Κατηγορία: Αναλύσεις

Το σύστημα της Κοινωνικής Πίστωσης

“Η πιο αποτελεσματική δύναμη είναι αυτή που δεν φαίνεται. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αναγωγή του υποκειμένου σε ένα απλό οικονομικό “ζώο laborans” και την αποσυγκεντρωτικοποίηση και αποπολιτικοποίηση της κοινωνίας, τείνει προς την κατασκευή ενός πλαισίου στο οποίο οι κανόνες και αυτοί που τους αποφασίζουν δύσκολα μπορούν να αμφισβητηθούν.”

“Η αποπολιτικοποίηση και η οικονομική επιτυχία είναι τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία για την ειρήνευση της κοινωνίας και τη διατήρηση του ελέγχου της, και το σύστημα κοινωνικής πίστωσης κινείται προς αυτή την κατεύθυνση”.

Από το 2013 η Rongcheng, κινεζική πόλη στην επαρχία Shandong, άρχισε να πειραματίζεται με το σύστημα “κοινωνικής πίστωσης”, αλλά ο στόχος είναι να επεκταθεί σε όλη τη χώρα μέχρι το 2023.

Στη Rongcheng, σε κάθε πολίτη αντιστοιχούν 1.000 αρχικοί πόντοι και κάθε πόντος αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο γράμμα: Το γράμμα “Α” (που αντιστοιχεί σε 1.000 βαθμούς) είναι η βασική βαθμολογία και συνεπάγεται πρόσβαση σε ορισμένα οφέλη, όπως προνομιακή βοήθεια στην απασχόληση και προτεραιότητα στην εγγραφή στο σχολείο. Μπορεί κανείς να επιδιώξει να αυξήσει τη βαθμολογία του με συμπεριφορές που θεωρούνται από το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ως “ενάρετες”: πληρωμή φόρων και λογαριασμών στην ώρα τους, πραγματοποίηση συγκεκριμένων αγορών, ανταλλαγή και διάδοση των ιδεών του κόμματος κ.λπ. ένας μακρύς κατάλογος συμπεριφορών με βάση τον οποίο κρίνεται η “αξιοπιστία” και η “ενάρετη συμπεριφορά” των πολιτών. Φυσικά, το να καταγγέλλει κανείς ανθρώπους των οποίων οι συμπεριφορές κρίνονται ανάρμοστες οδηγεί σε αύξηση της βαθμολογίας του. Τα οφέλη για το υψηλότερο επίπεδο (ΑΑΑ, προσβάσιμο σε όσους έχουν πάνω από 1.050 βαθμούς) περιλαμβάνουν: υψηλότερη συνταξιοδοτική ασφάλιση, επιδοτήσεις για τις δημόσιες συγκοινωνίες, δυνατότητα υποβολής αίτησης για άτοκα δάνεια, δυνατότητα ενοικίασης οχημάτων χωρίς να χρειάζεται να κατατεθεί εγγύηση, απαίτηση λιγότερων εγγράφων για την έκδοση ταξιδιωτικής βίζας κ.λπ.

Η βαθμολογία ενός ατόμου γίνεται επίσης ένα σύμβολο κύρους που μπορεί να εμφανίζεται στο διαδίκτυο, όπως ήδη συμβαίνει στον ιστότοπο Baihe, ο οποίος επιτρέπει ήδη στους χρήστες του να δημοσιεύουν τη βαθμολογία τους. Από την άλλη πλευρά, όσοι βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση και ως εκ τούτου πληρώνουν καθυστερημένα τους λογαριασμούς, το ενοίκιο ή τους φόρους τους, αναπόφευκτα θα τους αφαιρούνται βαθμοί- το ίδιο ισχύει και για όσους δεν περνούν σε μια διάβαση πεζών, πετούν χαρτιά στο έδαφος, εκφράζουν πολιτικές απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με το κόμμα κ.λπ. Ο κατάλογος των συμπεριφορών που θεωρούνται “ανήθικες” είναι πολύ μακρύς.

Εάν η βαθμολογία κάποιου πέσει κάτω από 600 βαθμούς, μπαίνει στη “μαύρη λίστα” και χαρακτηρίζεται ως “D”, γεγονός που οδηγεί σε πραγματικές τιμωρίες. Σε περίπτωση που αυτό συμβεί στους γονείς, τα παιδιά τους θα αποκλείονται από τα σχολεία που θεωρούνται τα καλύτερα της περιοχής. Άλλες τιμωρίες περιλαμβάνουν: την υποβολή σε επαναλαμβανόμενες επιθεωρήσεις, τη μη δυνατότητα αγοράς αεροπορικών εισιτηρίων για να φύγουν από τη χώρα, την απαγόρευση διαμονής σε ορισμένες περιοχές της πόλης, τη δημοσιοποίηση των προσωπικών στοιχείων του ατόμου, την απαγόρευση να γίνει κάποιος δημόσιος υπάλληλος, και επειδή οι εταιρείες μπορούν να γνωρίζουν ποιος βρίσκεται σε αυτή τη “μαύρη λίστα”, η εύρεση οποιασδήποτε εργασίας γίνεται πιο δύσκολη, διευκολύνοντας την εκμετάλλευση όσων βρίσκονται σε αυτή τη λίστα. Σαν να μην έφτανε αυτό, τα πρόσωπά τους προβάλλονται σε γιγαντοοθόνες σε εμπορικά κέντρα και άλλους δημόσιους χώρους, σε ένα είδος σύγχρονου στηθαίου, και ο ήχος κλήσης των κινητών τους τηλεφώνων αλλάζει ώστε να ακούγεται σαν σειρήνα, καθιστώντας τους αναγνωρίσιμους και κρίσιμους από οποιονδήποτε. Το κινεζικό σύστημα κοινωνικής πίστωσης δεν περιορίζεται στην ανάλυση της συμπεριφοράς ενός ατόμου. Στην πραγματικότητα, η βαθμολογία ενός ατόμου υποτίθεται ότι επηρεάζεται επίσης από τη συμπεριφορά των πιο κοντινών του ανθρώπων: το να βγαίνει κανείς ραντεβού ή να έχει σχέση με άτομα που βρίσκονται στη “μαύρη λίστα”, δηλαδή με άτομα που δεν σέβονται τους νόμους ή που επικρίνουν το κόμμα, έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της βαθμολογίας του.

