Κατηγορία: Ιστορικά

Καλό Ταξίδι Σύντροφε Γιάννη Καρυπίδη

Την Τρίτη 31/08 αποχαιρετίσαμε τον αγωνιστή Γιάννη Καρυπίδη στο τελευταίο του ταξίδι ο οποίος “έφυγε” την Πέμπτη 26/08. Γνωρίσαμε τον Γιάννη πριν περίπου 15 χρόνια όταν πρόθυμος όπως πάντα και αλληλέγγυος μας βοήθησε στην υλοποίηση μιας εκδήλωσης κατά των χρυσωρυχείων και κατά του αγωγού Μπουργκάζ- Αλεξανδρούπολης. Από τότε, βρεθήκαμε πολλές φορές πλάι- πλάι σε πολλές κινητοποιήσεις. Πάντα θετικός και δυναμικός έδινε θάρρος στους γύρω του με την στάση και τον χαρακτήρα του.

Ανιδιοτελής, αλληλέγγυος και αξιοπρεπής αγωνιστής, όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ.

Ο Γιάννης Καρυπίδης εκτός από τους τοπικούς αγώνες κατά του χρυσού και τα ντοκιμαντέρ που γύρισε και συμμετείχε, έκανε πράξη την μαχητική αλληλεγγύη, όταν το 2008 (Free Gaza Movement) μαζί με τους συντρόφους του σπάσανε τον ναυτικό αποκλεισμό 41 χρόνων που επέβαλε το Ισραήλ στον λαό της Παλαιστίνης χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Το ίδιο επιχειρήθηκε εκ νέου το 2010 (ένα καράβι για τη Γάζα) όπου όμως συνελήφθη μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα και βασανίστηκε από τις Ισραηλινές αρχές. Να θυμίσουμε πως το αποτέλεσμα της ισραηλινής επίθεσης στον στολίσκο της ελευθερίας ήταν 9 νεκροί και δεκάδες τραυματίες.
Καλό Ταξίδι Σύντροφε

Συνέντευξη Γιάννη Καρυπίδη για την ταινία Άπληστον Κέρδος ΕΔΩ

Της γης το χρυσάφι (2006) ΕΔΩ

Άπληστον Κέρδος / Greedy Profit (2013) ΕΔΩ

Γάζα ερχόμαστε – sub. ITA – Gaza … arriviamo … ΕΔΩ

συνέχεια

Κουρδιστάν – Το Πνεύμα της 15ης Αυγούστου Ζει!

Η 15η Αυγούστου δεν είναι οποιαδήποτε ημερομηνία. Εδώ και 37 χρόνια, η ιστορική του σημασία τιμάται σε ολόκληρο το Κουρδιστάν, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και όχι μόνο. Δεν σηματοδοτεί μόνο μια σημαντική ημέρα, αλλά εισήγαγε μια εποχή ελπίδας, αντίστασης και επαναστατικού αγώνα που συνεχίζεται και αναβιώνει στον καθημερινό αγώνα στο Κουρδιστάν, δίνοντας έμπνευση σε εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο!

Η 15η Αυγούστου 1984 σηματοδοτεί την έναρξη του ένοπλου αγώνα και του ανταρτοπόλεμου του Κουρδικού απελευθερωτικού Κινήματος, όταν οι δυνάμεις του ΡΚΚ – μετά από χρόνια προετοιμασίας – επιτέθηκαν σε αστυνομικούς και στρατιωτικούς σταθμούς στην Eruh και το Şemzinan στο κατεχόμενο Βόρειο Κουρδιστάν (Bakur), δίνοντας μια αποφασιστική απάντηση στην τουρκική αποικιοκρατία, και σηματοδότησε ένα κρίσιμο σημείο καμπής στην τότε διαδεδομένη ατμόσφαιρα απελπισίας και ήττας. Οι αποφασιστικές ενέργειες μιας μικρής ομάδας, με επικεφαλής τον Şehîd Agit (Mahsum Korkmaz), κατά των Τούρκων φασιστών έσπασαν την ατμόσφαιρα της ήττας και συνέχισαν την κληρονομιά της ηρωικής αντίστασης στις φυλακές της 14ης Ιουλίου 1982. Μετά το φασιστικό πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 στη Τουρκία, τα περισσότερα επαναστατικά κινήματα και οι αντιπολιτευτικές φωνές είτε συντρίφθηκαν είτε επέλεξαν να αναζητήσουν καταφύγιο στην εξορία. Αλλά η αντίσταση στην περιβόητη φυλακή του Amed το 1982 και οι αποφασιστικές ενέργειες της 15ης Αυγούστου 1984 συγκλόνισαν τους φασίστες, και όχι μόνο έθεσαν σε κίνηση, αλλά και εκδήλωσαν μια επαναστατική διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα!

