Κατηγορία: Aναδημοσιεύσεις

Ρωσία: επίθεση αυτοκτονίας και άγρια καταστολή των αναρχικών

Μελβούρνη, Αυστραλία: Τοιχογραφία στη μνήμη του 17χρονου αναρχικού Mikhail Zhlobitsky

Είναι τρομακτική η σιωπή που έχει ακολουθήσει την επίθεση αυτοκτονίας του 17χρονου αναρχικού Mikhail Zhlobitsky στα γραφεία της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB) της Ρωσίας, στην πόλη Αρχάγγελσκ, στις 31 Οκτώβρη 2018.

«Η FSB είναι υπεύθυνη για κατασκευασμένες υποθέσεις και βασανιστήρια … επειδή το πιθανότερο είναι πως θα πεθάνω από την έκρηξη, σας ζητώ να διαδώσετε ποιος έκανε την επίθεση και γιατί» ανέφερε στο μήνυμα που ανέβασε στο ίντερνετ λίγο πριν την επίθεση ο Zhlobitsky.

Η FSB είναι ο διάδοχος της διαβόητης KGB. To 1998 o πρώτος «μετασοβετικός» ηγέτης της Ρωσίας Μπορίς Γιέλτσιν διόρισε ως διευθυντή της FSB τον πρώην πράκτορα της KGB Βλαδιμίρ Πούτιν. Μετά την άνοδο του Πούτιν στην εξουσία, το 2000, η FSB μετατράπηκε σε βασικό πυλώνα του νέου καθεστώτος.Η FSB τα τελευταία χρόνια ασκεί ακραία καταστολή στο αναρχικό κίνημα στη Ρωσία. Αποτέλεσμα αυτής της ακραίας καταστολής ήταν και η τραγική επίθεση αυτοκτονίας του νεαρού συντρόφου.

Θα αναφερθούν στη συνέχεια οι κυριότερες κατασταλτικές επιθέσεις της FSB εναντίον του αναρχικού κινήματος στη Ρωσία, ξεκινώντας από τις πιο πρόσφατες.

(περισσότερα…)

συνέχεια

7 Νοέμβρη 1888 : Γεννιέται ο Nestor Ivanovich Makhno (Нестор Иванович Махно)

7 Νοέμβρη 1888 – Γεννιέται ο Nestor Ivanovich Makhno (Нестор Иванович Махно), ιστορική προσωπικότητα του αναρχοκομμουνιστικού κινήματος στη γεωγραφική περιοχή της ουκρανίας.

Γενέτειρά του ήταν το Hulyai Pole, μια πόλη με πληθυσμό περίπου 30.000 κατοίκων στην επαρχία Κατερυόσνοβας (Екатеринославская), στα νοτιοανατολικά της ουκρανίας μεταξύ του ποταμού Δνείπερου και της Αζοφικής. Γιος μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας με τέσσερα παιδιά, με γονείς τον Ιβάν Ροντιονόβιτς Μαχνόκο και την Ευδοκία Ματβέβνα Περεντέρι, υπήρξε διοικητής του ανεξάρτητου αναρχικού στρατού (Makhnovtsina) την περίοδο 1917-1922.

Η Makhnovtsina πολέμησε όλες τις παρατάξεις που επιδίωκαν να επιβάλουν οποιαδήποτε εξουσία στη νότια ουκρανία. Συγκρούστηκε διαδοχικά με τους ουκρανούς εθνικιστές, την αυτοκρατορική γερμανική και αυστρογερμανική κατοχή, τη δημοκρατία Hetmanate, τον ρωσικό λευκό στρατό, τον ρωσικό κόκκινο στρατό και άλλες μικρότερες δυνάμεις από τους ουκρανούς otamans. Το αναρχικό κίνημα στην ουκρανία επανειλημμένα προσπάθησε να αναδιοργανώσει σε ελευθεριακή βάση την ζωή στην περιοχή Huliaipole, στις απελευθερωμένες περιοχές. Ωστόσο, οι συνεχείς εισβολές και αναταραχές του εμφυλίου πολέμου απέκλεισαν κάθε μακροπρόθεσμο κοινωνικό πείραμα.

