Κατηγορία: Αναλύσεις

Απαρτχάιντ, απειλές και τρομοκράτηση των 3,7 εκατ. ανεμβολίαστων, που δήθεν κινδυνεύουν να …αφανιστούν…

«Επιχείρηση “Ελευθερία”: Κυκλοφορούν και …απειλούν 3,7 εκατ. ανεμβολίαστοι 18-59 ετών. Παραμένουν χωρίς καμία θωράκιση έναντι του κορωνοϊού –Κίνδυνος «αφανισμού» με μολύνσεις, νοσηλείες, και θανάτους τουλάχιστον του 37% των 50άρηδων, που δεν έχουν εμβολιαστεί» Πρώτο Θέμα, 20-7-2021

Απαρτχάιντ

Η μέρα της «κρίσης», λοιπόν, φθάνει αμετάκλητα για τους ανεμβολίαστους. Ο «αφανισμός» τους βρίσκεται προ των πυλών και μάλιστα αμετάκλητα, εάν δεν βάλουν μυαλό. Η επιλογή της λέξης «αφανισμός» δεν είναι τυχαία, αφού δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής στους «αμαρτωλούς», όπως έχουν ήδη χαρακτηριστεί από την επίσημη εκκλησία. Οι άπιστοι ανεμβολίαστοι θα βράσουν και θα καούν στα καζάνια της κολάσεως, θ’ αφανιστούν, θα βασανιστούν μέχρι τον τελευταίο. Μέχρι τότε βέβαια μην φανταστούν ότι θα περάσουν ευχάριστα τις …τελευταίες τους ημέρες. Θα κυνηγηθούν ανηλεώς, θα απομονωθούν, θα χάσουν τις δουλειές τους, θα λοιδωρηθούν, θα κατασυκοφαντηθούν ως οι χειρότεροι εχθροί της κοινωνίας.

Στις 2 Ιουλίου ο καθηγητής Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής στο ΕΚΠΑ Γιάννης Τούντας, μιλώντας στην ΕΡΤ, πρότεινε σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση της μετάλλαξης Δέλτα του κοροναϊού και την αύξηση των εμβολιασμών κατά της Covid-19 στην Ελλάδα, ώστε να επιτευχθεί το τείχος ανοσίας. Για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τόνισε ότι «θα πρέπει ίσως να δούμε κατά πόσο μπορούμε να έχουμε συρμούς ή δρομολόγια που να είναι μόνο για εμβολιασμένους». Θα θυμίσουμε ότι ο Τούντας είναι εκείνος που χαρακτήρισε αγράμματες τις καθαρίστριες νοσοκομείων που δεν εμβολιάζονται και γενικότερα αγράμματους τους ανεμβολίαστους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Athens Magazine της 1ης Ιουλίου «στην κυβέρνηση, υπάρχουν σκέψεις ώστε τον χειμώνα οι ανεμβολίαστοι να μην μπορούν να χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς.» Παρόμοιες απειλές σύμφωνα με πλήθος δημοσιευμάτων προαναγγέλλουν την απαγόρευση εισόδου των ανεμβολίαστων στα καταστήματα λιανικού εμπορίου.

Απαρτχάιντ1

Ο Πορτοσάλτε από την συχνότητα του Σκάι στις αρχές Ιουλίου ζήτησε να χρεώνονται οι ανεμβολίαστοι εφ’ όσον νοσηλεύονται, ενώ σ’ ένα παραλήρημα μίσους πρότεινε ότι καλύτερα είναι να μην βγαίνουν καθόλου από τα σπίτια τους!!!

Ο Δημήτρης Ψυχογιός στο Βήμα (με την υπογραφή Διόδωρος Κυψελιώτης) ευχήθηκε ξερνώντας όλο το μίσος του, η φυσική επιλογή να δώσει την (τελική;) «λύση» με τους ανεμβολίαστους, δηλαδή να εξοντωθούν όλοι, ώστε να πάψει το …πρόβλημα.

Δεν χρειάζεται μεγάλη σκέψη για να αντιληφθεί κάποιος ότι οι ανεμβολίαστοι αντιμετωπίζονται πλέον ως κατακτημένοι άνθρωποι, στους οποίους οι κατακτητές θεωρούν ότι μπορούν να επιβάλουν κάθε μέτρο περιορισμού, κάθε απαγόρευση, κάθε μορφής απαρτχάιντ.

Απαρτχάιντ2

Η ψήφιση του νόμου περί υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού, καθώς και η τροποποίηση, που επιτρέπει με μια απλή υπουργική απόφαση την διεύρυνση του πεδίου της υποχρεωτικότητας προσδίδοντας αδιανότητες υπερεξουσίες σε κάθε υπουργό αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Φυσικά, το μέλλον δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα για τους εξουσιαστές, καθώς οι αντιστάσεις, που θα συναντήσουν στην επιβολή των σχεδιασμών τους, δεν πρόκειται να είναι αμελητέες, ενώ δεδομένη είναι και η αδυναμία σύγκρισης με παρόμοια κατάσταση τουλάχιστον στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες δεν θα πρέπει να θεωρείται μη πιθανή, αφού μπορεί να επιδιωχθεί μ’ αυτόν τον τρόπο η αναβάπτιση των τωρινών διαχειριστών της εξουσίας στην εκλογική κολυμπήθρα.

Θα επαναλάβουμε ότι το απαρτχάιντ που επιβάλλεται στους ανεμβολίαστους δεν είναι υγειονομικό, ότι η αναζήτηση της νέας νομιμοφροσύνης θα είναι συνεχής εκ μέρους του κράτους. Ας σκεφθούν, λοιπόν, καλύτερα την στάση τους, όσοι ρίχνουν νερό στο μύλο της εξουσίας από κάθε μετερίζι (επαναστατικό ή μη).

Άλλωστε, οι στυμμένες λεμονόκουπες δεν είναι χρήσιμες σε κανέναν. Ή μήπως είναι;…

Συσπείρωση Αναρχικών

ΠΗΓΗ: ANARCHY PRESS

συνέχεια

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012: Νίκος Μαζιώτης μέλος του Ε.Α

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012

Η 19η Ιουλίου είναι μια ημερομηνία σταθμός στη παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση από την εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου. Η 19η Ιουλίου 1936 είναι η ημερομηνία έναρξης της Ισπανικής Επανάστασης (1936-’39) όταν στη Βαρκελώνη της Καταλονίας οι οργανωμένοι στην αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) και στη FAI (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής) εργάτες έδωσαν μάχη με τη στρατιωτική φρουρά της πόλης που συμμετείχε στο πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο και τη νίκησαν μετά από 2 μέρες μαχών εγκαινιάζοντας το πιο ριζοσπαστικό επαναστατικό εγχείρημα εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης στην ιστορία του κλασικού εργατικού κινήματος (1848-1939).                

Η 19η Ιουλίου 2012 είναι η ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία που ξεκίνησε από την πόλη Κομπάνι όταν οι ένοπλες δυνάμεις του κουρδικού επαναστατικού κινήματος ΥPG (Μονάδες Λαϊκής Προστασίας) μαζί με την πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει το MGRK (Λαϊκά Συμβούλια δυτικού Κουρδιστάν) κατέλαβαν αναίμακτα την πόλη και τα κτίρια του καταρρέοντος καθεστώτος Άσαντ αναλαμβάνοντας την εξουσία.

Στην Ισπανία το 1936 εκατομμύρια εργάτες και κυρίως αγρότες-χωρικοί κολεκτιβοποίησαν ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας, κυρίως στην Καταλονία που ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη περιοχή της Ισπανίας, αλλά επίσης και ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής γης απαλλοτριώνοντας τη γη των μεγαλογαιοκτημόνων και της καθολικής εκκλησίας στην Ανδαλουσία, Αραγονία, Λεβάντε, Καστίλη και αλλού και δημιούργησαν τις δικές τους κοινότητες αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, τις εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες. Για ένα βραχύβιο διάστημα οι εργάτες και οι αγρότες πήραν την εξουσία στα χέρια τους, πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας πράξη την Αναρχία, τον Eλευθεριακό ή Αναρχικό Κομμουνισμό.

