Κατηγορία: Διεθνή

Αφισοκόλληση για τα 102 χρόνια από τη δολοφονία του Εμιλιάνο Ζαπάτα

Αφισοκόλληση για τα 102 χρόνια από τη δολοφονία του Εμιλιάνο Ζαπάτα εν όψει του ταξιδιού των Ζαπατίστας στην Ευρώπη.

102 χρόνια από τη δολοφονία του Ζαπάτα , είμαστε ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ , ενάντια στα μέγα -πρότζεκτ του Θανάτου , στο Μεξικό και παντού.

συνέχεια

Αλληλεγγύη Στα Έγκλειστα Συντρόφια Στη Χιλή

Από τη Δευτέρα 22 Μαρτίου στο Σαντιάγο της Χιλής, αναρχικοί και άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι, καθώς και κρατούμενοι για την απελευθέρωση των Mapuche, ξεκίνησαν μια κινητοποίηση με χαρακτηριστικά απεργίας πείνας επ ‘αόριστον.

Τα αιτήματα της κινητοποίησης είναι η απελευθέρωση του αναρχικού Marcelo Villarroel, η απελευθέρωση όλων των ανατρεπτικών κρατουμένων, των αναρχικών, των κρατουμένων αγωνιστών για την απελευθέρωση των Mapuche και των κρατουμένων της εξέγερσης.

Επίσης διεκδικούν να μην ισχύει αναδρομικά η τροποποίηση του νόμου που ρυθμίζει την “υπό όρους αποφυλάκιση κρατουμένου” ώστε αυτό να παραμείνει κεκτημένο δικαίωμα τον φυλακισμένων και όχι προνόμιο όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο. Ο συγκεκριμένος νόμος μετασχηματίστηκε φωτογραφικά κατά των πολιτικών κρατουμένων αλλά και όσων αντιστέκονται ενάντια στα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Ένας νόμος που κρατάει ομήρους του κράτους  όσους αγωνίζονται εναντίων του.

Δημόσια δήλωση για την έναρξη απεργίας πείνας ΕΔΩ

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο των αιχμάλωτων συντρόφων Juan Aliste και Marcelo Villarroel:

Με συντροφική ανατρεπτική στοργή, χαιρετίζουμε εκείνες και εκείνους με τους οποίους βαδίζουμε στο ίδιο μονοπάτι του αγώνα για την ολική απελευθέρωση και την καταστροφή της κοινωνίας του εγκλεισμού.

Απ’ τη ζωηρή αγάπη του πολέμου, στεκόμαστε στο πλευρό όσων τόσα χρόνια μας συντρόφευσαν κάθε μέρα που πέρασε, ενάντια στον εγκλεισμό και σε κάθε μορφή επιτήρησης και τιμωρίας. Αναλαμβάνουμε απόλυτα το τίμημα κάθε πρόκλησης που επιφέρει καθημερινά η σύγκρουση, ήδη από τη μέρα που αποφασίσαμε να εμπλακούμε στη μάχη ενάντια στον κόσμο της κυριαρχίας και της εξουσίας.

Έχουν περάσει δεκαετίες αγώνα δίχως σταματημό και δίχως καμιά βόλεψη, δίχως να εγκαταλείπουμε την πανταχού παρούσα ανατρεπτική μνήμη της αντίστασης. Τιμούμε την κληρονομιά των νεκρών μας, των αιχμαλώτων μας και όσων βρίσκονται στην παρανομία, που δεν έπαψαν να συνεισφέρουν στη σύγκρουση. Από τις διαφορετικές προσωρινές τους τοποθεσίες, η επιμονή στον αγώνα είναι ανυποχώρητη.

Αρνούμαστε να βυθιστούμε στη σιωπή ή στη συνενοχή με την υπάρχουσα κανονικότητα. Οικειοποιούμαστε όλες μαζί και κάθε μία ξεχωριστά τις ανταγωνιστικές πρακτικές που στοχεύουν να σπάσουν τις αλυσίδες που μας καταπιέζουν. Όπως επίσης αρνούμαστε να γυρεύουμε συμβολικές θέσεις εντός του ευρέος φάσματος των ανατρεπτικών θέσεων μάχης. Όπως και νά ‘χει, είμαστε ζωντανοί και δυνατοί, υπάρχοντας ως απτή απόδειξη της αξίας του πρωτοπρόσωπου αγώνα, δίχως ποτέ να αφηνόμαστε έρμαια στις ιστορικές ταλαντεύσεις.