(περισσότερα…)
συνέχεια

Τα Ηχητικά της Εκδήλωσης για τον πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας 13 Απρίλη στο Αναρχικό Στέκι Utopia A.D.

Τα ηχητικά της εκδήλωσης για τον πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας 13 Απρίλη στο Αναρχικό Στέκι Utopia A.D.

Α Μέρος

Β Μέρος

συνέχεια

Εκπομπή για την σύμπλευση μέρους της Αριστεράς και της Αντιεξουσίας με το Κράτος

Εκπομπή ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ LINK

Η εκπομπή στηρίχτηκε σε ένα κεφάλαιο (“Όταν έκλαψε ο Ντουρούτι”) από την
μπροσούρα «(sometimes) Truth is stranger than fiction… (θέσεις
απέναντι στα lockdown,τις απαγορεύσεις, την οργανωμένη θέσμιση των
διακρίσεων, την «επιχείρηση ελευθερίας», τον επιβαλλόμενο εμβολιασμό και
τη δυστοπία της κυριαρχίας,
που μπορεί να βρεθεί σε pdf ΕΔΩ

συνέχεια

[Rojava] – Διεθνείς Ημέρες Δράσης 26 με 28/11 – Τσακίζουμε τον Τουρκικό Φασισμό και στηρίζουμε το Αντάρτικο

Στο Κουρδιστάν το 2021 ήταν έως τώρα μια χρονιά αντίστασης και αγώνα. Σε όλα τα μέτωπα, από τη Rojava μέχρι τις πόλεις και τα βουνά του Νότου και του Βορά το τουρκικό φασιστικό κράτος συνέχισε τις επιθέσεις σε όλα τα επίπεδα εναντίον του λαού και του κινήματος ελευθερίας. Στη Rojava το τουρκικό κράτος αποκόπτει την πρόσβαση της περιοχής στο νερό, επιβάλλει δημογραφικές αλλαγές στα κατεχόμενα εδάφη του Efrin, της Serêkaniyê και του Girê Spî, βομβαρδίζει συνεχώς τις Şehba, Minbic, Eyn Îsa και Til Temir και απειλεί με νέες εισβολές. Στη Sengal, τη Rojava και το Νότιο Κουρδιστάν το τουρκικό κράτος στοχεύει συνεχώς ηγετικές μορφές της αντίστασης και πολίτες με φονικά-drones. Από τις αρχές του χρόνου ο Τουρκικός στρατός έχει ξεκινήσει μια μαζική επιχείρηση κατά των Ζωνών Άμυνας της Medya, που είναι περιοχές ελεγχόμενες από το αντάρτικο εδώ και δεκαετίες. Με χιλιάδες στρατιώτες και μισθοφόρους, μαζική χρήση πυροβολικού, αδιάκοπη εναέρια επιτήρηση και αεροπορικές επιδρομές προσπαθούν να προωθηθούν στο έδαφος.

Παρ’ όλες αυτές τις δυσκολίες, την καθημερινή χρήση χημικών όπλων από τον τουρκικό στρατό, με το KDP να υποστηρίζει την εισβολή από μια άλλη κατεύθυνση, για περισσότερο από μισό χρόνο το αντάρτικο αντιστέκεται επιτυχώς και κρατά τις θέσεις του. Γράφεται μια ιστορία ασυμβίβαστης αντιφασιστικής αντίστασης, πολλές σπουδαίες γυναίκες και πολλοί άντρες έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τόσες/οι βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο καθημερινά, με ένα σκοπό: Να τσακίσουν τον τουρκικό φασισμό!

