Κατηγορία: Αντιφασισμός – Αντιρατσισμός

Ζήτω Η Επανάσταση Της Ροζάβα

9 χρόνια πριν, στις 19 Ιουλίου του 2012 μέσα στο χάος του Συριακού πολέμου όπου όλοι πολεμούσαν με όλους αναδύθηκε κάτι ελπιδοφόρο. Τότε ήταν που οι αντάρτισσες και οι αντάρτες του Κουρδιστάν μαζί με Άραβες, Γιεζίνη, Ασσυρίους συμμάχους ξεκίνησαν την επανάσταση της εποχής μας.

Η γυναικεία επανάσταση ήταν και συνεχίζει να είναι γεγονός. Το λαμπρό αυτό αστέρι ονομάστηκε Ροζάβα και απέδειξε πως ακόμη και μες το χάος μπορεί να  επικρατήσει αρμονία, πως ακόμη και σε μια περιοχή όπου κυριαρχούν ο αυταρχισμό ο ολοκληρωτισμός ο θρησκευτικός φανατισμός και η πατριαρχία, όλα είναι εφικτά αρκεί να υπάρχει οργάνωση, αποφασιστικότητα και πίστη στον αγώνα. 9 χρόνια τώρα το αστέρι της επανάστασης στη Ροζάβα συνεχίζει να λάμπει ως παράδειγμα πως ακόμα και σ’ αυτή τη σκοτεινή εποχή της κυριαρχίας του καπιταλισμού- νεοφιλελευθερισμού, επαναστάσεις γίνονται.

Η επανάσταση στη Ροζάβα είναι ένα στοίχημα για το παγκόσμιο αντιφασιστικό- ελευθεριακό κίνημα και η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι το κλειδί για να μπορέσει να συνεχίσει και μαζί να μείνουν ζωντανά τα επιτεύγματα της.

Ζήτω Η Επανάσταση Της Ροζάβα

Στα πλαίσια των κινήσεων αλληλεγγύης και ως ελάχιστη ένδειξη της αλληλεγγύης μας αναρτήσαμε πανό και πετάξαμε τρικάκια σε γειτονιές, πάρκα και κεντρικά σημεία της Κομοτηνής.

συνέχεια

Ενάντια Στον Εθνικισμό Απ Όπου Και Αν Προέρχεται

Μετά την απορριπτική απόφαση του Αριού Πάγου στο αίτημα κάποιων μειονοτικών συλλόγων της Θράκης (“Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, “Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης”* ), να χρησιμοποιούν τον όρο τουρκικός/ή στην ονομασία τους, οι εν λόγο σύλλογοι μαζί με άλλους εθνικιστικούς κύκλους της μειονότητας καθώς και το εθνικιστικό κόμμα ΚΙΕΦ πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας το Σαββάτο 10/07 στη Ξάνθη.

Έχουμε γράψει αρκετές φορές για τον ρόλο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Θράκη μέσω του τουρκικού προξενείου αλλά και για τα εθνικιστικά παιχνίδια ελλήνων και τουρκόφρονων στη περιοχή οπότε δεν θα επεκταθούμε σε άλλη μια ανάλυση αυτών. Θα κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις στο συγκεκριμένο γεγονός.

  1. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα καθενός να αυτοαποκαλείτε όπως θέλει, εδώ όμως έχουμε θεσμικούς φορείς (κόμμα, δημάρχους, συλλόγους κτλ) οι οποίοι αναζητούν θεσμική λύση στο πρόβλημά τους το οποίο εμπεριέχεται στην συνθήκη της Λοζάνης όπου γίνετε λόγος για θρησκευτικές μειονότητες. Αφού υπερασπίζονται τους θεσμούς ας υπακούσουν στις θεσμικές αποφάσεις.
  2. Αν και εθνικιστές επικαλούνται τη δημοκρατία όπως οι όμοιοι τους έλληνες, Ελληνική λύση, χρυσή αυγή κτλ που αποκαλούν χουντικούς και φασίστες όποιους δεν τους βολεύουν. Τελικά οι εθνικιστές δεν δέχονται εθνικιστικούς- φασιστικούς περιορισμούς, θέλουν μόνο να περιορίζουν άλλους.
  3. Οι διοργανωτές της εθνικιστικής πορείας στη Ξάνθη διαμαρτύρονται για τα θιγμένα δικαιώματα της Θρακικής μειονότητας, σε ότι όμως αφορά την Τουρκία, δίνουν  πλήρη στήριξη στη φασιστική κυβέρνηση του Ερντογάν, ο οποίος φυλακίζει και προσπαθεί να καταστείλει με κάθε μέσο τους πολιτικούς του αντιπάλους, ενώ παράλληλα διεξάγει άλλη μια γενοκτονία στα σύνορα με τη Ροζάβα (Β. Συρία) κατά των Κούρδων, Αράβων, Ασσύριων και Γιεζίνη με την συνεργασία τουρκικού στρατού και τζιχατιστικών συμμοριών.  
  4. Όσο και να προσπαθούν να κρύψουν τον εθνικισμό τους μέσα σε ένα δημοκρατικό περιτύλιγμα, πάντα κάποια χεράκια θα “σηκώνονται”. Έτσι, όπως οι ομοϊδεάτες τους στη χρυσή αυγή και παλαιότερα στο λα.ο.σ δυσκολεύονταν να κρατήσουν το χέρι κάτω, έστω για τα προσχήματα, έτσι και στην πορεία του Σαββάτου 10/07 των μειονοτικών εθνικιστών κάποιοι δεν άντεξαν και σήκωσαν το χεράκι τους κάνοντας το σήμα των γκρίζων λύκων.  
  5. Λέγαμε, λέμε και θα συνεχίζουμε να λέμε, πως ο εθνικισμός είναι το δεκανίκι του κράτους και του κεφαλαίου, έτσι δεν μας προξένησε έκπληξη η συμμετοχή στην εν λόγο πορεία του δήμαρχου Ιάσμου και του δημάρχου Αρριανών, Οντέρ Μουμίν και Αμέτ Ριτβάν, οι οποίοι έχουν άριστες σχέσεις και με την κυβέρνηση, ειδικά ως αναφορά την “πράσινη ανάπτυξη” αλλά και με το κεφάλαιο και τις εταιρίες ανεμογεννητριών που έχουν καταστρέψει ένα μεγάλο μέρος της ορεινής Ροδόπης και συνεχίζουν. Ο Αμέτ Ριτβάν μάλιστα στο γραφείο του στο δημαρχείο Αρριανών έχει κοτσάρει και έναν μεγάλο πίνακα που απεικονίζει ανεμογεννήτριες! 
  6. Δεν ξεχνάμε βέβαια και τους έλληνες εθνικιστές της περιοχής μας που καλούσαν σε ακομμάτιστα εθνικιστικά συλλαλητήρια, παρότι ήταν στελέχη της τότε αντιπολίτευσης νδ και οι οποίοι στηρίζουν τις εξορύξεις χρυσού από την πολυεθνική Eldorado gold αλλά και τις ανεμογεννήτριες.

