κοινότητες μπορούν να πολεμήσουν εναντίον τους!

Δημιουργήστε μια κουλτούρα ασφάλειας, στηρίξτε τους τοπικούς αναρχικούς κρατούμενους και παλεψτε πίσω.

Μη διστάσετε να συνεχίσετε να στέλνετε τις αναφορές σας στο tillallarefree@riseup.net!

Κανείς δεν είναι ελεύθερος μέχρι όλοι να είναι ελεύθεροι!

Περισσότερες πληροφορίες, κείμενα, αυτοκόλλητα, αφίσες κλπ: ΕΔΩ

συνέχεια

ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΟΥΤΖΑ: ΜΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ. Π.ΡΟΥΠΑ – Ν.ΜΑΖΙΩΤΗΣ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΟΥΤΖΑ: ΜΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

1/8/2018

Στις 23/7/2018 στο Μάτι Αττικής δεν ζήσαμε απλώς μια εθνική τραγωδία. Ζήσαμε μια μαζική κρατική δολοφονία. Δύο ανάσες από την Αθήνα, με μια πυρκαγιά που ξεκίνησε από την Πεντέλη, κάηκαν ή τσακίστηκαν στα βράχια δεκάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών: παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι. Οι δολοφόνοι που κρατούν στα χέρια τους την τύχη 11 εκατομμυρίων ανθρώπων στην χώρα, αυτοί που κατέχουν την πολιτική εξουσία, αυτοί που ελέγχουν τις δομές κοινωνικής προστασίας και κρατούν τον κοινωνικό πλούτο στα χέρια τους, δεν ντράπηκαν να προσβάλουν τους νεκρούς, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας.

Αρχικά η κυβέρνηση μίλησε για ‘‘ασύμμετρη απειλή’’, για εμπρησμό με πολιτικό στόχο να πλήξει την ‘‘καλή, αριστερή’’ κυβέρνηση.Το ίδιο παραμύθι της ασύμμετρης απειλής χρησιμοποίησε και η κυβέρνηση της Ν.Δ το 2007, όταν ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Β. Πολύδωρας, είχε χρησιμοποιήσει τον ίδιο όρο ενώ η κυβέρνηση έλεγε με περισσό θράσος ότι οι φωτιές που είχαν κάψει μεγάλο μέρος της χώρας και είχαν αφήσει πίσω τους πολλούς νεκρούς, ‘‘τις είχαν βάλει αναρχικοί’’ (sic). Τo ίδιο παραμύθι χρησιμοποιεί κάθε κυβέρνηση σε μεγάλης διάστασης καταστροφές, επιδιώκοντας να δημιουργήσει ‘‘κακούς’’, να στιγματίσει πολιτικούς αντιπάλους να προκαλέσει ένα ιδιότυπο πολιτικό ‘‘κυνήγι μαγισσών’’. Η σημερινή κυβέρνηση Σύριζα –ΑΝΕΛ έκανε αρχικά το ίδιο. Και τελικά, πάντα αποδεικνύονται όλα τα μυθεύματα τα οποία αντιστοιχούν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ως ολοκληρωτικό καθεστώς κινήθηκε η σημερινή κυβέρνηση καθ’ όλη την διάρκεια της τραγωδίας στο Μάτι από την πρώτη στιγμή ως τώρα. Έφτυσαν κυριολεκτικά πάνω στους νεκρούς όταν δήλωσαν ότι φταίνε τα αυθαίρετα. Τα αυθαίρετα υπάρχουν στην περιοχή – όπως και σε όλη την χώρα – εδώ και πολλές δεκαετίες. Κάποια από αυτά ίσως χτίστηκαν ακόμα και την δεκαετία του ’60. Μιλώντας όμως για αυθαίρετα σε μια τέτοια στιγμή, αυτό που σαφώς δηλώνουν οι κυβερνητικοί παράγοντες και οι διάφοροι κολαούζοι της εξουσίας, είναι ότι φταίνε οι ίδιοι οι νεκροί που κάηκαν ή σκοτώθηκαν. Φταίνε αυτοί γιατί κατοικούν σε αυθαίρετα, γιατί παραθερίζουν σε αυθαίρετα. Πρόκειται για δηλώσεις που αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο, ότι πρόκειται για αμετανόητους εγκληματίες. Αποκαλύφθηκε με την συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Τόσκας και ο Τζανακόπουλος με την ηγεσία των σωμάτων ασφαλείας όπου δηλώθηκε με περισσή αλαζονεία από τον Τόσκα, πως όλα έγιναν όπως έπρεπε, πως δεν βρίσκει λάθη!