(περισσότερα…)
συνέχεια

“Yγειονομικά διαβατήρια” και παραγωγή (υγειονομικής) νομιμοφροσύνης και διαχωρισμών

Με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που κήρυξαν τα κράτη σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη στο όνομα του “πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό”, αξιοποίησαν όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία διαχείρισης πληθυσμού με υγειονομικό πρόσημο, που έχει παραχθεί ιστορικά. Οι καραντίνες, που εφαρμόστηκαν στο μεσαίωνα για την αντιμετώπιση επιδημιών, όπως η πανώλη επανήλθαν τον 19 ο αιώνα για την αντιμετώπιση επιδημιών όπως η χολέρα. Έτσι, την τελευταία δεκαετία του 19 ου αιώνα, και ενώ τα αρμόδια κρατικά επιτελεία ενδυνάμωναν τις προσπάθειες συντονισμού τους μέσα από διεθνή συνέδρια υγιεινής, τα οποία πραγματοποιούνταν σχεδόν κάθε δέκα χρόνια, αναπτύχθηκε η σκέψη για μια αντικατάσταση των παραδοσιακών μηχανισμών υγειονομικού ελέγχου, όπως η καραντίνα. Η σκέψη αφορούσε μια “έξυπνη” τρόπον τινά καραντίνα, που θα ρύθμιζε συνάμα και την οικονομική δραστηριότητα, και σε αυτό το πλαίσιο τέθηκε για πρώτη φορά η ιδέα των “υγειονομικών διαβατηρίων”.1 Ήταν μια εποχή, που οι μέθοδοι ελέγχου των μετακινήσεων του πληθυσμού έθεταν τις βάσεις, πάνω στις οποίες ανέπτυσσαν κοινή δράση οι εξουσίες μεταξύ τους· καθορίζοντας ταυτόχρονα και το πλαίσιο με το οποίο συγκροτούνται οι επιμέρους κρατικοί μηχανισμοί στο εσωτερικό τους. Στις μέρες μας, φαίνεται να συντελείται μια αντίστοιχη διαδικασία ανασυγκρότησης των επιμέρους κρατικών οντοτήτων, σε μια πολυεπίπεδη και ριζική διαδικασία αναδιάρθρωσης (τουλάχιστον) στον δυτικό κόσμο· κι όταν το κράτος μετασχηματίζεται, οι υγειονομικές περιφράξεις είναι αναγκαίες. Και σε αυτή τη διαδικασία, τα “υγειονομικά διαβατήρια” λειτουργούν ως συστήματα, με τα οποία καταγράφεται η κοινωνική κινητικότητα, με τα οποία κατασκευάζονται νέες ταυτότητες, κατηγοριοποιήσεις και διαχωρισμοί και με τα οποία εν τέλει παράγονται νέες μορφές υποκειμενικότητας και νομιμοφροσύνης.

Έχοντας πάρει φόρα από την εμπέδωση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, σύσσωμες οι εξουσίες του δυτικού κόσμου φαίνονται αποφασισμένες να εκμεταλλευτούν την παρακαταθήκη απ’ την επιβολή ιστορικά αδιανόητων απαγορεύσεων στους πληθυσμούς, οι οποίοι τείνουν να εξοικειωθούν με την ιδέα ότι πρέπει να δίνουν λογαριασμό στο κράτος για κάθε τους κίνηση. Το ότι σε αυτή τη φάση οι εξουσίες έχουνε σαν όχημα τον εκβιασμό του έμμεσου ή δια νόμου υποχρεωτικού εμβολιασμού –μάλιστα με προϊόντα βιοτεχνολογίας, και παρά τα ποικίλα φιάσκο των εμβολιαστικών εκστρατειών του παρελθόντος, όπως το 1976 ή το 2009– 2 δείχνει όχι μόνο πολιτικό ρίσκο αλλά και θράσος. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του γεγονότος είναι ότι μπορεί να κατέχουν την πρωτοβουλία κινήσεων, η κατάσταση όμως συνολικά εξακολουθεί να παραμένει ρευστή.

Με τη χρησιμοποίηση ενός υγειονομικού οχήματος ως μοχλού πίεσης, οι δυτικές εξουσίες αναδιαμορφώνουν ριζικά τους όρους με τους οποίους συγκροτούνται οι πολιτικές κοινότητες. Στη γέννηση των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών καθορίστηκε ως προϋπόθεση του να είσαι άνθρωπος, το να είσαι πολίτης. Η παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων όρισε τη σύναψη ενός κοινωνικού συμβολαίου κι έκτοτε η ιδιότητα του πολίτη επεκτάθηκε πολιτικά και κοινωνικά. Στα σημερινά δυτικά καθεστώτα φιλελεύθερων δημοκρατιών η ιδιότητα του πολίτη συνδέεται με βιολογικούς όρους και καθοδηγητική αρχή των πολιτικών κοινοτήτων γίνεται η συμμόρφωση με υγειονομικές υποδείξεις και πρωτόκολλα, η εν-σωμάτωση προληπτικών ιατρικών πράξεων. Προκειμένου όμως να νομιμοποιηθούν ιδεολογικά οι νέες, υγειονομικού τύπου, περιφράξεις και ταξικότητες, που προϋποθέτουν μια βίαιη χάραξη του ορίου μεταξύ των συμφερόντων του ατόμου και των συμφερόντων της κοινότητας, είναι αναγκαία μια επίκληση στο ανθρωπιστικό πρόσχημα της φροντίδας της κοινότητας, επίκληση που εργαλειακά στοχεύει στην απόσπαση συναινέσεων και στην κατασκευή μηχανισμών ενοχοποίησης για τα κομμάτια του πληθυσμού που δεν πειθαρχούν.3

Είναι τέτοια η αντιστροφή των όρων στην κυρίαρχη προπαγανδιστική φαρέτρα, που η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης διαστρέφεται ολοκληρωτικά προκειμένου να σηματοδοτήσει πρακτικές κοινωνικού αυτοματισμού, στιγματισμού και κανιβαλισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δυτικά κράτη με τη βοήθεια όλου του επίσημου ή ανεπίσημου επιτελείου τους (των ειδικών τους, των δημοσιογράφων και των λοιπών διαμεσολαβητικών μηχανισμών από τη βιομηχανία της κουλτούρας και του εμπορεύματος, που θεωρούν ότι κερδίζουν “πηγαίνοντας με το ρεύμα”) επιχειρούν να αποφασίσουν με ποιους όρους θα έχει αξία η ζωή, αναπαράγοντας δυναμικά τη δυνατότητά τους να θεσπίζουν νέα κριτήρια για την πρόσβαση των ατόμων στις ποικίλες κοινωνικές υπηρεσίες και για τη συμμετοχή τους στην δημόσια ζωή.

