Κατηγορία: Αναλύσεις

Ιστορικές διαστρεβλώσεις για την Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829

24/3/2021

Η καθεστωτική αφήγηση της ιστορίας πάντα εμπεριέχει ψεύδη, ανακρίβειες και διαστρεβλώσεις. Και η Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829 δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση σε αυτό. Πέρα από την απόκρυψη των κοινωνικοταξικών χαρακτηριστικών της Ελληνικής Επανάστασης και των εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων που έγιναν κατά τη διάρκειά της, πέρα από την απατηλή εικόνα ότι όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης ξεσηκώθηκαν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ οι πρόκριτοι-προεστοί, κοτζαμπάσηδες και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν την ήθελαν, πέρα από το ότι ακόμα και η ημερομηνία έναρξής της στις 25 Μαρτίου είναι ψευδής όπως και η ύψωση της σημαίας και της ευλογίας των όπλων στην Αγία Λαύρα είναι επίσης ψευδής, υπάρχει ακόμα μια μεγαλύτερη διαστρέβλωση. Ότι στόχος της Ελληνικής Επανάστασης ήταν η δημιουργία ενός συγκεντρωτικού έθνους-κράτους. Όμως η Φιλική Εταιρία που προετοίμασε την Επανάσταση. δεν μίλησε ποτέ για την ίδρυση ενός έθνους-κράτους και δεν είχε συγκεκριμένο και σαφές πολιτικό πρόγραμμα. Όπως έχουν αποδείξει οι ιστορικές πηγές επιδίωκε την επανάσταση όλων των χριστιανικών λαών της Βαλκανικής και όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των Σέρβων, των Βουλγάρων, των Βλάχων, των Αρβανιτών, ένας στόχος δηλαδή που δεν συνάδει με τη δημιουργία ενός ομογενοποιημένου έθνους-κράτους. Γι’ αυτό και η έναρξη της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία προηγήθηκε από την επανάσταση στη Πελοπόννησο. Ακόμα και ο Ρήγας Φεραίος μιλούσε για ένα κράτος-ομοσπονδία που θα περιλαμβάνει όλους τους λαούς της Βαλκανικής συμπεριλαμβανομένων ακόμα και των Τούρκων. Η έννοια του συγκεντρωτικού κράτους ήταν άγνωστη στους Έλληνες της εποχής όπως και στους λαούς της Βαλκανικής και ο εθνικισμός ως η πολιτική ιδεολογία ενός ομογενοποιημένου εθνικά ή θρησκευτικά έθνους-κράτους δεν υπήρχε ακόμα. Η απελευθέρωση των Ελλήνων από τα δεσμά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είχε στόχο τη δημιουργία ενός συγκεντρωτικού κρατικού μηχανισμού κατά τα πρότυπα των τότε μεγάλων δυνάμεων αλλά την απελευθέρωση των κοινοτήτων από την οθωμανική εξουσία η οποία άλλωστε ήταν αλλότρια.

Ο θεσμός των κοινοτήτων υπήρχε στον ελλαδικό χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη ζωή των υπόδουλων Ελλήνων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία πέρα από την είσπραξη φόρων και την υποχρέωση κάποιων κοινοτήτων να προσφέρουν έμψυχο δυναμικό στις ένοπλες δυνάμεις, άφηνε ένα μεγάλο βαθμό αυτονομίας και αυτοδιοίκησης στις κοινότητες. Πολλές κοινότητες απολάμβαναν ειδικά προνόμια. Οι ελληνικές κοινότητες διέθεταν το δικό του εθιμικό δίκαιο, είχαν στην αρμοδιότητά τους την απονομή της δικαιοσύνης και απέφευγαν στο μέτρο του δυνατού την ανάμειξη των Τούρκων, διέθεταν τη δική τους γη (κοινοτική), χρηματοδοτούσαν εγγειοβελτιωτικά έργα για τη βελτίωση της αγροτικής παραγωγής, έφτιαχναν δρόμους, γέφυρες ενώ δημιουργούσαν και συνεταιρισμούς με τα έσοδα να πηγαίνουν στο κοινοτικό ταμείο. Τα περισσότερα έργα τα χρηματοδοτούσαν οι εύποροι της κοινότητας ενώ οι φτωχοί ήταν απαλλαγμένοι από τους φόρους προς τον κατακτητή ενώ υπήρχε πρόνοια για τους άπορους να σιτίζονται από την κοινότητα σε περιόδους φτώχειας και καταστροφών της παραγωγής. Φυσικά οι κοινότητες δεν ήταν αταξικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Την εξουσία πολλές φορές την είχαν οι προεστοί-πρόκριτοι και ο κλήρος. Όμως αντίπαλο δέος στη πάλη των τάξεων μέσα στις κοινότητες ήταν η κλεφτουριά, δηλαδή οι παράνομοι αντάρτες της εποχής που αντιδρούσαν στην καταπίεση και τις αυθαιρεσίες τόσο των οθωμανικών αρχών όσο και των προκρίτων και των κοτζαμπάσηδων. Η κλεφτουριά ήταν ένας θεσμός άτυπος που πήγαζε μέσα από τις κοινότητες και αποτελούσε τη δύναμη κρούσης όλων των επαναστατικών κινημάτων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίες όσο και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829. Άλλωστε οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της Επανάστασης προέρχονταν από τη κλεφτουριά και τους αρματολούς, δηλαδή από ανθρώπους που προέρχονταν από τις κατώτερες λαϊκές τάξεις, χωρικούς, αγρότες, κτηνοτρόφους κλπ. Από την εποχή του πρώτου κυβερνήτη του Καποδίστρια, τους Βαυαρούς και την οθωνική μοναρχία που επιβλήθηκαν από τις προστάτιδες δυνάμεις μετά τη δολοφονία Καποδίστρια, το ελληνικό κράτος ήρθε σε σύγκρουση με τις κοινότητες αφού προσπάθησε να δομήσει ένα μηχανισμό με συγκεντρωτικά χαρακτηριστικά επιβάλλοντας δυσβάστακτους φόρους, που πολλές φορές ήταν πιο βαρύς από την εποχή της τουρκοκρατίας, μετέτρεψε τη κοινοτική γη σε εθνική-κρατική και σταδιακά σφετερίστηκε οποιεσδήποτε εξουσίες και αρμοδιότητες είχαν οι κοινότητες και επέβαλε το κρατικό δίκαιο. Τέτοιες διαδικασίες συγκεντροποίησης της εξουσίας είχαν ήδη συντελεστεί στη Ευρώπη, στη Γαλλία, την Αγγλία και αλλού. Όμως αυτή η διαδικασία στην Ελλάδα, στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια μεταξύ 1833-1848 συνάντησε την ένοπλη αντίσταση πολλών κοινοτήτων στην Πελοπόννησο, Μεσσηνία, Αρκαδία, Μάνη, Αιτωλοακαρνανία. Οι πρώτες μετεπαναστατικές εξεγέρσεις εκείνης της εποχής στις οποίες συμμετείχαν πολλοί παλιοί οπλαρχηγοί, καπετάνιοι και αγωνιστές του ’21, είναι η απόδειξη ότι άλλος ήταν ο στόχος του λαού και των απλών αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 και άλλο το αποτέλεσμα, δηλαδή η ίδρυση ενός συγκεντρωτικού κράτους που στράφηκε ενάντια σε αυτούς που μάτωσαν για να διώξουν του Οθωμανούς.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα του κεφαλαίου ‘‘Eπαναστατικά κινήματα και εξεγέρσεις στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση του 1821’’ όπου αναφέρονται κάποιες από αυτές τις εξεγέρσεις οι οποίες στην πραγματικότητα αποτελούσαν τη σύγκρουση μεταξύ του νεοσύστατου συγκεντρωτικού ελληνικού κράτους μετά το 1830 με τις κοινότητες. Το συγκεκριμένο κεφάλαιο αποτελεί μέρος ενός βιβλίου* που θα εκδοθεί σύντομα με τίτλο:

«ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ» – Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά εγκλήματα δια μέσω των αιώνων που έγραψε η συντρόφισσα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και αφορά την διαχρονική ιστορική διαμάχη μεταξύ Κράτους και Κοινότητας, μεταξύ του φυσικού και εθιμικού δικαίου των κοινοτήτων με το συγκεντρωτικό κρατικό δίκαιο που τελικά υπερίσχυσε. Αναπόφευκτο θα ήταν μια τέτοια έκδοση να κάνει μια ευρεία ιστορική αναφορά στο κοινοτισμό, τις ελεύθερες μεσαιωνικές πόλεις, τη Επανάσταση των Χωρικών στη Γερμανία, στο δίκαιο της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, σε αντιπαραβολή με το ρωμαϊκό δίκαιο, πρόγονο του σημερινού κρατικού δικαίου, στη Γαλλική Επανάσταση του 1789-1794, τις επαναστάσεις του 1830 και 1848 επίσης στη Γαλλία που αποτελούν την απαρχή του εργατικού επαναστατικού κινήματος και τη Παρισινή Κομμούνα του 1871.

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Μικρό απόσπασμα με υπότιτλο ‘‘Εξεγέρσεις και επαναστάσεις 1833- 1847’’:

………………………‘‘Ο ελλαδικός χώρος ήταν γεμάτος με κοινότητες που διατηρούνταν καθ’ όλη τη μακρά χρονική περίοδο της τουρκοκρατίας με τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά τους (στην διοίκηση, την οικονομία, τη δημοσιονομική διαχείριση, την εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη) ενώ οι επιρροές από τις δυτικές χώρες και τις προσπάθειές τους να αστικοποιήσουν τα καθεστώτα εξουσίας, δεν έφταναν ως εδώ. Μόνο περιορισμένος αριθμός αστών είχε ταξιδέψει στην Ευρώπη και είχε επηρεαστεί από τις τάσεις του πολιτικο-οικονομικού φιλελευθερισμού, χωρίς όμως να υπάρξει ποτέ η δυνατότητα δημιουργίας μιας ισχυρής πολιτικής τάσης στην μετεπαναστατική κατάσταση. Οι κυρίαρχες πολιτικές τάσεις αποκρυσταλλώνονταν σε κόμματα με κατευθύνσεις που επιζητούσαν την προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (γαλλικό, αγγλικό, ρωσικό κόμμα), δεν είχαν άλλο σταθερό προσανατολισμό πέρα από την αναζήτηση ξένης κηδεμονίας ενώ κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που να δίνουν και την κατεύθυνση στην πολιτικό-κοινωνική οργάνωση των απελευθερωμένων περιοχών, δεν υπήρχε. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στην χώρα ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι η δε κοινοτική οργάνωση της ζωής είχε τόσο βαθιές ρίζες που καθιστούσε καχύποπτους και αρνητικούς τους κατοίκους απέναντι σε απόπειρες αφαίρεσης των αυτονομιών από αυτές. Οι κοινότητες παρά το κλειστό και ιεραρχικό σύστημα τοπικής διοίκησης αλλά και την αυταρχική παρουσία των κοτζαμπάσηδων, πολλοί από τους οποίους εναντιώνονταν στην προοπτική της απελευθέρωσης από την τουρκική κυριαρχία φοβούμενοι την απώλεια των οικονομικών-πολιτικών προνομίων τους, διατηρούσαν για αιώνες τις κοινοτικές σχέσεις της αλληλεγγύης αποκλείοντας έτσι τη δημιουργία μεγάλων ταξικών διαχωρισμών. Η απελευθέρωση για το λαό σήμαινε την απελευθέρωση από εξουσίες και οικονομικά βάρη που του επιβάλλονταν επί τουρκοκρατίας, ενώ δεν υπήρχε στις λαϊκές συνειδήσεις κάποια κατεύθυνση για το πώς όφειλαν να συνδεθούν πολιτικά οι ελεύθερες περιοχές. Δεν εκδηλώθηκε κάποια άρνηση στη σύσταση του κράτους ενώ ήδη ο εμφύλιος που ακολούθησε τον απελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος διεξαγόταν για τη διαχείριση της εξουσίας, είχε αφήσει μια ‘‘πικρή γεύση’’ για το ‘‘τίμημα’’ της λευτεριάς. Πολεμιστές όπως ο Κολοκοτρώνης ήταν ήδη στη φυλακή ενώ άλλοι αγωνιστές συμμετείχαν στην βαυαρική εξουσία, όπως ο Κανάρης στο πολεμικό ναυτικό, γεγονότα που δημιουργούσαν απογοήτευση, η οποία γινόταν ακόμα μεγαλύτερη με την απουσία οποιασδήποτε ελπιδοφόρας κοινωνικοπολιτικής προοπτικής. Το βαυαρικό ήταν ένα