Κατηγορία: Ιστορικά

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ

Το Νοέμβριο του 1973 με αφορμή τις χουντικές παρεμβάσεις – τρομοκρατία στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ξέσπασαν οι πρώτες αντιδράσεις με κέντρο την νομική σχολή Αθηνών. Το κέντρο αγώνα μεταφέρθηκε από τη νομική στο ήδη κατειλημμένο πολυτεχνείο, το οποίο πλαισιώθηκε από το σύνολο των φοιτητών αλλά και από κομμάτια της υπόλοιπης κοινωνίας. Στη συνέχεια από φοιτητική διαμαρτυρία, εξελίχθηκε σε κοινωνική εξέγερση με κεντρικά συνθήματα << ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ>> και <<ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ>>.

Από τη μεταπολίτευση έως και σήμερα, το πολυτεχνείο είναι το σύμβολο της αστικής δημοκρατίας. Την εξέγερση του πολυτεχνείου και τους νεκρούς αγωνιστές καπηλεύτηκαν όλα τα ”δημοκρατικά κόμματα” μαζί με τα αριστερά – ο καθένας για τους δικούς του λόγους και με τη δική τους αφήγηση- άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι απ’ τους συμμετέχοντες της τότε εξέγερσης, σήμερα ανήκουν σε κόμματα εξουσίας, τα οποία με τις πολιτικές τους, φέραν μνημόνια μη διστάζοντας ακόμα και να καταπατήσουν το ίδιο τους το σύνταγμα, αφού προπολού ξεπούλησαν τις ιδέες τους.

Η πραγματικότητα είναι πως ελάχιστοι ήταν τότε αυτοί που πρόταγμα τους είχαν το <<ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ>> αλλά και όσοι φώναζαν για λαοκρατία, μάλλον την εννοούσαν στα σοβιετικά πρότυπα. Για τους αναρχικούς το πολυτεχνείο, συμβολίζει το ορμητήριο των δικών μας αγώνων, τις καταλήψεις, τις συνελεύσεις έως και τους δολοφονημένους συντρόφους και τις 504 συλλήψεις του 1995. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τον “επιτάφιο” και τις κομματικές φιέστες της 17ης του Νοέμβρη τα χαρακτηριστικά της οποίας δεν διαφέρουν από μία εθνική επέτειο. Γιορτάζεται στα σχολεία, είναι ημιαργία, καταθέτονται στεφάνια, υψώνονται ελληνικές σημαίες στα δημόσια κτίρια και γίνεται πορεία αντί για παρέλαση.

Το να συμμετέχουμε οι αναρχικοί στην πορεία μαζί με άλλα μπλοκ, διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα πέραν της μνήμης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν πρέπει να συμμετέχουμε. Η αναρχία υπάρχει με τα δικά της χαρακτηριστικά, χωρίς να περιμένει επετείους αναζητώντας κοινωνική απεύθυνση, ειδικά τη μέρα που για τον ίδιο λόγο, αριστερές παρατάξεις μαλώνουν για τα τραπεζάκια. Η κοινωνική απεύθυνση για όσους την επιθυμούν επιτυγχάνεται στη καθημερινότητά μας, λέγοντας αλήθειες χωρίς να γίνονται εκπτώσεις και με πράξεις που ενσαρκώνουν τις ιδέες μας.

Αυτό που πιστεύουμε εμείς, είναι πως απ την στιγμή που συμμετέχει η αναρχία στις εκδηλώσεις μνήμης της εξέγερσης του πολυτεχνείου, θα πρέπει να εξελιχθούν και τα προτάγματα και ο τρόπος με τον οποίο διεκδικούνται αυτά. Το πολυτεχνείο ήταν μια εξέγερση, οι εξεγέρσεις ακολουθούνται από επαναστάσεις, όχι πάντα αλλά για να γίνει μια επανάσταση προϋποθέτει να υπάρξουν εξεγέρσεις.

Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε κάτι πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για το αν υπάρχει επαναστατική προοπτική και πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Η Αναρχία είναι ένας δρόμος διαρκούς εξέγερσης ο οποίος περνά τις επαναστάσεις και συνεχίζει. Αν όμως δεν πιστέψουμε στην επανάσταση θα συνεχίσουμε να κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας χωρίς καμία προοπτική γενικότερα.