Καλούμε σε πολλαπλασιασμό των πάσης μορφής δυνάμεων, προκειμένου να γκρεμίσουμε τα τείχη των φυλακών. Ολάκερη η ενέργεια κι η θέληση να μαχόμαστε καθημερινά είναι ζωτικής σημασίας την παρούσα στιγμή. Η εξουσία έχει τροποποιήσει το νομικό της οπλοστάσιο ξανά και ξανά, ώστε να κρατά πίσω απ’ τα κάγκελα, αιχμάλωτους του κράτους, τους κρατουμένους του κοινωνικού πολέμου, της Εξέγερσης, αλλά και του αγώνα για την απελευθέρωση των Μαπούτσε.

Ενάντια στην τροποποίηση του αναδρομικού νομικού διατάγματος 321.

Για την κατάργηση των ποινών που επιβλήθηκαν από τα δικτατορικά δικαστήρια τη δεκαετία του ’90, οι οποίες επιστρατεύονται ακόμα και σήμερα για να μας κρατήσουν έγκλειστους.

Για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου, της Εξέγερσης, και όσων αγωνίζονται για τη λευτεριά των Μαπούτσε.

Να ισχυροποιήσουμε τους δεσμούς μας, να ενδυναμώσουμε τη συνενοχή μας, να αφυπνίσουμε συνειδήσεις, να οξύνουμε τις δράσεις μας, για να ισοπεδώσουμε και το τελευταίο ανάχωμα της κοινωνίας του εγκλεισμού!

Διεθνιστική αλληλεγγύη και συντροφικότητα για το γκρέμισμα κάθε φυλακής!

Ενάντια στο κράτος, τις φυλακές και το κεφάλαιο: Κοινωνικός πόλεμος!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση.

Juan Aliste Vega
Marcelo Villarroel Sepúlveda
Αναρχικοί, αυτόνομοι και ανατρεπτικοί κρατούμενοι
Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας του Σαντιάγο, στη Χιλή
Τέλη Δεκέμβρη 2020

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια

ΚΟΜΟΤΗΝΗ: ”Εαρινή επίθεση Ενωμένοι στην αντίσταση- Dem dema azadi ye”

Στα πλαίσια του καλέσματος ”Εαρινή επίθεση Ενωμένοι στην αντίσταση- Dem dema azadi ye” για την ημέρα Πολιτικών Κρατουμένων, την Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για το Κλίμα και την εβδομάδα για τους πεσόντες, αναρτήσαμε πανό στα κάγκελα της παλιάς νομικής στην στάση των λεωφορείων,  πανό στο δάσος της Νυμφέας και πραγματοποιήσαμε αφισοκόλληση για τον μάρτυρα του ΕΣΔΑ Haukur Hilmarsson ο οποίος “έφυγε” κατά τη διάρκεια των μαχών υπεράσπισης του Αφρίν (Ροζάβα) στις 24 Φεβρουαρίου 2018.

Τιμούμε αυτούς που έχουν πέσει στον αγώνα για ισότητα και αξιοπρέπεια. Ακολουθούμε το παράδειγμά τους κάνοντας πράξη τις αξίες της επανάστασης και συνεχίζουμε να τις ζούμε με τον καθημερινό μας αγώνα.

Δεν ξεχνάμε τα αιχμάλωτα συντρόφια.

Δεν ξεχνάμε τα συντρόφια που “έφυγαν” στις μάχες του αντικρατικού πολέμου.

Ενωμένοι στην αντίσταση- Dem dema azadi ye

συνέχεια

Ιταλία: Τοποθέτηση του Alfredo Cospito στη συζήτηση για των αγώνα ενάντια στα πυρηνικά

Το παρόν κείμενο αποτελεί τοποθέτηση του έγκλειστου αναρχικού Alfredo Cospito στη συζήτηση για τον αγώνα ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, η οποία διεξήχθη στα πλαίσια της πρωτοβουλίας “Voi gli date vent’anni, noi gli diamo la parola” (“Εσείς του δίνετε είκοσι χρόνια, εμείς του δίνουμε τον κόσμο”), στο Circolaccio Anarchico, στο Σπολέτο, στις 20 Μάρτη του 2021.

*

Αφού είδα αυτήν την ταινία σχετικά με την τραγωδία στο Τσέρνομπιλ, μου ζητήθηκε να προβώ σε μια τοποθέτηση.