ξενόφερτο καθεστώς που είχε την αποστολή της δημιουργίας ενός κράτους συγκεντρωτικού, το οποίο θα αφαιρούσε εξουσίες από τις κοινότητες, θα καταργούσε αυτονομίες και παράλληλα θα γέμιζε τα κρατικά ταμεία για τις ανάγκες οργάνωσης και αναπαραγωγής της κρατικής μηχανής και κυρίως, θα αποπλήρωνε τα χρέη προς τις ‘‘προστάτιδες’’ δυνάμεις, γεγονός που επιχειρήθηκε με την εφαρμογή ενός σκληρού φορολογικού συστήματος. Αυτοί ήταν οι βασικοί λόγοι για να ξεσηκωθούν οι χωρικοί ανά την Ελλάδα (η οποία τότε έφτανε μέχρι τη Στερεά) και να εκδηλωθούν πολλές μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, αλλά και επαναστατικές απόπειρες ανατροπής του καθεστώτος, στις περισσότερες από τις οποίες πρωτοστατούσαν αγωνιστές και οπλαρχηγοί του ’21 που ήταν δυσαρεστημένοι για τον αποκλεισμό τους από τη διοίκηση, αλλά και την άγρια φοροεπιδρομή που διεξαγόταν στη χώρα. Στον πυρήνα της μεγάλης και μακράς σύγκρουσης που εκδηλώθηκε με εξεγέρσεις από το 1833-1848, ήταν η μεγάλη οικονομική πίεση που ασκούσε το κράτος πάνω στους αγροτικούς πληθυσμούς, αλλά και στους ανθρώπους των πόλεων μέσω της φορολογίας. Η επαναφορά της δεκάτης επί των παραγόμενων αγροτικών προϊόντων ήταν λόγος εξέγερσης καθώς επιβαλλόταν σε όλες τις καλλιέργειες (σιτηρά, οπωροφόρα, ακόμα και στα λούπινα όπως είχε καταγραφεί), αφού απομυζούσε το παραγόμενο προϊόν των αγροτών, δεν λάμβανε υπ’ όψιν τις κακές συγκυρίες (π.χ. καιρικές συνθήκες) που κατέστρεφαν τις σοδειές και δημιουργούσε συνθήκες μεγάλης φτώχειας. Όμως η δεκάτη δεν ήταν ο μόνος φόρος που επιβαλλόταν από το κράτος, καθώς φόροι επιβάλλονταν στα καυσόξυλα, τα βοσκοτόπια κλπ. Αυτοί οι φόροι όχι απλώς αφαιρούσαν πόρους από τις κοινότητες, αλλά ανέτρεπαν το ισχύον καθεστώς στην κοινοτική γη την οποία το κράτος ανάγοντάς την σε εθνική και απαιτώντας στην ουσία ενοίκιο για τη χρήση της ως βοσκότοπους από τους χωρικούς ή φόρο για την ξυλεία, πραγματοποιούσε μια βίαιη παρέμβαση διαρρηγνύοντας τους δεσμούς και τη σχέση των ανθρώπων με τη γη. Εξάλλου, η απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία για την οποία είχαν αγωνιστεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι, ήταν αιτία για μια ακλόνητη τάση ελευθερίας από κάθε ζυγό και για την αποστροφή τους προς κάθε νέα προσπάθεια καταπίεσης. Το δε ελληνικό κράτος στο οποίο ηγούνταν οι Βαυαροί, ήταν από μόνο του μια αλλότρια δύναμη και αντιμετωπιζόταν ως ένας ακόμα ξένος κατακτητής. Επίσης, πολλοί από αυτούς που απάρτιζαν τον κρατικό μηχανισμό, δεν είχαν συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα, συνεπώς δεν θεωρούνταν άξιοι να λάβουν κυβερνητική θέση. Αντιθέτως, μεγάλος ήταν ο σεβασμός προς τους μαχητές κατά την επανάσταση και τους οπλαρχηγούς, οι οποίοι έχοντας μείνει εκτός διοίκησης, είχαν οι ίδιοι μεγάλη δυσαρέσκεια που σε συνδυασμό με τις οικονομικές πολιτικές εκμετάλλευσης της υπαίθρου, κατέληγαν οι ίδιοι να ηγούνται εξεγέρσεων και επαναστάσεων κατά τα χρόνια μετά την τουρκοκρατία. Για την έκρηξη των εξεγέρσεων ήταν σημαντικός ο τρόπος που μεθοδευόταν η είσπραξη των φόρων, διαδικασία την οποία ενοικίαζαν τοπικοί άρχοντες αντί αντιτίμου από τις εισπράξεις. Η μέθοδος αυτή έφερνε σε σύγκρουση τους φοροεισπράκτορες με τις τοπικές κοινωνίες, καθώς προχωρούσαν σε πλήθος αυθαιρεσιών ενώ συχνά κατέληγαν να δέχονται βαριές, βίαιες επιθέσεις ακόμα και να εκτελούνται από τους εξαγριωμένους χωρικούς κατά τις επιθέσεις αυτές.’’…………..

*ολόκληρο το βιβλίο έχει κατατεθεί ως ιστορικό ντοκουμέντο στις πολιτικές δίκες (εφετεία του Επαναστατικού Αγώνα) με την μορφή ενστάσεων από την Πόλα Ρούπα και εμπεριέχει ιστορικά στοιχεία που αφορούν το πολιτικό ”έγκλημα”, το δικαίωμα στην αντίσταση, στην εξέγερση και την επανάσταση.

