Κατηγορία: Αναλύσεις

“Yγειονομικά διαβατήρια” και παραγωγή (υγειονομικής) νομιμοφροσύνης και διαχωρισμών

Με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που κήρυξαν τα κράτη σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη στο όνομα του “πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό”, αξιοποίησαν όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία διαχείρισης πληθυσμού με υγειονομικό πρόσημο, που έχει παραχθεί ιστορικά. Οι καραντίνες, που εφαρμόστηκαν στο μεσαίωνα για την αντιμετώπιση επιδημιών, όπως η πανώλη επανήλθαν τον 19 ο αιώνα για την αντιμετώπιση επιδημιών όπως η χολέρα. Έτσι, την τελευταία δεκαετία του 19 ου αιώνα, και ενώ τα αρμόδια κρατικά επιτελεία ενδυνάμωναν τις προσπάθειες συντονισμού τους μέσα από διεθνή συνέδρια υγιεινής, τα οποία πραγματοποιούνταν σχεδόν κάθε δέκα χρόνια, αναπτύχθηκε η σκέψη για μια αντικατάσταση των παραδοσιακών μηχανισμών υγειονομικού ελέγχου, όπως η καραντίνα. Η σκέψη αφορούσε μια “έξυπνη” τρόπον τινά καραντίνα, που θα ρύθμιζε συνάμα και την οικονομική δραστηριότητα, και σε αυτό το πλαίσιο τέθηκε για πρώτη φορά η ιδέα των “υγειονομικών διαβατηρίων”.1 Ήταν μια εποχή, που οι μέθοδοι ελέγχου των μετακινήσεων του πληθυσμού έθεταν τις βάσεις, πάνω στις οποίες ανέπτυσσαν κοινή δράση οι εξουσίες μεταξύ τους· καθορίζοντας ταυτόχρονα και το πλαίσιο με το οποίο συγκροτούνται οι επιμέρους κρατικοί μηχανισμοί στο εσωτερικό τους. Στις μέρες μας, φαίνεται να συντελείται μια αντίστοιχη διαδικασία ανασυγκρότησης των επιμέρους κρατικών οντοτήτων, σε μια πολυεπίπεδη και ριζική διαδικασία αναδιάρθρωσης (τουλάχιστον) στον δυτικό κόσμο· κι όταν το κράτος μετασχηματίζεται, οι υγειονομικές περιφράξεις είναι αναγκαίες. Και σε αυτή τη διαδικασία, τα “υγειονομικά διαβατήρια” λειτουργούν ως συστήματα, με τα οποία καταγράφεται η κοινωνική κινητικότητα, με τα οποία κατασκευάζονται νέες ταυτότητες, κατηγοριοποιήσεις και διαχωρισμοί και με τα οποία εν τέλει παράγονται νέες μορφές υποκειμενικότητας και νομιμοφροσύνης.

Έχοντας πάρει φόρα από την εμπέδωση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, σύσσωμες οι εξουσίες του δυτικού κόσμου φαίνονται αποφασισμένες να εκμεταλλευτούν την παρακαταθήκη απ’ την επιβολή ιστορικά αδιανόητων απαγορεύσεων στους πληθυσμούς, οι οποίοι τείνουν να εξοικειωθούν με την ιδέα ότι πρέπει να δίνουν λογαριασμό στο κράτος για κάθε τους κίνηση. Το ότι σε αυτή τη φάση οι εξουσίες έχουνε σαν όχημα τον εκβιασμό του έμμεσου ή δια νόμου υποχρεωτικού εμβολιασμού –μάλιστα με προϊόντα βιοτεχνολογίας, και παρά τα ποικίλα φιάσκο των εμβολιαστικών εκστρατειών του παρελθόντος, όπως το 1976 ή το 2009– 2 δείχνει όχι μόνο πολιτικό ρίσκο αλλά και θράσος. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του γεγονότος είναι ότι μπορεί να κατέχουν την πρωτοβουλία κινήσεων, η κατάσταση όμως συνολικά εξακολουθεί να παραμένει ρευστή.

Με τη χρησιμοποίηση ενός υγειονομικού οχήματος ως μοχλού πίεσης, οι δυτικές εξουσίες αναδιαμορφώνουν ριζικά τους όρους με τους οποίους συγκροτούνται οι πολιτικές κοινότητες. Στη γέννηση των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών καθορίστηκε ως προϋπόθεση του να είσαι άνθρωπος, το να είσαι πολίτης. Η παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων όρισε τη σύναψη ενός κοινωνικού συμβολαίου κι έκτοτε η ιδιότητα του πολίτη επεκτάθηκε πολιτικά και κοινωνικά. Στα σημερινά δυτικά καθεστώτα φιλελεύθερων δημοκρατιών η ιδιότητα του πολίτη συνδέεται με βιολογικούς όρους και καθοδηγητική αρχή των πολιτικών κοινοτήτων γίνεται η συμμόρφωση με υγειονομικές υποδείξεις και πρωτόκολλα, η εν-σωμάτωση προληπτικών ιατρικών πράξεων. Προκειμένου όμως να νομιμοποιηθούν ιδεολογικά οι νέες, υγειονομικού τύπου, περιφράξεις και ταξικότητες, που προϋποθέτουν μια βίαιη χάραξη του ορίου μεταξύ των συμφερόντων του ατόμου και των συμφερόντων της κοινότητας, είναι αναγκαία μια επίκληση στο ανθρωπιστικό πρόσχημα της φροντίδας της κοινότητας, επίκληση που εργαλειακά στοχεύει στην απόσπαση συναινέσεων και στην κατασκευή μηχανισμών ενοχοποίησης για τα κομμάτια του πληθυσμού που δεν πειθαρχούν.3

Είναι τέτοια η αντιστροφή των όρων στην κυρίαρχη προπαγανδιστική φαρέτρα, που η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης διαστρέφεται ολοκληρωτικά προκειμένου να σηματοδοτήσει πρακτικές κοινωνικού αυτοματισμού, στιγματισμού και κανιβαλισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δυτικά κράτη με τη βοήθεια όλου του επίσημου ή ανεπίσημου επιτελείου τους (των ειδικών τους, των δημοσιογράφων και των λοιπών διαμεσολαβητικών μηχανισμών από τη βιομηχανία της κουλτούρας και του εμπορεύματος, που θεωρούν ότι κερδίζουν “πηγαίνοντας με το ρεύμα”) επιχειρούν να αποφασίσουν με ποιους όρους θα έχει αξία η ζωή, αναπαράγοντας δυναμικά τη δυνατότητά τους να θεσπίζουν νέα κριτήρια για την πρόσβαση των ατόμων στις ποικίλες κοινωνικές υπηρεσίες και για τη συμμετοχή τους στην δημόσια ζωή.

Τα “υγειονομικά διαβατήρια” όντας συνέχεια των εξευτελιστικών βεβαιώσεων μετακίνησης και sms κι έχοντας την πρόθεση να λειτουργήσουν ως συστήματα χορήγησης αδειών για ένα πλήθος δραστηριοτήτων, που έχουν να κάνουν με την κοινωνική ζωή των ανθρώπων, αποτελούν μια de facto έκφραση της εξουσίας, που πιστοποιεί την ικανότητα της ιδιότητας του πολίτη – όπως άλλωστε και κάθε διαβατήριο. Αποτελούν δηλαδή το απόλυτο έγγραφο της νέας ιατρικής αστυνομίας, με βάση το οποίο διαμορφώνονται νέες ζώνες αποκλεισμού και νέες ζώνες ευνοϊκής μεταχείρισης. Κατασκευάζονται έτσι νέα μέτρα εξαρτήσεων κι ελέγχου του πληθυσμού κι άρα παράγονται νέοι τύποι νομιμότητας.

Μέσω μάλιστα του συστήματος ποινών κι ανταμοιβών/κινήτρων/ προνομίων (που παραπέμπει είτε στο σύστημα κοινωνικής αξιολόγησης και βαθμολόγησης των πολιτών, που εφαρμόζεται στην Κίνα εδώ και περίπου μια δεκαετία, είτε στα συστήματα πιστοληπτικής αξιολόγησης κι ανταποδοτικού οφέλους που εφαρμόζονται σε δυτικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς όπως τράπεζες κι ασφαλιστικές εταιρείες), τα “υγειονομικά διαβατήρια” φαίνεται να έχουν μια επιπρόσθετη πολιτική λειτουργία. Καθώς επιχειρείται με όλα τα μέσα –οικονομικά, ηθικά, νομικά, κτλ.– ο καθορισμός της συμπεριφοράς του πληθυσμού ανάλογα με το βαθμό συμμόρφωσής του προς το κράτος (και την εκάστοτε αφήγησή του), τείνει να μετατοπίζεται το πεδίο που ορίζει τι είναι νόμιμο και τι είναι παράνομο. Η νομιμοφροσύνη παράγεται άμεσα από την κρατική εξουσία, πριμοδοτώντας συμπεριφορές που πρέπει διαρκώς να ικανοποιούν, να υποτάσσονται πλήρως και να μην αμφισβητούν το κράτος και την επιβολή του, επί των ζωών των υπηκόων του.