ΥΓ: Τιμή για πάντα στον Μιχάλη Καλτεζά. Δεν ξεχνάμε Δεν συγχωρούμε.

Αναρχικό Στέκι UTOPIA. A.D

συνέχεια

Βίντεο-ντοκουμέντο: Η δολοφονία του αναρχικού Μιχάλη Πρέκα στη Μάχη της Καλογρέζας (1η Οκτώβρη 1987)

Ήταν 1η Οκτώβρη 1987 όταν ο αναρχικός Μιχάλης Πρέκας μαζί με τους συντρόφους του Χριστόφορο Μαρίνο και Κλέαρχο Σμυρναίο, αποπειρώνται να απαλλοτριώσουν ασύρματο από περιπολικό της Αθήνας προκειμένου ο καταζητούμενος τότε Μιχάλης Πρέκας να γνωρίζει τις κινήσεις των διωκτών του.

Γίνονται αντιληπτοί από κάποιον ρουφιάνο ο οποίος ειδοποιεί τους μπάτσους και σημαίνει συναγερμός, καθώς εκατοντάδες κυριολεκτικά αστυνομικοί συρρέουν στην περιοχή, καταδιώκουν και εγκλωβίζουν τους τρεις αναρχικούς. Ο Σμυρναίος και Μαρίνος συλλαμβάνονται.

Ο Μιχάλης Πρέκας καταφεύγει πολυκατοικία της περιοχής της Καλογρέζας και κυκλώνεται από τους μπάτσους. Δέχεται καταιγισμό πυρών. «Οι μηνυόμενοι πυροβόλησαν, όχι για να τραυματίσουν ή να εκφοβίσουν τον Μιχάλη Πρέκα, αλλά με ανθρωποκτόνο πρόθεση, όπως προκύπτει από τον αριθμό και τα σημεία των τραυμάτων, παρά το γεγονός ότι είχαν εντολή από τον επικεφαλής Νίκωνα Αρκουδέα να μην τον σκοτώσουν», ανέφερε τότε στη μήνυσή της σε βάρος τριών μπάτσων η σύντροφός του, Μιχάλη Πρέκα, Βαγγελιώ Βογιατζή. (Σημειωτέον ότι η Β. Βογιατζή συνελήφθη αμέσως μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα, μαζί με το επτά μηνών τότε βρέφος τους. Κρατήθηκε προφυλακισμένη για ενάμιση χρόνο, αντιμετωπίζοντας σωρεία κατασκευασμένων από τους μπάτσους κατηγοριών σχετικά με την υποτιθέμενη συμμετοχή της σε “τρομοκρατικές” ενέργειες.

Στην δίκη που ακολούθησε κατέπεσε πανηγυρικά η κακοστημένη σε βάρος της αστυνομική σκευωρία). Σημειωτέοον ότι ένας από τους δολοφόνους ΕΚΑΜίτες του Μιχάλη Πρέκα και αδελφός του διοικητή των ΕΚΑΜ, αλλά και πρώην φρουρός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, συνελήφθη αργότερα σαν «εγκέφαλος» συμμορίας η οποία πουλούσε «προστασία» σε μαγαζιά, ενώ παλιότερα είχε συλληφθεί ως έμπορος όπλων.

Η απροκάλυπτη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα περιγράφεται και σε κείμενο του αναρχικού χώρου τότε:«Ενώ ήταν ανεβασμένος σε πολυκατοικία χτυπήθηκε από τα πυρά της αστυνομίας αλλά δεν πέθανε. Αιμόφυρτος μεταφέρεται στο περιπολικό. Η θανατηφόρα βολή είχε όμως φορά από πάνω προς τα κάτω κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί ενώ ήταν ανεβασμένος στην ταράτσα. Ο Μιχάλης Πρέκας πυροβολήθηκε κατά τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο». (περισσότερα…)

