Κατηγορία: Αναλύσεις

Ένα μήνυμα για τα συντρόφια του αναρχικού στεκιού UTOPIA, στην Κομοτηνή

Μην μασάτε απότις επιθέσεις που δέχεστε από τους ”συντρόφους αναρχικούς-κοινωνιστές-κομμουνιστές ή όπως αλλιώς αυτοκαθορίζονται” της συλλογικότητας CAMINO LIBRE. Όχι μόνο γιατί το κείμενό τους βρίθει από αυτοαναφορικότητα και γελοία επιχειρήματα αλλά κυρίως γιατί η κοινωνική τους απεύθυνση συναντιέται πολιτικά με κομμάτια ξένα με τα προτάγματα της ΑΝΑΡΧΙΑΣ. Και είναι γνωστό από τα πολλά ιστορικά παραδείγματα ότι όπου οι αναρχικοί επιχείρησαμε να συμπράξουμε με τους κομμουνιστές π.χ στην επαναστατημένη Ρωσία, στην Ισπανία κλπ, μας έφαγε η ”μαρμάγκα” σε όλα τα επίπεδα, εξαιτίας  της γραμμής, της στρατηγικής, της τακτικής των polite bureau-πολιτικών γραφείων της ηγεσίας της κομμουνιστικής αριστεράς. Εξωκοινοβουλευτικής, μαρξιστικής, μαοϊκής, τροσκτιστικής ή ό,τι άλλο.

Δεν γνωρίζω την συγκεκριμένη συλλογικότητα γιατί ζω σε άλλη πόλη και συγκεκριμένα στην Αθήνα αλλά ενημερώνομαι από τα δημόσια κείμενα που δημοσιοποιούνται. Σας γράφω λοιπόν το συγκεκριμένο μήνυμα επιπλέον για ένα λόγο: Το σκηνικό αυτό είναι παντού ίδιο από άκρη σ’ άκρη, είτε στην επαρχία είτε στις μεγάλες πόλεις της χώρας αφού κερδίζουν ζωτικό πολιτικό χώρο οι διάφορες συλλογικότητες με παρόμοια ”ταξικά” & ”κοινωνικά” χαρακτηριστικά.

Πράγματι, οι ”σύντροφοι ”αυτοί της Κομοτηνής είναι τουλάχιστον ειλικρινείς (και οφείλω να τους το αναγνωρίσω αυτό) όταν ομολογούν σε δημόσιο κείμενό τους ότι πολιτικά είναι περισσότερο γόνιμη η  η συνεργασία με τους συντρόφους του εξωκοινοβουλευτικού κόμματος της ΑΝΤΑΡΣΙΑ παρά με τα ακούραστα αναρχικά συντρόφια της UTOPIA και τα προτάγματά τους.

Όσο για την τελευταία φράση της ανακοίνωσής τους: ”Να αποβάλλουμε από τον χώρο μας συμπεριφορές και νοοτροπίες που οδηγούν στην εσωστρέφεια του” αυτή η φράση περισσότερο θυμίζει ”μπάτσους”, καθεστωτικές – εξουσιαστικές λογικές, πολεμική και προτροπή για πολεμική ενάντια στην αναρχία & τους συντρόφους του στεκιού της UTOPIA.