Αν μη τι άλλο, ζούμε σε ενδιαφέροντα διδακτικούς καιρούς…

  1. Η ιδέα είχε γαλλική προέλευση (“passeport sanitaire”) αλλά δεν έτυχε γενικής αποδοχής. Υποστηρίχτηκε από ένα μόνιμο μέλος της γαλλικής αντιπροσωπείας στα διεθνή συνέδρια υγιεινής, τον καθηγητή υγιεινής Adrien Proust (πατέρα του συγγραφέα Marcel). Ο A. Proust και πολλοί σύγχρονοί του, υποστήριζαν την αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης μιας νέας μορφής παγκόσμιας υπευθυνότητας, στην οποία θα πρέπει να συνεργαστούν τα διαφορετικά έθνη-κράτη κι οι αυτοκρατορίες με την επιστήμη προκειμένου να θεσπίσουν κοινά υγειονομικά πρωτόκολλα.
  2. Τον Ιανουάριο του 1976 σε μια στρατιωτική βάση του New Jersey εντοπίστηκαν συμπτώματα γρίπης. Το στέλεχος του ιού προσδιορίστηκε μετά από ένα μήνα ως H1N1 (γρίπη των χοίρων). Αν και έμοιαζε γενετικά (δηλαδή στα επιφανειακά αντιγόνα) με τη λεγόμενη ισπανική γρίπη του 1918, ανιχνεύτηκαν συμπτώματα σε 230 στρατιώτες, ένας εκ των οποίων πέθανε. Παρ’ όλ’ αυτά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε το Μάρτιο ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εμβολιασμού που θα κάλυπτε 210 εκατομμύρια αμερικανούς (η καμπάνια καλούσε για την ανοσοποίηση “κάθε άνδρα, κάθε γυναίκας και κάθε παιδιού στην Αμερική”). Γι’ αυτό το λόγο μέσα στο καλοκαίρι ρυθμίστηκαν ζητήματα, που είχαν να κάνουν με τη νομοθεσία αποζημιώσεων για την εξασφάλιση συνεργασιών με τις φαρμακευτικές εταιρείες, μιας και η Αμερικάνικη Ασφαλιστική Ένωση είχε ανακοινώσει ότι δεν θα καλύψει την ευθύνη για το εμβόλιο. Το αμερικάνικο Κογκρέσο διέθεσε τελικά 135 εκατομμύρια δολάρια για την εφαρμογή του εμβολιαστικού προγράμματος κι η έναρξη της διάθεσης του εμβολίου έγινε τον Οκτώβρη. Σε μικρό διάστημα 3 άνθρωποι που εμβολιάστηκαν, πέθαναν από καρδιακή προσβολή. Από το Δεκέμβρη κι ενώ η διάθεση του εμβολίου πραγματοποιούνταν και σε παιδιά, άρχισαν να εμφανίζονται σε εμβολιασμένους ανθρώπους σύνδρομα μιας σπάνιας αλλά σοβαρής αυτοάνοσης διαταραχής, που προκαλεί μυϊκή αδυναμία, παράλυση, ακόμα και θάνατο: το σύνδρομο Guillain–Barré. Κι ενώ η έκρηξη της επιδημίας (ανάλογης με το 1918) ποτέ δεν πήρε σάρκα και οστά, μέσα στις 6 βδομάδες που διήρκησε τελικά το εμβολιαστικό πρόγραμμα, οι επιβεβαιωμένες περιπτώσεις αυτού του συνδρόμου σε εμβολιασμένο πληθυσμό (45 εκατομμύρια) ήταν περίπου 500 άτομα (κυρίως νέοι). Έκτοτε, η πιθανή σχέση όλων των εμβολίων κατά της γρίπης με αυτό το σύνδρομο, αποτέλεσε σημείο επιστημονικής διαμάχης. Το φιάσκο της εμβολιαστικής εκστρατείας κατά της γρίπης των χοίρων (H1N1) το 2009- 2010 δεν είχε να κάνει μόνο με ιατρικές παρενέργειες (εκτός από τα 1300 διαπιστωμένα περιστατικά ναρκοληψίας υπάρχει και μια μελέτη –του CDS– που καταγράφει μια μικρή αύξηση του ποσοστού του συνδρόμου Guillain–Barré σε εμβολιασμένους) αλλά και με οικονομικά δεδομένα, κάτι που έβαλε το λιθαράκι στην αιφνίδια λήξη της “πανδημίας” από τον ΠΟΥ. Στα ελληνικά δεδομένα, το καλοκαίρι του 2009 ο υπουργός υγείας της ΝΔ (Δ. Αβραμόπουλος) εισηγήθηκε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλου του πληθυσμού ενώ το Νοέμβριο, η υπουργός υγείας του ΠΑΣΟΚ (Μ. Ξενογιαννακοπούλου) κάνοντας κι η ίδια το εμβόλιο έλαβε ενεργά μέρος στην εμβολιαστική εκστρατεία, μήπως κι αντιστρέψει την απροθυμία του γενικού πληθυσμού ή των υγειονομικών (η συντριπτική πλειοψηφία, ιδίως των νοσηλευτών, αρνείται να εμβολιαστεί). Τελικά, τον Ιανουάριο του 2010 η υπουργός έκανε προσπάθειες για την ακύρωση της παραγγελίας των 12 εκατομμυρίων δόσεων…
  3. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του υπουργού επικρατείας Γεραπετρίτη στα πλαίσια του διαδικτυακού συνεδρίου που διοργάνωσε η “Πρωτοβουλία 1821-2021” τον Γενάρη του 2021 με θέμα “Επιδημίες: Μια διαχρονική απειλή, μια πρόκληση για το μέλλον” κι είχε στις 28/1/2021 ως νομική θεματική ενότητα την ομιλία “Πανδημία, θεμελιώδη δικαιώματα και δημοκρατία – Η πρόκληση του εμβολιασμού”. Ο Γεραπετρίτης υποστήριξε ότι η υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών, πρέπει να βάλει ένα τέλος στο φιλελεύθερο παραδοσιακό μοντέλο των ατομικών δικαιωμάτων και να εισάγει δικαιώματα κοινωνικής αλληλεγγύης και φροντίδας της κοινότητας. Μάλιστα ανέτρεξε και σε δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ του 1905 περί της υποχρεωτικότητας των εμβολίων κατά της ευλογιάς, σύμφωνα με την οποία το χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι εμποτισμένο μέσα στα ατομικά δικαιώματα ως εγγενές συστατικό.

πολιτικές συνελεύσεις ενάντια στην κανονικότητα

https://posiek.noblogs.org/

συνέχεια

Το Καραβάνι των Ζαπατίστας και ο ινδιάνικος ψυχισμός

Το Καραβάνι των Ζαπατίστας και ο ινδιάνικος ψυχισμός

Zapatista1

ντός του Ιουνίου κατέφθασε στις ακτές του Βίγκο στη Γαλικία Ισπανίας η πρώτη αποστολή Ζαπατίστας στην Ευρώπη, στα πλαίσια της προγραμματισμένης δράσης «Καραβάνι των Ζαπατίστας». Η συγκεκριμένη δράση ανακοινώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο 2020, εν μέσω της πανδημίας, όταν ο EZLN δήλωνε: «αρκετές αντιπροσωπείες Ζαπατίστας, άνδρες, γυναίκες και άλλοι που έχουν το χρώμα της γης μας, θα βγουν για να ταξιδέψουν στον κόσμο, να περπατήσουν ή να πλεύσουν προς μακρινά εδάφη, θάλασσες και ουρανούς, αναζητώντας όχι την διαφορά, όχι την ανωτερότητα, όχι τη σύγκρουση, ούτε βέβαια την συγχώρεση και τον οίκτο. Θα πάμε και θα βρούμε αυτό που μας κάνει ίσους».

Θα ταξιδέψουν, λοιπόν, σε όλο τον κόσμο και η Ευρώπη αποτελεί τον πρώτο τους προορισμό. Όπως έχουν δηλώσει, θα επισκεφθούν αρκετές περιοχές του ευρωπαϊκού χώρου, αυτόχθονες, κινήματα και δράσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι επισκέψεις τους θα είναι αντικατοπτρισμός δικών τους καταστάσεων, όπως εκείνοι τις βιώνουν στις επαρχίες τους. Για παράδειγμα, έχει γίνει γνωστό ότι θα συναντηθούν με τους αυτόχθονες Σάμι, που διαχρονικά εκτρέφουν και βόσκουν τάρανδους, και που το έδαφός τους βρίσκεται μεταξύ Σκανδιναβίας και Ρωσίας. Οι Σάμι αντιστέκονται σήμερα στην απαλλοτρίωση και τη ρύπανση που προκαλούν τα ορυχεία, η κατασκευή του Αρκτικού Τρένου αλλά και τα αιολικά πάρκα.