ΠΗΓΗ: https://mpalothia.net

συνέχεια

Η πανδημία της χούντας σε έξαρση – Κάλεσμα σε συγκέντρωση

Από την αρχή της πανδημίας βρεθήκαμε όλοι/όλες σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση, με την κυβέρνηση να παίρνει σαν πρώτο μέτρο τον εγκλεισμό ενώ μέσω της καταστολής και της προπαγάνδας των ΜΜΕ επιτεύχθηκε ο συμβιβασμός της κοινωνίας στις νέες συνθήκες.  Την ώρα που η κοινωνία βρισκόταν κλεισμένη και τρομοκρατημένη στα σπίτια της, τα οικονομικά νταλαβέρια της κυβέρνησης με κάθε λογής καιροσκόπο βρισκόταν σε εξέλιξη, βάζοντας την υγεία σε δεύτερη μοίρα.

Σε μία περίοδο υγειονομικής κρίσης το αυτονόητο θα ήταν να ενισχυθεί το δημόσιο σύστημα υγείας. Αντί αυτού η κυβέρνηση επιλέγει να ενισχύσει την καταστολή και τον φόβο με απώτερο σκοπό την νομιμοποίηση της νέας συνθήκης εγκλεισμού, επιτυγχάνοντας την πολιτικής της βαρβαρότητα ανενόχλητη. Έτσι αναλαμβάνουν δράση τα ΜΜΕ αναπαράγοντας την κυβερνητική προπαγάνδα, ξεκινώντας έναν ψυχολογικό πόλεμο προς το λαό. Συμβάλλοντας έτσι στην ψυχολογική κατάρρευση του κοινωνικού συνόλου. Η πολιτική στοχοθεσία της κυβέρνησης είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας μπάτσων και ιδιωτικοποιήσεων. Από την αρχή της πανδημίας υπάρχει μόνιμη πρόσληψη σε σώματα ασφαλείας με απώτερο σκοπό την επιβολή της αστυνομοκρατίας για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε ριζοσπαστικής φωνής. Σε συνδυασμό με την καταστολή και την προπαγάνδα η κυβέρνηση αποποιείται τις ευθύνες της, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο την ατομική ευθύνη και αφού δημιουργεί ένα κλίμα πανικού και τρομοκρατίας, ενισχύει τον κοινωνικό κανιβαλισμό στο όνομα της. Αποτέλεσμα αυτού?  Η καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, όπως την απαγόρευση κυκλοφορίας ειδικά κατά τις βραδινές  ώρες,  που θυμίζει ένα καθεστώς φασισμού. Παράλληλα περιθωριοποιημένοι και β’ διαλογής άνθρωποι αποτελούν τους αόρατους αυτής της κοινωνίας για τον κρατικό μηχανισμό, χωρίς να τηρούνται τα στοιχειώδη μέτρα πρόληψης, στοιβάζοντας τους σε κλειστές δομές, με ότι αυτό συνεπάγεται. Η μόνη ατομική ευθύνη είναι αυτή που βαραίνει την ίδια την κυβέρνηση.

Από την εποχή της δικτατορίας ζούμε την σήμερον ημέρα την πιο κοντινή εκδοχή της αν όχι την ίδια. Η αφορμή της πανδημίας στάθηκε “σωτήρια” για την κυβέρνηση προκειμένου να εξαφανίσει αναίμακτα τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Με βάση τα όσα συμβαίνουν και την επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου θεωρούμε πως είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέψανε μη επιτρέποντας να ευτελίσει κάθε έννοια της ελευθερίας, θυμίζοντας μας εποχές σκοταδισμού και μίσους. 

Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να σπάσουμε τις απαγορεύσεις χουντικού τύπου. Είναι καθήκον και ατομική μας ευθύνη.

Καλούμε όλους και όλες σε συγκέντρωση ενάντια στην κρατική διαχείριση της πανδημίας την Τρίτη 17 Νοέμβρη στην Παλιά Νομική 4:00 μ.μ.

Αναρχικό Στέκι  Utopia a.d.

Αντιεξουσιαστική  Κίνηση Κομοτηνής

Σύντροφοι- Συντρόφισσες

συνέχεια

ΗΧΗΤΚΟ 4/7/2020 ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΚΟΜΟΤΗΝΗ 4 7 2020 ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ «Για το ξεπέρασμα του κράτους και του κεφαλαίου- για μια Συνομοσπονδιακή Ακρατική-Αταξική οργάνωση»

συνέχεια

ΠΑΝΔΗΜΙΑ –ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥ

Τον Δεκέμβρη του 2019 πρωτοεμφανίστηκε στην Κίνα ένας νέος ιός, του οποίου η σοβαρότητα δεν έγινε αντιληπτή από πολλούς, ενώ από άλλους θεωρήθηκε πως πρόκειται για έναν  ακόμη ιό που έγκαιρα θα αντιμετωπιστεί. Πράγματι, αφού αναπτύχθηκε ραγδαία, τελικά υποχώρησε σημαντικά τον Μάρτη του 2020. Η διαφορά του με τις προηγούμενες τοπικές πανδημίες είναι πως ο νέος ιός COVID 19 πέρασε τα σύνορα της Κίνας και πλέον πρόκειται για παγκόσμια πανδημία, ενός ανεξέλεγκτου μεταδιδόμενου ιού.

ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Με την έξαρση και την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού, η κυβέρνηση της Ελλάδας δήλωσε  πανέτοιμη να αντιμετωπίσει την πανδημία. Όταν ήδη ο ιός άρχισε να εξαπλώνεται στην Ιταλία, ο υπουργός υγείας Κικίλιας καθησύχαζε τον κόσμο μέσω των ΜΜΕ, δηλώνοντας  πως τα νοσοκομεία σε όλη την επικράτεια είναι έτοιμα και εξοπλισμένα, ενώ το υγειονομικό προσωπικό προειδοποιούσε λέγοντας το αντίθετο. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση δεν έλαβε κανένα μέτρο ασφαλείας σε λιμάνια, αεροδρόμια και οδικές εισόδους της χώρας, διαγνωστικά τεστ στους εισερχόμενους καθώς και στον πληθυσμό της χώρας. Ως αποτέλεσμα αυτού δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια κατά πόσο τα κρούσματα αυξάνονται, διότι η στάση της κυβέρνησης παραμένει ίδια, με διαφορά την εφαρμογή των τεστ σε όσους/ες παρουσιάζουν συμπτώματα.