Τα “υγειονομικά διαβατήρια” όντας συνέχεια των εξευτελιστικών βεβαιώσεων μετακίνησης και sms κι έχοντας την πρόθεση να λειτουργήσουν ως συστήματα χορήγησης αδειών για ένα πλήθος δραστηριοτήτων, που έχουν να κάνουν με την κοινωνική ζωή των ανθρώπων, αποτελούν μια de facto έκφραση της εξουσίας, που πιστοποιεί την ικανότητα της ιδιότητας του πολίτη – όπως άλλωστε και κάθε διαβατήριο. Αποτελούν δηλαδή το απόλυτο έγγραφο της νέας ιατρικής αστυνομίας, με βάση το οποίο διαμορφώνονται νέες ζώνες αποκλεισμού και νέες ζώνες ευνοϊκής μεταχείρισης. Κατασκευάζονται έτσι νέα μέτρα εξαρτήσεων κι ελέγχου του πληθυσμού κι άρα παράγονται νέοι τύποι νομιμότητας.

Μέσω μάλιστα του συστήματος ποινών κι ανταμοιβών/κινήτρων/ προνομίων (που παραπέμπει είτε στο σύστημα κοινωνικής αξιολόγησης και βαθμολόγησης των πολιτών, που εφαρμόζεται στην Κίνα εδώ και περίπου μια δεκαετία, είτε στα συστήματα πιστοληπτικής αξιολόγησης κι ανταποδοτικού οφέλους που εφαρμόζονται σε δυτικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς όπως τράπεζες κι ασφαλιστικές εταιρείες), τα “υγειονομικά διαβατήρια” φαίνεται να έχουν μια επιπρόσθετη πολιτική λειτουργία. Καθώς επιχειρείται με όλα τα μέσα –οικονομικά, ηθικά, νομικά, κτλ.– ο καθορισμός της συμπεριφοράς του πληθυσμού ανάλογα με το βαθμό συμμόρφωσής του προς το κράτος (και την εκάστοτε αφήγησή του), τείνει να μετατοπίζεται το πεδίο που ορίζει τι είναι νόμιμο και τι είναι παράνομο. Η νομιμοφροσύνη παράγεται άμεσα από την κρατική εξουσία, πριμοδοτώντας συμπεριφορές που πρέπει διαρκώς να ικανοποιούν, να υποτάσσονται πλήρως και να μην αμφισβητούν το κράτος και την επιβολή του, επί των ζωών των υπηκόων του.