Στη Βόρεια Συρία, το κουρδικό επαναστατικό κίνημα οικοδόμησε από το 2012 και μετά ένα ακρατικό κοινωνικό μοντέλο που το ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό που βασίζεται στον κοινοτισμό, στη Κοινότητα (Κομμούνα) ως κύτταρο της νέας κοινωνίας και στα λαϊκά συμβούλια, στις γειτονιές, στις συνοικίες, στους δήμους και στα χωριά στα 3 καντόνια της Β. Συρίας, το Αφρίν, τη Ροζάβα και το Τζεζιρέ. Το μοντέλο αυτό απορρίπτει το έθνος –κράτος ως συγκεντρωτικό μονοπωλιακό μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων και περιλαμβάνει εκτός από τους Κούρδους και άλλες εθνότητες και λαούς της περιοχής, Άραβες, Γιεζίντι, Συροϊακωβίτες, Ασσύριους, Τουρκμένιους.                         

Πάρα τη διαφορετικότητα των εποχών και την απόσταση των 76 χρόνων από τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα, παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών, των πολιτικών υποκειμένων και των ιδεολογικών επικλήσεων, υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στα δύο επαναστατικά εγχειρήματα. Το βασικότερο είναι η απόρριψη του κράτους, του έθνους-κράτους ως συγκεντρωτικού, μονοπωλιακού μηχανισμού διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων. Ένα άλλο είναι η απόρριψη της παλιάς μαρξιστικής νομοτελειακής θεωρίας ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων ως ‘‘προοδευτικής’’ διαδικασίας είναι η βασική προϋπόθεση για τις κοινωνικές επαναστάσεις και την οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας όπου την εξουσία την έχει ο λαός μέσα από τα δικά του όργανα αυτοδιαχείρισης, κοινότητες, κομμούνες, δήμους, συμβούλια. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα συντελέστηκαν σε κοινωνικές συνθήκες υπανάπτυξης του καπιταλισμού όπου δεν έχει επικρατήσει η οικονομία της αγοράς και όπου οι κοινωνίες βρίσκονταν σε ένα ημιφεουδαρχικό στάδιο. Και στην Ισπανία το 1936 και στη Β. Συρία σήμερα η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι χωρικοί-αγρότες ή ζουν έξω από μεγάλα αστικά κέντρα αν και στην Ισπανία η εργατική τάξη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως στην Καταλονία ενώ στη Ροζάβα – Β. Συρία η εργατική τάξη απουσιάζει από το ιστορικό προσκήνιο.                                                                                                                    

Οι Ισπανοί εργάτες ήταν κυρίως πρώτης γενιάς μετανάστες που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει από την ύπαιθρο στην πόλη για να δουλέψουν στα εργοστάσια μεταφέροντας την κοινοτιστική κουλτούρα των χωριών τους, τις ιδέες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Το ίδιο ίσχυε και για τους Ρώσους εργάτες το 1905 και 1917. Αυτή η εργατική τάξη με νωπές ακόμα τις αγροτικές ρίζες της υπήρξε πρωταγωνίστρια επαναστάσεων και διέφερε πολύ από το συντηρητικό, στρατιωτικοποιημένο γερμανικό βιομηχανικό προλεταριάτο –όπως και άλλων χωρών της ανεπτυγμένης δύσης– που η πλειοψηφία αυτού του προλεταριάτου το 1918 –’19 ακολούθησε τους αντεπαναστάτες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και όχι τους επαναστάτες Σπαρτακιστές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία στρέφεται εναντίον ενός δικτατορικού ‘‘σοσιαλιστικού’’ –και αντιιμπεριαλιστικού– καθεστώτος όμοιο με τα καθεστώτα του ‘‘υπαρκτού’’ σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης όπου επικρατεί η κρατικοποιημένη οικονομία, δηλαδή ο κρατικός και γραφειοκρατικός καπιταλισμός και η μονοκομματική δικτατορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η δικτατορία του κόμματος Μπάαθ του Άσαντ. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα απέδειξαν (όπως άλλωστε και το κίνημα των Ζαπατίστας) ότι ο αγώνας για ελευθερία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην υποκειμενική βούληση των ανθρώπων για ελευθερία και αξιοπρέπεια χωρίς να παραβλέπονται βέβαια και οι συνθήκες της εποχής (κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές) και όχι σε δήθεν ‘‘αντικειμενικούς’’, οικονομικούς νομοτελειακούς νόμους όπως η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων, ή σε θεωρίες όπου η οικονομία είναι η βάση και το κράτος το εποικοδόμημα. Καμία κοινωνική επανάσταση δεν συνέβη στην ιστορία λόγω μιας τέτοιας υποτιθέμενης προϋπόθεσης. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ακόμα και ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι το 1917 προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία πέταξαν στα σκουπίδια της ιστορίας αυτές τις απόψεις του δασκάλου τους Μαρξ, αφού η Ρωσία το 1917 επ’ ουδενί δεν ήταν μια βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα αλλά αντίθετα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και ούτε είχε περάσει από ένα στάδιο ‘‘αστικοδημοκρατικής’’ επανάστασης σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία.                                                                          

Ένα άλλο κοινό των εγχειρημάτων της Ισπανικής Επανάστασης και της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία είναι η αντιμετώπιση πολλών και διαφορετικών εχθρών.                         

Η Ισπανική Επανάσταση πέρα από τους φασίστες του Φράνκο ο οποίος είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Χίτλερ και του Μουσολίνι, αντιμετώπισε την εχθρότητα φυσικά των ‘‘αστικοδημοκρατικών’’ καθεστώτων της Γαλλίας –η οποία είχε κυβέρνηση λαϊκού μετώπου– και της Αγγλίας αλλά κυρίως, αντιμετώπισε το ίδιο το ισπανικό και καταλανικό ‘‘δημοκρατικό’’ κράτος στο οποίο επικρατούσαν οι δυνάμεις του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια συμμαχία των φιλελεύθερων αστών-καπιταλιστών με τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές-σταλινικούς και τους Καταλανούς αυτονομιστές. Όλοι τους ήταν φανατικοί εχθροί της εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης, της λαϊκής και εργατικής εξουσίας και σε αυτό είχαν συμπαραστάτες τη Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν.                                                                                   

Η επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία αντιμετωπίζει μια ποικιλία εχθρών, από το καθεστώς Άσαντ, το ισλαμικό κράτος το οποίο νίκησε, τη Τουρκία αλλά και τους διεθνείς συνασπισμούς που μάχονται είτε με την παρουσία τους ή δια αντιπροσώπων στο γεωστρατηγικό πεδίο του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την μία το δυτικό μπλοκ εξουσίας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ) και από την άλλη το αντιδυτικό ή κατά άλλους ‘‘αντιιμπεριαλιστικό’’ μπλοκ (Ρωσία, Ιράν) που υπερασπίζονται το ‘‘σοσιαλιστικό’’ καθεστώς Άσαντ. Όλοι τους ανεξαιρέτως παρά τους τακτικισμούς τους απέναντι στους Κούρδους λόγω της κοινής επιδίωξης για καταστροφή του ISIS, είναι εναντίον του επαναστατικού εγχειρήματος του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού και της Δημοκρατικής Αυτονομίας.

Όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε κάποια πράγματα οι αγωνίστριες/αγωνιστές στη Ροζάβα-Β. Συρία τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα από τους Ισπανούς συντρόφους/ισσες του 1936. Κατ’ αρχήν παρά τις τεράστιες δυσκολίες του εμφυλίου που συνεχίζεται στη Συρία αλλά και τις αλλεπάλληλες τουρκικές επεμβάσεις, τη κατάληψη του Αφρίν το 2018 και την επίθεση ένα χρόνο μετά, το 2019 για να δημιουργηθεί μια ζώνη ‘‘ασφαλείας’’ πλάτους 30 χιλιομέτρων στα τουρκοσυριακά σύνορα, πράγμα για το οποίο συμφώνησαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία με τον Ερντογάν, η Επανάσταση στη Β. Συρία εξακολουθεί να υφίσταται 9 χρόνια μετά την έναρξή της. Σε αντίθεση με το χάος, τη βία και την αιματοχυσία στην υπόλοιπή Συρία, στις επαναστατημένες περιοχές της Β. Συρίας επικρατεί ειρήνη διαψεύδοντας τη κυρίαρχη προπαγάνδα ότι οι επαναστάσεις συνεπάγονται αυτονόητα βία, χάος, ακυβερνησία ή ότι ο καθένας κάνει ό, τι θέλει.                                           

(περισσότερα…)
συνέχεια

9 χρόνια επανάστασης στη Ροζάβα – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ «ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»

– 9 χρόνια επανάστασης στη Ροζάβα –

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ «ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»
Αλληλεγγύη με την αντιφασιστική αντίσταση του αντάρτικου στα βουνά και με τους ανθρώπους της Ροζάβας.


Στις 19 Ιουλίου 2012, ο λαός του Κομπάνι πήρε τη μοίρα του στα χέρια του, έδιωξε τους εγκάθετους του καθεστώτος του Άσαντ και άρχισε να χτίζει τη δική του αυτοδιοίκηση. Την επόμενη μέρα, στις 20 Ιουλίου, οι άνθρωποι στο Αφρίν έκαναν το ίδιο, και τους επόμενους μήνες οι άνθρωποι στο Τζίζρε τους ακολούθησαν βήμα-βήμα. Έκτοτε, έχουν περάσει 9 χρόνια.

Η Ροζάβα είναι ένας αγώνας δικός μας.


Σε αυτά τα 9 χρόνια, ο Ροζάβα  εκτίθεται σε μια ποικιλία επιθέσεων σε στρατιωτικό, οικονομικό, ιδεολογικό, κοινωνικό, διπλωματικό-πολιτικό και ψυχολογικό επίπεδο. Η Ροζάβα  και το Κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στα 4 μέρη του Κουρδιστάν – παρά την δύσκολη και περίπλοκη κατάσταση και τις συνθήκες – έχει αποδειχθεί ότι είναι προπύργια ενάντια στον φασισμό κατά τη διάρκεια αυτών των 9 ετών. Το IS (Ισλαμικό Κράτος) έχει νικηθεί και μια ανεξάρτητη γραμμή έχει υπερασπιστεί τον εαυτό της  ενάντια σε οποιεσδήποτε απόπειρα αφομοίωσης από περιφερειακές και διεθνείς-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ροζάβα είναι και ένας αγώνας δικός μας, ένα σημάδι ελπίδας, ένα σύμβολο ότι ακόμη και τον 21ο αιώνα οι καταπιεσμένοι μπορούν να πάρουν το πεπρωμένο τους στα χέρια τους και να γράψουν τη δική τους ιστορία επιτυχημένης αντίστασης και απελευθέρωσης.


Η Ροζάβα είναι μια επανάσταση για όλους/ες μας


Η Ροζάβα έχει καθιερωθεί ως η επανάσταση του μέλλοντος για μια ελεύθερη ζωή. Σε αυτήν τη σοσιαλιστική επανάσταση του 21ου αιώνα, υπάρχει χώρος για όλους/ες. Σήμερα, σε μια περιοχή που καταστρέφεται για εκατοντάδες χρόνια από την αποικιοκρατία, τον εθνικισμό και τον ρατσισμό, οι Κούρδοι και οι Άραβες, οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι, οι Μουσουλμάνοι και οι Χριστιανοί ζουν μαζί και προσπαθούν να αναμορφώσουν οι ίδιοι τον κόσμο τους . Η Ροζάβα είναι και δικιά μας επανάσταση, δείχνει το δρόμο προς τα εμπρός για την απελευθέρωση των γυναικών, την οικολογική οικονομία και την αυτοοργανωμένη δημοκρατία βάσης. Η Ροζάβα είναι η απόδειξη ότι ο καπιταλισμός δεν είναι το «τέλος της ιστορίας», αλλά ότι εμείς οι ίδιοι μπορούμε να συνεχίσουμε να γράφουμε ιστορία και να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό.

Αφρίν, Σερεκανί, Χαφτανίν, Μετίνα, Ζαπ και Αβασίν – Αντιφασιστική Αντίσταση


Η Rojava και η επανάσταση στο Κουρδιστάν απειλούνται επειδή, όσο μικρή και να μπορεί να είναι γεωγραφικά, προκαλεί το υπάρχον και δείχνει μια σαφή εναλλακτική λύση. Η επανάσταση στο Κουρδιστάν είναι πλέον κάτι περισσότερο από ένα αγκάθι στην πλευρά των ιμπεριαλιστών και των φασιστών. Για αυτούς αντιπροσωπεύει έναν μεγάλο κίνδυνο που φοβούνται. Σε αυτό το πλαίσιο, κάνουν ότι είναι δυνατόν για να εξαλείψουν τους εγγυητές της επανάστασης, το ΡΚΚ και τους αντάρτες/ισσες. Η επίθεση του τουρκικού φασισμού στα απελευθερωμένα βουνά των Περιοχών Άμυνας της Medya είναι επίθεση σε όλα τα επιτεύγματα της επανάστασης. Καθώς η επανάσταση στη Rojava συνεχίζει να υπερασπίζει τον εαυτό της στη πρώτη γραμμή του Αφρίν, του Σερεκανί και του Γκίρε Σπί, σήμερα αυτή η μάχη μαίνεται ιδιαίτερα στη Μετίνα, το Ζαπ και το Αβασίν.

Το αντάρτικο, οι άνθρωποι και η διεθνής αλληλεγγύη η  νίκη επί του φασισμού – που τρομοκρατεί τους λαούς της περιοχής, και καταλαμβάνει και αποικίζει το Κουρδιστάν – δεν απέχει πολύ. Αυτή η νίκη είναι δυνατή σήμερα και τώρα, αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του ανταρτικού και της Ροζάβα, αλλά ότι κάθε επίθεση εναντίον των ανταρτών είναι επίθεση στη Ροζάβα. Οι αντάρτες, οι άνθρωποι στο Βόρειο και Νότιο Κουρδιστάν, καθώς και στη Ροζάβα αντιστέκονται ηρωικά. Μια αντίσταση ενάντια στον φασισμό και την αποικιοκρατία, μια αντίσταση για αυτοδιάθεση και μια ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή.

Με τον ίδιο τρόπο, πρέπει να υπερασπιστούμε την επανάσταση στη Ροζάβα, την οποία υπερασπιστήκαμε διεθνώς το 2014 την εποχή του Κομπάνι, το 2018 την εποχή του Αφρίν και το 2019 στην εποχή του Σερεκάνι. Πρέπει να την υπερασπιστούμε διεθνώς και σήμερα  αλληλεγγύοι/ες με τους αντάρτες/ισσες και πολεμώντας τον φασισμό όπου και αν το συναντούμε.

Στην 9η επέτειο της επανάστασης στη Rojava, με το πνεύμα της ηρωικής αντίστασης του αντάρτικου σε Μετίνα, Ζαπ και Αβασίν  σας καλούμε να διαταράξετε, να μπλοκάρετε και να καταλάβετε τον τουρκικό φασισμό, τους θεσμούς του και τη διεθνή του υποστήριξη.