Η δράση μιας μικρής ομάδας σύντομα μετατράπηκε σε αγώνα εκατομμυρίων. Οι μαζικές εξεγέρσεις στη δεκαετία του 1990, τα επιτεύγματα στον τομέα της δημοκρατικής πολιτικής και η επανάσταση της Ροζάβα – όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτά εάν δεν είχε συμβεί η επίθεση του 15 Αυγούστου. Η 15η Αυγούστου δεν είναι μια συνηθισμένη επέτειος ή απλά μια μέρα μνήμης. Η 15η Αυγούστου είναι η αφετηρία της πρωτοποριακής πλέον επαναστατικής διαδικασίας στην περιοχή. είναι μια μέρα για να ανανεώσουμε την υπόσχεσή μας να συνεχίσουμε τον επαναστατικό αγώνα με αποφασιστικότητα κάθε μέρα!

Το πνεύμα της αποφασιστικής αντίστασης του 15 Αυγούστου αποτυπώνεται με απόλυτη αφοσίωση και ηρωισμό στην καθημερινή αντίσταση των ανταρτών/ισσων κατά του τουρκικού φασισμού. Για πάνω από 100 ημέρες τώρα, το αντάρτικο γράφει άλλη μια επική ιστορία, αντιστέκεται ηρωικά και υπερασπίζεται την επανάσταση στη Μέση Ανατολή -και πέρα ​​από αυτήν- από την ολοκληρωτική επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες, Metîna, Zap και Avaşîn από τις 23 Απριλίου του τρέχοντος έτους. Η φασιστική δικτατορία AKP-MHP έκανε τα πάντα τα τελευταία 6 χρόνια για να σπάσει τη βούληση του κουρδικού λαού και όλων των αντιφασιστικών δυνάμεων στην περιοχή για ελευθερία και αντίσταση. Η τρέχουσα ολοκληρωτική επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους είναι η συνέχιση του πολέμου στις πόλεις του Βόρειου Κουρδιστάν το 2015 και το 2016, της εισβολής στο Αfrîn το 2018, το Girê Spî και η Serêkaniyê το 2019, καθώς και των επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών/ισσών στις περιοχές Xakurkê και Heftanîn. Δεν μπορούμε να το τονίσουμε αρκετά: Το να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι τα επιτεύγματα της επανάστασης στη Rojava σημαίνει επίσης να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι τον ηρωικό αγώνα του αντάρτικου ακολουθώντας το πνεύμα αντίστασης και επαναστατικής αποφασιστικότητας του 15 Αυγούστου.

Ο τουρκικός φασισμός δεν μπορεί να δράσει μόνος του. Η επανάσταση στο Κουρδιστάν και τη Μέση Ανατολή δέχεται καθημερινά επίθεση από οπορτουνιστικές και ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις του κόσμου, ιδίως των ΗΠΑ, της Δυτικής Ευρώπης καθώς και άλλων κρατών, οι οποίοι μαζί με συνεργάτες και καπιταλιστές επενδυτές υποστηρίζουν με τεχνολογικούς στρατιωτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, και διπλωματικούς τρόπους τις επιθέσεις από το φασιστικό καθεστώς AKP-MHP.