Αν μη τι άλλο, ζούμε σε ενδιαφέροντα διδακτικούς καιρούς…

  1. Η ιδέα είχε γαλλική προέλευση (“passeport sanitaire”) αλλά δεν έτυχε γενικής αποδοχής. Υποστηρίχτηκε από ένα μόνιμο μέλος της γαλλικής αντιπροσωπείας στα διεθνή συνέδρια υγιεινής, τον καθηγητή υγιεινής Adrien Proust (πατέρα του συγγραφέα Marcel). Ο A. Proust και πολλοί σύγχρονοί του, υποστήριζαν την αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης μιας νέας μορφής παγκόσμιας υπευθυνότητας, στην οποία θα πρέπει να συνεργαστούν τα διαφορετικά έθνη-κράτη κι οι αυτοκρατορίες με την επιστήμη προκειμένου να θεσπίσουν κοινά υγειονομικά πρωτόκολλα.
  2. Τον Ιανουάριο του 1976 σε μια στρατιωτική βάση του New Jersey εντοπίστηκαν συμπτώματα γρίπης. Το στέλεχος του ιού προσδιορίστηκε μετά από ένα μήνα ως H1N1 (γρίπη των χοίρων). Αν και έμοιαζε γενετικά (δηλαδή στα επιφανειακά αντιγόνα) με τη λεγόμενη ισπανική γρίπη του 1918, ανιχνεύτηκαν συμπτώματα σε 230 στρατιώτες, ένας εκ των οποίων πέθανε. Παρ’ όλ’ αυτά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε το Μάρτιο ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εμβολιασμού που θα κάλυπτε 210 εκατομμύρια αμερικανούς (η καμπάνια καλούσε για την ανοσοποίηση “κάθε άνδρα, κάθε γυναίκας και κάθε παιδιού στην Αμερική”). Γι’ αυτό το λόγο μέσα στο καλοκαίρι ρυθμίστηκαν ζητήματα, που είχαν να κάνουν με τη νομοθεσία αποζημιώσεων για την εξασφάλιση συνεργασιών με τις φαρμακευτικές εταιρείες, μιας και η Αμερικάνικη Ασφαλιστική Ένωση είχε ανακοινώσει ότι δεν θα καλύψει την ευθύνη για το εμβόλιο. Το αμερικάνικο Κογκρέσο διέθεσε τελικά 135 εκατομμύρια δολάρια για την εφαρμογή του εμβολιαστικού προγράμματος κι η έναρξη της διάθεσης του εμβολίου έγινε τον Οκτώβρη. Σε μικρό διάστημα 3 άνθρωποι που εμβολιάστηκαν, πέθαναν από καρδιακή προσβολή. Από το Δεκέμβρη κι ενώ η διάθεση του εμβολίου πραγματοποιούνταν και σε παιδιά, άρχισαν να εμφανίζονται σε εμβολιασμένους ανθρώπους σύνδρομα μιας σπάνιας αλλά σοβαρής αυτοάνοσης διαταραχής, που προκαλεί μυϊκή αδυναμία, παράλυση, ακόμα και θάνατο: το σύνδρομο Guillain–Barré. Κι ενώ η έκρηξη της επιδημίας (ανάλογης με το 1918) ποτέ δεν πήρε σάρκα και οστά, μέσα στις 6 βδομάδες που διήρκησε τελικά το εμβολιαστικό πρόγραμμα, οι επιβεβαιωμένες περιπτώσεις αυτού του συνδρόμου σε εμβολιασμένο πληθυσμό (45 εκατομμύρια) ήταν περίπου 500 άτομα (κυρίως νέοι). Έκτοτε, η πιθανή σχέση όλων των εμβολίων κατά της γρίπης με αυτό το σύνδρομο, αποτέλεσε σημείο επιστημονικής διαμάχης. Το φιάσκο της εμβολιαστικής εκστρατείας κατά της γρίπης των χοίρων (H1N1) το 2009- 2010 δεν είχε να κάνει μόνο με ιατρικές παρενέργειες (εκτός από τα 1300 διαπιστωμένα περιστατικά ναρκοληψίας υπάρχει και μια μελέτη –του CDS– που καταγράφει μια μικρή αύξηση του ποσοστού του συνδρόμου Guillain–Barré σε εμβολιασμένους) αλλά και με οικονομικά δεδομένα, κάτι που έβαλε το λιθαράκι στην αιφνίδια λήξη της “πανδημίας” από τον ΠΟΥ. Στα ελληνικά δεδομένα, το καλοκαίρι του 2009 ο υπουργός υγείας της ΝΔ (Δ. Αβραμόπουλος) εισηγήθηκε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλου του πληθυσμού ενώ το Νοέμβριο, η υπουργός υγείας του ΠΑΣΟΚ (Μ. Ξενογιαννακοπούλου) κάνοντας κι η ίδια το εμβόλιο έλαβε ενεργά μέρος στην εμβολιαστική εκστρατεία, μήπως κι αντιστρέψει την απροθυμία του γενικού πληθυσμού ή των υγειονομικών (η συντριπτική πλειοψηφία, ιδίως των νοσηλευτών, αρνείται να εμβολιαστεί). Τελικά, τον Ιανουάριο του 2010 η υπουργός έκανε προσπάθειες για την ακύρωση της παραγγελίας των 12 εκατομμυρίων δόσεων…
  3. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του υπουργού επικρατείας Γεραπετρίτη στα πλαίσια του διαδικτυακού συνεδρίου που διοργάνωσε η “Πρωτοβουλία 1821-2021” τον Γενάρη του 2021 με θέμα “Επιδημίες: Μια διαχρονική απειλή, μια πρόκληση για το μέλλον” κι είχε στις 28/1/2021 ως νομική θεματική ενότητα την ομιλία “Πανδημία, θεμελιώδη δικαιώματα και δημοκρατία – Η πρόκληση του εμβολιασμού”. Ο Γεραπετρίτης υποστήριξε ότι η υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών, πρέπει να βάλει ένα τέλος στο φιλελεύθερο παραδοσιακό μοντέλο των ατομικών δικαιωμάτων και να εισάγει δικαιώματα κοινωνικής αλληλεγγύης και φροντίδας της κοινότητας. Μάλιστα ανέτρεξε και σε δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ του 1905 περί της υποχρεωτικότητας των εμβολίων κατά της ευλογιάς, σύμφωνα με την οποία το χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι εμποτισμένο μέσα στα ατομικά δικαιώματα ως εγγενές συστατικό.

πολιτικές συνελεύσεις ενάντια στην κανονικότητα

https://posiek.noblogs.org/

συνέχεια

Το Καραβάνι των Ζαπατίστας και ο ινδιάνικος ψυχισμός

Το Καραβάνι των Ζαπατίστας και ο ινδιάνικος ψυχισμός

Zapatista1

ντός του Ιουνίου κατέφθασε στις ακτές του Βίγκο στη Γαλικία Ισπανίας η πρώτη αποστολή Ζαπατίστας στην Ευρώπη, στα πλαίσια της προγραμματισμένης δράσης «Καραβάνι των Ζαπατίστας». Η συγκεκριμένη δράση ανακοινώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο 2020, εν μέσω της πανδημίας, όταν ο EZLN δήλωνε: «αρκετές αντιπροσωπείες Ζαπατίστας, άνδρες, γυναίκες και άλλοι που έχουν το χρώμα της γης μας, θα βγουν για να ταξιδέψουν στον κόσμο, να περπατήσουν ή να πλεύσουν προς μακρινά εδάφη, θάλασσες και ουρανούς, αναζητώντας όχι την διαφορά, όχι την ανωτερότητα, όχι τη σύγκρουση, ούτε βέβαια την συγχώρεση και τον οίκτο. Θα πάμε και θα βρούμε αυτό που μας κάνει ίσους».