Από τις 17-19 Ιουλίου, ας βγούμε τους δρόμους παντού σε αλληλεγγύη με την αντίσταση του αντάρτικου, με χαρά για τα γενέθλια της επανάστασης, και με μίσος έναντι του φασισμού και ας αφήσουμε τόσο τον θυμό μας όσο και τη χαρά μας να εκφραστεί με δημιουργικούς τρόπους, ειδικά με δημιουργικές δράσεις κατά της τουριστικής βιομηχανίας στις 19 Ιουλίου!


Rise Up 4 Rojava
Διεθνιστικής κομμούνα της Ροζάβα
Νέες διεθνιστικές γυναίκες


Σχέδιο για τις ημέρες δράσης για την επέτειο της επανάστασης

Ημέρες δράσης: 17-19 Ιουλίου 2021


Σύνθημα: Συνεχίζουμε να ενωνόμαστε στην Αντίσταση – τσακίζουμε τον τουρκικός φασισμό


Hashtags:
#UniteInResistance
#SmashTurkishFascism
#RiseUp4Rojava
#RiseUp4Kurdistan
#DefendKurdistan

Επίκεντρο: Επιτεύγματα στα 9 χρόνια επανάστασης. Το αντάρτικο είναι ο εγγυητής για την υπεράσπιση της επανάστασης στη Ροζάβα και παντού


Στόχος και πρόγραμμα:

1) 17-18 Ιουλίου: Διαδηλώσεις και δράσεις αλληλεγγύης παντού για να καλωσορίσουμε την επανάσταση και την αντίσταση των ανταρτών/ισσών

2) 19 Ιουλίου: Αποκεντρωμένες δράσεις κατά του τουρκικού φασισμού – με επίκεντρο κυρίως τον τουρισμό

ΠΗΓΗ: RiseUp4Rojava

συνέχεια

Mια οφειλόμενη απάντηση με αφορμή μια κινηματική έκδοση…

9/10/2021   

Δεν θα μπορούσαμε να μην συμφωνήσουμε με τα συντρόφια της “Συνέλευσης Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή” (από Θεσσαλονίκη) με το παρακάτω απόσπασμα από μια μπροσούρα που εξέδωσαν με αφορμή τις 11 Ιούνη «Ημέρα Αλληλεγγύης σε Αιχμαλώτους με Μακροχρόνιες Ποινές» (athens.indymedia.org/post/1612948/) όπου γράφουν για μια υπόθεση σύλληψης 3 αναρχικών: ‘‘Το χιλιοπαιγμένο μιντιακό σκηνικό συνεχίζει το έργο τους, με δημοσίευση φωτογραφιών, τίτλους περί μεγάλης επιχείρησης των μπάτσων και τις πασίγνωστες πια τρομολαγνικές δηλώσεις. Προφανώς και ο ρόλος των media, δε μας φέρνει προ εκπλήξεως ούτε και θα απαιτούσαμε ποτέ τίποτα περισσότερο από το κάθε τηλεοπτικό απόβλητο, αφού εγγενής τακτική τους συνιστά η αποσιώπηση ή η απονοηματοδότηση των αγώνων ενάντια στην κυριαρχία, των επιθετικών ενεργειών προς κάθε εξουσιαστικό φορέα, του επαναστατικού κινήματος συνολικά. Οι επιλογές ζωής δεν οριοθετούνται, δεν μπαίνουν στα στεγανά τους, παρά στέκονται εκεί για να μας υπενθυμίζουν πως το στοίχημα παραμένει ανοιχτό, τα μέτωπα είναι πολλαπλά, η σύγκρουση με ολόκληρο το οικοδόμημα της κυριαρχίας πάντα επίκαιρη. Η ένοπλη επαναστατική δράση, ήταν, είναι και θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα, για αυτό κι εμείς θα βρισκόμαστε πλάι σε εκείνους που τα έπαιξαν όλα για όλα, σηκώνοντας το βάρος των επιλογών τους, χωρίς να λογαριάσουν στιγμή το κόστος’’. Ενώ σε υπόθεση άλλης οργάνωσης, στη μπροσούρα αναφέρεται: ‘’Από την άλλη μεριά, πλάι σε όλο αυτό το συρφετό, βουτηγμένοι στην πλήξη και στην απάθεια, μέσα στο έθος της μίζερης καθημερινότητας, οι χειροκροτητές των τηλεοπτικών πάνελ, του δόγματος νόμος και τάξη, λάτρεις της ρουφιανιάς, οι μικροαστοί τέρπονται τα μέγιστα στη θέα της πάταξης της εγκληματικότητας’’.

Θα μπορούσαμε σε κάθε σημείο, πραγματικά, να συμφωνούσαμε μαζί τους, αν …. η τακτική του γκεμπελισμού και της κατάπτυστης αλήτικης δημοσιογραφίας που τόσο σφοδρά επικρίνεται παραπάνω δεν γινόταν συμπεριφορά και πολιτική στάση, εκφρασμένη και παραποιημένη, στο δημόσιο πεδίο. Βέβαια τα σκήπτρα και την αρχή, εννοείται, πως δεν την έκαναν αυτοί. Η πρωτιά ανήκει σε όσους με την ιδιότητά τους τη πολιτική, εμφορούμενοι από άλλες λογικές ‘’ηγεμονεύουν’’ από πολλές και διαφορετικές οπτικές στο μικρόκοσμο ενός χώρου που έχει βαφτεί κυριολεκτικά στα ‘‘χρώματα, τα φρου-φρου και τα αρώματα’’ της κυρίαρχης λογικής, αυτής δηλαδή που σιχαινόμαστε. Αυτού του κόσμου που ο αγώνας για τη καταστροφή του πρέπει να είναι διαρκής και αδυσώπητος με κάθε κόστος για την ίδια μας τη ζωή και την ελευθερία.                                                                           

Θα συμφωνούσαμε, αν …. λίγες ημέρες πριν, και λίγες ώρες σχεδόν μετά την απολογία ατόμου από τον αναρχικό χώρο που κατέφυγε σε κλάψες και λασπολογίες ενώπιον της αστικής δικαιοσύνης και δημόσια αποκάλεσε ”τρομοκρατική” τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, τα συντρόφια από τη “Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή” στο κείμενο στήριξης και αλληλεγγύης έγραφαν για τους συντρόφους Μιχαηλίδη και Βαλαβάνη που αυτό τον καιρό δικάζονται (athens.indymedia.org/post/1612949/)- ότι ‘‘Στις 29/1/20 συλλαμβάνονται στην Αγία Παρασκευή, από την πασίγνωστη πλέον για τις ‘επιτυχίες’ της υπηρεσία οι αναρχικοί Γ. Μιχαηλίδης, Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου. Διαφορετικά, ο ‘Τοξοβόλος’, η ‘Φίλη του’ και η ‘Βaby-sitter’, όπως σπεύδουν να τους βαφτίσουν τα σκουπίδια των καθεστωτικών, πασχίζοντας να απονοηματοδοτήσουν την πολιτική τους υπόσταση και την επαναστατική τους δράση.” (και προφανώς εμείς δεν αναφερόμαστε στα  άλλα δύο συντρόφια). Αναφερόμαστε όμως στο συγκεκριμένο αναρχικό άτομο, γιατί αυτό ακριβώς υποστήριξε ως ”Βaby-sitter’’ απονοηματοδοτώντας παράλληλα την επαναστατική και ανατρεπτική δράση και δηλώνοντας δημόσια: ”σε πόσο δύσκολη θέση βρίσκεται, τι δυστυχία και τι διασυρμό έχει υποστεί από το κοινωνικό στίγμα των κατηγοριών για συμμετοχή στη ”τρομοκρατική”… οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας”.