Καλούμε τους πολίτες της Θράκης, μειονοτικούς και μη, να μη δίνουν βήμα στον εθνικισμό, να κάνουν πέρα τους διαχωρισμούς, φυλετικούς, θρησκευτικούς, σεξουαλικότητας κτλ και να μη δέχονται την εθνικιστική προπαγάνδα με τα αόριστα κενού νοήματος φαντασιακά επιχειρήματα των ρητόρων του μίσους και του φανατισμού. Ο μόνος ρεαλιστικός διαχωρισμός είναι αυτός μεταξύ καταπιεστών και καταπιεσμένων. Η οργάνωση των κοινοτήτων μας δεν έχει ανάγκη το κράτος το κεφάλαιο και τους αόριστους διαχωρισμούς, μπορεί και πρέπει να ξεπεράσει το κράτος και να οργανωθεί μέσο ενός κοινοτικού μοντέλου άμεσης δημοκρατίας χωρίς κεντρική αρχή.

*δραστηριοποιείται στο εξωτερικό και χρηματοδοτείται από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Δεν Υπάρχουν Έλληνες Δεν Υπάρχουν Ξένοι Μόνο Καταπιεστές Και Καταπιεσμένοι

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012: Νίκος Μαζιώτης μέλος του Ε.Α

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012

Η 19η Ιουλίου είναι μια ημερομηνία σταθμός στη παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση από την εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου. Η 19η Ιουλίου 1936 είναι η ημερομηνία έναρξης της Ισπανικής Επανάστασης (1936-’39) όταν στη Βαρκελώνη της Καταλονίας οι οργανωμένοι στην αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) και στη FAI (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής) εργάτες έδωσαν μάχη με τη στρατιωτική φρουρά της πόλης που συμμετείχε στο πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο και τη νίκησαν μετά από 2 μέρες μαχών εγκαινιάζοντας το πιο ριζοσπαστικό επαναστατικό εγχείρημα εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης στην ιστορία του κλασικού εργατικού κινήματος (1848-1939).                

Η 19η Ιουλίου 2012 είναι η ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία που ξεκίνησε από την πόλη Κομπάνι όταν οι ένοπλες δυνάμεις του κουρδικού επαναστατικού κινήματος ΥPG (Μονάδες Λαϊκής Προστασίας) μαζί με την πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει το MGRK (Λαϊκά Συμβούλια δυτικού Κουρδιστάν) κατέλαβαν αναίμακτα την πόλη και τα κτίρια του καταρρέοντος καθεστώτος Άσαντ αναλαμβάνοντας την εξουσία.

Στην Ισπανία το 1936 εκατομμύρια εργάτες και κυρίως αγρότες-χωρικοί κολεκτιβοποίησαν ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας, κυρίως στην Καταλονία που ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη περιοχή της Ισπανίας, αλλά επίσης και ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής γης απαλλοτριώνοντας τη γη των μεγαλογαιοκτημόνων και της καθολικής εκκλησίας στην Ανδαλουσία, Αραγονία, Λεβάντε, Καστίλη και αλλού και δημιούργησαν τις δικές τους κοινότητες αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, τις εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες. Για ένα βραχύβιο διάστημα οι εργάτες και οι αγρότες πήραν την εξουσία στα χέρια τους, πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας πράξη την Αναρχία, τον Eλευθεριακό ή Αναρχικό Κομμουνισμό.

Στη Βόρεια Συρία, το κουρδικό επαναστατικό κίνημα οικοδόμησε από το 2012 και μετά ένα ακρατικό κοινωνικό μοντέλο που το ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό που βασίζεται στον κοινοτισμό, στη Κοινότητα (Κομμούνα) ως κύτταρο της νέας κοινωνίας και στα λαϊκά συμβούλια, στις γειτονιές, στις συνοικίες, στους δήμους και στα χωριά στα 3 καντόνια της Β. Συρίας, το Αφρίν, τη Ροζάβα και το Τζεζιρέ. Το μοντέλο αυτό απορρίπτει το έθνος –κράτος ως συγκεντρωτικό μονοπωλιακό μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων και περιλαμβάνει εκτός από τους Κούρδους και άλλες εθνότητες και λαούς της περιοχής, Άραβες, Γιεζίντι, Συροϊακωβίτες, Ασσύριους, Τουρκμένιους.                         