συνέχεια

Παρέμβαση με τρικάκια σε Κομοτηνή και Ίασμο

WE DONT FORGET OUR COMARATES WE DONT FORGIVE OUR ENEMIES

Την Πέμπτη 25/10/18 έγινε παρέμβαση με εκατοντάδες τρικάκια στις μειονοτικές (κυρίως) γειτονιές της Κομοτηνής. Το ίδιο βράδυ, επισκεφτήκαμε το χωριό του Ιάσμου του ομώνυμου δήμου, στο οποίο υπάρχει μειονοτικός πληθυσμός αλλά και ψεγάδια φιλοχρυσαυγών και πετάχτηκαν και εκεί τρικάκια σχεδόν σε όλο το χωριό. Στον Ίασμο επίσης υπάρχει ΑΤ στο οποίο εκτός από γυναικεία κρατητήρια λειτουργεί και ως κρατητήρια μεταναστριών.

Τα τρικάκια ήταν ενάντια στους γκρίζους λύκους και την χρυσή αυγή και μνήμης των Τούρκων αναρχικών συντρόφων οι οποίοι σκοτώθηκαν τον Ιούλη του 2015 μετά από έκρηξη βόμβας στην πόλη Σουρούτς και από έκρηξη βόμβας στην Άγκυρα τον Οκτώβρη του 2015.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΣΥΧΩΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΑΣ  

συνέχεια

22 Αυγούστου 1927 : δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, οι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti

Σαν σήμερα, στις 22 Αυγούστου 1927 οι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, από το κράτος στην Αμερική. Στις 14 Ιουλίου του 1921 καταδικάζονται σε θάνατο με την κατηγορία για συμμετοχή τους σε αιματηρή ληστεία που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία δύο εργαζομένων. Όπως αποδείχτηκε πριν την εκτέλεση τους, οι δύο αναρχικοί δεν είχαν καμιά σχέση με την υπόθεση. Παρολαυτά δεν άλλαξε η απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με την “ενοχή” τους. Η καταδίκη τους προκάλεσε κύμα διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο. Οι δύο αναρχικοί ιταλοί μετανάστες δολοφονήθηκαν από το κράτος στην ηλεκτρική καρέκλα για ένα έγκλημα που δεν είχαν διαπράξει.

“Τα ονόματα του «ευγενικού τσαγκάρη και του ταπεινού ιχθυοπώλη» έχουν πάψει να αντιπροσωπεύουν απλά δυο Ιταλούς εργάτες. Σε ολόκληρο το πολιτισμένο κόσμο οι Sacco και Vanzetti έχουν γίνει σύμβολο, ο συμβολισμός της δικαιοσύνης που τσακίζεται από την Εξουσία. Αυτή είναι και η μεγάλη ιστορική σημασία αυτής της σταύρωσης του εικοστού αιώνα, και ήταν πράγματι προφητικά τα λόγια του Vanzetti όταν έλεγε «Η τελευταία στιγμή ανήκει σε εμάς – αυτό το μαρτύριο είναι ο θρίαμβος μας».” (Emma Goldman – Alexander Berkman : Sacco and Vanzetti, The Road to Freedom, Vol5, Αύγουστος 1929) : https://manifesto-library.espivblogs.net/files/2018/02/Alexander-Berkman-Emma-Goldman-Sacco-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-Vanzetti.pdf

Πρώτος ο Sacco, πριν εκτελεστεί φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti στην ηλεκτρική καρέκλα είπε «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος. Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν». Η είδηση της δολοφονίας των δύο αναρχικών προκάλεσε κύμα διαδηλώσεων και συγκρούσεων με την κρατική καταστολή σε όλο τον κόσμο.

Περισσότερα σχετικά κείμενα και βιβλία για την υπόθεση αλλα και για τις συνθήκες που επικρατούσαν στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή :

ΠΗΓΗ: Athens Indymedia,  Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη

 