Ο Makhno πέθανε το πρωί της 25ης Ιούλη 1934 στο Παρίσι που είχε καταφύγει, και η καύση της σωρού του πραγματοποιήθηκε τρεις ημέρες αργότερα. Η στάχτη του τοποθετήθηκε σε μια τεφροδόχο στο Père Lachaise, στο νεκροταφείο της Κομμούνας των Παρισίων. Πεντακόσιοι/ες σύντροφοι και συντρόφισσες από ρωσία, γαλλία, ισπανία και ιταλία παρακολούθησαν την πολιτική κηδεία, στην οποία κύριος ομιλητής ήταν ο Volin (Vsevolod Mikhailovich Eikhenbaum). Η συντρόφισσα του Makhno, η Halyna, ήταν πάρα πολύ εξαντλημένη για να μιλήσει. Έτσι τελείωσε η ζωή ενός από τους μεγάλους μαχητές για την ελευθερία της εργατικής τάξης, για τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την αναρχία.

Αξιοσημείωτο είναι το απόσπασμα του επικήδειου του Durruti προς τον Makhno : “Έχουμε έρθει να σε χαιρετίσουμε ως σύμβολο όλων εκείνων των επαναστατών/τριών που αγωνίστηκαν για την πραγματοποίηση των αναρχικών ιδεών στη ρωσία, αλλά και να δηλώσουμε τον σεβασμό μας για την πλούσια εμπειρία του επαναστατικού κινήματος στην ουκρανία“.

– Το έργο του Nestor Ivanovich Makhno : https://manifesto-library.espivblogs.net/2017/12/21/machno-books-essays/

– Ιστορικό στιγμιότυπο–video με τον Makhno : https://manifesto-library.espivblogs.net/2018/01/22/machno-moment/

– Ο ύμνος και η ιστορία της Makhnovtsina : https://manifesto-library.espivblogs.net/2018/05/18/makchnovtchina-2/

– Η τελική εκκαθάριση των μαχνοβιστών απο τους μπολσεβίκους (1937-1938) : https://manifesto-library.espivblogs.net/2018/05/14/final-execution-of-makchnovists/

ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΚΙΝΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΨΗΦΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

συνέχεια

29/10/2018 ο Σπύρος Χριστοδούλου κρατούμενος στις φυλακές Λάρισας ξεκίνησε απεργία πείνας

Βρίσκομαι  στη θέση που πραγματικά δεν έχω καμιά άλλη επιλογή να αρχίσω από σήμερα Δευτέρα 29/10/18 και ώρα 9 το πρωί, απεργία πείνας μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματα μου. Απαιτώ να γίνουν οι συγχωνεύσεις των ποινών μου και χαρακτηριστικά λέω:

1) Να μου εκθέσετε εγγράφως τους λόγους για τους οποίους αρνηθήκατε και δεν έχετε προκαλέσει ακόμα αυτεπαγγέλτως νέα προσμέτρηση των ποινών μου για καθορισμό νέας συνολικής ποινής όπως προβλέπεται ρητά στο άρθρο 94 παράγραφος 3 του Π.Κ.

2) Απαιτώ να οριστεί άμεσα δικάσιμος, να εκδικαστεί και να ληφθεί άμεσα η απόφαση της νέας συνολικής ποινής μου και για τις καταδικαστικές αποφάσεις που μου έχουν επιβληθεί και για την ποινή βάσης μου που σήμερα συναντώνται κατά την εκτέλεσή τους από το αρμόδιο δικαστήριο το αργότερο ως τις 20/11/18, αλλιώς πέρα από την επιβάρυνση της υγείας μου λογω δικής τους υπαιτιότητας- παράβαση καθήκοντος, θα κινηθώ και δικαστικά κατά παντός υπευθύνου για την μη ορθή τήρηση και εφαρμογή του νόμου.