Ο προγραμματισμός του συγκεκριμένου καραβανιού δεν γίνεται τυχαία αυτή την περίοδο. Αντίθετα, με τη νέα κυβέρνηση που έχει σχηματιστεί στο Μεξικό, ο τρόπος καταστολής των Ζαπατίστας έχει εμπλουτιστεί και αναβαθμιστεί από την κυριαρχία. Θεωρούμε ότι έχει φθάσει η στιγμή που η ελίτ πραγματοποιεί ολομέτωπη επίθεση στους ιθαγενείς και αυτή δεν είναι μονάχα στρατιωτικού ή παραστρατιωτικού τύπου, αλλά κυρίως πολιτισμική. Είναι η επίθεση του Πολιτισμού στην ιθαγενική κουλτούρα. Είναι εκείνο το ύπουλο, υποχθόνιο και συχνά επίμονα διεισδυτικό life style που καταφέρνει να αλώσει και τα πιο ψηλά και απόρθητα τείχη. Και αυτό δεν γίνεται με τα όπλα και τη βία αλλά με το χρήμα και την υποσχετική για πλούτο. Από αυτό-παραγωγούς σε συλλογικά και κοινοτικά σχήματα να μετατραπούν σε ατομικούς-ιδιοτελείς καταναλωτές. Σε δούλους της κυριαρχίας δηλαδή. Αυτό δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι δεν παραμένει παρούσα η παραστρατιωτική δράση και οι δολοφονίες, το αντίθετο μάλιστα. Υπάρχουν περίοδοι όξυνσης της κρατικής/παρακρατικής καταστολής, αλλά μαζί με αυτή τη δράση αναπτύσσεται μεθοδικά και με σχέδιο η αλλοίωση βασικών δομικών αξιακών χαρακτηριστικών των ιθαγενών κοινοτήτων. Οι δολοφονίες παραπάνω από είκοσι ιθαγενών, τα τελευταία δύο χρόνια, οι καταστροφές των χωριών, οι απαγωγές και το κάψιμο γεωργικών εκτάσεων αποτελούν το στρατιωτικό βραχίονα της απόπειρας πολιτικής-πολιτισμικής διείσδυσης στις ζαπατιστικές και ιθαγενικές κοινότητες.

Για τη μεξικανική εξουσία ίσως φαντάζουν ώριμες οι συνθήκες γι’ αυτή την επίθεση της μετάβασης. Η κρατική διαχείριση βρίσκεται στα χέρια του κεντροαριστερού Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, ο οποίος έχει ως αφήγημα τον 4ο Μετασχηματισμό του Μεξικού, ενός μετασχηματισμού που σημαίνει επιβολή ενός μείγματος «οικονομικής ανάπτυξης» και «ασφάλειας». Εκλέχθηκε για πρώτη φορά, από την εποχή της Μεξικάνικης Επανάστασης, ως μη υποψήφιος του PRI, του κυρίαρχου καθεστωτικού κόμματος, έχοντας ευρεία υποστήριξη και συναίνεση. Επί πλέον, διατηρεί την πλειοψηφία στην Βουλή και τη Γερουσία. Όλα τα δεδομένα, λοιπόν, επιτρέπουν και συνηγορούν συνάμα στην άσκηση διαχειριστικής πολιτικής με ατζέντα, πρότζεκτς και «μεταρρυθμίσεις» που το παλιό φθαρμένο καθεστώς δεν θα μπορούσε αποτελεσματικά να φέρει εις πέρας.

Zapatista2

Μια λαίλαπα ιδιωτικοποιήσεων και μεγάλων περιβαλλοντοκτόνων κατασκευαστικών έργων βρίσκεται, λοιπόν, εν εξελίξει. Και ποια είναι αυτά; Η κατασκευή του περίφημου Τραίνου των Μάγια, και της σιδηροδρομικής γραμμής 1.500 χιλιομέτρων που έχει σχεδιαστεί να διασχίσει διάφορα μέρη της χερσονήσου Γιουκατάν, όπου βρίσκεται και το θέρετρο Κανκούν, προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή, εισβολή σε «παρθένα» οικοσυστήματα και επηρεάζοντας τον τρόπο ζωής των ντόπιων κατοίκων. Όλα αυτά για την ανάπτυξη του τουρισμού, που όπως πολύ καλά γνωρίζουμε και στον ελλαδικό χώρο, είναι εκείνος ο τομέας οικονομικής δραστηριότητας που επιδρά διαλυτικά στις τοπικές οικονομικές κοινότητες και μετατρέπει τους συν-τρόφους σε «κυνηγούς» του «εύκολου κέρδους».

Έχει αξία να επισημανθεί ότι ο Ομπραδόρ υποσχόταν προεκλογικά ότι στην περιοχή της Τσιάπας δεν θα κατασκευαστούν τα περίφημα «μέγα έργα», που περιλαμβάνουν το Τραίνο των Μάγια, αυτοκινητόδρομους και δενδροφυτεύσεις της ζούγκλας Λακανόντα, φράγματα και εξορύξεις. Εννοείται ότι πράττει τα ακριβώς αντίθετα. Οι περίφημες δεντροφυτεύσεις στη ζούγκλα είναι ένα πρόγραμμα που φέρει την ονομασία «Sembrando Vida» –«Φυτεύοντας Ζωή». Ουσιαστικά επιδιώκει να μετατρέψει σε αγρότες συγκεκριμένων καλλιεργειών 12.000 ιθαγενείς παρεμβαίνοντας στην τόσο σημαντική βιοποικιλότητα, η οποία ως γνωστόν αποτελεί αποτελεσματική ασπίδα στην εξάπλωση πανδημιών και στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Παρ’ όλα αυτά, οι διεθνείς φωστήρες χρηματοδοτούν και προωθούν τα συγκεκριμένα projects. Το χρήμα που προσφέρεται ως δούρειος ίππος της εξαγοράς των ιθαγενών ανέρχεται στο καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 400 δολαρίων/μήνα. Βιάζουν, λοιπόν, τη ζούγκλα με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα, τους κατοίκους της, για να μετατραπεί αρχικά σε μια αγροτική έκταση και, πιθανόν, μετά από χρόνια σε μια ακόμη πιο επικερδής εξόρυξη.

Βρισκόμαστε σίγουρα στα χαρακώματα ενός ιδεολογικού και οικονομικού πολέμου. Ο Ομπραδόρ και η μεξικανική κυριαρχία –και όχι μόνο αυτή– προσπαθεί να τους αλώσει «αγοράζοντας» τους. Σε μια χώρα όπου οι συμμορίες, το ναρκεμπόριο, η βία αποτελούν βασικές συνιστώσες της καθημερινότητας, η πολιτικο-οικονομική ελίτ ασχολείται με επιμονή στη διάλυση του Ζαπατίστικου τρόπου οργάνωσης των δομών τους. Είναι το «κακό σπυρί» για τη μεξικανική κυριαρχία, ανεξαρτήτως των ιδεολογικοπολιτικών αναφορών ή διαφορών που έχει κάποιος μαζί τους. Ο Ομπραδόρ, σαν φτηνός ηθοποιός, δήλωσε στα πλαίσια μιας εκδήλωσης, τον περασμένο Μάιο: «Ζητούμε συγγνώμη από την φυλή των Μάγια για τις τρομερές κακοποιήσεις που διαπράχθηκαν από άτομα και εθνικές και ξένες δυνάμεις κατά τη διάρκεια της Κονκίστα, τους τρεις αιώνες αποικιοκρατίας και τους δύο αιώνες του ανεξάρτητου Μεξικού». Και λίγα λεπτά μετά τη συγγνώμη του μίλησε για την ανάγκη κατασκευής του Τραίνου των Μάγια. Μαστίγιο και καρότο για τον εκπολιτισμό…

