Κατηγορία: Διεθνή

Ζήτω Η Επανάσταση Της Ροζάβα

9 χρόνια πριν, στις 19 Ιουλίου του 2012 μέσα στο χάος του Συριακού πολέμου όπου όλοι πολεμούσαν με όλους αναδύθηκε κάτι ελπιδοφόρο. Τότε ήταν που οι αντάρτισσες και οι αντάρτες του Κουρδιστάν μαζί με Άραβες, Γιεζίνη, Ασσυρίους συμμάχους ξεκίνησαν την επανάσταση της εποχής μας.

Η γυναικεία επανάσταση ήταν και συνεχίζει να είναι γεγονός. Το λαμπρό αυτό αστέρι ονομάστηκε Ροζάβα και απέδειξε πως ακόμη και μες το χάος μπορεί να  επικρατήσει αρμονία, πως ακόμη και σε μια περιοχή όπου κυριαρχούν ο αυταρχισμό ο ολοκληρωτισμός ο θρησκευτικός φανατισμός και η πατριαρχία, όλα είναι εφικτά αρκεί να υπάρχει οργάνωση, αποφασιστικότητα και πίστη στον αγώνα. 9 χρόνια τώρα το αστέρι της επανάστασης στη Ροζάβα συνεχίζει να λάμπει ως παράδειγμα πως ακόμα και σ’ αυτή τη σκοτεινή εποχή της κυριαρχίας του καπιταλισμού- νεοφιλελευθερισμού, επαναστάσεις γίνονται.

Η επανάσταση στη Ροζάβα είναι ένα στοίχημα για το παγκόσμιο αντιφασιστικό- ελευθεριακό κίνημα και η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι το κλειδί για να μπορέσει να συνεχίσει και μαζί να μείνουν ζωντανά τα επιτεύγματα της.

Ζήτω Η Επανάσταση Της Ροζάβα

Στα πλαίσια των κινήσεων αλληλεγγύης και ως ελάχιστη ένδειξη της αλληλεγγύης μας αναρτήσαμε πανό και πετάξαμε τρικάκια σε γειτονιές, πάρκα και κεντρικά σημεία της Κομοτηνής.

συνέχεια

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012: Νίκος Μαζιώτης μέλος του Ε.Α

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012

Η 19η Ιουλίου είναι μια ημερομηνία σταθμός στη παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση από την εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου. Η 19η Ιουλίου 1936 είναι η ημερομηνία έναρξης της Ισπανικής Επανάστασης (1936-’39) όταν στη Βαρκελώνη της Καταλονίας οι οργανωμένοι στην αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) και στη FAI (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής) εργάτες έδωσαν μάχη με τη στρατιωτική φρουρά της πόλης που συμμετείχε στο πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο και τη νίκησαν μετά από 2 μέρες μαχών εγκαινιάζοντας το πιο ριζοσπαστικό επαναστατικό εγχείρημα εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης στην ιστορία του κλασικού εργατικού κινήματος (1848-1939).                

Η 19η Ιουλίου 2012 είναι η ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία που ξεκίνησε από την πόλη Κομπάνι όταν οι ένοπλες δυνάμεις του κουρδικού επαναστατικού κινήματος ΥPG (Μονάδες Λαϊκής Προστασίας) μαζί με την πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει το MGRK (Λαϊκά Συμβούλια δυτικού Κουρδιστάν) κατέλαβαν αναίμακτα την πόλη και τα κτίρια του καταρρέοντος καθεστώτος Άσαντ αναλαμβάνοντας την εξουσία.

Στην Ισπανία το 1936 εκατομμύρια εργάτες και κυρίως αγρότες-χωρικοί κολεκτιβοποίησαν ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας, κυρίως στην Καταλονία που ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη περιοχή της Ισπανίας, αλλά επίσης και ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής γης απαλλοτριώνοντας τη γη των μεγαλογαιοκτημόνων και της καθολικής εκκλησίας στην Ανδαλουσία, Αραγονία, Λεβάντε, Καστίλη και αλλού και δημιούργησαν τις δικές τους κοινότητες αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, τις εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες. Για ένα βραχύβιο διάστημα οι εργάτες και οι αγρότες πήραν την εξουσία στα χέρια τους, πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας πράξη την Αναρχία, τον Eλευθεριακό ή Αναρχικό Κομμουνισμό.