Ο πανικός της κυβέρνησης ξεκίνησε αφότου ο ιός πέρασε τα σύνορα. Εφαρμόστηκε καραντίνα, ενώ κυβερνώντες και “celebrities” επικαλούνται ασταμάτητα την ατομική ευθύνη των πολιτών δίχως καμία διάθεση για αυτοκριτική. Παράλληλα τα ΜΜΕ των οποίων οι καναλάρχες πήραν έντεκα εκατομμύρια ευρώ από την κυβέρνηση, συνεχίζουν  την πολιτική της τρομοκρατίας παρουσιάζοντας τον κατ’ οίκον περιορισμό ως μοναδική λύση στην πανδημία με μοναδικό σωτήρα την κυβέρνηση της ΝΔ.

Η ίδια απαρτίζεται από επικίνδυνους και ανεύθυνους εξουσιολάγνους, οι οποίοι με πρωτοστάτη τον πρωθυπουργό έχουν Ατομική Ευθύνη για ανικανότητα, καθυστέρηση και καταστροφή της Δημόσιας Υγείας (μερίδιο ευθύνης έχουν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις).

ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ

Η απαγόρευση κυκλοφορίας ως μοναδικό μέτρο πρόληψης συνεχίζεται, όμως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ) συστήνει την πραγματοποίηση τεστ σε όσο μεγαλύτερο  μέρος του πληθυσμού είναι δυνατόν, για μια πιο ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης των κρουσμάτων.

Εκμεταλλευόμενη την παρούσα κατάσταση έκτακτης ανάγκης η κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και τη στήριξη του κεφαλαίου, χρηματοδοτώντας ιδιωτικές κλινικές με ποσό ύψους 30 εκ. αντί να τις επιτάξει ώστε να ενισχυθεί η δημόσια υγεία. Τα δημόσια νοσοκομεία έχουν κληθεί να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση πανδημίας, μη έχοντας τον απαραίτητο εξοπλισμό (κλίνες ΜΕΘ , διαγνωστικά ΤΕΣΤ, κατάλληλες μάσκες προστασίας, γάντια, αντισηπτικά).

Επιπλέον, δεδομένης της έλλειψης υγειονομικού προσωπικού, η κυβέρνηση δεν προσλαμβάνει γιατρούς και νοσηλευτές για την ενίσχυση των δημόσιων νοσοκομείων καθώς και αρνείται την παροχή βοήθειας από τελειόφοιτους ιατρικών σχολών. Αντιθέτως ζητάει εθελοντές, ανειδίκευτους πολίτες.

Αντιλαμβανόμενοι την σημαντικότητα της δωρεάν δημόσιας υγείας, η Κίνα βάση ερευνών αποκαλύπτει πως σε περιοχές με δυνατότητα πρόσβασης του πληθυσμού σε επαρκείς υπηρεσίες περίθαλψης, η θνητότητα (θάνατοι επί τις εκατό των νοσούντων) ήταν 0 – 0,3 %, ενώ σε περιοχές που δεν υπήρχε τέτοια  δυνατότητα, η θνητότητα ήταν υπερδεκαπλάσια (3 – 5 %).

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ/ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΜΕΤΡΑ

Εκμεταλλευόμενη την πανδημία και τον κατ’ οίκον περιορισμό, η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει μια σειρά νέων  αντικοινωνικών μέτρων σε συνδυασμό με την καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων χωρίς την δυνατότητα αντίδρασης από την κοινωνία, μέτρα όπως συνταξιοδότηση στα 72 έτη, 50% μείωση μισθού σε ιδιωτικούς υπαλλήλους, 20% μείωση μισθού σε δημόσιους υπαλλήλους, μηδενική μέριμνα για ανέργους και πρόσφατα απολυμένους. Παράλληλα, ξεκινούν κινήσεις πώλησης δημόσιας περιουσίας (λιμάνι Αλεξανδρούπολης, λόφος Φιλοπάππου, εθνικός κήπος) και ταυτόχρονα συνεχίζονται ακάθεκτες οι καταπατήσεις δημόσιων εκτάσεων από ιδιωτικές εταιρίες(αιολικά πάρκα, χρυσορυχεία κ.α.), οι οποίες έχουν σοβαρό αντίκτυπο στο οικοσύστημα.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

Όπως στην υγεία, έτσι και στην εκπαίδευση, η αντιμετώπιση  της από το κράτος έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Φοιτητές-τριες με περιορισμένη οικονομική δυνατότητα αναγκάζονται να αφήσουν τα σπίτια τους(είτε εστίες, είτε ενοικιαζόμενα) με διαταγή της κυβέρνησης για κλείσιμο εστιών και λεσχών σίτισης, απειλούμενοι με διακοπή ρεύματος και νερού. Διακρίνοντας το οξύμωρο της υπόθεσης, την ίδια στιγμή που απαγορεύονται οι μετακινήσεις, ωθούνται(φοιτητές- φοιτήτριες) να επιστρέψουν μαζικά με υψηλό κίνδυνο έκθεσης στον κορωνοϊό και διάδοσης του.

Όσον αφορά την περάτωση των εκπαιδευτικών υποχρεώσεων, αποφασίστηκε πως τα μαθήματα θα γίνουν μέσω ηλεκτρονικών πλατφόρμων, θεωρώντας δεδομένο πως όλοι οι μαθητές-τριες /φοιτητές-τριες έχουν πρόσβαση σε κάποιον Η/Υ ή πρόσβαση στο διαδίκτυο. Επιπλέον, η εκπαιδευτική διαδικασία είναι μη παραγωγική, λόγω έλλειψης διαδραστικότητας. Ορατός επίσης είναι ο κίνδυνος ακύρωσης ή αναβολής των εξεταστικών περιόδων και των πρακτικών.

ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Αμέσως μετά την  εκλογή της κυβέρνησης της ΝΔ τέθηκε σε εφαρμογή το κατασταλτικό σχέδιο που είχε προαναγγείλει, ξεκινώντας με την άμεση πρόσληψη 3000 αστυνομικών σε αντίθεση με τη μηδενική πρόσληψη υγειονομικού προσωπικού. Με την έξαρση της πανδημίας, εξήγγειλε την πρόσληψη 2000 συμβασιούχων για την κάλυψη θέσεων ιατρών και νοσηλευτών κάτι το οποίο δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη. Παρά την αύξηση της καταστολής φαίνεται ότι δεν έχουν ληφθεί μέτρα ατομικής ευθύνης των αστυνομικών απέναντι στους πολίτες (π.χ. είδη υγειονομικής προστασίας ή άμεση επαφή με τους πολίτες), ενώ  παρατηρούνται και βίαιες συμπεριφορές, όπως τα περιστατικά με ηλικιωμένους, άστεγους, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένους, ακόμη και ΑΜΕΑ.

Ωστόσο, το κύριο κατασταλτικό μέτρο της κυβέρνησης είναι το πρόστιμο 150 και 300 ευρώ που έχει καθαρά τιμωρητικό χαρακτήρα. Η αστυνομία έχει πλέον τον ρόλο του επιτηρητή τιμωρού με υπερεξουσίες και παρατηρούμε καθημερινά φαινόμενα κατάχρησης εξουσίας και βίας, καταπατώντας δικαιώματα και ελευθερίες, με τις ευλογίες της κυβέρνησης.

Σε συνδυασμό με όλα αυτά, ο Άρειος Πάγος προτείνει την ποινικοποίηση της ελεύθερης μετακίνησης, ελλείψει ενός των προαναγγελθέντων  έξι λόγων μετακίνησης που επέβαλε η κυβέρνηση, παράλληλα με το  χρηματικό πρόστιμο!

Μέσα σε αυτό το κλίμα της κρατικής τρομοκρατίας, του ελέγχου και της καταστολής, ενοχοποιήθηκε εκ νέου o “εσωτερικός εχθρός”, δηλαδή οι αναρχικοί και κομουνιστές, με τις συλλήψεις των Τούρκων κομουνιστών του Λαϊκού Μετώπου, των τεσσάρων αναρχικών με την γελοία κατηγορία περί τρομοκρατικής οργάνωσης με το όνομα “σύντροφοι-συντρόφισσες”, την απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ σε αντιφασιστική αντισυγκέντρωση στο Ρέθυμνο και την προσαγωγή και το στοίβαγμα τους 92 ατόμων στο γκαράζ του αστυνομικού τμήματος, μέχρι και την βίαιη καταστολή στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού και Θήβας όπου είχαμε τον θάνατο, μάλλον από κορωνοϊό,  κρατούμενης αβοήθητης στο κελί της.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις υπερεξουσίες του κατασταλτικού μηχανισμού, είναι η απόβαση των ΜΑΤ στα νησιά (Λέσβος, Χίος), η άγρια καταστολή τον κατοίκων και οι εκδικητικές καταστροφές των αυτοκινήτων τους. Βέβαια με την πολύτιμη προπαγάνδα των ΜΜΕ το αρνητικό κλίμα κατά της κυβέρνησης και της αστυνομίας, αντιστράφηκε έντεχνος με την δήθεν εισβολή στον Έβρο.    

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Η στάση της κυβέρνησης σε συνδυασμό με τα μέτρα που έλαβε και την βοήθεια των ΜΜΕ έχει φυσικά τις ανάλογες συνέπειες. Ο φόβος των “άλλων” και των διαφορετικών καλλιεργείται εκ νέου με τον στιγματισμό των “ανυπάκουων”, των Ρομά και τους δήθεν μολυσμένους με κορωνοϊό πρόσφυγες και μετανάστες, που στέλνει η Τουρκία. Αποτέλεσμα είναι η φασιστικοποίηση της κοινωνίας και ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Παράλληλα τακτικές ευγονικής αναφέρονται σε διάφορα κράτη, με την επιλογή του ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, βάση της ηλικίας και φυσικά της ταξική του θέσης.

Ενώ καταγγελίες αναφέρουν πως κάποια αφεντικά διάφορων επιχειρήσεων έχουν μαυραγορίτικες, εκβιαστικές συμπεριφορές προς τους εργαζομένους, επιβάλλοντας τους την κράτηση των 100 ευρώ από τα 800 που τους αναλογούν για να τους δηλώσουν στο ΕΡΓΑΝΗ.

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ

Η πανδημία και η ραγδαία εξάπλωση της είναι αποτέλεσμα των τεράστιων κοινωνικών-ταξικών ανισοτήτων και της ολοένα αυξανόμενης εξαθλίωσης. Ενώ η ανεξέλεγκτη καταστροφή της φύσης και η αστικοποίηση παρθένων περιοχών συμβάλουν σημαντικά στην εξάπλωση της και μελλοντικών απειλών.

Η πανδημία ας γίνει μάθημα σε όλους, πως το υπάρχον παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, θα βάζει πάντα το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο. Η Επανάσταση για την οικοδόμηση κοινοτήτων αλληλεγγύης, ισότητας, αλληλοβοήθειας, σε ισορροπία και σεβασμό με τη φύση, χωρίς κεντρική αρχή, είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης.