Zapatista3

Σε αυτό το σημείο έχει ενδιαφέρον να γίνει μια μικρή αναφορά στον ινδιάνικο ψυχισμό των ιθαγενών της μεξικάνικης επικράτειας. Η εξέγερση της πρωτοχρονιάς του 1994 στην επαρχία Τσιάπας από τους Ζαπατίστας ήταν αποτέλεσμα διεργασιών τριών δεκαετιών περίπου. Σε ένα εύρος που καταλάμβανε από τις ριζοσπαστικές καθολικές τάσεις –της λεγόμενης θεολογίας της Απελευθέρωσης– μέχρι τον σχηματισμό μικρών αντάρτικων ομάδων από άτομα που συμμετείχαν στα γεγονότα του μεξικάνικου 1968. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας Μιχάλης Μεντίνης στο βιβλίο του «Κριτική Εισαγωγή στην Κοινωνική Ψυχολογία», Εκδ. Επίκεντρο: «ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι πρώτες αντάρτικες ομάδες κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες, στην προσπάθειά τους να εξεγείρουν τους ντόπιους πληθυσμούς, ήταν πως οι Ινδιάνοι δεν προσχωρούσαν στις τάξεις τους και σπάνια υιοθετούσαν τις πρακτικές τους και τη μαρξιστική σκέψη –παρά τις συνθήκες ανείπωτης φτώχιας μέσα στις οποίες ζούσαν. Η ελλιπής κατανόηση του ινδιάνικου ψυχισμού δεν επέτρεπε στους αντάρτες να δουν πως η από έξω επιβολή σχημάτων και ιδεών ξένων προς την κοσμοαντίληψή τους δεν θα μπορούσε να ριζώσει έτσι απλά στον ινδιάνικο ψυχοχρονότοπο. Μόνο όταν οι ομάδες ανταρτών που έφτασαν στην Τσιάπας τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησαν να μελετούν πιο προσεκτικά τον ινδιάνικο εαυτό μέσα στον ιστορικό και κοινωνικό του χρονότοπο, έγινε δυνατή η σταδιακή (επι)κοινωνία μεταξύ των ανταρτών και των Ινδιάνων, η οποία αποκρυσταλλώθηκε στη δημιουργία του EZLN και την εξέγερση του 1994». Οι συγκεκριμένες απόψεις έρχονται να μάς θυμίσουν και την αποτυχία του Τσε Γκεβάρα να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ιθαγενών της Λ. Αμερικής με την τραγική για τον ίδιο κατάληξη. Η επιβολή ενός από τα έξω σχεδίου καθ’ όλα ερμηνευτικού απέδειξε ότι αυτό δεν μπορεί –και ορθά– να γίνει αντιληπτό και αποδεκτό. Η απόρριψη από την άλλη πλευρά, από τον «πολιτισμένο» επαναστάτη, του ψυχισμού και των αντιλήψεων –σαμανικών, μαγικών, ναγκουαλιστικών– του ιθαγενή, εκτός από μια υπεροπτική στάση, σίγουρα εμφανίζει στοιχεία εξουσιαστικής οπτικής.

Ο υποδιοικητής Marcos, παρ’ ότι μη ιθαγενής και «πολιτισμένος» αντιλήφθηκε «ότι η κατανόηση τόσο των μύθων των Ινδιάνων όσο και των γλωσσικών ιδιαιτεροτήτων τους παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία σχέσεων μεταξύ ανταρτών και Ινδιάνων. Με απλά λόγια, αυτό που οι αντάρτες έκαναν ήταν μία νοητική τοποθέτηση του ινδιάνικου ψυχισμού η οποία επέτρεψε να δημιουργηθούν σημεία επικοινωνίας τα οποία οδήγησαν σε ριζικές αλλαγές, τόσο για τους αντάρτες όσο και για τους Ινδιάνους». Το γεγονός ότι οι ινδιάνικες κοινότητες βρίσκονται εδώ και πάνω από πέντε δεκαετίες σε μία διεργασία ριζικής κοινωνικοπολιτικής αλλαγής μάς προκαλεί να τους μελετήσουμε σε βάθος, όχι μέσα σε μια στενή πολιτική ορολογία αλλά σε επίπεδα που άπτονται της λεγόμενης κοινωνικής ψυχολογίας. Ο «ινδιάνικος εαυτός», λοιπόν, δεν μπορεί να περιοριστεί στο «εσωτερικό» ενός μεμονωμένου ατόμου, αλλά μπορεί να κατανοηθεί μόνο ως «κάτι» που εκτείνεται μέσα στο κοινωνικό και τη φύση. Το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό του ινδιάνικου ψυχισμού είναι το nagual. Και όπως υποστηρίζει ο Taussig Μ. στο βιβλίο του Defacement, Stanford University press (1999), «το κράτος επιχειρεί πάντα να απαλλοτριώσει τη δύναμη του nagual και της μαγείας προκειμένου να ελέγξει τη μεταμόρφωση, να λειάνει τη δυναμική του ψυχοκοινωνικού γίγνεσθαι και να αναγάγει τη σχέση ατόμου και nagual σε μία απλή τοτεμική ή συμβολική αντιστοιχία: «εξ ου και η μετάβαση από τη μιμητική πραγματικότητα, από το ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ το ζώο, στην ποιητική, τη μεταφορική πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι σαν το ζώο, και ειδικά ο άνθρωπος έχει μέσα του το ζώο» .

Είναι φανερό και εύκολα αντιληπτό ότι η εξωγενής βοήθεια και αλληλεγγύη προς ιθαγενείς ομάδες προϋποθέτει βαθιά γνώση και υψηλά επίπεδα κατανόησης της λειτουργίας μιας κοινωνικής δομής που οι συμπαγείς πυλώνες της φέρουν στοιχεία μεταφυσικής και φαντασιακού. Δύσκολα ερμηνευμένα και αποδεκτά από τον ορθό πολιτικό λόγο του «δυτικού» ανθρώπου. Είναι μια ευκαιρία επ’ αφορμής του «ιδεολογικού» πολιτισμικού πολέμου που δέχονται αυτή τη στιγμή οι Ζαπατίστας να διευρυνθούν τα μονοπάτια σκέψης στον ορίζοντα. Ειδικά σήμερα που ο κάθε άνθρωπος έχει να αντιμετωπίσει και μια ακόμη επίθεση, εκείνη της ολοκληρωτικά κυρίαρχης Τεχνοεπιστήμης.

Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 217, Ιούλιος – Αύγουστος 2021

ΠΗΓΗ: ANARCHY PRESS

συνέχεια

Ενάντια Στον Βιο-τεχνολογικό Έλεγχο Και Το Υγειονομικό Απαρτχάιντ

Η αντιμετώπιση της πανδημίας από τα κράτη παγκοσμίως αποδείχτηκε δολοφονική, δείχνοντας για ακόμη μια φορά τον ξεκάθαρο ρόλο των κρατών και τη φύση των καπιταλιστικών και εξουσιαστικών μηχανισμών. Είναι γνωστό πως όπως κάθε κρίση έτσι και η πανδημία πλήττει κυρίως την κοινωνική βάση, ενώ όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη θα αυξάνεται λεηλατώντας τη φύση, καταστρέφοντας αρχέγονα δάση, νέες πανδημίες θα εμφανίζονται.

Η διαχείριση της πανδημίας, από υγειονομική κρίση, μετατράπηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε ζήτημα καταστολής, επιβολής και ελέγχου, μιας και η επίδειξη δύναμης ήταν το μοναδικό πολιτικό θέμα της κυβέρνησης μέσα σε μια γενικευμένη κρίση.

Οι χιλιάδες νεκροί από την πανδημία δικαιολόγησαν τον εγκλεισμό, που με τη σειρά του έφερε νέες παρενέργειες (κατάθλιψη, αυτοκτονίες, ενδοοικογενειακή βία, χρήση ναρκωτικών κτλ). Παράλληλα το κράτος και το κεφάλαιο άρπαξαν την ευκαιρία για ιδιωτικοποίηση της υγείας, υποβαθμίζοντας το δημόσιο σύστημα υγείας ακόμη περισσότερο εξαγγέλλοντας μάλιστα μέχρι και κλείσιμο κάποιων νοσοκομείων. Αυξήθηκε η καταστολή, ψηφίστηκαν φασιστικοί νόμοι εν μέσω lockdown (περιβαλλοντικό, εκπαιδευτικό, εργασιακό, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, ιδιωτικοποίηση νερού κτλ). Η ψηφιοποίηση της καθημερινότητας, αντικατέστησε τις διαπροσωπικές σχέσεις με τον φόβο του ιού, δίνοντας στο κεφάλαιο νέες ευκαιρίες και πεδία δραστηριοποίησης με λιγότερο κόστος, ενώ στο κράτος έδωσε την ευκαιρία για την ενδυνάμωση και τον εκσυγχρονισμό της καταστολής και του ελέγχου. Νέες εφαρμογές επιβάλλονται εντέχνως για τα “έξυπνα” κινητά με την δικαιολογία της διευκόλυνσης και του κορωνοϊού. Έξυπνες συσκευές για όλο και περισσότερους χαζούς ανθρώπους.

Στο όνομα της κοινωνικής αλληλεγγύης και αφού πρώτα δοκιμάστηκε το παραμύθι περί “ατομικής ευθύνης” και κατά συνέπεια με βάση την “θεωρία” τους, αυτό της κοινωνικής αποξένωσης και αποστασιοποίησης, σειρά παίρνει η καμπάνια για τον εμβολιασμό του πληθυσμού με το ειρωνικό όνομα “ επιχείρηση ελευθερία ”.