Θα ταξιδέψουν, λοιπόν, σε όλο τον κόσμο και η Ευρώπη αποτελεί τον πρώτο τους προορισμό. Όπως έχουν δηλώσει, θα επισκεφθούν αρκετές περιοχές του ευρωπαϊκού χώρου, αυτόχθονες, κινήματα και δράσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι επισκέψεις τους θα είναι αντικατοπτρισμός δικών τους καταστάσεων, όπως εκείνοι τις βιώνουν στις επαρχίες τους. Για παράδειγμα, έχει γίνει γνωστό ότι θα συναντηθούν με τους αυτόχθονες Σάμι, που διαχρονικά εκτρέφουν και βόσκουν τάρανδους, και που το έδαφός τους βρίσκεται μεταξύ Σκανδιναβίας και Ρωσίας. Οι Σάμι αντιστέκονται σήμερα στην απαλλοτρίωση και τη ρύπανση που προκαλούν τα ορυχεία, η κατασκευή του Αρκτικού Τρένου αλλά και τα αιολικά πάρκα.

Ο προγραμματισμός του συγκεκριμένου καραβανιού δεν γίνεται τυχαία αυτή την περίοδο. Αντίθετα, με τη νέα κυβέρνηση που έχει σχηματιστεί στο Μεξικό, ο τρόπος καταστολής των Ζαπατίστας έχει εμπλουτιστεί και αναβαθμιστεί από την κυριαρχία. Θεωρούμε ότι έχει φθάσει η στιγμή που η ελίτ πραγματοποιεί ολομέτωπη επίθεση στους ιθαγενείς και αυτή δεν είναι μονάχα στρατιωτικού ή παραστρατιωτικού τύπου, αλλά κυρίως πολιτισμική. Είναι η επίθεση του Πολιτισμού στην ιθαγενική κουλτούρα. Είναι εκείνο το ύπουλο, υποχθόνιο και συχνά επίμονα διεισδυτικό life style που καταφέρνει να αλώσει και τα πιο ψηλά και απόρθητα τείχη. Και αυτό δεν γίνεται με τα όπλα και τη βία αλλά με το χρήμα και την υποσχετική για πλούτο. Από αυτό-παραγωγούς σε συλλογικά και κοινοτικά σχήματα να μετατραπούν σε ατομικούς-ιδιοτελείς καταναλωτές. Σε δούλους της κυριαρχίας δηλαδή. Αυτό δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι δεν παραμένει παρούσα η παραστρατιωτική δράση και οι δολοφονίες, το αντίθετο μάλιστα. Υπάρχουν περίοδοι όξυνσης της κρατικής/παρακρατικής καταστολής, αλλά μαζί με αυτή τη δράση αναπτύσσεται μεθοδικά και με σχέδιο η αλλοίωση βασικών δομικών αξιακών χαρακτηριστικών των ιθαγενών κοινοτήτων. Οι δολοφονίες παραπάνω από είκοσι ιθαγενών, τα τελευταία δύο χρόνια, οι καταστροφές των χωριών, οι απαγωγές και το κάψιμο γεωργικών εκτάσεων αποτελούν το στρατιωτικό βραχίονα της απόπειρας πολιτικής-πολιτισμικής διείσδυσης στις ζαπατιστικές και ιθαγενικές κοινότητες.

Για τη μεξικανική εξουσία ίσως φαντάζουν ώριμες οι συνθήκες γι’ αυτή την επίθεση της μετάβασης. Η κρατική διαχείριση βρίσκεται στα χέρια του κεντροαριστερού Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, ο οποίος έχει ως αφήγημα τον 4ο Μετασχηματισμό του Μεξικού, ενός μετασχηματισμού που σημαίνει επιβολή ενός μείγματος «οικονομικής ανάπτυξης» και «ασφάλειας». Εκλέχθηκε για πρώτη φορά, από την εποχή της Μεξικάνικης Επανάστασης, ως μη υποψήφιος του PRI, του κυρίαρχου καθεστωτικού κόμματος, έχοντας ευρεία υποστήριξη και συναίνεση. Επί πλέον, διατηρεί την πλειοψηφία στην Βουλή και τη Γερουσία. Όλα τα δεδομένα, λοιπόν, επιτρέπουν και συνηγορούν συνάμα στην άσκηση διαχειριστικής πολιτικής με ατζέντα, πρότζεκτς και «μεταρρυθμίσεις» που το παλιό φθαρμένο καθεστώς δεν θα μπορούσε αποτελεσματικά να φέρει εις πέρας.