3) Ζητώ από τον εισαγγελέα του Κ.Κ Λάρισας να μου ορίσει λόγω υπαιτιότητας και της δικής σας Γραμματείας όπως και της γραμματείας της φυλακής Αλικαρνασσού όπου βρισκόμουν, άμεσο προσδιορισμό δικάσιμου για να γίνει η συγχώνευση των ποινών μου όπου θα εκπροσωπηθώ από δικό μου δικηγόρο. Δηλαδή ζητάω να γίνουν οι συγχωνεύσεις των ποινών μου και καμία γραμματεία της φυλακής Αλικαρνασσού όπου ήμουνα όπως επίσης και 13 -14 μήνες που είμαι στην Λάρισα όπως ορίζει το άρθρο 94 παράγραφος 3 του Π.Κ, δεν κάνανε αυτό που προβλέπεται.

Δεν μπορούν να εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία και χειρισμούς μπατσιστικούς σε πλάτες εγκλείστων αλλά ούτε βεβαία να παραβιάζουν τα καθήκοντά τους. Εγώ είμαι με το άρθρο 107 του Π.Κ, πράγμα που σημαίνει πως δικαιούμαι να κάνω συμψηφισμό των ποινών μου. και είμαι με ανάκληση που σημαίνει ότι τηρώ όλες τις νομικές προϋποθέσεις.

Εντάξει, καταλαβαίνω την επιμονή και την επιδίωξη από τους εχθρούς μου τους κωλόμπατσους να με θάψουν στη φυλακή αλλά εγώ θα το φτάσω μέχρι το τέλος, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα για μένα.

Ούτε η φυλακή με φοβίζει ούτε ο θάνατος. Καλυτέρα να πεθαίνεις όρθιος παρά γονατιστός και αυτό από παιδάκι το έχω σαν αρχή και το τηρώ μέχρι σήμερα και θα το τηρώ όσο ζω. Η ζωή με τον θάνατο πάντα συμβαδίζουν μαζί.

Θέλω να πω στους συντρόφους μου και στις συντρόφισσές μου ότι έφτασα στο τέλος της ανελέητης βρωμιάς τους, και γι αυτό προβαίνω στην απεργία πείνας μέχρι τέλους και σας υπόσχομαι πως θα τα καταφέρω.

Βέβαια η δική σας στήριξη και η δική σας φωνή είναι πραγματικά πολύτιμη για τον αγώνα που δίνω και σας ευχαριστώ. Έμεινε μόνο 1 μήνας και μου εξαντλήσανε όλα τα περιθώρια οι διοικήσεις των φυλακών μαζί με τους κωλόμπατσους αλλά στο τέλος θα βγω νικητής.

Ζητώ το αυτονόητο αυτό που γίνεται σε όλους. Βέβαια τα τεχνάσματά τους δεν έχουν βάση ούτε νομικό πλαίσιο και για αυτό στη συζήτηση που είχα την ολιγόλεπτη με τον διευθυντή της φυλακής Λάρισας και με την προϊσταμένη της γραμματείας που με κάλεσαν μετά το αίτημα της απεργίας πείνας, έφυγα χωρίς ούτε να τους κοιτάξω γιατί η βρωμιά τους ξεχείλισε και δεν συμβιβάζομαι με λέξεις. Τους είπα να μου δώσουν γραπτά τις παρατυπίες της γραμματείας της φυλακής Αλικαρνασσού που ήμουνα που συνεπάγεται ότι τις ακολουθούν και οι ίδιοι. Και αρνήθηκαν κατηγορηματικά ότι δεν μπορούν να μου το δώσουν γραπτά γιατί φυσικά είναι ομοϊδεάτες τους. Φώναξα, είπα αυτά που έπρεπε να τους πω και έφυγα.

Βέβαια οι φασίστες αποφασίζουν στις πλάτες των έγκλειστων χωρίς νομικό πλαίσιο αλλά με βάση τον δικό τους σχεδιασμό που συνεπάγεται το θάψιμό μου στη φυλακή.