Και τι να πρωτοπώ;

Τα τελευταία εννιά χρόνια της ζωής μου τα πέρασα κλειδαμπαρωμένος σ’ ένα κελί, διότι, παρέα μ’ έναν ακόμη σύντροφό μου, πυροβόλησα έναν απ’ τους σημαντικότερους ιθύνοντες της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία εκείνον τον καιρό. Και το πράξαμε ακριβώς επειδή δε θέλαμε να ξαναδούμε να συμβαίνει εδώ ό,τι είδαμε να συμβαίνει στην ταινία. Αρκετά απλοϊκό ως κίνητρο, όμως έτσι συνέβη.

Άξιζε όμως;

Θά ‘θελα να πιστεύω πως η δράση μας, παρότι μεμονωμένη, είχε μια κάποια βαρύτητα. Το μόνο βέβαιο είναι πως δράσεις τέτοιου είδους είναι απολύτως μη απορροφήσιμες απ’ το σύστημα, και επ’ ουδενί δε θα μπορούσαν να είναι. Μπορούν να τις δαιμονοποιήσουν, ποτέ όμως να τις απορροφήσουν, πόσο μάλλον να τις ακυρώσουν, εφόσον τέτοιες δράσεις αφήνουν στην εξουσία ένα τελεσίγραφο, και, απ’ τη δική μου οπτική, αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό για να ρισκάρω τα πάντα, τη λευτεριά μου, ακόμα και τη ζωή μου.

Ναι λοιπόν! Στο τέλος της μέρας, άξιζε.

Δε θέλαμε να τον σκοτώσουμε, θέλαμε μόνο να τον τραυματίσουμε, ορθώνοντας ένα απροσπέλαστο τείχος απέναντι στον τεχνολογικό και δολοφονικό κυνισμό των αδίστακτων επιστημόνων και πολιτικών: “Πέραν του ότι δε θα μπορείς να περπατήσεις, δε θα ξαναφέρεις την πυρηνική ενέργεια πίσω στην Ιταλία, ειδάλλως θα σε αντιμετωπίσουμε με όλα μας τα μέσα”.

Εννιά χρόνια πριν, όταν προβήκαμε στο χτύπημά μας, η πιθανότητα επιστροφής της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία φαινόταν έντονα να αναδύεται ξανά. Μόλις είχε συμβεί η Φουκουσίμα, και στη χώρα “μας”, χρόνια επί χρόνων αγώνα ενάντια στην πυρηνική ενέργεια φάνταζαν να κινδυνεύουν να εξαλειφθούν, γεγονός που συνέβαινε σ’ ένα πέπλο απόλυτης σιωπής. Τότε, όπως ακόμη και σήμερα, η Ιταλία, μέσω της Ansaldo Nucleare, συνεισφέρει στην κατασκευή πυρηνικών εγκαταστάσεων σε χώρες όπως η Ρουμανία και η Αλβανία. Λίγο πριν τη δράση μας, ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια της κατασκευής μίας εξ αυτών των εγκαταστάσεων σκότωσε δύο εργάτες. Κανείς στην Ιταλία δε μιλούσε γι’ αυτό, εκτός από ‘κείνους τους ουτοπιστές οικολόγους και αναρχικούς, οι οποίοι αντίκριζαν τον φόβο της επιστροφής των σταθμών πυρηνικής ενέργειας στα μέρη “μας”, ενώ πολλά κόμματα στήριζαν αυτήν την εφιαλτική προοπτική. Σαφέστατα, δεν έχω αυταπάτες πως η δράση μας εμπόδισε την επιστροφή της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία, μα γυρίσαμε λίγο φόβο στο στρατόπεδό τους. Αυτή, λοιπόν, ήταν η συνεισφορά μας, αν και περιορισμένη, και αυτό είχε τη βαρύτητά του · και δε θαρρώ πως ήταν κάτι τόσο αμελητέο όσο θέλανε να μας κάνουν να πιστεύουμε.