Στη Βόρεια Συρία, το κουρδικό επαναστατικό κίνημα οικοδόμησε από το 2012 και μετά ένα ακρατικό κοινωνικό μοντέλο που το ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό που βασίζεται στον κοινοτισμό, στη Κοινότητα (Κομμούνα) ως κύτταρο της νέας κοινωνίας και στα λαϊκά συμβούλια, στις γειτονιές, στις συνοικίες, στους δήμους και στα χωριά στα 3 καντόνια της Β. Συρίας, το Αφρίν, τη Ροζάβα και το Τζεζιρέ. Το μοντέλο αυτό απορρίπτει το έθνος –κράτος ως συγκεντρωτικό μονοπωλιακό μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων και περιλαμβάνει εκτός από τους Κούρδους και άλλες εθνότητες και λαούς της περιοχής, Άραβες, Γιεζίντι, Συροϊακωβίτες, Ασσύριους, Τουρκμένιους.                         

Πάρα τη διαφορετικότητα των εποχών και την απόσταση των 76 χρόνων από τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα, παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών, των πολιτικών υποκειμένων και των ιδεολογικών επικλήσεων, υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στα δύο επαναστατικά εγχειρήματα. Το βασικότερο είναι η απόρριψη του κράτους, του έθνους-κράτους ως συγκεντρωτικού, μονοπωλιακού μηχανισμού διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων. Ένα άλλο είναι η απόρριψη της παλιάς μαρξιστικής νομοτελειακής θεωρίας ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων ως ‘‘προοδευτικής’’ διαδικασίας είναι η βασική προϋπόθεση για τις κοινωνικές επαναστάσεις και την οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας όπου την εξουσία την έχει ο λαός μέσα από τα δικά του όργανα αυτοδιαχείρισης, κοινότητες, κομμούνες, δήμους, συμβούλια. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα συντελέστηκαν σε κοινωνικές συνθήκες υπανάπτυξης του καπιταλισμού όπου δεν έχει επικρατήσει η οικονομία της αγοράς και όπου οι κοινωνίες βρίσκονταν σε ένα ημιφεουδαρχικό στάδιο. Και στην Ισπανία το 1936 και στη Β. Συρία σήμερα η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι χωρικοί-αγρότες ή ζουν έξω από μεγάλα αστικά κέντρα αν και στην Ισπανία η εργατική τάξη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως στην Καταλονία ενώ στη Ροζάβα – Β. Συρία η εργατική τάξη απουσιάζει από το ιστορικό προσκήνιο.                                                                                                                    