Δεν χαρίζω σε κανένα βρωμιάρη τα χρόνια που έχω εκτίσει κουτσαίνοντας στους βρώμικους διάδρομους των φυλάκων από τις σφαίρες που είχα δεχθεί πισώπλατα από τους κωλόμπατσους γατί δεν παραδόθηκα σε αυτούς, επειδή ήθελα κα θέλω να αναπνέω την ελευθερία μου. Δεν φοβάμαι κανένα εγώ, δεν γονατίσω ποτέ, δεν αναγνωρίζω τους βρώμικους χειρισμούς τους και συνεχίζω τον αγώνα μου και σας υπόσχομαι ότι θα βγω νικητής και πάντα θα ονειρεύομαι δυνατές κα καλές μέρες για όλους μας.

Ζήτω η αναρχία – Φυλακές Λάρισας Σπύρος Χριστοδούλου

ΠΗΓΗ: athens indymedia

συνέχεια

Βίντεο-ντοκουμέντο: Η δολοφονία του αναρχικού Μιχάλη Πρέκα στη Μάχη της Καλογρέζας (1η Οκτώβρη 1987)

Ήταν 1η Οκτώβρη 1987 όταν ο αναρχικός Μιχάλης Πρέκας μαζί με τους συντρόφους του Χριστόφορο Μαρίνο και Κλέαρχο Σμυρναίο, αποπειρώνται να απαλλοτριώσουν ασύρματο από περιπολικό της Αθήνας προκειμένου ο καταζητούμενος τότε Μιχάλης Πρέκας να γνωρίζει τις κινήσεις των διωκτών του.

Γίνονται αντιληπτοί από κάποιον ρουφιάνο ο οποίος ειδοποιεί τους μπάτσους και σημαίνει συναγερμός, καθώς εκατοντάδες κυριολεκτικά αστυνομικοί συρρέουν στην περιοχή, καταδιώκουν και εγκλωβίζουν τους τρεις αναρχικούς. Ο Σμυρναίος και Μαρίνος συλλαμβάνονται.

Ο Μιχάλης Πρέκας καταφεύγει πολυκατοικία της περιοχής της Καλογρέζας και κυκλώνεται από τους μπάτσους. Δέχεται καταιγισμό πυρών. «Οι μηνυόμενοι πυροβόλησαν, όχι για να τραυματίσουν ή να εκφοβίσουν τον Μιχάλη Πρέκα, αλλά με ανθρωποκτόνο πρόθεση, όπως προκύπτει από τον αριθμό και τα σημεία των τραυμάτων, παρά το γεγονός ότι είχαν εντολή από τον επικεφαλής Νίκωνα Αρκουδέα να μην τον σκοτώσουν», ανέφερε τότε στη μήνυσή της σε βάρος τριών μπάτσων η σύντροφός του, Μιχάλη Πρέκα, Βαγγελιώ Βογιατζή. (Σημειωτέον ότι η Β. Βογιατζή συνελήφθη αμέσως μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα, μαζί με το επτά μηνών τότε βρέφος τους. Κρατήθηκε προφυλακισμένη για ενάμιση χρόνο, αντιμετωπίζοντας σωρεία κατασκευασμένων από τους μπάτσους κατηγοριών σχετικά με την υποτιθέμενη συμμετοχή της σε “τρομοκρατικές” ενέργειες.

Στην δίκη που ακολούθησε κατέπεσε πανηγυρικά η κακοστημένη σε βάρος της αστυνομική σκευωρία). Σημειωτέοον ότι ένας από τους δολοφόνους ΕΚΑΜίτες του Μιχάλη Πρέκα και αδελφός του διοικητή των ΕΚΑΜ, αλλά και πρώην φρουρός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, συνελήφθη αργότερα σαν «εγκέφαλος» συμμορίας η οποία πουλούσε «προστασία» σε μαγαζιά, ενώ παλιότερα είχε συλληφθεί ως έμπορος όπλων.