Zapatista2

Μια λαίλαπα ιδιωτικοποιήσεων και μεγάλων περιβαλλοντοκτόνων κατασκευαστικών έργων βρίσκεται, λοιπόν, εν εξελίξει. Και ποια είναι αυτά; Η κατασκευή του περίφημου Τραίνου των Μάγια, και της σιδηροδρομικής γραμμής 1.500 χιλιομέτρων που έχει σχεδιαστεί να διασχίσει διάφορα μέρη της χερσονήσου Γιουκατάν, όπου βρίσκεται και το θέρετρο Κανκούν, προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή, εισβολή σε «παρθένα» οικοσυστήματα και επηρεάζοντας τον τρόπο ζωής των ντόπιων κατοίκων. Όλα αυτά για την ανάπτυξη του τουρισμού, που όπως πολύ καλά γνωρίζουμε και στον ελλαδικό χώρο, είναι εκείνος ο τομέας οικονομικής δραστηριότητας που επιδρά διαλυτικά στις τοπικές οικονομικές κοινότητες και μετατρέπει τους συν-τρόφους σε «κυνηγούς» του «εύκολου κέρδους».

Έχει αξία να επισημανθεί ότι ο Ομπραδόρ υποσχόταν προεκλογικά ότι στην περιοχή της Τσιάπας δεν θα κατασκευαστούν τα περίφημα «μέγα έργα», που περιλαμβάνουν το Τραίνο των Μάγια, αυτοκινητόδρομους και δενδροφυτεύσεις της ζούγκλας Λακανόντα, φράγματα και εξορύξεις. Εννοείται ότι πράττει τα ακριβώς αντίθετα. Οι περίφημες δεντροφυτεύσεις στη ζούγκλα είναι ένα πρόγραμμα που φέρει την ονομασία «Sembrando Vida» –«Φυτεύοντας Ζωή». Ουσιαστικά επιδιώκει να μετατρέψει σε αγρότες συγκεκριμένων καλλιεργειών 12.000 ιθαγενείς παρεμβαίνοντας στην τόσο σημαντική βιοποικιλότητα, η οποία ως γνωστόν αποτελεί αποτελεσματική ασπίδα στην εξάπλωση πανδημιών και στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Παρ’ όλα αυτά, οι διεθνείς φωστήρες χρηματοδοτούν και προωθούν τα συγκεκριμένα projects. Το χρήμα που προσφέρεται ως δούρειος ίππος της εξαγοράς των ιθαγενών ανέρχεται στο καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 400 δολαρίων/μήνα. Βιάζουν, λοιπόν, τη ζούγκλα με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα, τους κατοίκους της, για να μετατραπεί αρχικά σε μια αγροτική έκταση και, πιθανόν, μετά από χρόνια σε μια ακόμη πιο επικερδής εξόρυξη.

Βρισκόμαστε σίγουρα στα χαρακώματα ενός ιδεολογικού και οικονομικού πολέμου. Ο Ομπραδόρ και η μεξικανική κυριαρχία –και όχι μόνο αυτή– προσπαθεί να τους αλώσει «αγοράζοντας» τους. Σε μια χώρα όπου οι συμμορίες, το ναρκεμπόριο, η βία αποτελούν βασικές συνιστώσες της καθημερινότητας, η πολιτικο-οικονομική ελίτ ασχολείται με επιμονή στη διάλυση του Ζαπατίστικου τρόπου οργάνωσης των δομών τους. Είναι το «κακό σπυρί» για τη μεξικανική κυριαρχία, ανεξαρτήτως των ιδεολογικοπολιτικών αναφορών ή διαφορών που έχει κάποιος μαζί τους. Ο Ομπραδόρ, σαν φτηνός ηθοποιός, δήλωσε στα πλαίσια μιας εκδήλωσης, τον περασμένο Μάιο: «Ζητούμε συγγνώμη από την φυλή των Μάγια για τις τρομερές κακοποιήσεις που διαπράχθηκαν από άτομα και εθνικές και ξένες δυνάμεις κατά τη διάρκεια της Κονκίστα, τους τρεις αιώνες αποικιοκρατίας και τους δύο αιώνες του ανεξάρτητου Μεξικού». Και λίγα λεπτά μετά τη συγγνώμη του μίλησε για την ανάγκη κατασκευής του Τραίνου των Μάγια. Μαστίγιο και καρότο για τον εκπολιτισμό…