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Σύντροφοι-Συντρόφισσες

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

Μερικά σημεία για τον Covid 19, ή αλλιώς μια κριτική σκέψη απέναντι στην τρομοϋστερία

|Covid 19 ή αλλιώς κορονοϊός

Μια πανδημία εν εξελίξει που προέρχεται από τον γνωστό ιό SARS. Με σημαντική διαφορά ότι έχει αρκετά μεγαλύτερη εξάπλωση σε σχέση με παλαιότερους ιούς, πράγμα που αποτελεί και το μεγάλο του όπλο, ενώ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για τις ευπαθείς ομάδες αλλά και ανθρώπους άνω των 80 χρονών. Παρόλα αυτά, μέχρι στιγμής οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις που έχουν επικρατήσει δεν έχουν επιβεβαιωθεί, αφού το ποσοστό θνησιμότητας παραμένει από 0,5%1 στο σύνολο των κρουσμάτων, και στο 9% στα καταγεγραμμένα κρούσματα, ενώ παλαιότεροι ιοί του SARS είχαν θνησιμότητα 10% και του MERS 33%… Η αλήθεια είναι ότι, παρόλο τον πανικό που έχει προκληθεί, η αντιμετώπιση του κορωνοϊού δεν διαφέρει πολύ από τους τρόπους αντιμετώπισης οποιασδήποτε γρίπης (με εξαίρεση τον εμβολιασμό). Την ώρα που γράφεται το άρθρο μπορεί να έχουν αναρρώσει 84.314 άνθρωποι, αλλά στον δημόσιο λόγο έχουν την πρωτοκαθεδρία οι 8.790 θάνατοι που έχουν καταγραφεί παγκοσμίως. Ενώ βλέπουμε ότι στην Ευρώπη κάθε χρόνο πεθαίνουν 60.000 άνθρωποι από την εποχική γρίπη σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ.2, και συγκεκριμένα στον ελλαδικό χώρο, μόνο μέσα στο 2020, έχουν καταγραφεί μέχρι τώρα 90 θάνατοι, αλλά παρόλα αυτά κανείς δεν έχει κηρύξει τον πόλεμο στην εποχική γρίπη. Η παραπάνω επιχειρηματολογία δεν επιδιώκει να πείσει κανέναν, για την επικινδυνότητα ή όχι του συγκεκριμένου ιού, αλλά προσπαθεί να αναδείξει τις αντιφάσεις αυτής της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, καθώς και να θέσει μια βάση στο τι είναι αυτό που μας απειλεί πέραν της τρομοϋστερίας που έχει κυριαρχήσει.

|Η απώλεια της κριτικής σκέψης ή αλλιώς η υποταγή στη μαζική πληροφορία των Μ.Μ.Ε.

Στη δημόσια σφαίρα αλλά και σε καθημερινές συζητήσεις βλέπουμε αρκετά δογματικές απόψεις σε σχέση με το τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουμε. Αλλά από πού προέρχεται η ενημέρωσή μας, παράμετρος η οποία καθορίζει και τις πράξεις μας, αλλά και το κατά πόσο κρίνουμε σαν ορθές και τις πράξεις των υπολοίπων; Συχνότερα, θα συναντήσουμε την επίκληση στην αυθεντία, στην προκειμένη περίπτωση την επιστημονική κοινότητα. Μια κοινότητα η οποία όχι μόνο δεν έχει ενιαία θέση, καθώς συναντάμε από καθησυχαστικές μέχρι και κινδυνολογικές φωνές. Μια κοινότητα στην οποία δεν έχουμε κάποια πρόσβαση πέρα από τη διαμεσολάβηση της τηλεόρασης, και στην καλύτερη περίπτωση από ένα στενό φιλικό και συντροφικό κύκλο λίγων γιατρών. Ενώ η τηλεόραση είναι το κατεξοχήν μέσο το οποίο διακρίνεται για τον ανορθολογισμό του και την ημιμάθειά του, τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα τη συναγωνίζονται επάξια. Καταλήγει να μας παρουσιάζει τις αυθεντίες των ίδιων «επιστημόνων» που από τη μία μας ενημερώνουν για τον ιό και το ποια μέτρα πρέπει να λάβουμε, και από την άλλη ότι αυτά τα μέτρα δεν περιλαμβάνουν την εκκλησία η οποία «προστατεύεται» από μια θεϊκή οντότητα. Τέλος, για να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας, η τηλεόραση και κάθε λογής ΜΜΕ, έντυπο και ηλεκτρονικό, δεν έχει σαν στόχο την ενημέρωσή μας, αλλά τη μετάδοση ενός κλίματος τρομοκρατίας, το οποίο έχουμε βάσιμες υποψίες ότι εξυπηρετεί το κράτος και τα αφεντικά και όχι το κοινό καλό, κάτι το όποιο θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε παρακάτω.

(περισσότερα…)
συνέχεια

Ως αναφορά την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου

Κοινωνικές ανισότητες και Έγκλημα / Παραβατικότητα

          Η δομή της κοινωνίας μας βασίζετε στην ανισότητα μεταξύ του συνόλου που την απαρτίζει. Όσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στα κομμάτια της κοινωνίας με βάση την οικονομική άνεση, αλλά και τα δικαιώματα και τις ελευθέριες των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων, αυξάνετε η φτωχοποίηση και η εξαθλίωση των πολλών, ενώ αντίθετα ενδυναμώνετε και αυξάνετε η ευημερία των λίγων. Βάση αυτού, όσο περισσότερη εξαθλίωση υπάρχει τόσο περισσότερο θα αυξάνονται οι παραβατικές συμπεριφορές και το έγκλημα. Μαζί με τα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και  η απόδοση της αστικής δικαιοσύνης, η οποία είναι διαφορετική ανάλογα με την κοινωνική και οικονομική θέση του ατόμου.
Έγκλημα/ Παραβατικότητα στο πανεπιστημιακό άσυλο