Πόσο ψυχρός εκτελεστής πρέπει να είναι κάποιος για να κάνει μετά από τέτοιο γεγονός, μια τέτοια δήλωση; Φυσικά, όλοι διαμαρτύρονται δημόσια για την κυβερνητική αλαζονεία και απαιτούν να ακούσουν μια συγνώμη. Πόσο όμως ειλικρινή είναι όλα αυτά; Πάνω από το πιο τραγικό γεγονός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, όπου αναδεικνύει πόσο έχει απαξιωθεί η ανθρώπινη ζωή διεξάγεται ένα ατελείωτο θέατρο χυδαίας υποκρισίας. Και στο τέλος πάντα ‘‘φταίει ο καιρός’’. Το 2007 ο Πολύδωρας τα ‘‘έριχνε’’ στον ‘‘στρατηγό άνεμο’’. Το 2018 η κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ δηλώνει ότι δεν έγιναν λάθη γιατί οι ‘‘άνεμοι ήταν πολύ δυνατοί’’. Όλοι δήθεν, αναζητούν ποιος φταίει. Δόθηκε εντολή για εκκένωση ή όχι; Φταίει η τάδε υπηρεσία ή όχι; Όμως κανένας δεν τολμάει να προσεγγίσει την πραγματική αιτία του μαζικού αυτού φονικού.

Η απαξίωση της ζωής των ανθρώπων που ζουν σε αυτό τον τόπο – πλην λίγων μειοψηφικών εξαιρέσεων – έχει ξεκινήσει χρόνια πριν, όμως αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς από το 2010 που μπήκε η χώρα στο καθεστώς των μνημονίων και της επιτήρησης. Όλες οι κυβερνήσεις είναι συνυπεύθυνες για αυτό που έγινε στο Μάτι. Όλες οι κυβερνήσεις είναι συνένοχες στη μαζική αυτή δολοφονία. Από την πρώτη μνημονική σύμβαση με την οποία εκχωρήθηκε η κυριαρχία της χώρας στους δανειστές, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ που στην ουσία εκχωρήθηκε η κυριαρχία της χώρας στην υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ, με όλα τα μνημόνια που επιβάλλονται οι πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, με την υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου μέσω της υπερφορολόγησης και την διοχέτευσή του στην αποπληρωμή ενός υπέρογκου και δυσβάστακτου χρέους που αυξάνεται συνεχώς και που θα είναι θηλιά στο λαιμό για τις πολλές επόμενες γενιές, οι δημόσιες δομές κοινωνικής προστασίας έχουν καταρρεύσει. Μαζί με τις υποδομές υγείας, παιδείας, μαζί με τους οργανισμούς κοινής ωφέλειας όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, έχουν καταρρεύσει και οι υποδομές για την πυρασφάλεια. Ο κοινωνικός πλούτος κατευθύνεται σε αυτούς που είναι ήδη πλούσιοι, μέρος του υφαρπάζουν οι πολιτικοί άρχοντες με τους μισθούς των πολλών εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο που όλοι τους μαζί εισπράττουν και που ένα μόνο μικρό μέρος αυτού του ποσού θα αρκούσε για να μην πεθάνουν τόσοι άνθρωποι. Ένας μόνο από τους ετήσιους μισθούς που παίρνουν τα κοινωνικά παράσιτα της βουλής, θα αρκούσε για να συντηρηθεί ένα εναέριο πυροσβεστικό μέσο. Μιλούσαν για τον δυνατό άνεμο που ‘‘καθιστούσε αδύνατο να πετάξουν εναέρια πυροσβεστικά μέσα’’. Άλλα ήταν χωρίς συντήρηση, άλλα αδυνατούσαν λόγω των ανέμων να πετάξουν. Μα πότε άλλοτε είναι τόσο απαραίτητο ένα τέτοιο μέσο, αν όχι όταν υπάρχουν ισχυροί άνεμοι; Ποια φωτιά μπορεί να πάρει διαστάσεις, αν όχι όταν υπάρχουν ισχυροί άνεμοι; Και γιατί εναέρια μέσα παντός καιρού υπάρχουν για να τα χρησιμοποιούν μόνο οι πολιτικοί και κρατικοί μεγαλοπαράγοντες για τις ασφαλείς μεταφορές τους, αλλά δεν υπάρχουν τέτοια μέσα για να σβήσουν μια φωτιά, για να διασφαλίσουν ότι δεν θα καεί κόσμος; Γιατί για την σωτηρία των ανθρώπων και της φύσης υπάρχουν μόνο λίγα ιπτάμενα ‘‘μουσειακά είδη’’ που αν δεν είναι παροπλισμένα εντελώς, αδυνατούν να πετάξουν όταν… φυσάει;