Παρ’ ότι σας κουράζω με το μακροσκελές αυτό μήνυμα συμπαράστασης, θα θυμίσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο ”ΑΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΤΗ” του Μurray Bookchin που δεν ήταν καν original και πούρος αναρχικός αλλά κομμουναλιστής.  Μεταξύ άλλων λέει: ”……Για μια ακόμα φορά οι πεθαμένοι περπατάνε ανάμεσά μας – κατά ειρωνικό τρόπο τυλιγμένοι με το όνομα του Μαρξ, του ανθρώπου που προσπάθησε να θάψει τους νεκρούς του 19ου αιώνα. Έτσι η αντεπανάσταση της εποχής μας δεν κάνει τίποτα άλλο απ’ το να παρωδεί με τη σειρά της την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και τον εμφύλιο πόλεμο του 1918-20 με την ταξική γραμμή της, το Μπολσεβίκιμο Κόμμα της, την ”προλεταριακή” δικτατορία της,την πουριτανική ηθική της, και ακόμα το σύνθημά της ”εξουσία στα σοβιέτ”. Η πλήρης, ολοκληρωμένη επανάσταση της εποχής μας που μπορεί να επιλύσει το ιστορικό ”κοινωνικό ζήτημα” το γενημένο από την κυριαρχία και την ιεραρχία, ακολουθεί την παράδοση των μερικών, ατελών, μονόπλευρων στιγμών ή και επαναστάσεων του παρελθόντος που απλώς άλλαξαν την μορφή του ”κοινωνικού ζητήματος” αντικαθιστώντας ένα σύστημα κυριαρχίας και ιεραρχίας μ’ ένα άλλο. Σε μια εποχή που η ίδια αστική κοινωνία έχει αρχίσει ν’ αποσυνθέτει όλες τις κοινωνικές τάξεις που της έδιναν σταθερότητα κάποτε, ακολουθεί τα κούφια αιτήματα για μια ταξική γραμμή. Σε μια εποχή που όλοι οι θεσμοί της ιεραρχικής κοινωνίας μπαίνουν σε μια περίοδο βαθειάς σήψης, ακούμε τα κούφια αιτήματα για ένα ”πολιτικό κόμμα” και ένα ”εργατικό κράτος”. Σε μια εποχή που η ιεραρχία καθαυτή αμφισβητείται, ακούμε τα κούφια αιτήματα για ”στελέχη”, ”πρωτοπορίες” και δημάρχους – αρχηγούς. Σε μια εποχή που ο συγκεντρωτισμός και το κράτος έχουν φθάσει στο εκρηκτικότερο σημείο ιστορικής αρνητικότητας, ακούμε τα κούφια αιτήματα για ένα ”συγκεντρωτικό κίνημα” και μια ”προλεταριακή δικτατορία”…. (περισσότερα…)

συνέχεια

Μια δημόσια τοποθέτηση για την υπόγεια λασπολογία της συλλογικότητας camino libre

Σαν στέκι είχαμε συμφωνήσει να μην ξανά ασχοληθούμε με την συλλογικότητα camino libre, όμως με τα τελευταία περιστατικά μεταξύ αυτών και της συνέλευσης του vivienda απο όπου και αποχωρήσανε, αναγκαζόμαστε να ασχοληθούμε ξανά εξαιτίας των υποτιμητικών αναφορών για εμάς δίχως να είμαστε παρόντες.

Για να πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή τα άτομα της εν λόγο συλλογικότητας προϋπήρχαν στο χώρο του Ε.Κ.Χ Adelante. Για δικούς τους λόγους αποφάσισαν να αποχωρήσουν ενώ παράλληλα αναφέρθηκαν με προσβλητικά σχόλια για συγκεκριμένο μέλος της συνέλευσης μας, με την απουσία μας και χωρίς να μας αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό.

Παρ’ ολα αυτά μετά την αποχώρησή τους, ήρθαν στο χώρο μας για αλληλεγγύη και υλικοτεχνική υποστήριξή, την οποία τους δώσαμε όσες φορές και αν τη χρειαστήκαν. Στην συνέλευση είχαμε ήδη πρόβλημα με ένα συγκεκριμένο άτομο λόγω των πράξεων του (δεν μπορούν να αναφερθούμε δημόσια) το οποίο τότε ήταν φιλικά προσκείμενο στη συλλογικότητα τους. Παρόλο που είχαμε ενημέρωσει την συνέλευση τους για το ποιόν του συγκεκριμένου ατόμου, όποτε τους ρωτούσαμε αν συμμετέχει μας απαντούσαν αρνητικά και με μισόλογα , μέχρι που είχαν αναφέρει πως αν εκείνος μπει στην σύνθεσή τους κάποιοι θα αποχωρούσαν. Εν τέλη το άτομο αυτό συμμετείχε στις συνελεύσεις της συλλογικότητάς τους και κανεις δεν αποχώρησε φυσικά!