Πάρα τη διαφορετικότητα των εποχών και την απόσταση των 76 χρόνων από τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα, παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών, των πολιτικών υποκειμένων και των ιδεολογικών επικλήσεων, υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στα δύο επαναστατικά εγχειρήματα. Το βασικότερο είναι η απόρριψη του κράτους, του έθνους-κράτους ως συγκεντρωτικού, μονοπωλιακού μηχανισμού διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων. Ένα άλλο είναι η απόρριψη της παλιάς μαρξιστικής νομοτελειακής θεωρίας ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων ως ‘‘προοδευτικής’’ διαδικασίας είναι η βασική προϋπόθεση για τις κοινωνικές επαναστάσεις και την οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας όπου την εξουσία την έχει ο λαός μέσα από τα δικά του όργανα αυτοδιαχείρισης, κοινότητες, κομμούνες, δήμους, συμβούλια. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα συντελέστηκαν σε κοινωνικές συνθήκες υπανάπτυξης του καπιταλισμού όπου δεν έχει επικρατήσει η οικονομία της αγοράς και όπου οι κοινωνίες βρίσκονταν σε ένα ημιφεουδαρχικό στάδιο. Και στην Ισπανία το 1936 και στη Β. Συρία σήμερα η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι χωρικοί-αγρότες ή ζουν έξω από μεγάλα αστικά κέντρα αν και στην Ισπανία η εργατική τάξη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως στην Καταλονία ενώ στη Ροζάβα – Β. Συρία η εργατική τάξη απουσιάζει από το ιστορικό προσκήνιο.                                                                                                                    

Οι Ισπανοί εργάτες ήταν κυρίως πρώτης γενιάς μετανάστες που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει από την ύπαιθρο στην πόλη για να δουλέψουν στα εργοστάσια μεταφέροντας την κοινοτιστική κουλτούρα των χωριών τους, τις ιδέες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Το ίδιο ίσχυε και για τους Ρώσους εργάτες το 1905 και 1917. Αυτή η εργατική τάξη με νωπές ακόμα τις αγροτικές ρίζες της υπήρξε πρωταγωνίστρια επαναστάσεων και διέφερε πολύ από το συντηρητικό, στρατιωτικοποιημένο γερμανικό βιομηχανικό προλεταριάτο –όπως και άλλων χωρών της ανεπτυγμένης δύσης– που η πλειοψηφία αυτού του προλεταριάτου το 1918 –’19 ακολούθησε τους αντεπαναστάτες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και όχι τους επαναστάτες Σπαρτακιστές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία στρέφεται εναντίον ενός δικτατορικού ‘‘σοσιαλιστικού’’ –και αντιιμπεριαλιστικού– καθεστώτος όμοιο με τα καθεστώτα του ‘‘υπαρκτού’’ σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης όπου επικρατεί η κρατικοποιημένη οικονομία, δηλαδή ο κρατικός και γραφειοκρατικός καπιταλισμός και η μονοκομματική δικτατορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η δικτατορία του κόμματος Μπάαθ του Άσαντ. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα απέδειξαν (όπως άλλωστε και το κίνημα των Ζαπατίστας) ότι ο αγώνας για ελευθερία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην υποκειμενική βούληση των ανθρώπων για ελευθερία και αξιοπρέπεια χωρίς να παραβλέπονται βέβαια και οι συνθήκες της εποχής (κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές) και όχι σε δήθεν ‘‘αντικειμενικούς’’, οικονομικούς νομοτελειακούς νόμους όπως η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων, ή σε θεωρίες όπου η οικονομία είναι η βάση και το κράτος το εποικοδόμημα. Καμία κοινωνική επανάσταση δεν συνέβη στην ιστορία λόγω μιας τέτοιας υποτιθέμενης προϋπόθεσης. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ακόμα και ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι το 1917 προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία πέταξαν στα σκουπίδια της ιστορίας αυτές τις απόψεις του δασκάλου τους Μαρξ, αφού η Ρωσία το 1917 επ’ ουδενί δεν ήταν μια βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα αλλά αντίθετα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και ούτε είχε περάσει από ένα στάδιο ‘‘αστικοδημοκρατικής’’ επανάστασης σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία.                                                                          

Ένα άλλο κοινό των εγχειρημάτων της Ισπανικής Επανάστασης και της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία είναι η αντιμετώπιση πολλών και διαφορετικών εχθρών.                         