Η απροκάλυπτη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα περιγράφεται και σε κείμενο του αναρχικού χώρου τότε:«Ενώ ήταν ανεβασμένος σε πολυκατοικία χτυπήθηκε από τα πυρά της αστυνομίας αλλά δεν πέθανε. Αιμόφυρτος μεταφέρεται στο περιπολικό. Η θανατηφόρα βολή είχε όμως φορά από πάνω προς τα κάτω κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί ενώ ήταν ανεβασμένος στην ταράτσα. Ο Μιχάλης Πρέκας πυροβολήθηκε κατά τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο». (περισσότερα…)

συνέχεια

Η υποταγή δεν έχει φύλο

Σε έναν κόσμο κυριαρχίας, εκμετάλευσης και καταπίεσης είναι αναμενόμενο πως θα υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που θα είναι σε δυσμενέστερη θέση και ομάδες που θα βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη. Τα ζητήματα πάνω στα οποία μπορεί να δημιουργούνται τέτοιου τύπου μειονεκτικές και πλεονεκτικές καταστάσεις μπορεί να αντανακλούν μια ταξική, φυλετική, έμφυλη, εθνοτική, πολιτισμική, θρησκευτική, σεξουαλική διάσταση. Έτσι λοιπόν ανάλογα τις συνθήκες κάθε περιβάλλοντος και τις ιδιαιτερότητες τις οποίες παρουσιάζει ως προς το σε ποιο από τα προαναφερόμενα πεδία κυριαρχίας, εκμετάλευσης και καταπίεσης δίδεται παραπάνω προτεραιότητα κάθε φορά, εμφανίζονται και οι ανάλογες κοινωνικές ομάδες πίεσης , οι οποίες εγείρουν κοινωνικές διεκδικήσεις ενάντια στην δομική κοινωνική βία , εκμετάλευση και καταπίεση που υπόκεινται. Πολλές φορές αυτές οι ομάδες δεν βρίσκονται ούτε σε σύγκλιση, ούτε σε σύμπνοια . Αυτό είτε γιατι μπορεί να προέρχονται από διαφορετικές κοινωνικές πραγματικότητες ( κάποιες απο τις οποίες ίσως πιο προνομιούχες από κάποιες άλλες) , είτε γιατί αντιλαμβάνονται η κάθε μια για τον εαυτό της το δικό της ζήτημα ως κεντρικό και ως προτεραιότητα, είτε γιατί έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα ως προς την κοινωνική θέση που διεκδικούν είτε τέλος γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να προκύψουν κοινοί κώδικες επικοινωνίας για κάτι τετοιο.
Υπάρχουν όμως στιγμές που η κυρίαρχη συστημική και κοινωνική βία μπορεί να εκφραστεί μέσα από ένα γεγονός με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφορά πλέον αποκλειστικά μια κοινωνική ομάδα (απλά και μόνο επειδή μπορεί το όποιο θύμα- ή θύματα- να ήταν κομμάτι της) αλλά να αφορά πολλές παραπάνω κοινωνικές ομάδες επειδή ακριβώς ο τρόπος που εκδηλώθηκε το γεγονός είναι δυνατόν να αντανακλά ευρύτερες κυριαρχικές, εκμεταλευτικές και καταπιεστικές συνθήκες .
Σε τέτοιες περιπτώσεις σχεδόν πάντοτε προκύπτουν και οι ανάλογες κοινωνικές δυναμικές εντός κάθε ομάδας οι οποίες κοπιάζουν έτσι ώστε να μονοπωλούν το θέμα ως “δικό τους” και το όποιο θύμα-ή θύματα- ως δικά τους. Αυτό όχι μόνο προκειμένου να εξυπηρετήσουν την προσωπική τους ατζέντα και να αναδείξουν σε πρώτο πλάνο τα δικά τους προβλήματα, αλλά κι επειδή προσβλέπουν σε μια προσπάθεια αποσύνδεσης του χ γεγονότος από ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υπάγεται, και που θα μπορούσε να αναδεικνύει μεγαλύτερες, ευρύτερες και συνολικότερες προβληματικές του κοινωνικού συστήματος.
Αυτή η προσπάθεια αποσύνδεσης ποτέ δε γίνεται απροκάλυπτα αλλά για λόγους επικοινωνιακούς καμουφλάρεται με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκτήσει ιδεολογικό πρόσημο και να οχυρωθεί πίσω από τη δήθεν υπεράσπιση της πολύ ξεχωριστής ιδιαιτερότητας της εκάστοτε κοινωνικής ομάδας , και έτσι καταφεύγει και στην καταγγελία, όσων έχουν αντίθετη άποψη με αυτήν την περιχαράκωση, για “καπέλωμα” , για ασέβεια στα συλλογικά χαρακτηριστικά που προκύπτει από ιδεοληψίες και κοινωνικά προνόμια τα οποία κατέχουν και διάφορα άλλα . Ανά περίσταση διαφορετικά, αλλά με κοινούς άξονες, ύφος και στυλ επιχειρηματολογίας. Το ζητούμενο ωστόσο παραμένει πάντοτε ίδιο: ο διακαής πόθος να μην συναντηθούν διαφορετικά ζητήματα μεταξύ τους ούτως ώστε να προκύπτει η λιγότερη δυνατή ριζοσπαστικόποιηση, η πάση θυσία αποφυγή της εκτροπής σε βίαιες ατραπούς και η εκδήλωση οργής και η εμμονή σε μια δικαιωματικού τύπου εκτόνωση της κρίσης , πάντα στα δημοκρατικά πλαίσια της νομιμότητας και πάντα στα πλαίσια της λεγόμενης ενδιάμεσης καταστολής κι αν τύχει και χρειαστεί επιστρατεύεται και η άμεση καταστολή παρεκλίσεων.
Όλα τα παραπάνω προφανώς δεν προκύπτουν φυσικά έτσι απλά, αλλά στηρίζονται στην ύπαρξη διαχωρισμένων ρόλων μέσα στις εκάστοτε εξουσιαζόμενες, εκμεταλευόμενες και καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες , ρόλων που δημιουργούν μεσολαβητικές πρωτοπορείες που παραγοντίζουν και που συνήθως έχουν και αυξημένα προνόμια και βάσεις ακολουθητών των γραμμών που εκπορεύονται. (περισσότερα…)