Θα σταθούμε σαν αναρχικοί/ές, χωρίς ωστόσο να μπαίνουμε στην ουσία της υπόθεσης, μόνο και μόνο στον απαξιωτικό χαρακτηρισμό της «τρομοκρατίας» που προσέδωσε στον Επαναστατικό Αγώνα, κάνοντας δημόσια ακριβώς αυτό που οι κυρίαρχοι μηχανισμοί και λοιποί ρουφιανοδημοσιογράφοι κάνουν. Να αποκαλούν έτσι τις πολιτικές οργανώσεις αντάρτικου πόλης και φυσικά να απονοηματοδοτούν την πολιτική υπόσταση των επιθετικών ενεργειών ενάντια στη κυριαρχία, να αποσιωπούν και να απαξιώνουν το επαναστατικό κίνημα συνολικά και την πολιτική υπόσταση των αγωνιστών/ιών που υποστηρίζουν και αγωνίζονται μέσα από τις γραμμές του αντάρτικού πόλης. Συνολικά απαξίωσε και υπονόμευσε την επαναστατική δράση  (ηχητικό:youtube.com/watch?v=NzOm32Ld3WQ).

Θα συμφωνούσαμε ακόμα περισσότερο μαζί τους, αν όμως… το συγκεκριμένο αναρχικό άτομο που αποκάλεσε ”τρομοκρατική” οργάνωση τον Επαναστατικό Αγώνα, δεν προχωρούσε σε ακόμα πιο απαξιωτικές εκφράσεις αποκαλώντας τους αγωνιστές κλέφτες αυτοκινήτων και ληστές. Και ενώπιον μάλιστα της αστικής δικαιοσύνης δήλωσε ότι ουδέποτε φιλοδοξούσε να γίνει σαν αυτούς. (Αν και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι η πρώτη διδάξασα. Είναι μια παλιά, προσφιλής τακτική στην οποία έχουν εντρυφήσει και έχουν πάρει διδακτορικό από την ανωτάτη αναρχική σχολή αρκετοί άλλοι/ες πριν απ’ αυτήν. Και φυσικά προϋπήρξαν κι άλλοι, πολλά χρόνια πριν ακόμα τη δολοφονία του Χριστόφορου Μαρίνου και που την υιοθέτησαν ως τακτική πλάι στο ρουφιανιλίκι και τον χαφιεδισμό, εξελίσσοντάς την σε «επιστήμη» μέσα στα χρόνια. (Ιδού μια ακόμα μεγάλη, σοβαρή αξιακή υποχώρηση και διαστρέβλωση της αναρχικής θεωρίας και πράξης!)

Θα συμφωνούσαμε, αν στην κινηματική αυτή έκδοση η δράση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας δεν σταματούσε εκεί, όπου κάποιοι θεώρησαν ότι τελείωσε η επαναστατική δράση της οργάνωσης το 2010. Υπονοείται ότι τότε, οριστικά έκλεισε ο κύκλος της με το πέρας της πρώτης δίκης (για την οποία δίκη γίνεται ευρεία αναφορά στην έκδοση) μιας και δεν υπάρχει καμία αναφορά για τη συνέχεια. Μήπως ξεχάστηκαν ενέργειες όπως το χτύπημα στη ΤτΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ για την οποία ενέργεια οι σύντροφοι καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη; Ή μήπως τους διέφυγε η απόπειρα απόδρασης που επιχείρησε με ελικόπτερο τον Φλεβάρη του 2016 η Πόλα Ρούπα για την απελευθέρωση του Ν. Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων από τον Κορυδαλλό; Μήπως δεν έχουν γίνει γνωστές οι καταδίκες τους; Ή μήπως ξέχασαν ότι το αναρχικό άτομο που στηρίζουν, έγινε φιγόδικο μετά τη δίκη αυτή; Ή χρειάζεται να τους διαμηνύσει/υπενθυμίσει κάποιος ότι οι κρατικοί μηχανισμοί ήταν αυτοί που «έκοψαν» τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα στα δύο, ακριβώς για να τους φορτώσουν για πολλοστή φορά συγκρότηση, ένταξη, διεύθυνση κλπ «τρομοκρατικής» οργάνωσης; («τρομοκρατικής» όπως λέει και η αναρχική Κ.Α)  και που η συγκεκριμένη έκδοση κάνει ακριβώς το ίδιο; Απαλείφει και αποσιωπά τη συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα μετά το 2010. Ο δε Ν. Μαζιώτης, όπως αναφέρεται στην έκδοση, φαίνεται ότι συνελήφθη στο Μοναστηράκι, μάλλον γιατί απλώς ήταν ένα φυγόδικο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα αφού παρουσιάζεται μέσα από ένα ιστορικό άλμα και ιστορικό κενό. Ενώ λίγους μήνες νωρίτερα η οργάνωση είχε χτυπήσει στη ΤτΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ.

Θα συμφωνούσαμε με τα συντρόφια, αν… δεν κατασκευάζαμε κι εμείς ως χώρος κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση με τους κυρίαρχους, με τον ίδιο στρεβλό και ψεύτικο τρόπο τη δικιά μας ιστορία και την περιφέραμε στο δημόσιο πεδίο σαν απόλυτη αλήθεια. Τι διαφορετικό κάνουμε απ’ τη μικροαστίλα, τους δούλους διανοούμενους υπηρέτες της εξουσίας, το μιντιακό συρφετό, που απονοηματοδοτούν τους αγώνες, βαπτίζουν «τρομοκρατία» τη δράση πολιτικών οργανώσεων και καθυβρίζουν πραγματικά ως εγκληματίες και ποινικούς, κοινούς ληστές, αυτούς που απαλλοτριώνουν τράπεζες για τον αγώνα, και το υπερασπίζονται αυτό; Γιατί μήπως όλο και περισσότερο μοιάζουμε με το λόγο και τις επιλογές μας σ’ αυτό τον ξεφτιλισμένο κόσμο, αυτόν που θέλουμε να καταστρέψουμε με όποιο μέσο επιθυμεί και προκρίνει κάποιος ατομικά και συλλογικά; Ή μήπως δεν είμαστε εμείς αυτοί που κατασκευάζοντας μύθους για αμετανόητους κρατούμενους, με επαναστατική δράση που διαρκώς κλαψουρίζουν, δεν δημιουργούμε διαχρονικά κίνηση, αλληλεγγύη, οικονομική στήριξη και ότι άλλο φανταστεί ανθρώπου νους; Δεν είμαστε αυτοί που κινούμαστε αλληλέγγυοι κυρίως (ή μόνο) σε κρατούμενους που διαχρονικά και εκδικητικά οι μηχανισμοί στήνουν σκευωρίες; Διαστρεβλώνοντας έτσι την αξιοπρέπεια και την τιμή για τον αγώνα και τους αγωνιστές που ρισκάρουν τη ίδια τη ζωή και την ελευθερία τους αφού στο ίδιο σακί τσουβαλιάζονται η απάρνηση και η αφοσίωση στον αγώνα.

Θα μπορούσαμε να συμφωνούσαμε, αν η στάση αυτή που περιγράφεται πιο πάνω, έπαυε να διευρύνεται και να απλώνεται όλο και περισσότερο κι αν βρίσκαμε το νήμα που θα αποτελούσε σημείο εκκίνησης για νέους ανατρεπτικούς αγώνες, για την επαναστατική προοπτική, για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης (αλλά και σημείο αυτοκριτικής και κριτικής τέτοιο, που να μην μας γυρίσει πίσω στην εσωστρέφεια και την ήττα). Να πάψουμε να ζούμε σε ένα ψέμα απλώς για να μην σκεφτόμαστε τα πολιτικά μας αδιέξοδα, και να μην συνεχίζουμε «απλώς» να δημιουργούμε κίνηση στο δημόσιο πεδίο.. φτιάχνοντας μύθους και ιστορίες που δεν αρμόζουν στην πολιτική μας ιστορία και την αναρχία.