Η Ισπανική Επανάσταση πέρα από τους φασίστες του Φράνκο ο οποίος είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Χίτλερ και του Μουσολίνι, αντιμετώπισε την εχθρότητα φυσικά των ‘‘αστικοδημοκρατικών’’ καθεστώτων της Γαλλίας –η οποία είχε κυβέρνηση λαϊκού μετώπου– και της Αγγλίας αλλά κυρίως, αντιμετώπισε το ίδιο το ισπανικό και καταλανικό ‘‘δημοκρατικό’’ κράτος στο οποίο επικρατούσαν οι δυνάμεις του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια συμμαχία των φιλελεύθερων αστών-καπιταλιστών με τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές-σταλινικούς και τους Καταλανούς αυτονομιστές. Όλοι τους ήταν φανατικοί εχθροί της εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης, της λαϊκής και εργατικής εξουσίας και σε αυτό είχαν συμπαραστάτες τη Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν.                                                                                   

Η επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία αντιμετωπίζει μια ποικιλία εχθρών, από το καθεστώς Άσαντ, το ισλαμικό κράτος το οποίο νίκησε, τη Τουρκία αλλά και τους διεθνείς συνασπισμούς που μάχονται είτε με την παρουσία τους ή δια αντιπροσώπων στο γεωστρατηγικό πεδίο του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την μία το δυτικό μπλοκ εξουσίας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ) και από την άλλη το αντιδυτικό ή κατά άλλους ‘‘αντιιμπεριαλιστικό’’ μπλοκ (Ρωσία, Ιράν) που υπερασπίζονται το ‘‘σοσιαλιστικό’’ καθεστώς Άσαντ. Όλοι τους ανεξαιρέτως παρά τους τακτικισμούς τους απέναντι στους Κούρδους λόγω της κοινής επιδίωξης για καταστροφή του ISIS, είναι εναντίον του επαναστατικού εγχειρήματος του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού και της Δημοκρατικής Αυτονομίας.

Όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε κάποια πράγματα οι αγωνίστριες/αγωνιστές στη Ροζάβα-Β. Συρία τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα από τους Ισπανούς συντρόφους/ισσες του 1936. Κατ’ αρχήν παρά τις τεράστιες δυσκολίες του εμφυλίου που συνεχίζεται στη Συρία αλλά και τις αλλεπάλληλες τουρκικές επεμβάσεις, τη κατάληψη του Αφρίν το 2018 και την επίθεση ένα χρόνο μετά, το 2019 για να δημιουργηθεί μια ζώνη ‘‘ασφαλείας’’ πλάτους 30 χιλιομέτρων στα τουρκοσυριακά σύνορα, πράγμα για το οποίο συμφώνησαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία με τον Ερντογάν, η Επανάσταση στη Β. Συρία εξακολουθεί να υφίσταται 9 χρόνια μετά την έναρξή της. Σε αντίθεση με το χάος, τη βία και την αιματοχυσία στην υπόλοιπή Συρία, στις επαναστατημένες περιοχές της Β. Συρίας επικρατεί ειρήνη διαψεύδοντας τη κυρίαρχη προπαγάνδα ότι οι επαναστάσεις συνεπάγονται αυτονόητα βία, χάος, ακυβερνησία ή ότι ο καθένας κάνει ό, τι θέλει.                                           

(περισσότερα…)
συνέχεια

Οι γυναίκες του Αφγανιστάν οργανώνουν την ένοπλη αυτοάμυνα τους – Μήνυμα αλληλεγγύης της Kongra Star (Ροζάβα)

Στο Βόρειο και Κεντρικό Αφγανιστάν, οι γυναίκες πήραν τα όπλα, βγαίνοντας στους δρόμους κατά εκατοντάδες, την ίδια στιγμή που οι Ταλιμπάν, μετά την περσινή συμφωνία με τις ΗΠΑ, προωθούνται στο έδαφος.

Η γυναικεία οργάνωση της επανάστασης της Ροζάβα, Kongra Star, εξέφρασε την αλληλεγγύη της με τη αντίσταση των γυναικών στο Αφγανιστάν.

Όλο το μήνυμα αλληλεγγύης των επαναστατημένων γυναικών της Ροζάβα:

« Εμείς ως Kongra Star, στέλνουμε επαναστατικούς χαιρετισμούς και την αλληλεγγύη μας, από τη Ροζάβα, στις αδερφές μας στο Αφγανιστάν. Οι τρέχουσες εξελίξεις στο Αφγανιστάν, γύρω από τη συμφωνία μεαταξύ ΗΠΑ και Ταλιμπάν, αποτελούν έναν λόγο ανησυχίας, αλλά οι εικόνες των τελευταίων εβδομάδων, με τις γυναίκες του Αφγανιστάν να παίρνουν στα δικά τους χέρια την άμυνά τους, εφόσον έχουν την ανάγκη, δίνει ελπίδα και δύναμη.

Με την επωνομαζόμενη ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των Ταλιμπάν και της Αμερικής, οι Ταλιμπάν, με την Ισλαμιστική και μισογυνική οπτική τους, κέρδισαν νομιμοποίηση από τη διεθνή κοινότητα των κρατών. Ως αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας, όλο και περισσότεροι φυλακισμένοι Ταλιμπάν αποφυλακίζονται. Παρεπόμενο τούτου είναι η αύξηση της βίας εναντίον των γυναικών. Συγκεκριμένα, γυναίκες που βρίσκονται στην πρωτοπορία, ακτιβίστριες και δημοσιογράφες, στοχοποιούνται θανατηφόρα. Η ενδυνάμωση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν απειλεί την ελευθερία και τη ζωή των γυναικών ειδικά και του λαού γενικότερα. Απέναντι σ’ αυτές τις επιθέσεις πάνω στη γυναικεία ελευθερία κι ασφάλεια, οι γυναίκες πρέπει να οργανωθούν ριζικά και ν’ αναλάβουν την οικοδόμηση της ειρήνης και της αυτοάμυνας, με την ευρύτερη σημασία.