συνέχεια

Ειρήνη (Μίρκα) Γκίνη (Γκίνοβα): Η πρώτη γυναίκα που εκτέλεσε το ελληνικό κράτος

Αναδημοσίευση από το blog Our Balkans

Η Ειρήνη Γκίνη (ή Μίρκα Γκίνοβα)* γεννήθηκε το 1916 (αλλού αναφέρεται ως ημερομηνία γέννησής της, το 1923) στο χωριό Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) του νομού Πέλλας. Ο πατέρας της, Κονσταντίν Γκίνοβ, είχε λάβει μέρος στην αντι-οθωμανική εξέγερση του Ίλιντεν των Σλάβων της Μακεδονίας, το 1903. Η ίδια μεγάλωσε μέσα σε δύσκολες συνθήκες, ορφανή από μητέρα από πολύ μικρή ηλικία, αλλά κατάφερε να σπουδάσει στο διδασκαλείο νηπιαγωγών της Καστοριάς και να γίνει νηπιαγωγός/δασκάλα. Αν και για χρόνια δεν διοριζόταν σε σχολεία λόγω καταγωγής, από το φασιστικό καθεστώς Μεταξά, τελικά τα κατάφερε να διοριστεί κατά το σχολικό έτος ακριβώς πριν το ξέσπασμα του ελληνο-ιταλικού πολέμου. Έτσι, δίδαξε σε χωριά του νομού Πέλλας.

Ο παλιός οικισμός του χωριού Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) που εγκαταλείφθηκε μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου

Στη διάρκεια της Κατοχής, η Ειρήνη ή Μίρκα εντάχθηκε αρχικά στην ΟΚΝΕ και την ΕΠΟΝ του χωριού Άρνισσα (Όστροβο) του νομού Πέλλας. Το καλοκαίρι του 1943 εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Αργότερα ήρθε σε επαφή με τις αντάρτικες ομάδες των ορεινών της Πέλλας και βοήθησε στην ένταξη μαχητών σ’ αυτές, ιδιαίτερα στο “μακεδονικό τάγμα” που δημιουργήθηκε στα πλαίσια του ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1944. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ίδια πολέμησε στην επιτυχημένη μάχη του Μουχαρέμ Χαν εναντίον των Γερμανών.

Μετά το τέλος του Β’ΠΠ και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, η Μίρκα συνεχίζει τους αγώνες για την πραγματική ελευθερία του ελληνικού και του σλαβομακεδονικού λαού. Τον Μάρτιο του ’45 εντάσσεται στην ΤΟΜΟ (Μυστική Απελευθερωτική Μακεδονική Οργάνωση που δημιουργήθηκε στην Έδεσσα, με σκοπό την προστασία του σλαβομακεδονικού πληθυσμού από τη Λευκή Τρομοκρατία των φιλο-βασιλικών και φασιστικών στοιχείων). Αργότερα, στην ιδρυτική διάσκεψη του ΝΟΦ (σλαβομακεδονική εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1945 απορρίπτοντας τη Συμφωνία της Βάρκιζας) η Γκίνοβα εκλέχτηκε μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου αναλαμβάνοντας τη δουλειά στις γυναίκες. Η Γκίνη γίνεται δραστήριο στέλεχος της οργάνωσης АФЖ (ΑΦΖ – Αντιφασιστικό Μέτωπο Γυναικών), του γυναικείου τμήματος του ΝΟΦ και κάνει πολιτική δουλειά στα χωριά της Πέλλας. Εκείνη την εποχή, το ΚΚΕ τηρεί τη Συμφωνία της Βάρκιζας και έχει κακές σχέσεις με το ΝΟΦ καθώς θεωρεί ότι με τη δράση του δικαιολογεί τις διώξεις εναντίον των οπαδών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.

Το καλοκαίρι του ’46 όμως η κατάσταση έχει αλλάξει. Η συνέχιση κι η ένταση της Λευκής Τρομοκρατίας απ’ την πλευρά του κράτους αναγκάζει το ΚΚΕ να αλλάξει τακτική. Αντάρτικες ομάδες που έχουν βγει με εντολή του ΚΚΕ στα βουνά συναντιούνται με αντάρτες του σλαβομακεδονικού ΝΟΦ και συνυπάρχουν φτιάχνοντας κοινές επιτροπές. Η Ειρήνη Γκίνη εκείνη την εποχή έχει ανέβει στο βουνό μαζί με άλλα μέλη της ηγεσίας του ΝΟΦ Έδεσσας για να συναντηθούν με στελέχη του ΚΚΕ και να συζητήσουν οργανωτικά ζητήματα και την προοπτική ίδρυσης νοσοκομείου ανταρτών στο όρος Καϊμάκτσαλάν. Εκεί, στις 6 Ιουλίου 1946, στο δάσος πάνω απ’ το χωριό Μαργαρίτα (Πότσεπ) του νομού Πέλλας, θα γίνουν αντιληπτοί απ’ τις κυβερνητικές δυνάμεις κι η Μίρκα Γκίνοβα θα συλληφθεί αφού εκατοντάδες στρατιώτες και άνδρες των ΜΑΫ (Μονάδες Αστυνόμευσης Υπαίθρου) θα κυκλώσουν τις ανταρτο-ομάδες που αριθμούσαν μερικές δεκάδες μαχητές.