Σήμερα, η ιταλική κυβέρνηση πρέπει αναγκαστικά να “αποκομίσει” πυρηνικά απόβλητα από τις παλιές εγκαταστάσεις πυρηνικής ενέργειας που τέθηκαν εκτός λειτουργίας, πετώντας 78.000 κυβικά μέτρα ραδιενεργών αποβλήτων κάτω απ’ το χαλάκι στο Πεδεμόντιο, στη Σαρδηνία, στην Τοσκάνη, στο Λάτσιο, στην Απουλία, στην Μπαζιλικάτα και στη Σικελία. Το παρουσιάζουν ως “αποκομιδή” χαμηλού επιπέδου ραδιοενεργών αποβλήτων, προϊόντων των εργοστασίων και λοιπών ιατροφαρμακευτικών αποβλήτων, όμως, στην πραγματικότητα, προσπαθούν κάτω απ’ το τραπέζι να περάσουν την “αποκομιδή” πολύ πιο επικίνδυνων ραδιενεργών αποβλήτων από τις παλιές πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Ας γίνω σαφής, η λύση δε θα μπορούσε να είναι το να πετάξουμε τα απόβλητα εκτός Ιταλίας, όπως ίσως έχει ήδη γίνει στο παρελθόν στην Αφρική, χρησιμοποιώντας φτωχότερες χώρες ως χωματερές για τα πυρηνικά μας κόπρανα. Ένα “οικολογικό” κίνημα το οποίο επί της ουσίας πιέζει προς μια τέτοια κατεύθυνση, είναι ένα αστικό κίνημα, στα πλαίσια ενός άθλιου “οικολογισμού”. Όσοι αντιτίθενται στις δομές απόθεσης πυρηνικών αποβλήτων επειδή υποτιμάται η αξία της ιδιοκτησίας τους, ποτέ δε θά ‘χουν την εμπιστοσύνη μου. Είναι αυτό το είδος ανθρώπων που έφεραν τις πιο χονδροειδείς πολιτικές στο κίνημα NO TAV (ενάντια στον Σιδηρόδρομο Υψηλής Ταχύτητας). Πάντα έτοιμοι να ξεπουλήσουν αγώνες, να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές από δράσεις. Δε θα κάνουμε επίκληση σε δαύτα τα ξεκάθαρα αστικά ένστικτα, ούτε θα μπορέσουμε να εθελοτυφλούμε όταν δημάρχοι, τοπικά ιδρύματα τέτοιων χωρών, απαιτούν αποζημιώσεις ή κλαψουρίζουν για την περιουσία τους, τις επιχειρήσεις τους, τις οικονομικές τους απώλειες. Το να έρθουμε ξανά σε επαφή με τέτοιους τύπους θα ήταν καταστροφικό. Ένα αρχαίο εβραϊκό ρητό λέει: “Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να σκοντάψει δυο φορές στην ίδια πέτρα”. Ας προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη · είκοσι χρόνια αγώνα ενάντια στο TAV θά ‘πρεπε να μας έχουν διδάξει κάποια πράγματα.

Θα ήταν ηλίθιο και μη προωθητικό από πλευράς μας να γυρεύουμε “λύσεις”, καταπραϋντικά για να καταστήσουμε την τεχνολογία πιο βιώσιμη, πιο “οικολογική”. Είμαστε ενάντια στις δομές απόθεσης πυρηνικών αποβλήτων, όσο είμαστε ενάντια και στις ανεμογεννήτριες – ημίμετρα δεν υπάρχουν στο πεδίο αυτό. Η μόνη πραγματική και απόλυτη λύση για τα πυρηνικά απόβλητα είναι να πολεμήσουμε με κάθε μέσο ώστε τα πυρηνικά εργοστάσια να κλείσουν παντού. Δεν μπορούμε να παρακάμπτουμε το θέμα αυτό, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο πλανήτης πεθαίνει, μόνο ένα πράγμα μπορούμε να κάνουμε: Να καταστρέψουμε εκ των έσω την τεχνολογική και καπιταλιστική κοινωνία στην οποία μας επιβάλλεται να ζούμε. Είναι αχρείαστο το να προσπαθούμε να ξεφύγουμε, είναι υποκριτικό το να χτίσουμε έναν μικρό παράδεισο επί γης, καθώς έτσι, ακόμα κι αν δε θέλουμε, γινόμαστε συνένοχοι · είναι εγκληματικό να αναζητούμε αναλγητικά, να ξεγελάμε τους εαυτούς μας πως η τεχνολογία μπορεί να καταστεί “οικολογική”. Δεν είναι ο αριθμός συμμετεχόντων σε μια διαδήλωση που θα φέρει αποτελέσματα, αλλά η ισχύς και η ριζοσπαστικότητα των ενεργειών μας. Τούτη είναι μια απ’ τις ιδιαιτερότητές μας, και ως αναρχικές κι αναρχικοί στοχεύουμε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά · όχι τόσο στην ποσότητα των ανθρώπων πίσω από ένα πανό, αλλά στην ποιότητα των δράσεων και των ζωών μας. Ο κόσμος ενδέχεται να έρθει, αλλά αυτό εξαρτάται από τη συνέπεια και την ειλικρίνεια των σκοπών μας, καθώς επίσης και από την επαναστατική μας διαδικασία. Το πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσουμε εδώ είναι πάντα το ίδιο: ο αστικός, πολιτικά απαθής οικολογισμός.