Δεν μπορούμε να στηριχτούμε στα ίδια κράτη και τους παράγοντες που δημιούργησαν όλη αυτή την καταπίεση, προκειμένου να την αποδομήσουμε. Όπως είπε ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, “Η αυτοάμυνα των γυναικών είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για να αφεθεί στον οίκτο των αντρών”. Το δεδομένο ότι τα πατριαρχικά συστήματα δεν θα πάψουν να αντιτάσσονται στην ελευθερία, σημαίνει για μας ότι είναι αναγκαίο να οργανωθούμε οι ίδιες για να υπερασπιστούμε τις εαυτές μας εναντίον τους. Η αντίσταση νικάει όπου οργανώνεται˙ όπου χτίζονται ακριβείς, ανθεκτικές δομές αυτοάμυνας. Είναι σημαντικό να οργανωθούν οι γυναίκες αυτόνομα στην αυτοάμυνα και σε άλλες δομές.

Από τις απαρχές της πατριαρχίας, η αντρική νοοτροπία μας θέλει να πιστεύουμε ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να υπερασπιστούν τις εαυτές τους. Αλλά το παρελθόν, όπως και το παρόν, παρέχει πολλά παραδείγματα για το αντίθετο. Εδώ επίσης, σε όλα τα μέρη του Κουρδιστάν, οι γυναίκες αντεπιτίθενται ενάντια στην καταπίεση και τις πατριαρχικές επιθέσεις. Ειδικά στη Ροζάβα, όταν το 2014 το Ισλαμικό Κράτος επιτέθηκε στο Κομπάνε, οι μονάδες άμυνας των γυναικών, YPJ, αποτέλεσαν ουσιαστικές δυνάμεις για την αρχή του τέλους του Ισλαμικού Κράτους.

Προκειμένου να υπερασπισούμε τις εαυτές μας ενάντια σ’ όλα τα είδη πατριαρχικών και μισογυνικών επιθέσεων, χρειάζεται να οργανωθούμε. Όσο περισσότερο οργανωνόμαστε, τόσο περισσότερο γινόμαστε ικανές να υπερασπιστούμε τις ζωές μας, τις ιδέες μας, τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας ενάντια στον μισογυνισμό. Οι εικόνες των Αφγανών γυναικών που καταλαμβάνουν τους δρόμους για να δείξουν ότι είναι ικανές κι έτοιμες να υπερασπιστούν τις εαυτές τους ενάντια στους Ταλιμπάν και σ’ όλες τις άλλες πατριαρχικές δυνάμεις, δίνουν ελπίδα και δύναμη. Η επίθεση σε μια γυναίκα, στο Αφγανιστάν ή οπουδήποτε αλλού, είναι επίθεση σε όλες τις γυναίκες. Έτσι κι ο αγώνας των Αφγανών γυναικών, είναι αγώνας μας. Είμαστε πεπεισμένες ότι η στάση των ενωμένων δυνάμεων των γυναικών για την απελευθέρωση, η αντίσταση κι οργάνωσή τους, θα καθορίσει τον χαρακτήρα του 21ου αιώνα.

Jin Jiyan Azadî – Γυναίκα Ζωή Ελευθερία

Kongra Star »

Πηγές:

https://womendefendrojava.net/en/2021/07/09/solidarity-message-to-women-in-afghanistan/ https://eng.kongra-star.org/2021/07/09/solidarity-message-to-women-in-afghanistan/

https://anfenglish.com/women/kongra-star-in-solidarity-with-the-women-s-resistance-in-afghanistan-53362

συνέχεια

Κομοτηνή-Παρεμβάσεις

Στις 10/6, στο πλαίσιο του πανελλαδικού καλέσματος αλληλεγγύης στους 6 έφηβους πρόσφυγες που διώκονται με την κατηγορία του εμπρησμού του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Μόρια και για συμμετοχή σε εγκληματική συμμορία, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στα γραφεία της Διεύθυνσης Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με τρικάκια και πανό.Ταυτόχρονα μοιράστηκε και το κείμενο των συντρόφων απο την Κατάληψη στο Μπίνειο (κείμενο στο link).Με τον τρόπο αυτό θελήσαμε να δείξουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στους 6 διωκόμενους της Μόρια.

Το μεσήμερι της Πέμπτης 10 Ιουνίου, ημέρα γενικής απεργίας, προχωρήσαμε σε παρέμβαση με τρικάκια στους κεντρικούς δρόμους της Κομοτηνής δείχνοντας της στήριξη μας στην πανελλαδική γενική απεργία και την εναντίωση μας απέναντι στο νομοσχέδιο-έκτρωμα του Χατζηδάκη.

link:https://athens.indymedia.org/post/1612959/

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 6 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑ

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΤΙΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΜΕ ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

Συσπείρωση Αναρχικών Κομοτηνής

συνέχεια

Αμπντουλάχ Οτζαλάν: Σκοπός μας είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου

Εισαγωγή αγγλικής μετάφρασης:

Το πιο κάτω κείμενο είναι από το βιβλίο του Αμπντουλάχ Οτζαλάν “Sosyalizmde Israr – Insan Olmakta Isrardir” (Το να επιμένεις στον σοσιαλισμό σημαίνει να επιμένεις να είσαι άνθρωπος) από το έτος 1998. Παραλήφθηκε πριν την απέλαση του Αμπντουλάχ Οτζαλάν στο νησί-φυλακή του Ιμραλί.