συνέχεια

ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΑ (Αλεξ/πολη)

“Η ΦΛΟΓΑ ΜΕ ΦΩΤΙΑ ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ”

Από το 2010 ξεκινά η άνοδος της Χρυσής Αυγής, και κατά συνέπεια και άλλων φασιστικών οργανώσεων, με αποκορύφωμα τις εκλογές του 2012 και την είσοδό της στη βουλή. Φορώντας τον κομματικό μανδύα και εκμεταλλευόμενη τις προσφυγικές ροές, μέσω ακραίας ρητορικής μίσους περί καθαρότητας της φυλής, και την οικονομική κρίση, κατηγορώντας τους μετανάστες για τα χαμηλά μεροκάματα και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, στοχοποιεί γειτονιές μεταναστριών, καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, αντιφασίστριες, έχοντας αυξημένη κινητικότητα στον ελλαδικό χώρο.

Όλο αυτό το διάστημα, μόνο ανάχωμα στην άνοδο της Χρυσής Αυγής αποτελεί το αντιφασιστικό κίνημα, κάνοντας ρητορική για την εμφάνιση, εξάπλωση και τον τρόπο εξάλειψης του φασισμού και ακυρώνοντας δεκάδες συγκεντρώσεις του νεοναζιστικού μορφώματος. Με τη δολοφονία του Φύσσα καθώς αναδείχθηκαν ξεκάθαρα οι πρακτικές της Χρυσής Αυγής σε στενή συνεργασία με μπάτσους/ίνες και ΜΜΕ, οι φορείς της εξουσίας για να αποποιηθούν την συμμετοχή τους στην άνοδο των φασιστών/ριών καταδικάζουν τις δράσεις τους, ξεκινώντας σιγά-σιγά τη θεσμική διάλυσή της. Έτσι αρχίζει το χρονικό της δίκης της και των φυλακίσεων ηγετικών στελεχών της. Οι πορείες τους ελάχιστες πλέον, μαθαίνονται μόνο στόμα με στόμα και τα γραφεία τους κλείνουν το ένα μετά το άλλο, είτε γιατί ισοπεδώνονται είτε γιατί εγκαταλείπονται απο τον κόσμο που τα στελεχώνει.