Ως εκ τούτου, ως αντιφασιστικές και επαναστατικές δυνάμεις, είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας και να υπερασπιζόμαστε την επανάσταση αναλαμβάνοντας δράση παντού εναντίον όλων αυτών των χώρων που παρέχουν στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική συνεργασία στον τουρκικό φασισμό.

Καλούμε όλους/ες να συνεχίσουν να ενώνονται με την αντίσταση! Πάρτε την πρωτοβουλία με δημιουργικές δράσεις στους δρόμους!

Μπλοκάρουμε, διαταράσσουμε, καταλαμβάνουμε.

Δείτε τον χάρτη -στόχο στον ιστότοπο του RiseUp4Rojava!

Με το πνεύμα αντίστασης του 15 Αυγούστου και ενωμένοι με τον αγώνα των ανταρτών/Ισσών, θα νικήσουμε τον τουρκικό φασισμό, θα υπερασπιστούμε το Κουρδιστάν και θα οικοδομήσουμε την ελεύθερη ζωή.

riseup4rojava_greece

συνέχεια

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012: Νίκος Μαζιώτης μέλος του Ε.Α

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012

Η 19η Ιουλίου είναι μια ημερομηνία σταθμός στη παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση από την εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου. Η 19η Ιουλίου 1936 είναι η ημερομηνία έναρξης της Ισπανικής Επανάστασης (1936-’39) όταν στη Βαρκελώνη της Καταλονίας οι οργανωμένοι στην αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) και στη FAI (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής) εργάτες έδωσαν μάχη με τη στρατιωτική φρουρά της πόλης που συμμετείχε στο πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο και τη νίκησαν μετά από 2 μέρες μαχών εγκαινιάζοντας το πιο ριζοσπαστικό επαναστατικό εγχείρημα εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης στην ιστορία του κλασικού εργατικού κινήματος (1848-1939).                

Η 19η Ιουλίου 2012 είναι η ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία που ξεκίνησε από την πόλη Κομπάνι όταν οι ένοπλες δυνάμεις του κουρδικού επαναστατικού κινήματος ΥPG (Μονάδες Λαϊκής Προστασίας) μαζί με την πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει το MGRK (Λαϊκά Συμβούλια δυτικού Κουρδιστάν) κατέλαβαν αναίμακτα την πόλη και τα κτίρια του καταρρέοντος καθεστώτος Άσαντ αναλαμβάνοντας την εξουσία.

Στην Ισπανία το 1936 εκατομμύρια εργάτες και κυρίως αγρότες-χωρικοί κολεκτιβοποίησαν ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας, κυρίως στην Καταλονία που ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη περιοχή της Ισπανίας, αλλά επίσης και ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής γης απαλλοτριώνοντας τη γη των μεγαλογαιοκτημόνων και της καθολικής εκκλησίας στην Ανδαλουσία, Αραγονία, Λεβάντε, Καστίλη και αλλού και δημιούργησαν τις δικές τους κοινότητες αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, τις εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες. Για ένα βραχύβιο διάστημα οι εργάτες και οι αγρότες πήραν την εξουσία στα χέρια τους, πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας πράξη την Αναρχία, τον Eλευθεριακό ή Αναρχικό Κομμουνισμό.

Στη Βόρεια Συρία, το κουρδικό επαναστατικό κίνημα οικοδόμησε από το 2012 και μετά ένα ακρατικό κοινωνικό μοντέλο που το ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό που βασίζεται στον κοινοτισμό, στη Κοινότητα (Κομμούνα) ως κύτταρο της νέας κοινωνίας και στα λαϊκά συμβούλια, στις γειτονιές, στις συνοικίες, στους δήμους και στα χωριά στα 3 καντόνια της Β. Συρίας, το Αφρίν, τη Ροζάβα και το Τζεζιρέ. Το μοντέλο αυτό απορρίπτει το έθνος –κράτος ως συγκεντρωτικό μονοπωλιακό μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων και περιλαμβάνει εκτός από τους Κούρδους και άλλες εθνότητες και λαούς της περιοχής, Άραβες, Γιεζίντι, Συροϊακωβίτες, Ασσύριους, Τουρκμένιους.                         