Εισαγωγή ελληνικής μετάφρασης:

Το πιο κάτω κείμενο είναι μια πολιτική ανάλυση του Οτζαλάν, τομή στην ιστορία, σε σχέση με τις νέες θέσεις του PKK όπως αυτές διαμορφώνονταν στα τέλη του 20ου αιώνα. Εδώ θα δούμε την σημαντικότητα του διεθνισμού στο Κούρδικο Απελευθερωτικό κίνημα και κατ’ επέκταση μία από τις πρώτες δηλώσεις για την μεταστροφή του από το εθνοκέντρικό κρατικό μοντέλο σοσιαλιστικού αγώνα στο διεθνιστικό κοινοτικό μοντέλο. Όντας μια διακήρυξη προ 20ετίας δεν εμπεριέχει, αναλυτικά, τις σύγχρονες θέσεις του Οτζαλάν και του PKK σχετικά με το έθνος κράτος, την γυναικεία απελευθέρωση και το δημοκρατικό συνομοσπονδισμό. Ούτε και την εμπειρία της κοινωνικής επανάστασης στην Β. Συρία. Παρόλα αυτά, η αξία του βρίσκεται στην διερεύνηση της μεταβίβασης από την εθνοκεντρική στην διεθνιστική επαναστατική προοπτική, από το μαρξιστικό-λενινιστικό μοντέλο στο δημοκρατικό συνομοσπονδιακό.

ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν

Το 90’ η επαναστατική διαδικασία στο Κουρδιστάν μετακίνησε την εστίαση της προς το διεθνές συμφέρον. Η απόφαση για αυτή την εξέλιξη ήταν η αλλαγή της διεθνούς κατάστασης μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η ενδυνάμωση του Κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος όπως επίσης και η επαναπροσέγγιση της Τουρκίας από τους δυτικούς συνεργάτες της, συγκεκριμένα από τα ηγετικά κράτη του ΝΑΤΟ. Ο διεθνισμός είναι σημαντικός για τον αγώνα μας και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί εθνοαπελευθερωτικοί αγώνες σε άλλες περιοχές του κόσμου δεν επιδιώκουν πλέον τους διεθνιστικούς τους στόχους. Επιπλέον, το κίνημά μας είναι διεθνιστικό λόγω της εθνοτικής πολυμορφίας στην Μεσοποταμία και την Μέση Ανατολή. Ακόμα ένας παράγοντας διεθνοποίησης βρίσκεται στον ρόλο της Τουρκίας, όπου παίζει σκόπιμα ένα σημαντικό ρόλο στην Μέση Ανατολή ως μέλος του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό η επανάσταση στο Κουρδιστάν ανέλαβε ένα κεντρικό ρόλο για τον διεθνισμό σε όλο τον κόσμο.

Εμείς στο κόμμα μας έχουμε αναλύσει τους λόγους που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός από πολιτική, ιστορική και γεωγραφική σκοπιά και έχουμε προσπεράσει τα λάθη που έγιναν σε αυτές τις χώρες. Στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν χτίστηκε ούτε σοσιαλιστικός χαρακτήρας, ούτε σοσιαλιστική δημοκρατία. Σε αντίθεση με αυτά τα κράτη, το επαναστατικό κίνημα στο Κουρδιστάν δεν οδηγείται από την κλασσική αντίληψη της επανάστασης που επικρατεί στον υπαρκτό σοσιαλισμό ούτε από την αντίληψη που υπάρχει για το κόμμα εκεί. Από αυτό επίσης αναδύεται ο διεθνισμός του κινήματός μας. Οι επιτυχίες μας είναι πάνω απ’ όλα συνδεδεμένες με την ανάπτυξη ενός νέου κόμματος και ηγεσίας και όχι μόνο από την στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική δουλειά. Στην περιοχή μας, στην Μεσοποταμία, έχουν γεννηθεί σημαντικοί πολιτισμοί στους οποίους οι ανθρωπότητα χρωστάει πολλά. Αλλά αν σκεφτεί κάποιος την αυξανόμενη απώλεια των πολιτισμικών αξιών σε όλες τις ηπείρους ή την υπερεκμετάλλευση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, θα διερωτηθεί μήπως τελικά η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα στο σκοτάδι. Είμαι της άποψης ότι αυτά τα προβλήματα χρειάζονται μια νέα φιλοσοφία της απελευθέρωσης. Και αυτή η φιλοσοφία πρέπει να συνδέεται με μια ισχυρή θέληση για αλλαγή. Η Μέση Ανατολή και Μεσοποταμία έχουν γεννήσει πολλούς προφήτες και φιλόσοφους, και αν θέλουμε να πάμε μπροστά σήμερα πρέπει να επιστρέψουμε στις ρίζες της Ιστορίας μας.

Ο Ιμπεριαλισμός έχει δημιουργήσει ένα αποξενωμένο, απάνθρωπο είδους ανθρώπου. Απορρίπτουμε αυτή την εξέλιξη από αρχής, και με το να απορρίπτουμε την αποξένωση και μια ζωή στις πλάτες άλλων, συμπεριλαμβανομένης της νέας γενιάς, αντιμαχόμαστε την παρούσα κατάσταση της ανθρωπότητας. Είναι σκοπός του ανθρώπου να συσσωρεύει πλούτο και πολυτέλειες; Εμείς λέμε απλά ότι ζούμε για να γίνουμε άνθρωποι. Δεν θα μετακινηθούμε ποτέ από αυτό.