Σε εκείνη τη χρονική περίοδο μας είχαν αναφέρει ότι έψαχναν ένα χώρο για να στεγαστούν και είχαν κατά νου τον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο vivienda. Ο συγκεκριμένος χώρος (παραχωρημένος από την πρυτανεία) λειτουργούσε με τα μίνιμουμ χαρακτηριστικά του αντισεξισμού , αντιφασισμού και αντιρατσισμού. Σε αυτόν τον χώρο θέλησαν να στεγάσουν τα δικά τους χαρακτηριστικά. Η άποψη που τους εκφράσαμε τότε ήταν πως είναι προτιμότερο να δημιουργήσουν έναν καινούργιο δικό τους χώρο παρά να εισχωρήσουν σε κάτι προϋπάρχων και να προσπαθήσουν να δώσουν τα δικά τους χαρακτηριστικά.

Από τον Σεπτέμβρη και μετά αφού είχαν στεγαστεί στον χώρο του vivienda , έκοψαν κάθε επαφή με εμάς αποδεικνύοντας την ξεκάθαρη εργαλειακή σχέση που επιδίωκαν να έχουμε. Αντιθέτως,οι πολιτικές τους συγγένειες είχαν να κάνουν με αριστερές παρατάξεις μέχρι και την ΚΝΕ. Αυτό αποδεικνύεται μάλιστα από τις κλειστές πρωτοβουλίες (λευκή νύχτα) , την παρουσία τους στο φεστιβάλ αναιρέσεις της ΝΑΡ , την παρουσία τους σε μαθητικό φεστιβάλ της ΚΝΕ μέχρι τα καλέσματα χωρίς την συνεννόηση των δυο στεκιών της πόλης ( 18-9-2018). Επίσης ήταν άφαντοι στις εκδηλώσεις του τριημέρου για τα 15 χρόνια του στεκιού μας , παράλληλα προτίμησαν να κάνουν γενεθλιακό πάρτυ μέλους τους στο vivienda ενώ δυο μέρες πριν και κατά την διάρκεια ρεμπέτικης βραδιάς οικονομικής ενισχύσης του Κ.Π.Ν Άλεξ/πόλης ,όχι μόνο δεν ήρθαν αλλά επέλεξαν κατά την διάρκεια της βραδιάς να τραμπουκίσουν φύλακα του πανεπηστημίου για λογαριασμό της ΚΝΕ. Οι τραμπουκισμοί συνεχίστηκαν και την μέρα της αποχώρησής τους από το vivienda έως και σήμερα και μάλιστα στο όνομα της αναρχίας !

Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε πως η συγκεκριμένη συλλογικότητα , έχει χαρακτηριστικά τα οποία δεν συνάδουν με τις αναρχικές ιδέες. Πιο συγκεκριμένα έχουν ιεραρχικά χαρακτηριστικά και λογικές πλειοψηφίας ενώ παράλληλα πάσχουν από την επικίνδυνη νόσο της έπαρσης (χάρη σε αυτούς έγινε η πορεία 18/9 !) Τα παραπάνω αποδεικνύονται από το γεγονός πως όσες φορές θέλησαν να μας προσεγγίσουν, πάντα μιλούσε ένας συγκεκριμένος, απευθυνόμενος σε ένα συγκεκριμένο άτομο της συνέλευσής μας θεωρώντας τον αρχηγό καθώς και από το γεγονός πως αναφέρθηκαν υποτιμητικά σχόλια για τον αριθμό των μελών του στεκιού μας ( είναι αριθμητικά περισσότεροι ). Ακόμα και οι κουβέντες που αναφέρουν σε τρίτους όσον αφορά τους εαυτούς τους, αυτοχαρακτηρίζονται ως μοναδική, ενεργή, αναρχική παρουσία στην πόλη, κάτι το οποίο δεν μπόρεσαν εν τέλη να υποστηρίξουν αφού απουσίαζαν ακόμα και από την δίκη αντιφαστιστών στην Κομοτηνή ( 22-11-2018). Επίσης όταν ρωτήθηκαν από σύντροφο για ποιό λόγω έκαναν υποτιμιτικές αναφορές για τα δυο στέκια σε τρίτους , εκείνοι απάντησαν πως απλώς έκαναν κρητική! Από την μεριά μας, η κρητική γίνεται δημόσια ή στο άτομο – συλλογικότητα που σε κάθε περίπτωση αφορά , αλλιώς είναι φθηνά κουτσομπολιά τα οποία γεννούν τον ίδιο τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Τέτοιου είδους συμπεριφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται εν τη γενέσει τους. Ένας αναρχικός χαρακτηρίζεται από την ειλικρίνεια και από την συνεπή και σταθερή πορεία του μέσα στα χρόνια, αλλιώς κάθε κουβέντα για επαναστατική προοπτική είναι ανούσια.

Υ.Γ. 1) Όσον αφορά τον βανδαλισμό και τη δολιοφθορά Graffiti και τοιχογραφιών , έχουμε να πούμε πως αυτές είναι φασιστικές – φονταμενταλιστικές τακτικές.

Υ.Γ. 2) Δεν έχουμε σκοπό να ξανά ασχοληθούμε με την εν λόγω συλλογικότητα εκτός απροόπτου . Όποιος θέλει διευκρινίσεις μπορεί να μας στείλει e-mail. Επίσης όποιος διαφωνεί , ας τοποθετηθεί δημόσια.

Υ.Γ. 3) Στηρίζουμε και τα “μηδένια” όχι όμως τα μηδενικά

Αναρχικό Στεκι Utopia a.d.

utopia_ad@riseup.net

utopia-ad.org

συνέχεια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ

Το Νοέμβριο του 1973 με αφορμή τις χουντικές παρεμβάσεις – τρομοκρατία στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ξέσπασαν οι πρώτες αντιδράσεις με κέντρο την νομική σχολή Αθηνών. Το κέντρο αγώνα μεταφέρθηκε από τη νομική στο ήδη κατειλημμένο πολυτεχνείο, το οποίο πλαισιώθηκε από το σύνολο των φοιτητών αλλά και από κομμάτια της υπόλοιπης κοινωνίας. Στη συνέχεια από φοιτητική διαμαρτυρία, εξελίχθηκε σε κοινωνική εξέγερση με κεντρικά συνθήματα << ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ>> και <<ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ>>.

Από τη μεταπολίτευση έως και σήμερα, το πολυτεχνείο είναι το σύμβολο της αστικής δημοκρατίας. Την εξέγερση του πολυτεχνείου και τους νεκρούς αγωνιστές καπηλεύτηκαν όλα τα ”δημοκρατικά κόμματα” μαζί με τα αριστερά – ο καθένας για τους δικούς του λόγους και με τη δική τους αφήγηση- άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι απ’ τους συμμετέχοντες της τότε εξέγερσης, σήμερα ανήκουν σε κόμματα εξουσίας, τα οποία με τις πολιτικές τους, φέραν μνημόνια μη διστάζοντας ακόμα και να καταπατήσουν το ίδιο τους το σύνταγμα, αφού προπολού ξεπούλησαν τις ιδέες τους.