ΥΓ: Τέλος, μιας και η έκδοση ξέχασε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα από το 2010 και μετά, να υπενθυμίσουμε ότι ο σύντροφος Μαζιώτης και η συν/ισσα Ρούπα βρίσκονται στη φυλακή για τη συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα (και για τη δράση της οργάνωσης από το 2010 και μετά).

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΕΝΕΧΥΡΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

Αλληλέγγυοι/ες στον Επαναστατικό Αγώνα

allilegioi-ea@riseup.net

https://epanastaticosagonas.wordpress.com/
συνέχεια

Αμπντουλάχ Οτζαλάν: Σκοπός μας είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου

Εισαγωγή αγγλικής μετάφρασης:

Το πιο κάτω κείμενο είναι από το βιβλίο του Αμπντουλάχ Οτζαλάν “Sosyalizmde Israr – Insan Olmakta Isrardir” (Το να επιμένεις στον σοσιαλισμό σημαίνει να επιμένεις να είσαι άνθρωπος) από το έτος 1998. Παραλήφθηκε πριν την απέλαση του Αμπντουλάχ Οτζαλάν στο νησί-φυλακή του Ιμραλί.

Εισαγωγή ελληνικής μετάφρασης:

Το πιο κάτω κείμενο είναι μια πολιτική ανάλυση του Οτζαλάν, τομή στην ιστορία, σε σχέση με τις νέες θέσεις του PKK όπως αυτές διαμορφώνονταν στα τέλη του 20ου αιώνα. Εδώ θα δούμε την σημαντικότητα του διεθνισμού στο Κούρδικο Απελευθερωτικό κίνημα και κατ’ επέκταση μία από τις πρώτες δηλώσεις για την μεταστροφή του από το εθνοκέντρικό κρατικό μοντέλο σοσιαλιστικού αγώνα στο διεθνιστικό κοινοτικό μοντέλο. Όντας μια διακήρυξη προ 20ετίας δεν εμπεριέχει, αναλυτικά, τις σύγχρονες θέσεις του Οτζαλάν και του PKK σχετικά με το έθνος κράτος, την γυναικεία απελευθέρωση και το δημοκρατικό συνομοσπονδισμό. Ούτε και την εμπειρία της κοινωνικής επανάστασης στην Β. Συρία. Παρόλα αυτά, η αξία του βρίσκεται στην διερεύνηση της μεταβίβασης από την εθνοκεντρική στην διεθνιστική επαναστατική προοπτική, από το μαρξιστικό-λενινιστικό μοντέλο στο δημοκρατικό συνομοσπονδιακό.

ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν

Το 90’ η επαναστατική διαδικασία στο Κουρδιστάν μετακίνησε την εστίαση της προς το διεθνές συμφέρον. Η απόφαση για αυτή την εξέλιξη ήταν η αλλαγή της διεθνούς κατάστασης μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η ενδυνάμωση του Κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος όπως επίσης και η επαναπροσέγγιση της Τουρκίας από τους δυτικούς συνεργάτες της, συγκεκριμένα από τα ηγετικά κράτη του ΝΑΤΟ. Ο διεθνισμός είναι σημαντικός για τον αγώνα μας και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί εθνοαπελευθερωτικοί αγώνες σε άλλες περιοχές του κόσμου δεν επιδιώκουν πλέον τους διεθνιστικούς τους στόχους. Επιπλέον, το κίνημά μας είναι διεθνιστικό λόγω της εθνοτικής πολυμορφίας στην Μεσοποταμία και την Μέση Ανατολή. Ακόμα ένας παράγοντας διεθνοποίησης βρίσκεται στον ρόλο της Τουρκίας, όπου παίζει σκόπιμα ένα σημαντικό ρόλο στην Μέση Ανατολή ως μέλος του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό η επανάσταση στο Κουρδιστάν ανέλαβε ένα κεντρικό ρόλο για τον διεθνισμό σε όλο τον κόσμο.

Εμείς στο κόμμα μας έχουμε αναλύσει τους λόγους που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός από πολιτική, ιστορική και γεωγραφική σκοπιά και έχουμε προσπεράσει τα λάθη που έγιναν σε αυτές τις χώρες. Στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν χτίστηκε ούτε σοσιαλιστικός χαρακτήρας, ούτε σοσιαλιστική δημοκρατία. Σε αντίθεση με αυτά τα κράτη, το επαναστατικό κίνημα στο Κουρδιστάν δεν οδηγείται από την κλασσική αντίληψη της επανάστασης που επικρατεί στον υπαρκτό σοσιαλισμό ούτε από την αντίληψη που υπάρχει για το κόμμα εκεί. Από αυτό επίσης αναδύεται ο διεθνισμός του κινήματός μας. Οι επιτυχίες μας είναι πάνω απ’ όλα συνδεδεμένες με την ανάπτυξη ενός νέου κόμματος και ηγεσίας και όχι μόνο από την στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική δουλειά. Στην περιοχή μας, στην Μεσοποταμία, έχουν γεννηθεί σημαντικοί πολιτισμοί στους οποίους οι ανθρωπότητα χρωστάει πολλά. Αλλά αν σκεφτεί κάποιος την αυξανόμενη απώλεια των πολιτισμικών αξιών σε όλες τις ηπείρους ή την υπερεκμετάλλευση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, θα διερωτηθεί μήπως τελικά η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα στο σκοτάδι. Είμαι της άποψης ότι αυτά τα προβλήματα χρειάζονται μια νέα φιλοσοφία της απελευθέρωσης. Και αυτή η φιλοσοφία πρέπει να συνδέεται με μια ισχυρή θέληση για αλλαγή. Η Μέση Ανατολή και Μεσοποταμία έχουν γεννήσει πολλούς προφήτες και φιλόσοφους, και αν θέλουμε να πάμε μπροστά σήμερα πρέπει να επιστρέψουμε στις ρίζες της Ιστορίας μας.

Ο Ιμπεριαλισμός έχει δημιουργήσει ένα αποξενωμένο, απάνθρωπο είδους ανθρώπου. Απορρίπτουμε αυτή την εξέλιξη από αρχής, και με το να απορρίπτουμε την αποξένωση και μια ζωή στις πλάτες άλλων, συμπεριλαμβανομένης της νέας γενιάς, αντιμαχόμαστε την παρούσα κατάσταση της ανθρωπότητας. Είναι σκοπός του ανθρώπου να συσσωρεύει πλούτο και πολυτέλειες; Εμείς λέμε απλά ότι ζούμε για να γίνουμε άνθρωποι. Δεν θα μετακινηθούμε ποτέ από αυτό.

Η παρούσα κατάσταση, ειδικά στην Μέση Ανατολή και ειδικά στο Κουρδιστάν, μπορεί να περιγραφεί μόνο ως βαρβαρότητα. Αντιστεκόμαστε στην βαρβαρότητα. Και σίγουρα θα επιτύχουμε. Οι αντίπαλοί μας μας αποκαλούν “τρομοκράτες”. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να καλύψουν την δική τους βαρβαρότητα και το καθεστώς τρομοκρατίας. Είναι σημαντικό να διερωτόμαστε ποιο σύστημα είναι ξανά και ξανά πίσω από δολοφονίες και σφαγές ή ποιο κράτος έχει ένα πραγματικό τρομοκρατικό χαρακτήρα. Και είναι σημαντικό να αποκαλούμε τους τρομοκράτες με τα ονόματά τους. Ειδικά οι ΗΠΑ που ανακοίνωσαν μια “Νέα Παγκόσμια Τάξη”. Από μέρα σε μέρα αποδεικνύεται να είναι η μεγαλύτερη αταξία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βιώνουμε μια αποσταθεροποίηση που προκαλείται από την απεριόριστη αδικία, από την καταστροφή της φυσικής ισορροπίας και του κοινωνικού ιστού της ανθρωπότητας. Στον 21ο αιώνα η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει μεγαλύτερα προβλήματα από τον 19ο και 20ο αιώνα. Για αυτό τον λόγο, είναι απαραίτητος ένας σοσιαλιστικός ανασχηματισμός που βάζει τον άνθρωπο, την φύση του και την ελευθερία του ανθρώπου στο κέντρο της κοινωνίας. Η επανάληψη μιας εποχής με την παλιά, κλασική κατανόηση της επανάστασης, με τις παλιές μεθόδους μάχης ή πολέμου των λαών, δεν συναντά πλέον τις απαιτήσεις των καιρών. Η νέα κατάσταση της ανθρωπότητας χρειάζεται μια πιο αναβαθμισμένη, σύγχρονη σοσιαλιστική λύση με νέα ηθική, φιλοσοφική και επιστημονική προσέγγιση. Η αναγκαιότητα του νέου διεθνισμού ενάντια στην ιμπεριαλιστική διάλυση προκύπτει από αυτή την προσέγγιση.