Αυτό όμως όχι για πολύ, καθώς από τις αρχές του 2018 βλέπουμε να αναδεικνύεται το μακεδονικό ζήτημα, γεγονός που γίνεται σκαλοπάτι για την άνοδο του φασισμού με θετικό κοινωνικό πρόσημο για άλλη μία φορά. Φαινόμενο που δεν είναι πρωτοφανές μιας και το ελληνικό κράτος, ως αστικός μηχανισμός, προσπαθεί να φανατίσει και να συσπειρώσει τις διάφορες κοινωνικές τάξεις γύρω από το “εθνικό συμφέρον”, πουλώντας παραμύθια για τη συνέχεια ενός αρχαίου πολιτισμού και την ύπαρξη μιας “καθαρής φυλής”. Υπό την αιγίδα των ιδεών αυτών, πετώντας τον κομματικό μανδύα και υιοθετώντας ένα κοινωνικό προσωπείο, φασιστοειδή ξεμυτίζουν από τις τρύπες τους για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του κράτους καταφεύγοντας σε πρακτικές που γίνονται με αυτόν τον τρόπο αποδεκτές από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Επιθέσεις σε κοινωνικούς και κατειλημμένους χώρους, χώρους που πρεσβεύουν ιδέες αντιφασισμού και ελευθερίας, σε μετανάστες και συντρόφισσες αντιφασίστες, είναι παραδείγματα τέτοιων πρακτικών.

Ερχόμαστε λοιπόν στην πόλη της Αλεξανδρούπολης, μια πόλη που ο κόσμος της όχι μόνο δε διαφέρει από αυτόν της υπόλοιπης Ελλάδας, αλλά είναι ακόμα πιο συντηρητικός, όπως σε κάθε ακριτική περιοχή. Σε αυτή την πόλη δεχτήκαμε κι εμείς μία τέτοια επίθεση. Την Τετάρτη 5/9 η Κατάληψη του Παλιού Νεκροτομείου υπέστη εμπρησμό με υλικές ζημιές και με κίνδυνο η φωτιά να εξαπλωθεί. Η κίνηση είχε εμφανώς στόχο τις πολιτικές αντιλήψεις μας καθώς έγιναν υλικές ζημιές, ιδιαίτερα στο αρχείο της κατάληψης που περιείχε εκατοντάδες έντυπα και βιβλία. Ιδιαίτερο “ενδιαφέρον” όμως έδειξαν στη συλλογή προσωπικών δεδομένων των ατόμων που δραστηριοποιούνται στο χώρο.

Προφανώς η επίθεση έγινε στο πλαίσιο της αποθράσυνσης των φασιστικών μορφωμάτων λόγω του μακεδονικού, μιας και πολύ πρόσφατα και στην πόλη μας πραγματοποιήθηκαν δύο συλλαλητήρια. Συλλαλητήρια τα οποία οργανώθηκαν από γνωστό φασιστόκοσμο της Αλεξανδρούπολης και στελέχωσαν εκπρόσωποι του δήμου, της εκκλησίας, και του στρατού. Τον κόσμο αυτόν καθώς και όσους/ες στήριξαν τα συλλαλητήρια με την παρουσία τους θεωρούμε ως ηθικούς αυτουργούς της επίθεσης που δεχτήκαμε.

Σε αυτή τη συγκυρία οφείλουμε να μη μείνει αναπάντητη μία τέτοια κίνηση. Για να μη φτάσουμε σε σημείο να στοχοποιηθούν άνθρωποι είναι απαραίτητη η μαζική καταδίκη του φασισμού στο δρόμο. Πρέπει να προστατέψουμε τους χώρους μας, τους οποίους θεωρούμε οάσεις σε έναν κόσμο σάπιο, γεμάτο καταπίεση και εκμετάλλευση. Χώροι οι οποίοι, στη σημερινή πραγματικότητα που απεχθανόμαστε, αποτελούν νησίδες της κοινωνίας που οραματιζόμαστε. Όσο και να μας καίνε θα συνεχίζουμε τη δράση μας ενάντια σε κράτος και παρακράτος. Γιατί οι ιδέες και τα όνειρά μας είναι πυρίμαχα.

Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/10 ,18:00 ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ

Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου

https://palionekrotomeio.espivblogs.net

συνέχεια