Η πραγματικότητα είναι πως ελάχιστοι ήταν τότε αυτοί που πρόταγμα τους είχαν το <<ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ>> αλλά και όσοι φώναζαν για λαοκρατία, μάλλον την εννοούσαν στα σοβιετικά πρότυπα. Για τους αναρχικούς το πολυτεχνείο, συμβολίζει το ορμητήριο των δικών μας αγώνων, τις καταλήψεις, τις συνελεύσεις έως και τους δολοφονημένους συντρόφους και τις 504 συλλήψεις του 1995. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τον “επιτάφιο” και τις κομματικές φιέστες της 17ης του Νοέμβρη τα χαρακτηριστικά της οποίας δεν διαφέρουν από μία εθνική επέτειο. Γιορτάζεται στα σχολεία, είναι ημιαργία, καταθέτονται στεφάνια, υψώνονται ελληνικές σημαίες στα δημόσια κτίρια και γίνεται πορεία αντί για παρέλαση.

Το να συμμετέχουμε οι αναρχικοί στην πορεία μαζί με άλλα μπλοκ, διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα πέραν της μνήμης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν πρέπει να συμμετέχουμε. Η αναρχία υπάρχει με τα δικά της χαρακτηριστικά, χωρίς να περιμένει επετείους αναζητώντας κοινωνική απεύθυνση, ειδικά τη μέρα που για τον ίδιο λόγο, αριστερές παρατάξεις μαλώνουν για τα τραπεζάκια. Η κοινωνική απεύθυνση για όσους την επιθυμούν επιτυγχάνεται στη καθημερινότητά μας, λέγοντας αλήθειες χωρίς να γίνονται εκπτώσεις και με πράξεις που ενσαρκώνουν τις ιδέες μας.

Αυτό που πιστεύουμε εμείς, είναι πως απ την στιγμή που συμμετέχει η αναρχία στις εκδηλώσεις μνήμης της εξέγερσης του πολυτεχνείου, θα πρέπει να εξελιχθούν και τα προτάγματα και ο τρόπος με τον οποίο διεκδικούνται αυτά. Το πολυτεχνείο ήταν μια εξέγερση, οι εξεγέρσεις ακολουθούνται από επαναστάσεις, όχι πάντα αλλά για να γίνει μια επανάσταση προϋποθέτει να υπάρξουν εξεγέρσεις.

Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε κάτι πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για το αν υπάρχει επαναστατική προοπτική και πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Η Αναρχία είναι ένας δρόμος διαρκούς εξέγερσης ο οποίος περνά τις επαναστάσεις και συνεχίζει. Αν όμως δεν πιστέψουμε στην επανάσταση θα συνεχίσουμε να κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας χωρίς καμία προοπτική γενικότερα.

ΥΓ: Τιμή για πάντα στον Μιχάλη Καλτεζά. Δεν ξεχνάμε Δεν συγχωρούμε.

Αναρχικό Στέκι UTOPIA. A.D

συνέχεια

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρησμό αυτοκινήτου δημοσιοκάφρου του ΣΚΑΪ

Πηγή: Contra Info

“Στο μέτρο που η κοινωνία ονειρέυεται την αναγκαιότητα, γίνεται αναγκαίο το όνειρο.Το θέαμα είναι ο εφιάλτης της αλυσοδεμένης σύγχρονης κοινωνίας, που σε τελευταία ανάλυση εκφράζει μόνο την  επιθυμία της να κοιμηθεί.Το θέαμα είναι ο φύλακας του ύπνου αυτού.”
Γκυ Ντεμπόρ

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού στο αυτοκινήτο του γ.παπαχρήστου κάτω απο το σπίτι του στον άγιο δημήτριο, στις 18/4 τα ξημερώματα.

Ο γ. παπαχρήστος αποτελεί ένα ανθρώπινο σκουπίδι των δημοσιογραφικών κύκλων. Η πορεία του παρόμοια με των ομοίων του. Ενας πολιτικός γυρολόγος που την εκάστοτε χρονική περίοδο καλείται να εξυπηρετήσει τα ανάλογα εξουσιαστικά συμφέροντα ειτέ αυτά είναι πολιτικά είτε οικονομικά, όπως αποδεικνύει η διαδρομή του απο τον “πράσινο” δολ στον νεοφιλελεύθερο σκάι.