Προτομή στη μνήμη της Μίρκα Γκίνοβα στην πόλη Μπίτολα/Μοναστήρι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Ο Καπετάν-Κατσώνης (Φιλώτας Αδαμίδης), από τα Γιαννιτσά, παλιός αξιωματικός του ΕΛΑΣ και ένας απ’ τους στρατιωτικούς υπεύθυνους που όρισε το ΚΚΕ για να ξαναστήσουν αντάρτικες ομάδες στην περιοχή, το ’46, συνάντησε τη Μίρκα Γκίνοβα στο όρος Καϊμάκτσαλάν κι ήταν παρόν στο περιστατικό. Ας δούμε πως περιγράφει τη σύλληψή της από τις κυβερνητικές δυνάμεις:

“Ένας αγροφύλακας από τη Μαργαρίτα βγήκε και είδε αντάρτες. Αμέσως ειδοποίησε και ξεκίνησε ο συν/ρχης Βαρδουλάκης με απόσπασμα να κυκλώσει […] Εγώ τώρα σκέφτομαι τα στελέχη, τη Μίρκα, τον Αλέκο, τον και τ’ άλλα στελέχη που ‘ταν καμιά δεκαριά, να μη μας τα πιάσουν! Λέω, “πρέπει να τα σώσω”. Πάω στα στελέχη. Ήταν σε μια χαράδρα. Αρπάζω ένα ιταλικό όπλο. Κάτω απ’ τη χαράδρα σ’ ένα τσαλί, ένας στρατιώτης με τη γκέτα κάτω, την αμερικάνικη στολή, μικρή γκέτα, μ’ ένα λοφίσκο, τραβάει προς το πυκνό (σημ: εννοεί δάσος). Μέσα κι η Ειρήνη, η Γκίνη. Λέω: “Ειρήνη, κράτα το παλτό μου, αυτό το καφέ που μ’ έδωσε ο Λασσάνης, για να πάρω την αραβίδα” […] Ο Κορδάλης (σημ: Σλαβομακεδόνας αντάρτης, στέλεχος του ΝΟΦ) πάει να τους περάσει στο δάσος για να τους πάει ψηλά και ήταν ένα ανοίχτωμα. Έπρεπε να περάσεις απ’ το ανοίχτωμα. Εκεί κάποιοι τους είδαν. Ήταν εκτός απ’ τον στρατό και ΜΑΫδες […] Μόλις ακούει τα πυρά, ο Κορδάλης ήταν χέστης, το ‘βαλε στα πόδια και αφήνει την ομάδα με την Γκίνη, τους άοπλους (σημ: σε σλαβομακεδονικές πηγές αναφέρεται ότι η ομάδα του Κορδάλη ή Κορντάλοφ αριθμούσε 60 μαχητές και βρέθηκε αντιμέτωπη με 400-600 ενόπλους οπότε δεν ήταν δυνατόν να κρατήσει τις θέσεις της, αν και έδωσε τρίωρη μάχη…) Ήταν καλυμμένοι εκεί αλλά πηγαίνοντας, οι χωριάτες που ήταν (σημ: εννοεί με τους ΜΑΫδες) τους βρήκαν, τους πιάσανε και πέρασε αυτά που πέρασε η Ειρήνη…τί δεν πέρασε! Τελικά στρατοδικείο, παλικάρι όμως! Ο στρατοδίκης τη λέει: – Αποκήρυξε τους άλλους να σε παντρευτώ! – Να με παντρευτείς εμένα, να σώσω εγώ το τομάρι μου κι οι άλλοι να εκτελεστούν; Αν μας σώσεις όλους, σε παίρνω! Αυτή ήταν η Ειρήνη, ήταν ένα παλικάρι κι ασ’ τι λένε οι Σλαβομακεδόνες, ήταν Ελληνίδα, δασκάλα. […] Ήταν μια δασκάλα, πάρα πολύ αγαπητή κι απ’ τους μαθητές και απ’ τους γονείς. Ήταν όλο με το χαμόγελο. Ήταν Αριστερή στις ιδέες. Ωραίος άνθρωπος! Πολύ όμορφη! Τί να σου πω; Ξανθιά, όμορφη, σα να τη βλέπω μπροστά μου…”