Εμείς, το PKK, θα χρησιμοποιήσουμε την δύναμή μας για να γίνουμε περισσότερο ένα κόμμα της κοινωνίας, του ανθρωπισμού, της ανθρωπότητας και του διεθνισμού απ’ ότι της εθνικής απελευθέρωσης. Επειδή η προοπτική της ανθρωπότητας βυθίζεται στο σκοτάδι. Πρέπει να ανοίξουμε νέους ορίζοντες. Πέρα από όλες τις τρέχουσες δυσκολίες, πρέπει να συνεχίσουμε για να εξελίξουμε την ανθρωπότητα. Αυτό θα μας οδηγήσει σε μία νέα φάση του διεθνισμού.

Ακόμα και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι επιθέσεις ενάντια στον σοσιαλισμό συνεχίστηκαν. Η Ευρώπη καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να θάψει τον σοσιαλισμό για πάντα. Η συνθήκη είναι παρόμοια με την εποχή της επαναφοράς των Μοναρχών στην Ευρώπη (βλ. English Restoration). Όπως και στις δεκαετίες που ακολούθησαν την Γαλλική Επανάσταση (στα πρώτα μισά του 19ου αιώνα), υπάρχει μια δυνατή επιθυμία να εμποδιστεί οποιαδήποτε προοδευτική αλλαγή. Δημιουργήθηκε μια μεγάλη εχθρότητα απέναντι στον σοσιαλισμό που απομάκρυνε τους Ευρωπαίους από την επανάσταση. Παρόλα αυτά δεν εξαφάνισε τις αντιφάσεις μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα.

Από την άλλη, ο επιστημονικός σοσιαλισμός πρέπει να αναβαθμιστεί. Δεν έχει αποτύχει η ουσία του σοσιαλισμού, αλλά οι παλιές τακτικές και στρατηγικές που δεν ήταν κατάλληλες για την παρούσα περίοδο. Επιπλέον, υπάρχει ανάγκη για μια εναλλακτική εξέλιξη της κοινωνίας. Πιστεύουμε ότι οι πρακτικές μας έχουν κάνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο Σοσιαλισμός είναι πιο αναγκαίος ποτέ για την ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα, είτε θα επιβιώσει με τον σοσιαλισμό ή θα πέσει στην βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Αν δεν θέλουμε την καταστροφή της ανθρωπότητας, πρέπει να δουλέψουμε επίμονα στον σοσιαλισμό. Ο στόχος μας είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου που έχει καταστραφεί από το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Οπότε το ερώτημα είναι αν θα παραδοθούμε ή όχι στον καπιταλισμό.

Με μια πρώτη ματιά η επανάσταση στο Κουρδιστάν φαίνεται εθνική, στον πυρήνα της όμως είναι μια επανάσταση για την ανθρωπότητα. Το αποτέλεσμά της δεν θα είναι μια εθνική δημοκρατία αλλά μια δημοκρατία της ανθρωπότητας. Δεν θέλουμε καινούργια σύνορα. Τα σύνορα δεν είναι σημαντικά για εμάς. Θέλουμε να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε δημιουργικούς ανθρώπους και δημιουργικούς λαούς. Αυτή είναι η συνεισφορά μας και ένα βήμα προς τον επιστημονικό σοσιαλισμό.

Οι σχέσεις μεταξύ Κούρδων και Τούρκων είναι σύνθετες και εν μέρει χαοτικές. Ο ιμπεριαλισμός, μέσω των συμμάχων του, έχει εγκαταστήσει ένα σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης και των δύο λαών με πολλούς τρόπους. Το τι βιώνουμε εμείς, όμως, δεν είναι ούτε η “κανονική” εκμετάλλευση ούτε απλά πολιτική και εθνική καταπίεση. Είναι το γεγονός ότι ο λαός μας αντιμετωπίζει μια γενοκτονία του είδους που λίγα παραδείγματα υπάρχουν στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σήμερα η Τουρκική αποικιοκρατία προσπαθεί να καθαρίσει τον Κουρδικό λαό. Το Κεμαλικό καθεστώς με την υποστήριξη κρατών όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, όπου λόγω στρατηγικών και εγωιστικών συμφερόντων έδωσαν την έγκριση στις εγκληματικές πολιτικές της Τουρκίας.

Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί αυτών των κρατών δεν θέλουν να παραδεχθούν την εμπλοκή τους και την συνυπευθυνότητα τους στο Κουρδικό ζήτημα, που πηγάζει από την υποστήριξή τους στην φασιστική Τουρκία. Οι δημοκράτες και σοσιαλιστές της Δύσης πρέπει να αποκυρήξουν την υποκρισία των κρατών τους. Αυτό θα ήταν μια σημαντική πράξη διεθνούς αλληλεγγύης με τον Κουρδικό λαό και τους λαούς ανά τον κόσμο.

Δεν υπάρχει πιο ασυγχώρητο έγκλημα από την γενοκτονία. Όλες οι καπιταλιστικές χώρες έχουν το μερίδιο τους στην γενοκτονία στο Κουρδιστάν. Δεν είναι τυχαίο που εμείς, που δεν αποδεχόμαστε την φυσική και ψυχολογική μας εξόντωση, είμαστε η νούμερο 1 τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που έγιναν μεγάλες συγκρούσεις στην Ευρώπη. Για παράδειγμα, η δολοφονία του Ούλοφ Πάλμε χρησιμοποιήθηκε εναντίον μας για να ανακηρυχθεί το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση. Από την άλλη, η Γερμανία δεν μας επιτίθεται απλά λόγω κάποιων βίαιων διαδηλώσεων. Θέλουν να καταστρέψουν τον σοσιαλισμό και εμάς μαζί, και επειδή δεν μπορούν τσαντίζονται. Είμαστε περήφανοι που υπερασπιζόμαστε τα σοσιαλιστικά ιδεώδη στην Ευρώπη.

Είμαστε πάντα έτοιμοι να ανασυγκροτήσουμε τις σχέσεις μας με τον τούρκικο λαό. Είμαστε έτοιμοι να αναδομήσουμε την ιστορία των λαών, τις πολιτισμικές και πολιτικές ελευθερίες σε μια γεωγραφική ενότητα, στην βάση της ισότητας. Η βασική προϋπόθεση είναι να σταματήσει η γενοκτονία των Κούρδων και οι σχέσεις να γίνουν ισότιμες και δίκαιες.

Το αποικιοκρατικό Τούρκικο καθεστώς απαντάει στις προτάσεις μας με περισσότερο αιματοκύλισμα και σοβινισμό. Με έντονη σοβινιστική προπαγάνδα οι κυρίαρχοι στην Τουρκία προσπαθούν να εμποδίσουν οποιαδήποτε διεθνιστική εξέλιξη ανάμεσα στον λαό της Τουρκίας. Αλλά με προσπάθεια και επιμονή θα πείσουμε τον Τούρκικο λαό. Δεν θα πέσουμε μέσα στο τέλμα του στενού εθνικισμού. Δεν θα αφήσουμε το ζήτημα των συνόρων να μας καθορίσει. Δεν θα συζητήσουμε για το πόση γη ανήκει και σε ποιον. Αν δημιουργήσουμε την ελευθερία των λαών, έχουμε δημιουργήσει επίσης και τον πιο σημαντικό διεθνισμό.