Πάρα τη διαφορετικότητα των εποχών και την απόσταση των 76 χρόνων από τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα, παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών, των πολιτικών υποκειμένων και των ιδεολογικών επικλήσεων, υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στα δύο επαναστατικά εγχειρήματα. Το βασικότερο είναι η απόρριψη του κράτους, του έθνους-κράτους ως συγκεντρωτικού, μονοπωλιακού μηχανισμού διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων. Ένα άλλο είναι η απόρριψη της παλιάς μαρξιστικής νομοτελειακής θεωρίας ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων ως ‘‘προοδευτικής’’ διαδικασίας είναι η βασική προϋπόθεση για τις κοινωνικές επαναστάσεις και την οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας όπου την εξουσία την έχει ο λαός μέσα από τα δικά του όργανα αυτοδιαχείρισης, κοινότητες, κομμούνες, δήμους, συμβούλια. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα συντελέστηκαν σε κοινωνικές συνθήκες υπανάπτυξης του καπιταλισμού όπου δεν έχει επικρατήσει η οικονομία της αγοράς και όπου οι κοινωνίες βρίσκονταν σε ένα ημιφεουδαρχικό στάδιο. Και στην Ισπανία το 1936 και στη Β. Συρία σήμερα η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι χωρικοί-αγρότες ή ζουν έξω από μεγάλα αστικά κέντρα αν και στην Ισπανία η εργατική τάξη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως στην Καταλονία ενώ στη Ροζάβα – Β. Συρία η εργατική τάξη απουσιάζει από το ιστορικό προσκήνιο.                                                                                                                    

Οι Ισπανοί εργάτες ήταν κυρίως πρώτης γενιάς μετανάστες που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει από την ύπαιθρο στην πόλη για να δουλέψουν στα εργοστάσια μεταφέροντας την κοινοτιστική κουλτούρα των χωριών τους, τις ιδέες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Το ίδιο ίσχυε και για τους Ρώσους εργάτες το 1905 και 1917. Αυτή η εργατική τάξη με νωπές ακόμα τις αγροτικές ρίζες της υπήρξε πρωταγωνίστρια επαναστάσεων και διέφερε πολύ από το συντηρητικό, στρατιωτικοποιημένο γερμανικό βιομηχανικό προλεταριάτο –όπως και άλλων χωρών της ανεπτυγμένης δύσης– που η πλειοψηφία αυτού του προλεταριάτου το 1918 –’19 ακολούθησε τους αντεπαναστάτες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και όχι τους επαναστάτες Σπαρτακιστές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία στρέφεται εναντίον ενός δικτατορικού ‘‘σοσιαλιστικού’’ –και αντιιμπεριαλιστικού– καθεστώτος όμοιο με τα καθεστώτα του ‘‘υπαρκτού’’ σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης όπου επικρατεί η κρατικοποιημένη οικονομία, δηλαδή ο κρατικός και γραφειοκρατικός καπιταλισμός και η μονοκομματική δικτατορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η δικτατορία του κόμματος Μπάαθ του Άσαντ. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα απέδειξαν (όπως άλλωστε και το κίνημα των Ζαπατίστας) ότι ο αγώνας για ελευθερία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην υποκειμενική βούληση των ανθρώπων για ελευθερία και αξιοπρέπεια χωρίς να παραβλέπονται βέβαια και οι συνθήκες της εποχής (κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές) και όχι σε δήθεν ‘‘αντικειμενικούς’’, οικονομικούς νομοτελειακούς νόμους όπως η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων, ή σε θεωρίες όπου η οικονομία είναι η βάση και το κράτος το εποικοδόμημα. Καμία κοινωνική επανάσταση δεν συνέβη στην ιστορία λόγω μιας τέτοιας υποτιθέμενης προϋπόθεσης. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ακόμα και ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι το 1917 προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία πέταξαν στα σκουπίδια της ιστορίας αυτές τις απόψεις του δασκάλου τους Μαρξ, αφού η Ρωσία το 1917 επ’ ουδενί δεν ήταν μια βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα αλλά αντίθετα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και ούτε είχε περάσει από ένα στάδιο ‘‘αστικοδημοκρατικής’’ επανάστασης σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία.                                                                          