[πηγή: https://soundcloud.com/user84689118/pe9li9ry4ney]

Σε κάποιες πηγές υποστηρίζεται ότι η Γκίνη ήταν η μόνη ένοπλη στη μικρή ομάδα στελεχών που ξεκόπηκε, με ένα απλό πιστόλι, παρ’ όλα αυτά κατάφερε να σκοτώσει δύο ΜΑΫδες, πριν αναγκαστεί να παραδοθεί. Τελικά, η Γκίνοβα αιχμαλωτίζεται μαζί με άλλα εννέα στελέχη και μαχητές του ΝΟΦ και του ΚΚΕ. Τα βασανιστήρια που υπέστη η Γκίνοβα ήταν ανατριχιαστικά. Θάψιμο στο έδαφος κι εικονικές εκτελέσεις, βελόνες στα νύχια, βραστά αυγά στις μασχάλες, ξυλοδαρμοί, ξεγύμνωμα, δημόσια διαπόμπευση στην πόλη της Έδεσσας προς παραδειγματισμό και τρομοκράτηση του πληθυσμού. Σε όλα αυτά τα βασανιστήρια η Ειρήνη Γκίνη κράτησε γενναία στάση επιδεικνύοντας αστείρευτο κουράγιο.

Η δίκη των δέκα έγινε τελικά στα Γιαννιτσά στις 23 Ιουλίου 1946. Εκεί, με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίστηκε η εκτέλεσή των 7 με τουφεκισμό ενώ δύο γυναίκες κι ένας 60χρονος άνδρας καταδικάστηκαν σε ισόβια δεσμά. Η κατηγορία που τους αποδόθηκε ήταν: “Μετοχή εις αυτονομιστικήν προδοτικήν ένοπλον ομάδα σκοπούσαν απόσπασιν μέρους της Ελληνικής Επικρατείας” κι η θανατική τους καταδίκη βασίστηκε στο περίφημο Γ’ Ψήφισμα του Ιουνίου του ’46 που άνοιγε το δρόμο για εκτελέσεις πολιτών με την κατηγορία της προσπάθειας απόσπασης εδαφών από την ελληνική επικράτεια. Τί κι αν η ίδια η Γκίνη κι οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν αυτή την κατηγορία και δήλωσαν ότι αγωνίζονται για την ισοτιμία και τα δικαιώματα του σλαβομακεδονικού λαού και την ελευθερία των λαών της Ελλάδας.

Η Ειρήνη Γκίνη στην απολογία της δε μάσησε τα λόγια της αλλά κράτησε ακέραια στάση. Στην ερώτηση της έδρας: “Τί είσαι εσύ;” απάντησε τα εξής: “Είμαι (Σλαβο)μακεδόνισσα και πιστεύω στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, επειδή μόνο αυτό το κόμμα εκπροσωπεί όλους τους λαούς της Ελλάδας και εγγυάται στους Μακεδόνες ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους. Πολέμησα στην Κατοχή εναντίον του Ναζί κατακτητή. Με ιδιαίτερο μίσος πολέμησα εναντίον των Βουλγάρων φασιστών, οι οποίοι προσπαθούσαν να ρίξουν τον μακεδονικό λαό στα νύχια των Ταγμάτων Ασφαλείας”

Σε νέα ερώτηση του δικαστηρίου: “Με ποιον συνεργάζεσαι;” η Ειρήνη θ’ απαντήσει: “Με τους ανθρώπους! Έλληνες και Μακεδόνες που αγωνίζονται μαζί για την ελευθερία”