Ποιός είναι όμως ο ρόλος του θεσμού του δημοσιογράφου?

Για μας ο δημοσιογράφος αποτελεί ένα ζωτικό κομμάτι ενός ιδεολογικού μηχανισμού των μέσων μαζικής εξαπάτησης, ο οποίος καλείται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου. Η πρακτική τους για να επιτύχουν τα ανωτέρω συμφέροντα είναι η καλλιέργεια φόβου και ο εξωραισμός καταστάσεων,το δε μέσο  τους είναι η παραπλάνηση για την δημιουργία της δικής τους πραγματικότητας. Στην ελληνική “δημοκρατία” που φαινομενικά πρυτανεύει η ελευθερία του λόγου, ο πλουραλισμός των απόψεων ως δια μαγείας δείχνει να κατευθύνεται μονομερώς για την εξυπηρέτηση της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Το αποτέλεσμα είναι η άβουλη “κοινή γνώμη”να άγεται και να φέρεται αναλόγως με την κατεύθυνση των πληροφοριών που διακινούν οι ντελάληδες των μιντιακών κύκλων, αναζητώντας πάντα την ασφάλεια και την ηρεμία στην οποία εδράζεται η δύναμη του κράτους για την επιβολή του καθεστώτος ασφάλειας και όχι μόνο.

Πως όμως το ψέμα μεταφράζεται σε βίωμα και διαμορφώνεται η άποψη της “κοινής γνώμης”?

(περισσότερα…)

συνέχεια

“ΕΝ ΨΥΧΡΩ: περί συγκεντρώσεων, δημοψηφίσματος και συνένοχης δημοκρατίας” από τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

images4

Μερικές φορές είναι χρήσιμο να κρατάς μια απόσταση απ’ τα γεγονότα, πριν μιλήσεις γι’ αυτά. Η αναμονή και ο παγωμένος χρόνος της αιχμαλωσίας στη φυλακή επιταχύνουν, ούτως ή άλλως, την εν ψυχρώ απόσταση από τα γεγονότα. Μια ψύχραιμη απόσταση, σου δίνει τη δυνατότητα να παρατηρήσεις λεπτομέρειες που, συνήθως, αγνοούνται και ισοπεδώνονται από την ορμή της έντασης των εν θερμώ καταστάσεων. Όπως λένε, λοιπόν, συχνά, «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες»…

i) Η άνοδος πριν την πτώση (ή αλλιώς, εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε…)

Οι τελευταίες εβδομάδες στην Ελλάδα είναι ο συμπυκνωμένος χρόνος πολλών ετών διεθνούς οικονομικής κρίσης. Στην Ελλάδα, αυτήν την περίοδο, ο κινητήρας της ιστορίας ανεβάζει στροφές, παράγοντας μία νέα πραγματικότητα σκλαβιάς. Οι αλυσίδες της οικονομίας στραγγαλίζουν, για άλλη μια φορά, τη ζωή, με ακόμα πιο ασφυκτικό τρόπο. Ολόκληρη η ύπαρξή μας συνθλίβεται κάτω από το βάρος των αριθμών της οικονομίας, των μνημονίων, των φόρων, των τραπεζών, της αγοράς, των κανόνων του χρηματοπιστωτικού παιχνιδιού…

Όμως, όπως έχει ξαναγραφτεί, η οικονομία δεν είναι απλά αριθμοί τακτοποιημένοι σε μία σειρά∙ είναι το αποτέλεσμα των ιεραρχικών κοινωνικών σχέσεων, που αποτυπώνεται στη γλώσσα των αριθμών του χρήματος.

Πάμε, λοιπόν, λίγο πιο πίσω στο χρόνο. Γιατί η Ελλάδα, πριν γίνει το κέντρο της κρίσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής μηχανής και το πεδίο δοκιμών των οικονομικών crash tests, είχε ζήσει το δικό της οικονομικό θαύμα.