Ένα άλλο κοινό των εγχειρημάτων της Ισπανικής Επανάστασης και της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία είναι η αντιμετώπιση πολλών και διαφορετικών εχθρών.                         

Η Ισπανική Επανάσταση πέρα από τους φασίστες του Φράνκο ο οποίος είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Χίτλερ και του Μουσολίνι, αντιμετώπισε την εχθρότητα φυσικά των ‘‘αστικοδημοκρατικών’’ καθεστώτων της Γαλλίας –η οποία είχε κυβέρνηση λαϊκού μετώπου– και της Αγγλίας αλλά κυρίως, αντιμετώπισε το ίδιο το ισπανικό και καταλανικό ‘‘δημοκρατικό’’ κράτος στο οποίο επικρατούσαν οι δυνάμεις του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια συμμαχία των φιλελεύθερων αστών-καπιταλιστών με τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές-σταλινικούς και τους Καταλανούς αυτονομιστές. Όλοι τους ήταν φανατικοί εχθροί της εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης, της λαϊκής και εργατικής εξουσίας και σε αυτό είχαν συμπαραστάτες τη Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν.                                                                                   

Η επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία αντιμετωπίζει μια ποικιλία εχθρών, από το καθεστώς Άσαντ, το ισλαμικό κράτος το οποίο νίκησε, τη Τουρκία αλλά και τους διεθνείς συνασπισμούς που μάχονται είτε με την παρουσία τους ή δια αντιπροσώπων στο γεωστρατηγικό πεδίο του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την μία το δυτικό μπλοκ εξουσίας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ) και από την άλλη το αντιδυτικό ή κατά άλλους ‘‘αντιιμπεριαλιστικό’’ μπλοκ (Ρωσία, Ιράν) που υπερασπίζονται το ‘‘σοσιαλιστικό’’ καθεστώς Άσαντ. Όλοι τους ανεξαιρέτως παρά τους τακτικισμούς τους απέναντι στους Κούρδους λόγω της κοινής επιδίωξης για καταστροφή του ISIS, είναι εναντίον του επαναστατικού εγχειρήματος του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού και της Δημοκρατικής Αυτονομίας.

Όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε κάποια πράγματα οι αγωνίστριες/αγωνιστές στη Ροζάβα-Β. Συρία τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα από τους Ισπανούς συντρόφους/ισσες του 1936. Κατ’ αρχήν παρά τις τεράστιες δυσκολίες του εμφυλίου που συνεχίζεται στη Συρία αλλά και τις αλλεπάλληλες τουρκικές επεμβάσεις, τη κατάληψη του Αφρίν το 2018 και την επίθεση ένα χρόνο μετά, το 2019 για να δημιουργηθεί μια ζώνη ‘‘ασφαλείας’’ πλάτους 30 χιλιομέτρων στα τουρκοσυριακά σύνορα, πράγμα για το οποίο συμφώνησαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία με τον Ερντογάν, η Επανάσταση στη Β. Συρία εξακολουθεί να υφίσταται 9 χρόνια μετά την έναρξή της. Σε αντίθεση με το χάος, τη βία και την αιματοχυσία στην υπόλοιπή Συρία, στις επαναστατημένες περιοχές της Β. Συρίας επικρατεί ειρήνη διαψεύδοντας τη κυρίαρχη προπαγάνδα ότι οι επαναστάσεις συνεπάγονται αυτονόητα βία, χάος, ακυβερνησία ή ότι ο καθένας κάνει ό, τι θέλει.                                           

(περισσότερα…)
συνέχεια

Ηχητικό 1ου μέρους της εκδήλωσης με αφορμή το ταξίδι των Ζαπατίστας στην Ευρώπη

Εκδήλωση με αφορμή το ταξίδι των Ζαπατίστας στην Ευρώπη στο Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D (Κομοτηνή).
Σάββατο 12/06/2021
Συζήτηση γύρο από την ιστορία και τις αρχές του EZLN.