Στην αναγγελία της θανατικής καταδίκης η Γκίνη θα πει: “Δε φοβάμαι ότι θα με σκοτώσετε. Πίσω μου στέκουν χιλιάδες Μακεδόνισσες και Ελληνίδες γυναίκες που θα συνεχίσουν τον αγώνα. Είμαι περήφανη που πεθαίνω αγωνιζόμενη για την ελευθερία του λαού”

Η εθνικιστική εφημερίδα Εμπρός της 23ης Ιουλίου έγραφε ότι: “Κατεδικάσθησαν εις θάνατον επτά νοφικοί” αναφέροντας πρώτη-πρώτη την “Ειρ. Γκίνη, αποκαλούμενη Μίρκα η νηπιαγωγός”

Η εκτέλεση της Μίρκα και των συντρόφων της έλαβε χώρα στο νεκροταφείο των Γιαννιτσών την 26η Ιουλίου.

Αυτή ήταν κι η πρώτη εκτέλεση γυναίκας για πολιτικούς λόγους στην Ελλάδα.

Το φύλλο του Ριζοσπάστη την επαύριο της εκτέλεσης της Γκίνη και των άλλων έξι αγωνιστών: “Είναι η πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία που εκτελείται γυναίκα και η τακτική εγκαινιάζεται με τη θανάτωση της ηρωίδας δασκάλας Ειρήνης Γκίνη. Όπως είναι γνωστό ούτε ο απαίσιος δήμιος του ισπανικού λαού, Φράνκο, τόλμησε να εκτελέσει αντιφασίστριες. Προηγούμενο υπάρχει μόνο στη χιτλερική Γερμανία και στις κατεχόμενες κατά τον παγκόσμιο πόλεμο από τις ναζιστικές δυνάμεις ευρωπαϊκές χώρες που συνεχίζει σήμερα στην Ελλάδα η αγγλική κατοχή” – Στη συνέχεια του ρεπορτάζ γίνεται λόγος για το ότι η Γκίνη παραδέχτηκε τη συμμετοχή της στο ΝΟΦ και δήλωσε ότι μάχεται για την ισοτιμία και τα δικαιώματα του σλαβομακεδονικού λαού ενώ περιγράφεται το πόσο ήρεμα και θαρραλέα αντίκρυσε το εκτελεστικό απόσπασμα

Μαζί με την Γκίνη έπεσαν ακόμα οι: Χρήστος Στογιάννης/Ρίστο Στογιάνοφ (45), Θωμάς Μιχαήλ/Τόμε Μιγιάνγκοφ (55), Γιώργος Προϊός/Γκεόργκι Πρόεφ (25), Πέτρος Περτσεμελής/Πέτρε Ποπ-Ντιμίτροφ (35), Δημήτρης Λίμπας/Ντιμίταρ Λίμποφ (40) και Γιώργος Μουτσάκης – Αλέκος (37) όλοι κάτοικοι του νομού Πέλλας εκτός απ’ τον Μουτσάκη που καταγόταν απ’ το Κιλκίς.

Οι προς εκτέλεση εφτά δεν δέχτηκαν να τους δέσουν τα μάτια πριν τον τουφεκισμό. Όλοι μαζί τραγούδησαν τη Διεθνή και φώναξαν “Ζήτω το ΚΚΕ” σύμφωνα με την αναφορά του Υπουργείου Εσωτερικών:

“… Οι επτά εκτελεσθέντες αντίκρυσαν ψυχραίμως το εκτελεστικόν απόσπασμα και δεν εδέχθησαν να δεθούν οι οφθαλμοί των.

Περισσοτέραν ψυχραιμίαν απέδειξεν η νηπιαγωγός Ειρήνη Γκίνη, η οποία έψαλλε τον ύμνον της Διεθνούς και εκραύγαζεν υπέρ του ΚΚΕ.”