Τα καθάρματα της νέας δημοκρατίας μας έχουν συνηθίσει σε ειρωνικά ονόματα όπως την περίοδο κυβέρνησης Σαμαρά, όπου οι επιχειρήσεις σκούπα εναντίον μεταναστών ονομάστηκαν “Ξένιος Ζευς”, ενώ το τότε νομοσχέδιο για συγχώνευση και κατάργηση τμημάτων και σχολών του πανεπιστημίου ονομάστηκε σχέδιο “Αθηνά”

Όπως το lockdown, έτσι και το εμβόλιο λειτουργεί για το κράτος ως εργαλείο αντιμετώπισης της πανδημίας, ενώ καμία συζήτηση δεν γίνετε για την δημιουργία και χορήγηση φαρμάκων η για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, αντίθετα όπως προαναφέραμε γίνεται λόγος για μύωση τον νοσοκομείων. Το στοίχημα για την κυβέρνηση είναι η επαναφορά στην καπιταλιστική κανονικότητα. Τα εμβόλια λοιπόν είναι τα χρησιμότερα εργαλεία στη προσπάθεια επαναφοράς και όποιοι δεν θα πειθαρχούν θα αποκλείονται από τα κοινά, ενώ θα έρχονται αντιμέτωποι με απολύσεις και κάθε είδους νοσηρούς περιορισμούς. Ο φασισμός σε όλο του το μεγαλείο, lockdown: “κλειστείτε σπίτια σας ή ψοφήστε”, εμβόλια: “εμβολιασμένοι η αποβράσματα”.

Σχετικά λοιπόν με τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού υπάρχουν πολλές και λογικές αμφιβολίες (παρενέργειες, αποτελεσματικότητά, συχνότητα, τεχνητό mRNA – κάτι που ξεφεύγει ακόμα και τα επίσημα θεσμοθετημένα στάδια και πρωτόκολλα πειραματικών δοκιμών) ενώ παράλληλα διακυβεύονται δισεκατομμύρια για τις φαρμακευτικές βιομηχανίες. Κρατάμε μικρό καλάθι όταν μας λένε να εμβολιαστούμε για το καλό μας και το καλό της κοινωνίας. Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε καχύποπτοι και δύσπιστοι όταν βλέπουμε να χορηγείται, ακόμα και να επιβάλλεται, ένα φαρμακευτικό σκεύασμα σε όλο τον κόσμο, παρόλο που βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο, ειδικά όταν κατασκευάζεται από εταιρίες οι οποίες έχουν παραπεμφθεί στο δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε τριτοκοσμικές χώρες, με πειραματικά εμβόλια και διασπορά ασθενειών. Κρατάμε αποστάσεις από όποιον μας πιέζει να γίνουμε πειραματόζωα.

Το ζήτημα της υγειονομικής υποχρεωτικότητας, έμμεσα ή άμεσα γεννά νέες διακρίσεις, ανασυγκροτεί τις σταθερές που υπάρχουν ως αναφορά το ανθρώπινο σώμα ακόμη και τη συμμετοχή του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο. Ο έλεγχος για τη πρόσβαρη και τη μετακίνηση θα γίνετε πλέων μέσω των ψηφιακών υγειονομικών πιστοποιητικών- διαβατηρίων (ούτε λόγος για προσωπικά δεδομένα) και οι αποκλίνουσες συμπεριφορές θα τιμωρούνται με αποκλεισμούς.

Ένα υγειονομικό απαρτχάιντ γεννιέται και συζητήσεις κυβερνητικών στελεχών για το ποιοι θα ‘ναι οι αποτελεσματικότεροι τρόποι διαχωρισμού των εμβολιασμένων από τους ανεμβολίαστους δίνουν και παίρνουν. Δρομολόγια στα ΜΜΜ μόνο για εμβολιασμένους, αποκλεισμός των ανεμβολίαστων από κλειστούς χώρους όπως τους χώρους εστίασης Covid Free που ξεκίνησε να ισχύει, ακόμα και αποκλεισμούς από τα Super Market θέλει να επιβάλλει η πιο φασιστική διακυβέρνηση της χώρας μετά την Χούντα. Ίσως αυτά να συζητούσε όλος αυτός ο φασιστικός συρφετός που μαζεύτηκε για να κάνει το φεστιβάλ δημοκρατίας!

Η κυβέρνηση όμως προσπαθεί και να πείσει υποτίθεται τον κόσμο να εμβολιαστεί, οι δωροδοκίες των 150 ευρώ για τους νέους είναι ένα από τα παραδείγματα της ολοένα και μεγαλύτερης πνευματικής οπισθοδρόμησης της κοινωνίας (νέοι που πείστηκαν και ποζάρουν στα social media εμβολιασμένοι περιμένοντας το 150αρι ), ενώ ένα άλλο αποτέλεσμα της κοινωνικής οπισθοδρόμησης είναι η ενδυνάμωση των συνωμοσιολογικών κύκλων και η επανεμφάνιση στο δημόσιο χώρο φασιστών, θρησκόληπτων, εθνικιστών κτλ που έχουν καπελώσει με την βοήθεια και των ΜΜΕ όσες αντιδράσεις υπάρχουν για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, την καταστολή και τα μέτρα της κυβέρνησης.

Οι αντιδράσεις πρέπει να συνεχίσουν με πολιτικό, επαναστατικό και ριζοσπαστικό λόγο, ρεαλιστικά επιχειρήματα και προτάσεις και όχι με τα κενά ρεαλιστικού και πολιτικού περιεχομένου επιχειρήματα- συνθηματολογία των οποίων οι εμπνευστές μόνο στα λόγια αμφισβητούν το κράτος και τα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ στην πραγματικότητα το εξυπηρετούν με το καπέλωμα τον αντιδράσεων από όλους αυτούς τους χουντοβασιλικούς, νεοναζί και κάθε λογής εθνικιστών. Στόχος πρέπει να είναι το σύστημα και η ιεραρχική δομή του, το κράτος και το κεφάλαιο.

Ο εχθρός δεν είναι αόρατος και πρέπει να γίνει κατανοητός απ όλους, είναι το συστήματος που απ τη φύση του παράγει πανδημίες, θάνατο, φτώχεια, ανισότητα και πολέμους και δε νικιέται εκ των έσω ούτε και με την αντικατάσταση των εξουσιαστών από άλλους “σωτήρες” εξουσιαστές. Η καταστολή της ελευθερίας επιλογών του ατόμου στο όνομα του συνόλου του “κοινού καλού” και της κοινωνίας είναι ο θεμέλιος λίθος του φασισμού. Τα προτάγματα μας πρέπει να βασίζονται στην ατομική ελευθερία αν θέλουμε να οικοδομήσουμε ελεύθερες κοινότητες. Πλέων δεν έχει νόημα να αγωνιζόμαστε για δικαιώματα- παραχωρήσεις από τους εξουσιαστές, εκμεταλλευτές μας, αλλά για την καταστροφή τους με ότι μέσο αντιστοιχεί στον καθένα και την κάθε μία.

Ενάντια Στη Δυστοπία Τους Προτάσσουμε Την ΟΥΤΟΠΙΑ Μας

Η Επιστροφή Στη Κανονικότητα Σημαίνει Επανάληψη Της Ίδιας Κατάστασης

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

Το παγκόσμιο πρόγραμμα του Bill Gates και μπορούμε να αντισταθούμε στο πόλεμό του ενάντια στη ζωή

Το ακόλουθο άρθρο της Vandana Shiva που έγινε γνωστό ήδη εδώ και αρκετούς μήνες ανακεφαλαιώνει αποτελεσματικά τις κοινωνικές τάσεις που η κατάσταση έκτακτης ανάγκης του Covid 19 επιτάχυνε. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να το δημοσιεύσουμε.

Στο μεταξύ, ο βιοτεχνολογικός μαζικός εμβολιασμός-του οποίου το ίδρυμα Gates είναι κορυφιαίος προωθητής και χρηματοδότης-κατέστησε ακόμη περισσότερο προφανές το σχέδιο να γίνουν τα σώματά μας πραγματικές και καθαυτές αποικίες από τις οποίες να εξορυχθούν τα δεδομένα και τα κέρδη. Σε όποια περιέγραψε και αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των βιοτεχνολογιών στη γεωργία-των οποίων η διάδοση συνοδεύτηκε από μια γενικότερη “μονοκαλλιέργεια του μυαλού”-δεν διαφεύγει σε κάθε περίπτωση ότι το καινούριο σύνορο του βιομηχανικού εξορυκτισμού είναι τα ανθρώπινα σώματα. Και αυτό ακριβώς το πρόγραμμα δεν εξοικονομεί ούτε το σύστημα δημόσιας υγείας (ολοένα περισσότερο ωθούμενο προς τη ψηφιοποίηση και την τηλεϊατρική, εμπιστευόμενο στην αγορά ότι απομένει από τις ξεχαρβαλωμένες του δομές)αλλά ούτε και το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος αυτής της κατάστασης (σε ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μονάχα) φτάνει να ρίξουμε μια ματιά στις σελίδες: “Αποστολή αρ.4-Παιδεία και Έρευνα” που της αφιερώνει το Σχέδιο Ανάκαμψης και Προσαρμογής της ιταλικής κυβέρνησης του Μάριο Ντράγκι, στο οποίο δεν αναφερόμαστε τυχαία αλλά απολύτως ενδεικτικά (επειδή ακριβώς το ίδιο ισχύει και στα πλαίσια του ευρύτερου ευρωπαϊκού προγράμματος Next Generation E.U. που είναι πιλοτικό για όλα τα κράτη της Ε.Ε.). Όχι μονάχα ανακοινώνεται ότι η Διδασκαλία Εξ Αποστάσεως ήλθε για να παραμείνει! Όχι μόνο διορίζονται μεταξύ των διευθυντών των Τεχνικών Ινστιτούτων Εκπαίδευσης, διευθυντές επιχειρήσεων, ώστε να προμηθεύσουν τις κατάλληλες “επαγγελματικές δεξιότητες” τις οποίες οι επιχειρήσεις 4.0 θα έχουν ανάγκη (συγκεκριμένα, “να προσαρμοστούν τα εκπαιδευτικά προγράμματα στις ανάγκες των τοπικών επιχειρήσεων”)! Αλλά επιπλέον υπάρχει η συγκεκριμένη στόχευση στη “μονοκαλλιέργεια του μυαλού”, διαμέσου της προτεινόμενης εφαρμοστικής λογικής του επωνομαζόμενου Problem Solving.