Στον χώρο του στεκιού υπάρχουν προϊόντα για την οικονομική στήριξη του ταξιδιού των Ζαπατιστας.

συνέχεια

Μαξ Στίρνερ: O «επικίνδυνος» φιλόσοφος

Σαν αστραπή εμφανίστηκε,η κάθε του λέξη έκαιγε τα σπαρτά του ανθρώπου και τον άνθρωπο μαζί.Ένας γεωργός που θέριζε και ξανάσπειρε συνέχεια.

Δηλητηριώδης η σκέψη του για αδύναμους οργανισμούς,καταστροφικός,αυτοκαταστροφικός και αναζωπυρωτικός  ταυτόχρονα.Επικίνδυνος για τον άνθρωπο,επικίνδυνος για την κοινωνία,επικίνδυνος για οτιδήποτε αυτοπροσδιορίζεται ως πραγματικότητα.Μια σκέψη φωτιά έτοιμη να αφήσει τα εγκαύματα της σε όποιον την αγγίξει.

Κράτος,αγάπη,θεός,άνθρωπος,έρωτας,φιλία,εχθρότητα,σκέψη,κείτονται αποκεφαλισμένα στα πόδια του και τα ανασταίνει ξαναβαφτίζοντάς τα στην κολυμπήθρα της δικής του μη-αλήθειας όταν,εάν και όποτε θελήσει.

Πολλοί αναφέρουν ότι ήταν πρόδρομος της νιτσεϊκής σκέψης, ένας προφήτης της καταστροφής και της δημιουργίας.Καταστρέφει τα είδωλα τα ποδοπατά,ξεγυμνώνει τον άνθρωπο από τα φαντάσματα που τον στοιχειώνουν και φέρνει τον κάθε ένα ξεχωριστά αντιμέτωπο με το απόλυτο τίποτα.

Φωνάζει:Δεν υπάρχει H αλήθεια,δεν υπάρχει αυτό που ονομάζεται  πραγματικότητα,…υπάρχω μόνο Εγώ!


Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του

Ο Μαξ Στίρνερ ήταν Γερμανός φιλόσοφος (25 Οκτωβρίου 1806 – 25 Ιουνίου 1856). Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιόχαν Κάσπαρ Σμιντ.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου “Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του” από τις εκδόσεις “Θύραθεν” σε μετάφραση του Ζήση Σαρίκα γράφει:

To βιβλίο του γερμανού φιλόσοφου Μαξ Στίρνερ “Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του” χαρακτηρίστηκε το “πιο επαναστατικό που γράφτηκε ποτέ”. Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1844 και αποτελεί μια σφοδρότατη πολεμική εναντίον του αριστερού εγελιανισμού και των περιφανών εκπροσώπων του Λούντβιχ Φόυερμπαχ, Μπρούνο Μπάουερ, Μόζες Χες κ.ά. Είναι επίσης μία επίμονη και εντυπωσιακά γραμμένη κριτική τόσο του φιλελευθερισμού όσο και του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, από τη σκοπιά ενός ακραίου και εκκεντρικού ατομικισμού.

Ο Καρλ Μαρξ ήταν ένας από τους πολλούς συγκαιρινούς του Στίρνερ που επιχείρησαν να ανασκευάσουν δια μακρών τα επιχειρήματά του. Πιο πρόσφατα, ο Στίρνερ χαρακτηρίστηκε ποικιλότροπα μηδενιστής αναρχικός, πρόδρομος του Νίτσε και προάγγελος του υπαρξισμού.

Το βιβλίο Ο Μοναδικός και η ιδιοκτησία του σε PDF

ΠΗΓΗ: THE INDICATOR

συνέχεια