Από κάποιες πηγές υποστηρίζεται ότι ο πατέρας της έλαβε γράμμα φαντάρου στο οποίο ο φαντάρος, που ήταν στο εκτελεστικό απόσπασμα, γράφει τα παρακάτω:

“Σας συγχαίρω για την κόρη που γεννήσατε. Συνάντησε τον θάνατο με το χαμόγελο στα χείλη, με τόλμη, τραγουδώντας και όλοι οι παρόντες εκπλαγήκαμε. Στις 5.30 την πλησίασα και τη ρώτησα αν θέλει κάτι να γράψω στους γονείς της. Κι εκείνη μου είπε: “Αν έχετε την καλοσύνη, γράψτε στον μπαμπά μου το ακόλουθο: ‘Πεθαίνω για κάτι στο οποίο πιστεύω μ’ όλη μου την ψυχή, πεθαίνω ως τίμια και όχι ως άτιμη, για μια καλύτερη ζωή για τους άλλους, κι όχι για τη δική μου.’ Ήταν υπέροχη, ούτε μπροστά στο θάνατο δεν έδειξε μικροψυχία. Το ίδιο κι οι άλλοι έξι, αλλά, περισσότερο αυτή. Δε σας γράφω αυτές τις λέξεις για να παινέψω την κόρη σας, απλά καταθέτω την αλήθεια στην οποία ήμουν μάρτυρας. Σας χαιρετώ, ένας στρατιώτης που το καθήκον τον έκανε να παρευρεθεί σ’ αυτό το θλιβερό συμβάν κι είχα την επιθυμία να σας γράψω τα τελευταία λόγια της αξέχαστης Ειρήνης, γνωστής σε όλους ως Μίρκα…”

Η αποτύπωση του γεγονότος στον ελληνικό Τύπο δείχνει να συμφωνεί με την παραπάνω περιγραφή. Για παράδειγμα η εθνικιστική εφημερίδα “Ελληνικός Βορράς” την επομένη της εκτέλεσης μιλώντας για “7 ΝΟΦίτες συμμορίτες” θα γράψει: ”

(περισσότερα…)

συνέχεια

25 Ιούλη 1934 πεθαίνει ο Nestor Makhno

Στις 25 Ιούλη 1934, πέθανε από φυματίωση σε ηλικία 44 ετών, εξόριστος στο Παρίσι, ο Nestor Makhno,”αρχηγός” του επαναστατικού εξεγερτικού στρατού της Ουκρανίας κατά τη ρωσική επανάσταση του 1917. Οι πολιτοφυλακές αυτές που ονομάστηκαν Μαχνοβτσίνα (Makhnovtsina), νίκησαν τον αντεπαναστατικό «λευκό στρατό» του στρατηγού Denikin, εκτέλεσαν αντισημίτες και αναδιένειμαν την γη μεταφέροντας την λήψη των αποφάσεων στους εργάτες και στους αγρότες.

Στη συνέχεια οι μαχνοβίτικες πολιτoφυλακές επιχείρησαν να υπερασπιστούν την κοινωνική επανάσταση στην Ουκρανία, αντιμετωπίζοντας τον «Κόκκινο Στρατό» που εισέβαλε μετά την προδοσία των μπολσεβίκων, μέχρι τελικά να υποχωρήσουν μπροστά στη συντριπτική στρατιωτική δύναμη της Μόσχας.

– Ο ύμνος και η ιστορία της Μαχνοβτσίνα : https://manifesto-library.espivblogs.net/2018/05/18/makchnovtchina-2/

– Το μανιφέστο του επαναστατικού στρατού ουκρανίας (Μαχνοβτσίνα) : https://manifesto-library.espivblogs.net/2017/12/22/machnovtsina/

– Το έργο του Μάχνο : https://manifesto-library.espivblogs.net/2017/12/21/machno-books-essays/

– Μαρία Νικιφόροβα, η αναρχική καπετάνισσα της Μαχνοβτσίνα : https://manifesto-library.espivblogs.net/2018/03/02/maria-nikiforova-makhnovtsina/

– Σύντομος απολογισμός της ζωής του Μάχνο στα αγγλικά : https://libcom.org/history/makhno-nestor-1889-1934

– Βιβλίο στα αγγλικά με λεπτομερή εξιστόρηση της Makhnovtsina : https://libcom.org/history/history-makhnovist-movement-1918-1921-peter-arshinov

ΠΗΓΗ: Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη

συνέχεια