Οι Ισπανοί εργάτες ήταν κυρίως πρώτης γενιάς μετανάστες που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει από την ύπαιθρο στην πόλη για να δουλέψουν στα εργοστάσια μεταφέροντας την κοινοτιστική κουλτούρα των χωριών τους, τις ιδέες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Το ίδιο ίσχυε και για τους Ρώσους εργάτες το 1905 και 1917. Αυτή η εργατική τάξη με νωπές ακόμα τις αγροτικές ρίζες της υπήρξε πρωταγωνίστρια επαναστάσεων και διέφερε πολύ από το συντηρητικό, στρατιωτικοποιημένο γερμανικό βιομηχανικό προλεταριάτο –όπως και άλλων χωρών της ανεπτυγμένης δύσης– που η πλειοψηφία αυτού του προλεταριάτου το 1918 –’19 ακολούθησε τους αντεπαναστάτες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και όχι τους επαναστάτες Σπαρτακιστές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία στρέφεται εναντίον ενός δικτατορικού ‘‘σοσιαλιστικού’’ –και αντιιμπεριαλιστικού– καθεστώτος όμοιο με τα καθεστώτα του ‘‘υπαρκτού’’ σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης όπου επικρατεί η κρατικοποιημένη οικονομία, δηλαδή ο κρατικός και γραφειοκρατικός καπιταλισμός και η μονοκομματική δικτατορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η δικτατορία του κόμματος Μπάαθ του Άσαντ. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα απέδειξαν (όπως άλλωστε και το κίνημα των Ζαπατίστας) ότι ο αγώνας για ελευθερία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην υποκειμενική βούληση των ανθρώπων για ελευθερία και αξιοπρέπεια χωρίς να παραβλέπονται βέβαια και οι συνθήκες της εποχής (κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές) και όχι σε δήθεν ‘‘αντικειμενικούς’’, οικονομικούς νομοτελειακούς νόμους όπως η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων, ή σε θεωρίες όπου η οικονομία είναι η βάση και το κράτος το εποικοδόμημα. Καμία κοινωνική επανάσταση δεν συνέβη στην ιστορία λόγω μιας τέτοιας υποτιθέμενης προϋπόθεσης. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ακόμα και ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι το 1917 προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία πέταξαν στα σκουπίδια της ιστορίας αυτές τις απόψεις του δασκάλου τους Μαρξ, αφού η Ρωσία το 1917 επ’ ουδενί δεν ήταν μια βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα αλλά αντίθετα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και ούτε είχε περάσει από ένα στάδιο ‘‘αστικοδημοκρατικής’’ επανάστασης σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία.                                                                          

Ένα άλλο κοινό των εγχειρημάτων της Ισπανικής Επανάστασης και της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία είναι η αντιμετώπιση πολλών και διαφορετικών εχθρών.                         

Η Ισπανική Επανάσταση πέρα από τους φασίστες του Φράνκο ο οποίος είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Χίτλερ και του Μουσολίνι, αντιμετώπισε την εχθρότητα φυσικά των ‘‘αστικοδημοκρατικών’’ καθεστώτων της Γαλλίας –η οποία είχε κυβέρνηση λαϊκού μετώπου– και της Αγγλίας αλλά κυρίως, αντιμετώπισε το ίδιο το ισπανικό και καταλανικό ‘‘δημοκρατικό’’ κράτος στο οποίο επικρατούσαν οι δυνάμεις του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια συμμαχία των φιλελεύθερων αστών-καπιταλιστών με τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές-σταλινικούς και τους Καταλανούς αυτονομιστές. Όλοι τους ήταν φανατικοί εχθροί της εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης, της λαϊκής και εργατικής εξουσίας και σε αυτό είχαν συμπαραστάτες τη Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν.                                                                                   

Η επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία αντιμετωπίζει μια ποικιλία εχθρών, από το καθεστώς Άσαντ, το ισλαμικό κράτος το οποίο νίκησε, τη Τουρκία αλλά και τους διεθνείς συνασπισμούς που μάχονται είτε με την παρουσία τους ή δια αντιπροσώπων στο γεωστρατηγικό πεδίο του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την μία το δυτικό μπλοκ εξουσίας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ) και από την άλλη το αντιδυτικό ή κατά άλλους ‘‘αντιιμπεριαλιστικό’’ μπλοκ (Ρωσία, Ιράν) που υπερασπίζονται το ‘‘σοσιαλιστικό’’ καθεστώς Άσαντ. Όλοι τους ανεξαιρέτως παρά τους τακτικισμούς τους απέναντι στους Κούρδους λόγω της κοινής επιδίωξης για καταστροφή του ISIS, είναι εναντίον του επαναστατικού εγχειρήματος του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού και της Δημοκρατικής Αυτονομίας.

Όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε κάποια πράγματα οι αγωνίστριες/αγωνιστές στη Ροζάβα-Β. Συρία τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα από τους Ισπανούς συντρόφους/ισσες του 1936. Κατ’ αρχήν παρά τις τεράστιες δυσκολίες του εμφυλίου που συνεχίζεται στη Συρία αλλά και τις αλλεπάλληλες τουρκικές επεμβάσεις, τη κατάληψη του Αφρίν το 2018 και την επίθεση ένα χρόνο μετά, το 2019 για να δημιουργηθεί μια ζώνη ‘‘ασφαλείας’’ πλάτους 30 χιλιομέτρων στα τουρκοσυριακά σύνορα, πράγμα για το οποίο συμφώνησαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία με τον Ερντογάν, η Επανάσταση στη Β. Συρία εξακολουθεί να υφίσταται 9 χρόνια μετά την έναρξή της. Σε αντίθεση με το χάος, τη βία και την αιματοχυσία στην υπόλοιπή Συρία, στις επαναστατημένες περιοχές της Β. Συρίας επικρατεί ειρήνη διαψεύδοντας τη κυρίαρχη προπαγάνδα ότι οι επαναστάσεις συνεπάγονται αυτονόητα βία, χάος, ακυβερνησία ή ότι ο καθένας κάνει ό, τι θέλει.                                           

(περισσότερα…)
συνέχεια

Ιταλία: Η αναρχική Anna Beniamino μετέφερε από τη φυλακή της Μεσσήνας στη Ρεμπίμπια της Ρώμης

Η αναρχική Άννα Μπενιαμίνο μετέφερε από τη φυλακή της Μεσσήνας στη Ρεμπίμπια της Ρώμης (Ιταλία, 17 Ιουλίου 2021) Η Άννα μεταφέρθηκε στη φυλακή της Ρεμπίμπια στη Ρώμη [η συντρόφισσα καταδικάστηκε σε φυλάκιση 16 ετών και 6 μηνών στη δίκη Scripta Manent].

Η νέα της διεύθυνση είναι:

Anna Beniamino
C. C. di Roma Rebibbia femminile
via Bartolo Longo 92
00156 Roma
Italia – Italy

ΠΗΓΗ: MALACCODA

συνέχεια

Ιταλία: Να σπάσει η απομόνωση! Συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον Alfredo στη φυλακή Terni (18 Ιουλίου 2021)

Ο αναρχικός σύντροφος Alfredo Cospito βρίσκεται φυλακισμένος από τον Σεπτέμβριο του 2012, μετά την κατασταλτική επιχείρηση που οδήγησε στη σύλληψή του και σε έναν άλλο σύντροφό του, και οι δύο κατηγορούνται ότι πυροβόλησαν τον Roberto Adinolfi, Διευθύνοντα Σύμβουλο της Ansaldo Nucleare (Ιταλική εταιρία πυρηνικής ενέργειας), ο οποίος τραυματίστηκε στις 7 Μαΐου του ίδιου έτους στη Γένοβα. Τη δράση ανέλαβε ο «Πυρήνας Όλγα» [Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο], στη συνέχεια την ευθηνή ανέλαβαν ατομικά οι δύο σύντροφοι, κατά τη διάρκεια της πρώτης δίκης που πραγματοποιήθηκε στη Γένοβα. Εκτός από την ποινή των 9 ετών και 5 μηνών που έλαβε στη δίκη για την δράση κατά του Adinolfi, ο Alfredo Cospito καταδικάστηκε και σε 20 χρόνια στην πρώτη και δεύτερη περίπτωση της δίκης για την υπόθεση «Scripta Manent» που πραγματοποιήθηκε στο Τορίνο το 2017 και προήλθε από τις συλλήψεις της 6ης Σεπτεμβρίου  του προηγούμενου έτους. Μετά τις ποινές της υπόθεσης  «Scripta Manent», εκτός από τον Alfredo, φυλακίζεται η Άννα (στη φυλακή της Μεσσήνας) και καταδικάζεται σε 16 χρόνια και 6 μήνες.