Δεδομένου ενός προβλήματος-του οποιου δεν είναι φυσικά δυνατό να αμφισβητηθεί η φύση, η διατύπωση και η ουδετερότητα-χρειάζεται να βρεθεί η πιο αποτελεσματική λύση, πέρα από κάθε άλλη ηθική και κοινωνική θεώρηση. Κοντολογίς, η λογική του αλγόριθμου. Η εφυϊα των μηχανών. Για να μπορέσει να γίνει μέχρι βάθους αντιληπτό τι ακριβώς πράγμα παράγει η λογική του Problem Solving ενσωματωμένη σε έναν τεχνογραφειοκρατικό μηχανισμό, σας προτείνουμε ένα βιβλίο του οποίου η επικαιρότητα κόβει την ανάσα : “Νεωτερικότητα και ολοκαύτωμα” (Modernity and Olocaust) του Σίγκμουντ Μπάουμαν. Το να θέλει κάποιος να “καλυτερεύσει τη δημοκρατία” -όπως η Vandana Shiva προτείνει μέσα σε αυτό το κείμενο-σημαίνει για μια ακόμη φορά να αποδεχθούμε τον κρατικο-καπιταλιστικό αξιοκρατικό καθορισμό της λύσης των προβλημάτων.

Το παγκόσμιο πρόγραμμα του Bill Gates και πως μπορούμε να αντισταθούμε στον πόλεμό του ενάντια στη ζωή. Της Vandana Shiva

“Η χειρότερη μορφή ιδιοκτησίας είναι η πνευματική”

Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν

Το Μάρτιο του 2015 ο Μπιλ Γκέιτς έδειξε την εικόνα ενός ιού της γρίπης κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής εκπομπής και είπε στους τηλεθεατές ότι επρόκειτο για την μεγαλύτερη καταστροφή της εποχής μας. Η πραγματική απειλή για τη ζωή, είπε, “δεν είναι οι πυρηνικοί πύραυλοι, αλλά τα μικρόβια”. Όταν, 5 χρόνια αργότερα, η πανδημία του Κορωναϊού σάρωσε τη γη όπως το τσουνάμι, αυτός επέστρεψε χρησιμοποιώντας την πολεμική γλώσσα, προσδιορίζοντας την “πανδημία” ως ένα “παγκόσμιο πόλεμο”. “Η πανδημία του Κορωναϊού έχει σαν αποτέλεσμα να εξεγείρεται ενάντια στον ιό ολόκληρη η ανθρωπότητα”.Στη πραγματικότητα όμως “η πανδημία” δεν είναι ένας πόλεμος. Η “πανδημία” είναι μια επίπτωση του πολέμου. Ενός πολέμου ενάντια στη ζωή.

(περισσότερα…)
συνέχεια

Τι λέτε για τον εμβολιασμό; [+ENG]

[English below]

Ενώ το ελληνικό κράτος, όπως πολλά άλλα κράτη της Ευρώπης, εντείνει την πίεση επί του λαού για την χορήγηση του εμβολίου κατά της Covid-19, πολλοί είναι αυτοί που φαίνεται να ενδίδουν στην “υπεύθυνη επιλογή”. Ας ξεκαθαρίσουμε ότι πιστεύουμε ότι τα άτομα μπορεί να έχουν σοβαρούς λόγους να εμβολιαστούν. Δεν ηθικολογούμε για τον εμβολιασμό. Εμείς όμως παραμένουμε απρόθυμοι. Πιστεύουμε πως όλος ο επίσημος λόγος σχετικά με την προσωπική ευθύνη αποσκοπεί στο να δώσει μεγαλύτερη εξουσία το κράτος, δημιουργώντας μια κοινωνία δύο ταχυτήτων με προνόμια για όσους συμμορφώνονται και κυρώσεις για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να συμμορφωθούν. Αυτό σημαίνει ενίσχυση του κοινωνικού ελέγχου και των ανισοτήτων.

Πιστέψτε τους ηγέτες

Δεν θεωρούμε ότι χρειάζεται να επιμείνουμε πολύ σ’ αυτό το θέμα. Μας ανάγκασαν να φοράμε μάσκες ενώ περπατάμε μόνοι μας στο πάρκο. Μας έριξαν πρόστιμα επειδή βρισκόμασταν στον δρόμο τη νύχτα, ενώ τα μετρό ήταν γεμάτα κόσμο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μας έβρισαν που καθόμασταν στις πλατείες, ενώ οι εσωτερικοί χώροι εργασίας λειτουργούσαν με πλήρη χωρητικότητα. Τους είδαμε να υπολογίζουν το κόστος παροχής επιπλέον νοσοκομειακών κρεβατιών ή το κλείσιμο τμημάτων της οικονομίας, αλλάζοντας κυνικά την πολιτική τους ανάλογα με το οικονομικό συμφέρον. Τους είδαμε να επιλέγουν την πρόσληψη περισσότερων μπάτσων ενώ διακυβεύεται η υγεία τόσων ανθρώπων. Τους είδαμε να προσπαθούν να καταπνίξουν οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας, ενώ προελαύνουν με πολιτικές εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία και το γνωρίζουν, το μόνο πράγμα που μπορούν ακόμα να κάνουν είναι να μας εξαναγκάζουν και να μας εκβιάζουν.

Πιστέψτε τα δεδομένα

Μας λένε ότι τα δεδομένα είναι σαφή, ότι η λήψη του εμβολίου είναι η ασφαλής επιλογή (αν όχι η ασφαλέστερη). Ακόμα όμως κι αν αποδεχθούμε ότι τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τους εμβολιασμούς είναι ορθά, υπάρχουν πάρα πολλά δεδομένα τα οποία δεν διαθέτουμε (ακόμα).

Το πρώτο πράγμα άξιο προσοχής, είναι ότι όλα τα διαθέσιμα εμβόλια εγκρίνονται προσωρινά μέσω μιας διαδικασίας έκτακτης ανάγκης. Κανένα από τα εμβόλια για Covid-19 δεν έχει εγκριθεί πλήρως και δεν μπορεί να εγκριθεί λόγω έλλειψης δεδομένων σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Μπορούν να γίνουν υποθέσεις βάσει άλλων παρόμοιων εμβολιασμών από το παρελθόν (αν και τα εμβόλια που βασίζονται στη νέα τεχνολογία mRNA δεν έχουν τέτοιο ιστορικό), αλλά δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το πώς συμπεριφέρονται μακροπρόθεσμα. Όλοι όσοι εμβολιάζονται πρέπει να το γνωρίζουν καλά. Και λόγω αυτού του γεγονότος και μόνον, οποιαδήποτε υποχρέωση ή πίεση για εμβολιασμό είναι ηθικά εσφαλμένη.