Από το 1980 και μετά, η ελληνική κοινωνία και η οικονομία της μετασχηματίζονται. Η πολιτική αλλαγή στην εξουσία, με τον ερχομό της σοσιαλδημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους, φέρνει μαζί της τα “δώρα” της οικονομικής ανάπτυξης και των υποσχέσεων της μικροϊδιοκτησίας, της επαγγελματικής καριέρας, του εύκολου χρήματος. Σ’ αυτές τις συνθήκες, αναπτύσσεται η μικροαστική τάξη και τα όνειρά της. Η ελληνική κοινωνία κυνηγάει το δικό της μοντέλο επιτυχίας, αντιγράφοντας τους τρόπους των “ανεπτυγμένων” ευρωπαϊκών χωρών.

Η πτώση του ανατολικού μπλοκ, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, και η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, προκαλούν ένα αχαρτογράφητο πεδίο κοινωνικών αλλαγών. Η Ελλάδα, ως η μόνη καπιταλιστική χώρα των Βαλκανίων, γίνεται η γη της επαγγελίας για εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, που περνάνε τα σύνορα για να γευτούν τον “παράδεισο” της ελευθερίας. Τα σύνορα, όμως, μεταξύ παράδεισου και κόλασης, είναι, συχνά, δυσδιάκριτα.

(περισσότερα…)

συνέχεια

Κριτική στα όσα ειπώθηκαν με αφορμή τα γεγονότα στα Εξάρχεια

Ως Αναρχικοί ξέρουμε καλά ποιον δρόμο έχουμε διαλέξει και σε αυτόν τον
δρόμο η σύγκρουση είναι αναπόσπαστο κομμάτι και εννοείται τασσόμαστε
πλάι σε όσους διαλέγουν αυτό το δρόμο. Με αφορμή τα γεγονότα στα
Εξάρχεια έγινε μεγάλος λόγος για τον αν έπρεπε η δεν έπρεπε να καεί το
περιπολικό και αν έπρεπε η όχι να χτυπηθούν οι μπάτσοι. Για εμάς πάντα
υπάρχει λόγος να χτυπήσεις ένα μπάτσο και να κάψεις ένα περιπολικό. Καλό
είναι οι όποιες ενστάσεις υπάρχουν να γίνονται με τη μορφή κριτικής και
διαλόγου και όχι σαν νταβατζιλίκι. Ίσως κάποιοι να ξεχνούν τον
κατασταλτικό ρόλο των σκυλιών της εξουσίας. Φαίνεται πως κάποιοι με την
προστριβή τους με την κοινωνία κατάφεραν να αλλάξουν οι ίδιοι παρά να
αλλάξουν τη κοινωνία, μιας και αναφέρονται σε αυτή την πράξη
κατηγορώντας, απειλώντας και κάνοντας λόγο για τσάμπα μάγκες. Γνωστή
μικροαστική μπαρούφα που παπαγαλίζουν πίσω από τις οθόνες τους άπραγοι
οι μικροαστοί. Οι μπάτσοι είναι μπάτσοι, είτε με αριστερά είτε με δεξιά
αφεντικά και είναι αυτοί που επηρεάζουν αρνητικά την καθημερινότητά μας.

ΥΓ : Καλό θα ήταν όσοι έχουν ενστάσεις με τέτοιου είδους ενέργειες , στο
μέλλον να βγάζουν κείμενα ποιο ψύχραιμα σκεπτόμενοι και όχι εν βρασμό
ψυχής ( πάντα στα πλαίσια της κριτικής ).

Όσο αναφορά το κείμενο των συντρόφων/σσων από το ΒΟΧ δεν θέλουμε να πούμε περισσότερα καθώς τα κείμενα του Ν. Μαζιώτη και της Ε. Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς μας καλύπτουν.

συνέχεια