Με αυτό, δε θέλω να υποστηρίξω πως πρέπει να αυτοαπομονωθούμε, σίγουρα παλεύουμε στο πλευρό των ανθρώπων που πλήττονται άμεσα από δαύτα τα πυρηνικά απόβλητα, συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις έξω στον δρόμο, όμως δε θυσιάζουμε τις ιδέες μας στον βωμό του “ρεαλισμού”, του συμβιβασμού. Φροντίζουμε διαρκώς να έχουμε κριτικό πνεύμα ως προς το ποιους έχουμε με το πλευρό μας και, πάνω απ’ όλα, δεν περιορίζουμε τις δράσεις μας στο όνομα μιας υποτιθέμενης έλλειψης κατανόησης από μερίδα του κόσμου.

Ας συμμετέχουμε σε συνελεύσεις (αν υπάρχουν), αλλά ας μη λησμονούμε τον πραγματικό μας σκοπό, την καταστροφή της τεχνολογικής κοινωνίας, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας δίχως κράτος.

Ας έχουμε επίσης κατά νου πως, με το να δρούμε και πέραν απ’ τις αποφάσεις των συνελεύσεων, δεν πλήττουμε το συλλογικό σώμα του αγώνα, απλώς εκφράζουμε τη θέση μας ως αναρχικοί/ές.

Ας μην αποστασιοποιούμαστε -στο όνομα ενός κοινού αγώνα- από τις βίαιες ενέργειες που θα συμβούν, αν συμβούν, ακόμη κι αν δεν τις επικροτούμε πλήρως. Ας αποκηρύξουμε τα επίπλαστα προνόμια (ανέσεις) που μας “παρέχει” αυτή η σαπισμένη κοινωνία, ας επιδείξουμε συνέπεια.

Θεωρώ πως αυτά είναι τα λίγα μαθήματα που έχουν να μας προσφέρουν οι “κοινωνικοί” οικολογικοί αγώνες των τελευταίων δεκαετιών.

Ίσως αναδύεται στον ορίζοντα μια νέα ευκαιρία, μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Είμαι ακράδαντα πεπεισμένος πως θα αρκούσε απλώς να μην επαναλάβουμε τα συνήθη λάθη, αν θέλουμε να δούμε απροσδόκητα αποτελέσματα.

Θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει τούτον τον μονόλογο σε μια πολύ απλή ιδέα: “πολυμορφία δράσεων χωρίς προκαταλήψεις και οριοθετήσεις”.

Ας βάλουμε ένα τέρμα στην παράνοια σχετικά με τις πρωτοπορίες, με το θέαμα των δράσεων · ας δρα καθείς όπως επιθυμεί, ας εναρμονιστούν τα πάντα σε μια “ολότητα” και, πάνω απ’ όλα, ας αποστασιοποιηθούμε απ’ τους διαχωρισμούς.

Ίσως βγήκα λίγο “εκτός θέματος”, όμως πιστεύω πως ανάμεσά σας θα υπάρχουν αναρχικές κι αναρχικοί. Η τοποθέτηση αυτή προέρχεται από έναν αναρχικό, και πιότερο απ’ όλους απευθύνεται στις αναρχικές και τους αναρχικούς, όμως ευελπιστώ να έγινε κατανοητή και από όλους και όλες τις υπόλοιπες, ακόμη κι αν εκπροσωπεί μιαν αρκετά “συγκεκριμένη” αντίληψη.

Το μόνο βέβαιο είναι πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα επηρεάζουν τους πάντες, τη ζωή όλων.

Θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω σ’ αυτή τη συζήτηση μαζί σας εκεί, όμως, για λόγους ανωτέρας βίας, αυτό είναι αδύνατο για ‘μένα.

Αναρχικούς κι επαναστατικούς χαιρετισμούς,

Alfredo Cospito
Φυλακές Ferrara

Το κείμενο στα αγγλικά σε μορφή PDF

Πηγή: Malacoda

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια

Τιμούμε αυτούς που έχουν πέσει στον αγώνα

Τιμούμε αυτούς που έχουν πέσει στον αγώνα για ισότητα και αξιοπρέπεια. Ακολουθούμε το παράδειγμά τους κάνοντας πράξη τις αξίες της επανάστασης και συνεχίζουμε να τις ζούμε με τον καθημερινό μας αγώνα.