Στα τέλη Ιουνίου, ο Alfredo μεταφέρθηκε από το τμήμα Υψηλής Ασφάλειας 2 της φυλακής της Φεράρα, όπου βρισκόταν από το 2013, στη φυλακή Τέρνι. Ωστόσο, εξακολουθεί να κρατείται στον τομέα «μεταγωγών», παρά το γεγονός ότι η περίοδος απομόνωσης που επιβάλλεται από τους κανονισμούς έκτακτης ανάγκης για τον Covid-19 έχει ξεπεράσει για αρκετές ημέρες τον χρόνο που επιβάλλεται. Δεν γνωρίζουμε γιατί ο Alfredo βρίσκεται ακόμα σε απομόνωση, δεν γνωρίζουμε ούτε ενδιαφερόμαστε για τα σχέδια του DAP [«Τμήμα Διοίκησης Σωφρονισμού»]. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι οι προκλήσεις και τα πρόσχημα των φρουρών δεν μπορούν να σβήσουν ένα ιστορικό γεγονός: Την ύπαρξη με την πάροδο των χρόνων ενός αναρχισμού δράσης, ενός αναρχισμού που έχει ενεργήσει με αποφασιστικότητα, χτυπώντας δομές και ανθρώπους του κράτους και του κεφαλαίου.

Η ιστορία του Alfredo, οι πρακτικές για τις οποίες κατηγορείται, αυτών τη μετάδοση είναι που φοβούνται. Αλλά αυτή η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί από τις καταδικαστικές αποφάσεις ενός δικαστηρίου ή με τα πρόσχημα των ανθρωποφυλάκων. Αυτές οι πρακτικές δεν μπορούν να απομονωθούν, δεν υπάρχει φούσκα που να αντέχει: είναι κληρονομιά του επαναστατικού αναρχικού κινήματος.

 Κυριακή, 18 Ιουλίου 2021, 10:00 π.μ. Συγκέντρωση αλληλεγγύης στη φυλακή του Terni, strada delle Campore 32

ΠΗΓΗ: Malacoda

Μετάφραση Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

Οι γυναίκες του Αφγανιστάν οργανώνουν την ένοπλη αυτοάμυνα τους – Μήνυμα αλληλεγγύης της Kongra Star (Ροζάβα)

Στο Βόρειο και Κεντρικό Αφγανιστάν, οι γυναίκες πήραν τα όπλα, βγαίνοντας στους δρόμους κατά εκατοντάδες, την ίδια στιγμή που οι Ταλιμπάν, μετά την περσινή συμφωνία με τις ΗΠΑ, προωθούνται στο έδαφος.

Η γυναικεία οργάνωση της επανάστασης της Ροζάβα, Kongra Star, εξέφρασε την αλληλεγγύη της με τη αντίσταση των γυναικών στο Αφγανιστάν.

Όλο το μήνυμα αλληλεγγύης των επαναστατημένων γυναικών της Ροζάβα:

« Εμείς ως Kongra Star, στέλνουμε επαναστατικούς χαιρετισμούς και την αλληλεγγύη μας, από τη Ροζάβα, στις αδερφές μας στο Αφγανιστάν. Οι τρέχουσες εξελίξεις στο Αφγανιστάν, γύρω από τη συμφωνία μεαταξύ ΗΠΑ και Ταλιμπάν, αποτελούν έναν λόγο ανησυχίας, αλλά οι εικόνες των τελευταίων εβδομάδων, με τις γυναίκες του Αφγανιστάν να παίρνουν στα δικά τους χέρια την άμυνά τους, εφόσον έχουν την ανάγκη, δίνει ελπίδα και δύναμη.

Με την επωνομαζόμενη ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των Ταλιμπάν και της Αμερικής, οι Ταλιμπάν, με την Ισλαμιστική και μισογυνική οπτική τους, κέρδισαν νομιμοποίηση από τη διεθνή κοινότητα των κρατών. Ως αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας, όλο και περισσότεροι φυλακισμένοι Ταλιμπάν αποφυλακίζονται. Παρεπόμενο τούτου είναι η αύξηση της βίας εναντίον των γυναικών. Συγκεκριμένα, γυναίκες που βρίσκονται στην πρωτοπορία, ακτιβίστριες και δημοσιογράφες, στοχοποιούνται θανατηφόρα. Η ενδυνάμωση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν απειλεί την ελευθερία και τη ζωή των γυναικών ειδικά και του λαού γενικότερα. Απέναντι σ’ αυτές τις επιθέσεις πάνω στη γυναικεία ελευθερία κι ασφάλεια, οι γυναίκες πρέπει να οργανωθούν ριζικά και ν’ αναλάβουν την οικοδόμηση της ειρήνης και της αυτοάμυνας, με την ευρύτερη σημασία.