Η παρούσα κατάσταση, ειδικά στην Μέση Ανατολή και ειδικά στο Κουρδιστάν, μπορεί να περιγραφεί μόνο ως βαρβαρότητα. Αντιστεκόμαστε στην βαρβαρότητα. Και σίγουρα θα επιτύχουμε. Οι αντίπαλοί μας μας αποκαλούν “τρομοκράτες”. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να καλύψουν την δική τους βαρβαρότητα και το καθεστώς τρομοκρατίας. Είναι σημαντικό να διερωτόμαστε ποιο σύστημα είναι ξανά και ξανά πίσω από δολοφονίες και σφαγές ή ποιο κράτος έχει ένα πραγματικό τρομοκρατικό χαρακτήρα. Και είναι σημαντικό να αποκαλούμε τους τρομοκράτες με τα ονόματά τους. Ειδικά οι ΗΠΑ που ανακοίνωσαν μια “Νέα Παγκόσμια Τάξη”. Από μέρα σε μέρα αποδεικνύεται να είναι η μεγαλύτερη αταξία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βιώνουμε μια αποσταθεροποίηση που προκαλείται από την απεριόριστη αδικία, από την καταστροφή της φυσικής ισορροπίας και του κοινωνικού ιστού της ανθρωπότητας. Στον 21ο αιώνα η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει μεγαλύτερα προβλήματα από τον 19ο και 20ο αιώνα. Για αυτό τον λόγο, είναι απαραίτητος ένας σοσιαλιστικός ανασχηματισμός που βάζει τον άνθρωπο, την φύση του και την ελευθερία του ανθρώπου στο κέντρο της κοινωνίας. Η επανάληψη μιας εποχής με την παλιά, κλασική κατανόηση της επανάστασης, με τις παλιές μεθόδους μάχης ή πολέμου των λαών, δεν συναντά πλέον τις απαιτήσεις των καιρών. Η νέα κατάσταση της ανθρωπότητας χρειάζεται μια πιο αναβαθμισμένη, σύγχρονη σοσιαλιστική λύση με νέα ηθική, φιλοσοφική και επιστημονική προσέγγιση. Η αναγκαιότητα του νέου διεθνισμού ενάντια στην ιμπεριαλιστική διάλυση προκύπτει από αυτή την προσέγγιση.

Εμείς, το PKK, θα χρησιμοποιήσουμε την δύναμή μας για να γίνουμε περισσότερο ένα κόμμα της κοινωνίας, του ανθρωπισμού, της ανθρωπότητας και του διεθνισμού απ’ ότι της εθνικής απελευθέρωσης. Επειδή η προοπτική της ανθρωπότητας βυθίζεται στο σκοτάδι. Πρέπει να ανοίξουμε νέους ορίζοντες. Πέρα από όλες τις τρέχουσες δυσκολίες, πρέπει να συνεχίσουμε για να εξελίξουμε την ανθρωπότητα. Αυτό θα μας οδηγήσει σε μία νέα φάση του διεθνισμού.

Ακόμα και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι επιθέσεις ενάντια στον σοσιαλισμό συνεχίστηκαν. Η Ευρώπη καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να θάψει τον σοσιαλισμό για πάντα. Η συνθήκη είναι παρόμοια με την εποχή της επαναφοράς των Μοναρχών στην Ευρώπη (βλ. English Restoration). Όπως και στις δεκαετίες που ακολούθησαν την Γαλλική Επανάσταση (στα πρώτα μισά του 19ου αιώνα), υπάρχει μια δυνατή επιθυμία να εμποδιστεί οποιαδήποτε προοδευτική αλλαγή. Δημιουργήθηκε μια μεγάλη εχθρότητα απέναντι στον σοσιαλισμό που απομάκρυνε τους Ευρωπαίους από την επανάσταση. Παρόλα αυτά δεν εξαφάνισε τις αντιφάσεις μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα.

Από την άλλη, ο επιστημονικός σοσιαλισμός πρέπει να αναβαθμιστεί. Δεν έχει αποτύχει η ουσία του σοσιαλισμού, αλλά οι παλιές τακτικές και στρατηγικές που δεν ήταν κατάλληλες για την παρούσα περίοδο. Επιπλέον, υπάρχει ανάγκη για μια εναλλακτική εξέλιξη της κοινωνίας. Πιστεύουμε ότι οι πρακτικές μας έχουν κάνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο Σοσιαλισμός είναι πιο αναγκαίος ποτέ για την ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα, είτε θα επιβιώσει με τον σοσιαλισμό ή θα πέσει στην βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Αν δεν θέλουμε την καταστροφή της ανθρωπότητας, πρέπει να δουλέψουμε επίμονα στον σοσιαλισμό. Ο στόχος μας είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου που έχει καταστραφεί από το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Οπότε το ερώτημα είναι αν θα παραδοθούμε ή όχι στον καπιταλισμό.

Με μια πρώτη ματιά η επανάσταση στο Κουρδιστάν φαίνεται εθνική, στον πυρήνα της όμως είναι μια επανάσταση για την ανθρωπότητα. Το αποτέλεσμά της δεν θα είναι μια εθνική δημοκρατία αλλά μια δημοκρατία της ανθρωπότητας. Δεν θέλουμε καινούργια σύνορα. Τα σύνορα δεν είναι σημαντικά για εμάς. Θέλουμε να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε δημιουργικούς ανθρώπους και δημιουργικούς λαούς. Αυτή είναι η συνεισφορά μας και ένα βήμα προς τον επιστημονικό σοσιαλισμό.