Zapatista3

Σε αυτό το σημείο έχει ενδιαφέρον να γίνει μια μικρή αναφορά στον ινδιάνικο ψυχισμό των ιθαγενών της μεξικάνικης επικράτειας. Η εξέγερση της πρωτοχρονιάς του 1994 στην επαρχία Τσιάπας από τους Ζαπατίστας ήταν αποτέλεσμα διεργασιών τριών δεκαετιών περίπου. Σε ένα εύρος που καταλάμβανε από τις ριζοσπαστικές καθολικές τάσεις –της λεγόμενης θεολογίας της Απελευθέρωσης– μέχρι τον σχηματισμό μικρών αντάρτικων ομάδων από άτομα που συμμετείχαν στα γεγονότα του μεξικάνικου 1968. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας Μιχάλης Μεντίνης στο βιβλίο του «Κριτική Εισαγωγή στην Κοινωνική Ψυχολογία», Εκδ. Επίκεντρο: «ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι πρώτες αντάρτικες ομάδες κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες, στην προσπάθειά τους να εξεγείρουν τους ντόπιους πληθυσμούς, ήταν πως οι Ινδιάνοι δεν προσχωρούσαν στις τάξεις τους και σπάνια υιοθετούσαν τις πρακτικές τους και τη μαρξιστική σκέψη –παρά τις συνθήκες ανείπωτης φτώχιας μέσα στις οποίες ζούσαν. Η ελλιπής κατανόηση του ινδιάνικου ψυχισμού δεν επέτρεπε στους αντάρτες να δουν πως η από έξω επιβολή σχημάτων και ιδεών ξένων προς την κοσμοαντίληψή τους δεν θα μπορούσε να ριζώσει έτσι απλά στον ινδιάνικο ψυχοχρονότοπο. Μόνο όταν οι ομάδες ανταρτών που έφτασαν στην Τσιάπας τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησαν να μελετούν πιο προσεκτικά τον ινδιάνικο εαυτό μέσα στον ιστορικό και κοινωνικό του χρονότοπο, έγινε δυνατή η σταδιακή (επι)κοινωνία μεταξύ των ανταρτών και των Ινδιάνων, η οποία αποκρυσταλλώθηκε στη δημιουργία του EZLN και την εξέγερση του 1994». Οι συγκεκριμένες απόψεις έρχονται να μάς θυμίσουν και την αποτυχία του Τσε Γκεβάρα να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ιθαγενών της Λ. Αμερικής με την τραγική για τον ίδιο κατάληξη. Η επιβολή ενός από τα έξω σχεδίου καθ’ όλα ερμηνευτικού απέδειξε ότι αυτό δεν μπορεί –και ορθά– να γίνει αντιληπτό και αποδεκτό. Η απόρριψη από την άλλη πλευρά, από τον «πολιτισμένο» επαναστάτη, του ψυχισμού και των αντιλήψεων –σαμανικών, μαγικών, ναγκουαλιστικών– του ιθαγενή, εκτός από μια υπεροπτική στάση, σίγουρα εμφανίζει στοιχεία εξουσιαστικής οπτικής.

Ο υποδιοικητής Marcos, παρ’ ότι μη ιθαγενής και «πολιτισμένος» αντιλήφθηκε «ότι η κατανόηση τόσο των μύθων των Ινδιάνων όσο και των γλωσσικών ιδιαιτεροτήτων τους παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία σχέσεων μεταξύ ανταρτών και Ινδιάνων. Με απλά λόγια, αυτό που οι αντάρτες έκαναν ήταν μία νοητική τοποθέτηση του ινδιάνικου ψυχισμού η οποία επέτρεψε να δημιουργηθούν σημεία επικοινωνίας τα οποία οδήγησαν σε ριζικές αλλαγές, τόσο για τους αντάρτες όσο και για τους Ινδιάνους». Το γεγονός ότι οι ινδιάνικες κοινότητες βρίσκονται εδώ και πάνω από πέντε δεκαετίες σε μία διεργασία ριζικής κοινωνικοπολιτικής αλλαγής μάς προκαλεί να τους μελετήσουμε σε βάθος, όχι μέσα σε μια στενή πολιτική ορολογία αλλά σε επίπεδα που άπτονται της λεγόμενης κοινωνικής ψυχολογίας. Ο «ινδιάνικος εαυτός», λοιπόν, δεν μπορεί να περιοριστεί στο «εσωτερικό» ενός μεμονωμένου ατόμου, αλλά μπορεί να κατανοηθεί μόνο ως «κάτι» που εκτείνεται μέσα στο κοινωνικό και τη φύση. Το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό του ινδιάνικου ψυχισμού είναι το nagual. Και όπως υποστηρίζει ο Taussig Μ. στο βιβλίο του Defacement, Stanford University press (1999), «το κράτος επιχειρεί πάντα να απαλλοτριώσει τη δύναμη του nagual και της μαγείας προκειμένου να ελέγξει τη μεταμόρφωση, να λειάνει τη δυναμική του ψυχοκοινωνικού γίγνεσθαι και να αναγάγει τη σχέση ατόμου και nagual σε μία απλή τοτεμική ή συμβολική αντιστοιχία: «εξ ου και η μετάβαση από τη μιμητική πραγματικότητα, από το ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ το ζώο, στην ποιητική, τη μεταφορική πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι σαν το ζώο, και ειδικά ο άνθρωπος έχει μέσα του το ζώο» .

Είναι φανερό και εύκολα αντιληπτό ότι η εξωγενής βοήθεια και αλληλεγγύη προς ιθαγενείς ομάδες προϋποθέτει βαθιά γνώση και υψηλά επίπεδα κατανόησης της λειτουργίας μιας κοινωνικής δομής που οι συμπαγείς πυλώνες της φέρουν στοιχεία μεταφυσικής και φαντασιακού. Δύσκολα ερμηνευμένα και αποδεκτά από τον ορθό πολιτικό λόγο του «δυτικού» ανθρώπου. Είναι μια ευκαιρία επ’ αφορμής του «ιδεολογικού» πολιτισμικού πολέμου που δέχονται αυτή τη στιγμή οι Ζαπατίστας να διευρυνθούν τα μονοπάτια σκέψης στον ορίζοντα. Ειδικά σήμερα που ο κάθε άνθρωπος έχει να αντιμετωπίσει και μια ακόμη επίθεση, εκείνη της ολοκληρωτικά κυρίαρχης Τεχνοεπιστήμης.

Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 217, Ιούλιος – Αύγουστος 2021

ΠΗΓΗ: ANARCHY PRESS

συνέχεια