Τα δεδομένα που έχουμε για τα εμβόλια προέρχονται κυρίως από δοκιμές σε εργαστήρια και σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα. Για να καταλήξουν σε οποιοδήποτε ουσιαστικό συμπέρασμα σχετικά με την αιτία και το αποτέλεσμα, αυτές οι δοκιμές πρέπει να διεκπεραιώνονται σε καλά ελεγχόμενες συνθήκες (ακόμα και αν έχουν δοκιμαστεί σε άτομα που ζουν την καθημερινή τους ζωή). Φυσικά, η πραγματική ζωή έχει πολλές επιπλοκές, παρεμβολές, απρόβλεπτα γεγονότα κ.λπ. Έτσι, αυτά τα δεδομένα μπορούν να προβλέψουν μόνο τη συμπεριφορά των εμβολίων με πολύ περιορισμένο τρόπο. Πράγματι, βλέπουμε τις συστάσεις για το ποιος δεν πρέπει να λάβει ορισμένα εμβόλια και τους καταλόγους πιθανών παρενεργειών να επικαιροποιούνται, ενώ τα εμβόλια χορηγούνται ήδη σε κόσμο κι ενώ αρχίζουν να εμφανίζονται απρόβλεπτα προβλήματα. Σε αυτήν την κλίμακα, οι παρενέργειες που επηρεάζουν μόνο ένα μικρό ποσοστό εμβολιασμένων μπορεί στην πραγματικότητα να σημαίνει μια παράπλευρη απώλεια που αποτελείται από χιλιάδες άτομα. Ακόμη και στις καλύτερες περιόδους, η σύγχρονη ιατρική δεν έχει αψεγάδιαστο ιστορικό όσον αφορά στον σεβασμό προς τη ζωή σε όλη της την ποικιλομορφία, τις αποχρώσεις, τις πολυπλοκότητες και το σύνολο της. Μην αυταπατάστε, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει είναι ένα πείραμα μαζικής κλίμακας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Πιστέψτε την επιστήμη

Μας λένε να έχουμε εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Αλλά ακόμη και όταν εξετάζουμε τις επιστημονικές συστάσεις μόνο κατά τη διάρκεια αυτού του ενάμιση έτους πανδημίας Covid-19, αυτή η δήλωση είναι είτε αφελής είτε ψευδής. Στην αρχή της πανδημίας στην Ευρώπη, υπήρχε ισχυρή σύσταση να μην φοράμε μάσκες. Η θεωρία τους ήταν τότε ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω της επαφής και έτσι η απολύμανση ήταν η σωστή απάντηση (επιπλέον υπήρχε έλλειψη μασκών, οπότε προορίζονταν για το νοσοκομειακό προσωπικό). Μήνες αργότερα, αυτή η γνώμη άλλαξε και πλέον οι ειδικοί συμφωνούν ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω του αέρα και όχι με επαφή. Ξαφνικά οι μάσκες έγιναν η απάντηση σε όλα. Παρόλα αυτά, συνεχίζουμε να απολυμαίνουμε τα πάντα, αντί να αερίζουμε (αυτό ονομάζεται υγειονομικό θέατρο, αφού η αίσθηση της ασφάλειας είναι το σημαντικότερο). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθος και πως η ευρύτερη κοινωνία μπορεί να χρειαστεί ακόμη περισσότερο χρόνο για να συνειδητοποιήσει το λάθος αυτό.

Ένα άλλο παράδειγμα από την πανδημία για το πώς δεν πρέπει απλώς να εμπιστευόμαστε την επιστήμη είναι η ασάφεια που επικρατεί γύρω από τη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής. Στην αρχή της πανδημίας ένα άρθρο που συνυπέγραφαν πολλοί επιστήμονες, ειδικοί επί του θέματος, δήλωνε ότι η υπόθεση σύμφωνα με την οποία ο ιός που ευθύνεται για την Covid-19 θα μπορούσε να προέρχεται από εργαστήριο ήταν εντελώς βλακώδης. Το άρθρο αυτό έγινε η βάση για τα mainstream media, τα social media, τους πολιτικούς και τους ειδικούς για να χαρακτηρίσουν ως θεωρία συνωμοσίας οποιαδήποτε αναφορά στην υπόθεση της εργαστηριακής διαρροής. Χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος, σε μια εποχή όπου ο ιός ήταν έτσι κι αλλιώς σε κάθε πρωτοσέλιδο, μέχρι ορισμένοι επιστήμονες και δημοσιογράφοι να εξετάσουν με μεγαλύτερη κριτική σκέψη το άρθρο αυτό. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κύριο αποδεικτικό στοιχείο ήταν άνευ σημασίας και ότι ορισμένοι από τους συγγραφείς του άρθρου είχαν άμεσο ενδιαφέρον να διατηρηθεί μια καλή εικόνα (των μεθόδων) των εργαστηρίων, οι οποίες θα ήταν οι πρώτες ύποπτες στη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής.

Πλέον είναι ευρέως αποδεκτό ότι μια εργαστηριακή διαρροή είναι δυνατή και η πιθανότητα αυτή αξίζει να διερευνηθεί (για να είμαστε σαφείς, ούτε η υπόθεση εργαστηριακής διαρροής ούτε η ζωονοσογόνος υπόθεση έχουν αποδειχθεί ή καταρριφθεί, και οι δύο είναι πιθανές σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι στην πραγματικότητα η επιστημονική μέθοδος δεν είναι τόσο ισχυρή και αλάθητη όσο ισχυρίζεται. Η κυρίαρχη θεωρία αλλάζει λόγω μη επιστημονικών επιχειρημάτων (πολιτική καιροσκοπία, οικονομικά συμφέροντα κ.λπ.), ένας μικρός κύκλος εξαιρετικά εξειδικευμένων επιστημόνων δεν θέλουν ή δεν έχουν το χρόνο να ελέγχουν ο ένας τον άλλον κ.λπ. Η φιλοσοφία και η κοινωνιολογία της επιστήμης έχουν ήδη αποδείξει το χάσμα μεταξύ της ιδεολογίας της επιστήμης και της πραγματικότητάς της, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα (βλ. για παράδειγμα Paul Feyerabend και Pierre Thuillier). Οι άνθρωποι φαίνεται να διατηρούν ακόμη μια πολύ αφελή αντίληψη για το τι κάνουν οι επιστήμονες.

Πιστέψτε στη συλλογική ανοσία

Μας λένε να κινητοποιηθούμε για να επιτύχουμε τη συλλογική ανοσία και να ”απελευθερωθούμε” από τον ιό. Για τον σκοπό αυτό, προτείνεται ο εμβολιασμός του 70% του πληθυσμού. Ωστόσο αυτός ο αριθμός υπάρχει πριν από την εμφάνιση των μεταλλάξεων (όπως της Delta) που είναι πιο μολυσματικές και κατά των οποίων ο εμβολιασμός είναι λιγότερο αποτελεσματικός. Ας έχουμε κατά νου επίσης ότι τα εμβόλια έχουν σχεδιαστεί για να περιορίζουν τη σοβαρότητα της νόσησης και η μείωση των λοιμώξεων είναι μόνο μια παρενέργεια (και τα περισσότερα εμβόλια που δεν είναι mRNA φαίνεται να μην είναι πολύ αποτελεσματικά ως προς αυτό). Δεδομένης της εμφάνισης των νέων μεταλλάξεων του ιού, πολλοί ειδικοί πιστεύουν πλέον ότι στην πραγματικότητα το 80 με 90% του πληθυσμού πρέπει να εμβολιαστεί για να φτάσουμε στη συλλογική ανοσία. Αυτός ο αριθμός θα σήμαινε ότι – εάν εξακολουθούμε να θεωρούμε ανήθικο να παρέχουμε μαζικά ένα νέο και όχι πλήρως κατανοητό εμβόλιο στους ανηλίκους και ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να εμβολιαστούν για ιατρικούς λόγους – όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός θα πρέπει να εμβολιαστεί. Κάθε δημόσια πολιτική που χρειάζεται 100% συμμόρφωση για να πετύχει είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι η ανοσία μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Υπάρχει ήδη συζήτηση για ενισχυτικές δόσεις του εμβολίου, 6 ή 9 μήνες μετά το αρχικό εμβόλιο (θα χρειαστεί να γίνει μία φορά ή θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε εξάμηνο ή κάθε χρόνο; Αυτή τη στιγμή δεν το γνωρίζουμε), κάνοντας τις πιθανότητες αποτυχίας ακόμη μεγαλύτερες.

Επιπλέον, δεδομένου ότι πρόκειται για μια παγκόσμια πανδημία ενός άκρως μεταδοτικού ιού, δεν φαίνεται πολύ ρεαλιστικό μια χώρα ή μια περιοχή να μπορεί να πετύχει μόνη της τη συλλογική ανοσία. Πολλά μέρη του κόσμου δεν έχουν καν αρκετές προμήθειες ή δεν διαθέτουν τις απαραίτητες υποδομές για να εμβολιάσουν έστω κι ένα μικρό μέρος του πληθυσμού τους, πόσο μάλλον τη μεγάλη πλειονότητά του. Βασίζονται, επίσης, κυρίως σε εμβόλια που είναι λιγότερο αποτελεσματικά στην αναχαίτιση των λοιμώξεων. Οι πιθανότητες εξάλειψης αυτού του ιού είναι ανύπαρκτες. Σε αυτό το σημείο ο ιός έχει φτάσει στην ενδημική του φάση, που σημαίνει ότι ο SARS-CoV-2 θα αρχίσει να συμπεριφέρεται όπως και άλλες ποικιλίες ιών corona, με τις εποχικές επιδημίες τους. Η συλλογική ανοσία δεν είναι παρά το τελευταίο “τυράκι” που μας πέταξαν για να υποταχθούμε. Αργά ή γρήγορα θα αντικατασταθεί με κάποιο άλλο, που στόχο θα έχει να πιστέψουμε πως μπορούμε να επιτύχουμε την «ελευθερία» μόνο αν υπακούσουμε.