          Τα πανεπιστήμια είναι η αποκαλούμενη ακαδημαϊκή κοινότητα η οποία σχετίζεται άμεσα με την υπόλοιπη κοινωνία, μιας και τα υποκείμενα που την απαρτίζουν είναι κομμάτια της. Έτσι, όλα τα παραπάνω αφορούν και έχουν άμεσο αντίκτυπο με αυτήν. Λογικό λοιπόν είναι να έχει παρόμοιες παθογένειες με την υπόλοιπη κοινωνία, που όμως σε σχέση με αυτήν είναι σε μικρότερο βαθμό λόγο του ελευθεριακού χαρακτήρα που έχει χτιστεί με τις πολιτικές ζυμώσεις στο εσωτερικό της, χωρίς την ανάγκη ύπαρξης κάποιου κατασταλτικού μηχανισμού. Αντίθετα στην εκτός ασύλου κοινωνία, ανθίζουν όλα όσα προσπαθούν να καταλογίσουν πως συμβαίνουν στα πανεπιστήμια και μάλιστα με τεράστια διαφορά, συν τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα της ελίτ, που με τον καιρό και με την βοήθεια των στρατευμένων ΜΜΕ ξεχνιούνται. Φυσικά η τεράστια καταστολή εκτός ασύλου δεν φαίνεται να αποδίδει. Παρ όλα αυτά την ίδια αποτυχημένη συνταγή θέλουν να πείσουν τους τηλεθεατές και ψηφοφόρους πως χρειάζονται τα πανεπιστήμια για την εξυγίανσή τους, αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο το κράτος πως ο κύριος στόχος της καταστολής είναι  τα αντιστεκόμενα κομμάτια που δραστηριοποιούνται στους πανεπιστημιακούς χώρους.   
Τι πραγματικά κρύβετε πίσω από την κατάργηση του ασύλου

          Η ύπαρξη του πανεπιστημιακού ασύλου παρουσιάζετε δεκαετίες τώρα ως άσυλο ανομίας με την βοήθεια των ΜΜΕ  και με έναν λαϊκίστικο λόγο γεμάτο υπερβολές, μισές αλήθειες και ψέματα. Καλλιεργείτε τόσα χρόνια μια προσπάθεια δαιμονοποίησης του ασύλου στα μάτια της κοινωνίας με στόχο την κοινωνική νομιμοποίηση της κατάργησής του. Η επικύρωση της επέμβασης της αστυνομίας με την καταγγελία περί άνομων πράξεων με ένα τηλεφώνημα ατόμου, είτε αυτό ανήκει στην ακαδημαϊκή κοινότητα είτε όχι, επικροτεί την ρουφιανιά σε ακαδημαϊκό και κοινωνικό επίπεδο. Επίσης εμείς οι αναρχικοί γνωρίζουμε πολύ καλά την τακτική των κατασταλτικών δυνάμεων με τα υποτιθέμενα ανώνυμα τηλεφωνήματα και τις δεκάδες διώξεις συντρόφων μας με μόνο αποδεικτικό στοιχείο τις ανώνυμες καταγγελίες.

          Ένα ακόμη ζήτημα για το οποίο το κράτος χρειάζεται την καταστολή εντός πανεπιστημιακών χώρων είναι οι επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις και η επέλαση εταιριών, οι οποίες θα χρησιμοποιούν τις σχολές για δικούς τους ερευνητικούς σκοπούς των προϊόντων τους. Με την προστασία των ΜΑΤ αυτά τα αλισβερίσια κυβέρνησης – ιδιωτών θα γίνονται ευκολότερα. Τέλος οι επερχόμενες αλλαγές στην παιδεία ενδέχεται να φέρουν αντιδράσεις και ταραχές, έτσι η κατάργηση του ασύλου κάνει ευκολότερο το έργο των δυνάμεων καταστολής.

Κλείνοντας…

          Γνωρίζουμε πολύ καλά πως στην ουσία η αστυνομία παραβίαζε το άσυλο όποτε ήθελε, με ΜΑΤ και ασφαλίτες κατά την διάρκεια συγκρούσεων, ασφαλίτες να κάνουν βόλτες σε πανεπιστημιουπόλεις (στην Κομοτηνή είχε γίνει συνήθεια) “κόβοντας κίνηση”, μέχρι και βαθμοφόροι ασφαλίτες που αποφάσισαν να γίνουν φοιτητές, χωρίς φυσικά να αφήνουν την ιδιότητα του ασφαλίτη.  

         Εμείς από την μεριά μας θα υπερασπιστούμε το άσυλο καθώς και την κατάληψή μας όπως κάναμε πάντα, άλλωστε παρόμοια κατάσταση αντιμετωπίσαμε και με τον νόμο Διαμαντοπούλου. Αλλά και το 2013 γίναμε μάρτυρες παραβίασης του ασύλου, όταν 10δες μπάτσοι μπήκαν στο προαύλιο της Π. Νομικής όπου λειτουργούν οι σχολές Ιστορίας – Εθνολογίας, Κοινωνικής Διοίκησης – Πολιτικών Επιστημών και Παρευξείνιων χωρών με σκοπό να μας συλλάβουν μετά από ψευδή καταγγελία καθηγητή, ενώ η αφορμή ήταν ένα δάγκωμα σκύλου.

            Πιο πρόσφατα στις αρχές του καλοκαιριού εντοπίστηκε και εκδιώχθηκε ασφαλίτης μέσα στο προαύλιο του πανεπιστημίου κατά την διάρκεια πάρτι, ο οποίος μάλιστα είχε το θράσος να έρθει και δεύτερη φορά με την ίδια για αυτόν κατάληξη.

                   Όλα αυτά τα χρόνια που στεγαζόμαστε στον χώρο της Π. Νομικής πάντα υπήρχε έντονη παρουσία της αστυνομίας. Άλλες φορές κατά την διάρκεια διαδηλώσεων και συγκρούσεων, άλλες φορές κατά την διάρκεια μικροφωνικών παρεμβάσεων, συναυλιών ακόμα και των εβδομαδιαίων προβολών της κατάληψης. Άλλες φορές πάλι ακόμα και χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος περνούσαν από τον πεζόδρομο του πανεπιστημίου απλά και μόνο για να προκαλέσουν.

          Σε όλες τις προκλήσεις υπερασπιστήκαμε τον χώρο μας και το άσυλο και συνεχίσαμε να αγωνιζόμαστε. Το ίδιο σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε και τώρα είτε υπάρχει θεσμική κατοχύρωση του ασύλου είτε όχι. Δεν περιμένουμε καμία θεσμική απόφαση να μας προστατέψει από την καταστολή. 

ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

SINCE 2003

utopia-ad.org

συνέχεια