Για το απελευθερωτικό κίνημα στο Κουρδιστάν υπάρχουν όλο και πιο πολλές πιθανότητες να εξασφαλίσουμε επιτυχία και πρόοδο. Ο κουρδικός λαός έχει εξελιχθεί σε μαχόμενο λαό. Το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα μας επιτίθεται για να μας καταστρέψει. Συνεισφέρουμε με μια δύσκολη αντίσταση. Αν διώξουμε τον ιμπεριαλισμό έξω από το Κουρδιστάν η επανάστασή μας θα είναι, το λιγότερο, όσο αποτελεσματική ήταν και η Οκτωβριανή επανάσταση, ίσως και περισσότερο.

Η βαθμιαία συνειδητοποίηση της απελευθέρωσης είναι επίσης ένα παράδειγμα για τους λαούς στην περιοχή και τους λαούς σε παρόμοιες καταστάσεις. Υποστηρίζει την ανανέωση του σοσιαλισμού σε υψηλό επίπεδο για την επανάσταση των γυναικών, για την επανάσταση της ηθικής, και, με μια έννοια, για την πιθανότητα ανάπτυξης μιας νέας φιλοσοφίας. Μπορεί να μην την βιώσουμε πλήρως εμείς οι ίδιοι αλλά θα είναι μια καλή εξέλιξη για την ανθρωπότητα, για τους ανθρώπους και τους φίλους μας.

RiseUp4Rojava_Greece

συνέχεια

Συμπεράσματα από τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα για την βομβιστική επίθεση ενάντια στην ΤτΕ (παράρτημα της ΕΚΤ) και το ΔΝΤ

24/5/2021

    Στις 14/4/2021 ‘‘έπεσε η αυλαία’’ για τα τέσσερα δικαστήρια που εκδίκαζαν την βομβιστική επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην ΤτΕ, το παράρτημα της ΕΚΤ στην Ελλάδα, και το ΔΝΤ, ενέργεια που έγινε στις 10/4/2014.

    Η απόφαση να καταδικαστώ σε 6 χρόνια για ‘‘απλή συνέργεια’’ στην έκρηξη και σε 3 μήνες για ‘‘κλοπή του αυτοκινήτου’’ που χρησιμοποιήθηκε στην ενέργεια, δείχνει την τεράστια αναντιστοιχία με την πρωτόδικη δικαστική απόφαση που μου επιβλήθηκε η οποία ήταν ισόβια και 26 χρόνια κάθειρξη. Μια αναντιστοιχία που δεν αφορά (μόνο) στις αλλαγές στον ποινικό κώδικα, αλλά αντανακλά την απόσταση που υπάρχει στην κρίση διαφορετικών δικαστηρίων πάνω στα ίδια ζητήματα, η οποία απόσταση κατά κύριο λόγο οφείλεται στις διαφορετικές προσεγγίσεις των υποθέσεων που δεν θα μπορούσαν να μην έχουν και πολιτικό υπόβαθρο. Η μανιώδης εκδικητική στάση των δύο πρωτοβάθμιων δικαστηρίων που δίκασαν εμένα και τον σύντροφο Νίκο Μαζιώτη στην εσχάτη των ποινών για την ενέργεια αυτή του Επαναστατικού Αγώνα, δεν εξηγείται από την ύπαρξη του χουντικού νομικού απολιθώματος του άρθρου 270 του Ποινικού Κώδικα για την έκρηξη, το οποίο είχε τεθεί σε ισχύ το 1969 από τη χούντα των συνταγματαρχών για να επιβάλλει ποινές ισοβίων σε όποιους επέλεγαν τις βομβιστικές επιθέσεις ως αντίσταση ενάντια σε εκείνο το καθεστώς. Εξάλλου κανένα δικαστήριο μετά τη χούντα δεν είχε επιβάλλει την ποινή των ισοβίων για καμιά βομβιστική επίθεση και το α. 270 Π.Κ ήταν στην ουσία ανενεργό ως προς την εφαρμογή της ακραίας του εκδοχής. Μέχρι που δυο μόνο δικαστήρια επέβαλαν σε εμένα και τον Νίκο Μαζιώτη την ποινή των ισοβίων αξιοποιώντας στο έπακρο αυτό το χουντικό νομικό τερατούργημα για λόγους πολιτικής εκδίκησης. Γνωρίζοντας την ιστορία του νόμου αυτού, την είχαμε αναδείξει επανειλημμένα τόσο μέσα στα δικαστήρια όσο και με κείμενα που είχαμε δημοσιοποιήσει και μιλούσαμε για την αναγκαιότητα να αποσυρθεί. Το πώς ‘‘άντεξε’’ τόσα χρόνια, δεν αφορούσε σε αμέλεια των αναρίθμητων νομικών που είχαν ‘‘θητεύσει’’ στη νομοθετική εξουσία από το ’75 και μετά, αλλά σε συνειδητή πολιτική απόφαση, αρχικά λόγω της εκρηκτικής κοινωνικά ‘‘μεταπολιτευτικής’’ περιόδου, όπου εκδηλώνονταν πολλές και μαζικές κοινωνικές αντιδράσεις (εξεγέρσεις, άγριες απεργίες, βομβιστικές επιθέσεις κλπ). Όμως ποτέ δεν εφαρμόστηκε η ακραία του εκδοχή σε άλλες υποθέσεις μέσα στα σαράντα χρόνια από το τέλος της χούντας των συνταγματαρχών.

    Στο δικαστήριο κατά τη δευτερολογία μου –μετά την πρόταση της εισαγγελέως– είπα ότι η εμμονικά εχθρική στάση των δικαστηρίων απέναντί μας συνδέεται με τις πολιτικές πιέσεις που ασκούνται πάνω στους δικαστές, οι οποίες δεν απαιτείται να είναι πάντα άμεσες, αλλά μπορεί να διαμορφώνονται μέσα σε ένα άκρως εκδικητικό πολιτικό περιβάλλον που δημιουργεί γύρω μας η εκτελεστική εξουσία και που σε συνδυασμό με την προσωπική πολιτική στάση των δικαστών αλλά και των προσωπικών τους φιλοδοξιών για επαγγελματική ανέλιξη, διαμορφώνουν τις συνθήκες για δίκες όπως αυτές που έγιναν σε πρώτο βαθμό για την ενέργεια αυτή του Επαναστατικού Αγώνα και που κατέληξαν να μας επιβάλλουν την ποινή των ισοβίων. Στους λόγους που η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία επέλεξαν τους επαγγελματίες δικαστές αντί για τους πολίτες των μικτών ορκωτών προκειμένου να δικάζουν τους δυναμικούς πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος, είχε αναφερθεί ο Ι. Μανωλεδάκης λέγοντας: ‘‘… οι δικαστές, υποκείμενοι σε ιεραρχική εξάρτηση και προσδοκώντας την επαγγελματική τους εξέλιξη μέσα σε ένα σώμα ιεραρχικά διαρθρωμένο, ενδέχεται να υποστούν πιέσεις προς την αντίθετη –την τιμωρητική– κατεύθυνση, κάτι που δεν ισχύει για τους λαϊκούς δικαστές. Όσο για την επαγγελματική σκλήρυνση των επαγγελματιών δικαστών που τους κάνει αυστηρότερους σε σχέση με τους λαϊκούς, αυτή κατά τη γνώμη μου, δεν αποτελεί προσόν, αλλά μειονέκτημα για την απονομή δικαιοσύνης’’. («Ασφάλεια και ελευθερία»)

(περισσότερα…)
συνέχεια