Οι σχέσεις μεταξύ Κούρδων και Τούρκων είναι σύνθετες και εν μέρει χαοτικές. Ο ιμπεριαλισμός, μέσω των συμμάχων του, έχει εγκαταστήσει ένα σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης και των δύο λαών με πολλούς τρόπους. Το τι βιώνουμε εμείς, όμως, δεν είναι ούτε η “κανονική” εκμετάλλευση ούτε απλά πολιτική και εθνική καταπίεση. Είναι το γεγονός ότι ο λαός μας αντιμετωπίζει μια γενοκτονία του είδους που λίγα παραδείγματα υπάρχουν στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σήμερα η Τουρκική αποικιοκρατία προσπαθεί να καθαρίσει τον Κουρδικό λαό. Το Κεμαλικό καθεστώς με την υποστήριξη κρατών όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, όπου λόγω στρατηγικών και εγωιστικών συμφερόντων έδωσαν την έγκριση στις εγκληματικές πολιτικές της Τουρκίας.

Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί αυτών των κρατών δεν θέλουν να παραδεχθούν την εμπλοκή τους και την συνυπευθυνότητα τους στο Κουρδικό ζήτημα, που πηγάζει από την υποστήριξή τους στην φασιστική Τουρκία. Οι δημοκράτες και σοσιαλιστές της Δύσης πρέπει να αποκυρήξουν την υποκρισία των κρατών τους. Αυτό θα ήταν μια σημαντική πράξη διεθνούς αλληλεγγύης με τον Κουρδικό λαό και τους λαούς ανά τον κόσμο.

Δεν υπάρχει πιο ασυγχώρητο έγκλημα από την γενοκτονία. Όλες οι καπιταλιστικές χώρες έχουν το μερίδιο τους στην γενοκτονία στο Κουρδιστάν. Δεν είναι τυχαίο που εμείς, που δεν αποδεχόμαστε την φυσική και ψυχολογική μας εξόντωση, είμαστε η νούμερο 1 τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που έγιναν μεγάλες συγκρούσεις στην Ευρώπη. Για παράδειγμα, η δολοφονία του Ούλοφ Πάλμε χρησιμοποιήθηκε εναντίον μας για να ανακηρυχθεί το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση. Από την άλλη, η Γερμανία δεν μας επιτίθεται απλά λόγω κάποιων βίαιων διαδηλώσεων. Θέλουν να καταστρέψουν τον σοσιαλισμό και εμάς μαζί, και επειδή δεν μπορούν τσαντίζονται. Είμαστε περήφανοι που υπερασπιζόμαστε τα σοσιαλιστικά ιδεώδη στην Ευρώπη.

Είμαστε πάντα έτοιμοι να ανασυγκροτήσουμε τις σχέσεις μας με τον τούρκικο λαό. Είμαστε έτοιμοι να αναδομήσουμε την ιστορία των λαών, τις πολιτισμικές και πολιτικές ελευθερίες σε μια γεωγραφική ενότητα, στην βάση της ισότητας. Η βασική προϋπόθεση είναι να σταματήσει η γενοκτονία των Κούρδων και οι σχέσεις να γίνουν ισότιμες και δίκαιες.

Το αποικιοκρατικό Τούρκικο καθεστώς απαντάει στις προτάσεις μας με περισσότερο αιματοκύλισμα και σοβινισμό. Με έντονη σοβινιστική προπαγάνδα οι κυρίαρχοι στην Τουρκία προσπαθούν να εμποδίσουν οποιαδήποτε διεθνιστική εξέλιξη ανάμεσα στον λαό της Τουρκίας. Αλλά με προσπάθεια και επιμονή θα πείσουμε τον Τούρκικο λαό. Δεν θα πέσουμε μέσα στο τέλμα του στενού εθνικισμού. Δεν θα αφήσουμε το ζήτημα των συνόρων να μας καθορίσει. Δεν θα συζητήσουμε για το πόση γη ανήκει και σε ποιον. Αν δημιουργήσουμε την ελευθερία των λαών, έχουμε δημιουργήσει επίσης και τον πιο σημαντικό διεθνισμό.

Για το απελευθερωτικό κίνημα στο Κουρδιστάν υπάρχουν όλο και πιο πολλές πιθανότητες να εξασφαλίσουμε επιτυχία και πρόοδο. Ο κουρδικός λαός έχει εξελιχθεί σε μαχόμενο λαό. Το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα μας επιτίθεται για να μας καταστρέψει. Συνεισφέρουμε με μια δύσκολη αντίσταση. Αν διώξουμε τον ιμπεριαλισμό έξω από το Κουρδιστάν η επανάστασή μας θα είναι, το λιγότερο, όσο αποτελεσματική ήταν και η Οκτωβριανή επανάσταση, ίσως και περισσότερο.

Η βαθμιαία συνειδητοποίηση της απελευθέρωσης είναι επίσης ένα παράδειγμα για τους λαούς στην περιοχή και τους λαούς σε παρόμοιες καταστάσεις. Υποστηρίζει την ανανέωση του σοσιαλισμού σε υψηλό επίπεδο για την επανάσταση των γυναικών, για την επανάσταση της ηθικής, και, με μια έννοια, για την πιθανότητα ανάπτυξης μιας νέας φιλοσοφίας. Μπορεί να μην την βιώσουμε πλήρως εμείς οι ίδιοι αλλά θα είναι μια καλή εξέλιξη για την ανθρωπότητα, για τους ανθρώπους και τους φίλους μας.

RiseUp4Rojava_Greece

συνέχεια