Να είστε υπεύθυνοι

Το ζήτημα της συλλογικής ανοσίας (ή τουλάχιστον ο εμβολιασμός όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων) γεννά το ερώτημα του ποιος λαμβάνει τα εμβόλια. Σε πολλές περιοχές, άτομα που διατρέχουν κίνδυνο σοβαρής νόσησης από την Covid-19, που θέλουν να εμβολιαστούν και δεν έχουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, δεν λαμβάνουν εμβολιασμό. Ενώ στην Ευρώπη, άτομα που δεν διατρέχουν καν μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης ήπιων συμπτωμάτων κι έχουν απειροελάχιστο κίνδυνο σοβαρής νόσησης έχουν εκατομμύρια εμβόλια που προορίζονται για αυτούς. Η συσσώρευση εμβολίων θα αυξηθεί ξανά με την ανάγκη για εμβόλια – ενισχυτές. Το γεγονός ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν θέλει να προτείνει εμβόλια-ενισχυτές φαίνεται να εμπνέεται κυρίως από τέτοιου είδους ανησυχίες. Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η αναπαραγωγή των παγκόσμιων ανισοτήτων;

Η οικοδόμηση της συλλογικής ανοσίας και η ρητορική του «πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό» συμβαδίζουν με τον αυστηρό έλεγχο της πρόσβασης στα κρατικά εδάφη και την εντεινόμενη διαχείριση του πληθυσμού. Φαίνεται ότι έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση όπου η λεγόμενη προοδευτική μερίδα της κοινωνίας τάσσεται τώρα υπέρ του ελέγχου της κυκλοφορίας και των κλειστών συνόρων (φυσικά, δύσκολα θα το παρατηρήσουν οι ίδιοι, δεδομένου ότι διαθέτουν τα κατάλληλα έγγραφα για να κυκλοφορούν «ελεύθερα» ). Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η εντατικοποίηση της επιτήρησης και του αποκλεισμού;

Αν έχουμε μάθει κάτι από τις τελευταίες δεκαετίες – την 11η Σεπτεμβρίου και την απειλή της τρομοκρατίας, την οικονομική κρίση και την απειλή της χρεοκοπίας, τα μέτρα λιτότητας και την απειλή του κοινωνικού κανιβαλισμού, τις προσφυγικές βάρκες και την απειλή ρατσιστικών πογκρόμ, την κλιματική αλλαγή και την απειλή οικολογικών καταστροφών κ.λπ. – είναι ότι μια θέση που δεν αντιτίθεται ριζοσπαστικά στη εξουσία του κράτους (ανεξάρτητα από το ποιος το ελέγχει), τελικά απλώς θα την ενισχύσει και θα ανοίξει τον δρόμο για τον επόμενο κύκλο κρίσεων που προκαλεί το κράτος και ο καπιταλισμός, καθώς και για τη διαχείριση των κρίσεων αυτών από το κράτος και τον καπιταλισμό.

Αναρχικοί/ες

Αθήνα, μέσα Ιουλίου 2021

(περισσότερα…)
συνέχεια

Απαρτχάιντ, απειλές και τρομοκράτηση των 3,7 εκατ. ανεμβολίαστων, που δήθεν κινδυνεύουν να …αφανιστούν…

«Επιχείρηση “Ελευθερία”: Κυκλοφορούν και …απειλούν 3,7 εκατ. ανεμβολίαστοι 18-59 ετών. Παραμένουν χωρίς καμία θωράκιση έναντι του κορωνοϊού –Κίνδυνος «αφανισμού» με μολύνσεις, νοσηλείες, και θανάτους τουλάχιστον του 37% των 50άρηδων, που δεν έχουν εμβολιαστεί» Πρώτο Θέμα, 20-7-2021

Απαρτχάιντ

Η μέρα της «κρίσης», λοιπόν, φθάνει αμετάκλητα για τους ανεμβολίαστους. Ο «αφανισμός» τους βρίσκεται προ των πυλών και μάλιστα αμετάκλητα, εάν δεν βάλουν μυαλό. Η επιλογή της λέξης «αφανισμός» δεν είναι τυχαία, αφού δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής στους «αμαρτωλούς», όπως έχουν ήδη χαρακτηριστεί από την επίσημη εκκλησία. Οι άπιστοι ανεμβολίαστοι θα βράσουν και θα καούν στα καζάνια της κολάσεως, θ’ αφανιστούν, θα βασανιστούν μέχρι τον τελευταίο. Μέχρι τότε βέβαια μην φανταστούν ότι θα περάσουν ευχάριστα τις …τελευταίες τους ημέρες. Θα κυνηγηθούν ανηλεώς, θα απομονωθούν, θα χάσουν τις δουλειές τους, θα λοιδωρηθούν, θα κατασυκοφαντηθούν ως οι χειρότεροι εχθροί της κοινωνίας.

Στις 2 Ιουλίου ο καθηγητής Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής στο ΕΚΠΑ Γιάννης Τούντας, μιλώντας στην ΕΡΤ, πρότεινε σειρά μέτρων για την αντιμετώπιση της μετάλλαξης Δέλτα του κοροναϊού και την αύξηση των εμβολιασμών κατά της Covid-19 στην Ελλάδα, ώστε να επιτευχθεί το τείχος ανοσίας. Για τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τόνισε ότι «θα πρέπει ίσως να δούμε κατά πόσο μπορούμε να έχουμε συρμούς ή δρομολόγια που να είναι μόνο για εμβολιασμένους». Θα θυμίσουμε ότι ο Τούντας είναι εκείνος που χαρακτήρισε αγράμματες τις καθαρίστριες νοσοκομείων που δεν εμβολιάζονται και γενικότερα αγράμματους τους ανεμβολίαστους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Athens Magazine της 1ης Ιουλίου «στην κυβέρνηση, υπάρχουν σκέψεις ώστε τον χειμώνα οι ανεμβολίαστοι να μην μπορούν να χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς.» Παρόμοιες απειλές σύμφωνα με πλήθος δημοσιευμάτων προαναγγέλλουν την απαγόρευση εισόδου των ανεμβολίαστων στα καταστήματα λιανικού εμπορίου.

Απαρτχάιντ1

Ο Πορτοσάλτε από την συχνότητα του Σκάι στις αρχές Ιουλίου ζήτησε να χρεώνονται οι ανεμβολίαστοι εφ’ όσον νοσηλεύονται, ενώ σ’ ένα παραλήρημα μίσους πρότεινε ότι καλύτερα είναι να μην βγαίνουν καθόλου από τα σπίτια τους!!!

Ο Δημήτρης Ψυχογιός στο Βήμα (με την υπογραφή Διόδωρος Κυψελιώτης) ευχήθηκε ξερνώντας όλο το μίσος του, η φυσική επιλογή να δώσει την (τελική;) «λύση» με τους ανεμβολίαστους, δηλαδή να εξοντωθούν όλοι, ώστε να πάψει το …πρόβλημα.

Δεν χρειάζεται μεγάλη σκέψη για να αντιληφθεί κάποιος ότι οι ανεμβολίαστοι αντιμετωπίζονται πλέον ως κατακτημένοι άνθρωποι, στους οποίους οι κατακτητές θεωρούν ότι μπορούν να επιβάλουν κάθε μέτρο περιορισμού, κάθε απαγόρευση, κάθε μορφής απαρτχάιντ.

Απαρτχάιντ2

Η ψήφιση του νόμου περί υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού, καθώς και η τροποποίηση, που επιτρέπει με μια απλή υπουργική απόφαση την διεύρυνση του πεδίου της υποχρεωτικότητας προσδίδοντας αδιανότητες υπερεξουσίες σε κάθε υπουργό αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Φυσικά, το μέλλον δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα για τους εξουσιαστές, καθώς οι αντιστάσεις, που θα συναντήσουν στην επιβολή των σχεδιασμών τους, δεν πρόκειται να είναι αμελητέες, ενώ δεδομένη είναι και η αδυναμία σύγκρισης με παρόμοια κατάσταση τουλάχιστον στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες δεν θα πρέπει να θεωρείται μη πιθανή, αφού μπορεί να επιδιωχθεί μ’ αυτόν τον τρόπο η αναβάπτιση των τωρινών διαχειριστών της εξουσίας στην εκλογική κολυμπήθρα.

Θα επαναλάβουμε ότι το απαρτχάιντ που επιβάλλεται στους ανεμβολίαστους δεν είναι υγειονομικό, ότι η αναζήτηση της νέας νομιμοφροσύνης θα είναι συνεχής εκ μέρους του κράτους. Ας σκεφθούν, λοιπόν, καλύτερα την στάση τους, όσοι ρίχνουν νερό στο μύλο της εξουσίας από κάθε μετερίζι (επαναστατικό ή μη).

Άλλωστε, οι στυμμένες λεμονόκουπες δεν είναι χρήσιμες σε κανέναν. Ή μήπως είναι;…

Συσπείρωση Αναρχικών

ΠΗΓΗ: ANARCHY PRESS

συνέχεια