Όταν μια ανάσα από την Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μια φωτιά γιατί η υποδομή της πυρασφάλειας έχει διαλυθεί, γιατί δεν υπάρχουν πυροσβεστικά μέσα, γιατί έχουν απαξιωθεί και αχρηστευθεί πυροσβεστικά οχήματα, γιατί οι πυροσβεστικοί κρουνοί δεν έχουν νερό, και όταν ο καθένας τους – και ο πλέον ηλίθιος από όσους μας κυβερνούν, αλλά και όσοι προηγήθηκαν αυτών – γνωρίζουν πως η αποδοχή της διάλυσης μιας τέτοιας υποδομής θα στοιχίσει ανθρώπινες ζωές, τότε δεν μιλάμε απλώς για λάθη. Δεν μιλάμε απλώς για ελλείψεις. Δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για συνειδητό κοινωνικό έγκλημα που φθάνει στα όρια του εγκλήματος πολέμου. Και μάλιστα όταν η 23η Ιούλη έχει οριστεί από πριν ως η πιο επικίνδυνη μέρα του καλοκαιριού για την εκδήλωση σημαντικής πυρκαγιάς.

Είναι εγκληματίες πολέμου, γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία 8 χρόνια είναι πόλεμος. Είναι ένας σφοδρός ταξικός και κοινωνικός πόλεμος. Ήδη μετράμε χιλιάδες νεκρούς πριν το φονικό στο Μάτι. Νεκρούς από αυτοκτονίες, από ασθένειες που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν λόγω οικονομικού κόστους και γιατί δομές δημόσιας υγείας είναι διαλυμένες. Νεκρούς από την απελπισία. Από την σφοδρή οικονομική και πολιτική βία που ασκεί η υπερεθνική οικονομική και πολιτική εξουσία μέσω των υποταγμένων, των δουλικών της που κατέχουν την εγχώρια πολιτική εξουσία.

Η μαζική δολοφονία που έλαβε χώρα στο Μάτι Αττικής στι

ς 23/7, είναι μια κορύφωση αυτής της βίας που ασκείται τα τελευταία 8 χρόνια πάνω στην χώρα, πάνω στην κοινωνική πλειοψηφία. Γιατί όταν η κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ ξεζουμίζει έναν λαό για να έχει τα πλεονάσματα που απαιτούν τα αφεντικά της προκειμένου να δείξει ‘‘καλή διαγωγή’’, να αποδείξει ότι μπορεί να πληρώνει τόκους και δάνεια και προκειμένου να γίνει αυτό διαλύει όλες τις δομές κοινωνικής προστασίας, αυτό έχει μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Αυτή η πορεία καταλήγει σε γεγονότα όπως αυτό της 23ης/7. Το αν θα μπορούν να αποφευχθούν, είναι απλώς θέμα τύχης.

(περισσότερα…)

συνέχεια