RiseUp4Rojava Greece

συνέχεια

Για τους επαναστάτες πολιτικούς κρατούμενους/κρατούμενες σε όλο τον κόσμο

Για τους επαναστάτες πολιτικούς κρατούμενους/κρατούμενες σε όλο τον κόσμο

Λευτεριά στον Αμπνουλάχ Οτσαλάν και τους αγωνιστές απεργούς πείνας στη Τουρκία και το Κουρδιστάν, 17 Μάρτη 2021

Όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο θα υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι/κρατούμενες. Όσο υπάρχει αδικία, καταπίεση, εκμετάλλευση, όσο υπάρχουν πατριαρχία και σεξισμός, τάξεις, πλούσιοι και φτωχοί, καταστροφή της φύσης, θα υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι/κρατούμενες και φυλακισμένοι αγωνιστές. Θα υπάρχουν αυτές και αυτοί που θα αγωνίζονται με ανιδιοτέλεια, όχι για προσωπικό όφελος αλλά για όλη την ανθρωπότητα, για να φτιαχτεί ένας καλύτερος κόσμος και μια καλύτερη κοινωνία για τα οποία πληρώνουν με πολλά χρόνια αιχμάλωτες/αιχμάλωτοι στις φυλακές.

Φυσικά πάντα το κράτος διαχρονικά και ιδιαίτερα το σημερινό που αυτοπροσδιορίζεται ως ‘’δημοκρατικό’’, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι αλλά ‘‘τρομοκράτες’’ και εγκληματίες. Όμως παρά τον ισχυρισμό αυτόν, η κρατική εξουσία έφτιαχνε πάντα ειδικούς νόμους για την αντιμετώπιση των πολιτικών αντιπάλων της. ‘‘Αντιτρομοκρατικούς’’ νόμους, ‘‘λευκά κελιά’’, ειδικές συνθήκες κράτησης, απομονώσεις για να κρατά για πολλά χρόνια όσους επαναστάτες/επαναστάτριες και αγωνιστές δεν σκοτώνει αλλά πέφτουν αιχμάλωτοι στα χέρια της.

Ένα κοινό νήμα αγώνα ενώνει όλες και όλους όσους βρίσκονται στα χέρια του κράτους σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου παρά τις διαφορετικές συνθήκες και τι όποιες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Από τον τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον Ζωρζ Ιμπραήμ Αμπνταλά, την Νάντια Λότσε, τους αγωνιστές επαναστάτες και επαναστάτριες στη Τουρκία και το Κουρδιστάν, μέχρι τον Μουμία Αμπού Τζαμάλ, τον Λέοναρντ Πελτιέ, τους πολιτικούς κρατούμενους στην Παλαιστίνη, την Ελλάδα, την Χιλή, παντού. Γιατί ο εχθρός είναι κοινός, το κρατικοκαπιταλιστικό σύμπλεγμα εξουσίας, άρα και ο εχθρός είναι κοινός.

Σημασία δεν έχει όμως η αιχμαλωσία αλλά η συνέχιση του αγώνα για τους επαναστάτες και αγωνιστές μέσα στη φυλακή και η διατήρηση της πολιτικής και αγωνιστικής μας ταυτότητας παραμένοντας συνεπείς και αμετανόητοι στις επιλογές αγώνα μας. Όπως σημασία δεν έχει να θυμούνται οι αγωνιστές έξω από τη φυλακή τους πολιτικούς κρατούμενους μία φορά τον χρόνο αλλά να συνεχίζουν τον αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο, για μια καλύτερη κοινωνία. Γιατί ο αγώνας αυτός είναι η καλύτερη κληρονομικά και παρακαταθήκη μας στα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΜΠΤΟΥΛΑΧ ΟΤΣΑΛΑΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΑΣΤΑΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΟΖΑΒΑ-Β.ΣΥΡΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ/ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Νίκος Μαζιώτης μέλος* του Επαναστατικού ΑγώναΔ΄ πτέρυγα – φυλακές Δομοκού

*(Το παρόν κείμενο λόγω αδυναμίας επικοινωνίας με τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα που βρίσκεται στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας υπογράφεται από το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Νίκο Μαζιώτη)

συνέχεια