Δεν μπορούμε να στηριχτούμε στα ίδια κράτη και τους παράγοντες που δημιούργησαν όλη αυτή την καταπίεση, προκειμένου να την αποδομήσουμε. Όπως είπε ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, “Η αυτοάμυνα των γυναικών είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για να αφεθεί στον οίκτο των αντρών”. Το δεδομένο ότι τα πατριαρχικά συστήματα δεν θα πάψουν να αντιτάσσονται στην ελευθερία, σημαίνει για μας ότι είναι αναγκαίο να οργανωθούμε οι ίδιες για να υπερασπιστούμε τις εαυτές μας εναντίον τους. Η αντίσταση νικάει όπου οργανώνεται˙ όπου χτίζονται ακριβείς, ανθεκτικές δομές αυτοάμυνας. Είναι σημαντικό να οργανωθούν οι γυναίκες αυτόνομα στην αυτοάμυνα και σε άλλες δομές.

Από τις απαρχές της πατριαρχίας, η αντρική νοοτροπία μας θέλει να πιστεύουμε ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να υπερασπιστούν τις εαυτές τους. Αλλά το παρελθόν, όπως και το παρόν, παρέχει πολλά παραδείγματα για το αντίθετο. Εδώ επίσης, σε όλα τα μέρη του Κουρδιστάν, οι γυναίκες αντεπιτίθενται ενάντια στην καταπίεση και τις πατριαρχικές επιθέσεις. Ειδικά στη Ροζάβα, όταν το 2014 το Ισλαμικό Κράτος επιτέθηκε στο Κομπάνε, οι μονάδες άμυνας των γυναικών, YPJ, αποτέλεσαν ουσιαστικές δυνάμεις για την αρχή του τέλους του Ισλαμικού Κράτους.

Προκειμένου να υπερασπισούμε τις εαυτές μας ενάντια σ’ όλα τα είδη πατριαρχικών και μισογυνικών επιθέσεων, χρειάζεται να οργανωθούμε. Όσο περισσότερο οργανωνόμαστε, τόσο περισσότερο γινόμαστε ικανές να υπερασπιστούμε τις ζωές μας, τις ιδέες μας, τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας ενάντια στον μισογυνισμό. Οι εικόνες των Αφγανών γυναικών που καταλαμβάνουν τους δρόμους για να δείξουν ότι είναι ικανές κι έτοιμες να υπερασπιστούν τις εαυτές τους ενάντια στους Ταλιμπάν και σ’ όλες τις άλλες πατριαρχικές δυνάμεις, δίνουν ελπίδα και δύναμη. Η επίθεση σε μια γυναίκα, στο Αφγανιστάν ή οπουδήποτε αλλού, είναι επίθεση σε όλες τις γυναίκες. Έτσι κι ο αγώνας των Αφγανών γυναικών, είναι αγώνας μας. Είμαστε πεπεισμένες ότι η στάση των ενωμένων δυνάμεων των γυναικών για την απελευθέρωση, η αντίσταση κι οργάνωσή τους, θα καθορίσει τον χαρακτήρα του 21ου αιώνα.

Jin Jiyan Azadî – Γυναίκα Ζωή Ελευθερία

Kongra Star »

Πηγές:

https://womendefendrojava.net/en/2021/07/09/solidarity-message-to-women-in-afghanistan/ https://eng.kongra-star.org/2021/07/09/solidarity-message-to-women-in-afghanistan/

https://anfenglish.com/women/kongra-star-in-solidarity-with-the-women-s-resistance-in-afghanistan-53362

συνέχεια