Κατηγορία: Ιστορικά

ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ:Τιμή για πάντα στον Σύντροφο Λάμπρο Φούντα

11/3/2022

   Πριν 12 χρόνια, ο αναρχικός Σύντροφος Λάμπρος Φούντας, ένοπλος αντάρτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, δολοφονήθηκε από τους μισθοφόρους του καθεστώτος, τους μπάτσους Χάσκη Ανδρέα και Κουμαράκη Θεόδωρο στη Δάφνη, ξημερώματα της 10ης/3/2010.

  Ο Σύντροφος Λάμπρος Φούντας με το όπλο στο χέρι έπεσε μαχόμενος σε προ-παρασκευαστική ενέργεια της Οργάνωσης προετοιμάζοντας το επόμενο χτύπημα σε οικονομικούς και πολιτικούς στόχους, άμεσα σχετιζόμενους με την επιβολή των μνημονίων και του ολοκληρωτικού συστήματος οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

  Ο ένοπλος αντάρτης Λάμπρος Φούντας έπεσε στον Αγώνα για την Αναρχία και την Κοινωνική Επανάσταση, για να γίνει η οικονομική κρίση ευκαιρία για την καθεστωτική ανατροπή, ευκαιρία για την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά του κράτους και του κεφαλαίου.

   Ένα μήνα μετά τη δολοφονία του συντρόφου Λάμπρου, οι σύντροφοι Ν. Μαζιώτης και Π. Ρούπα συλλαμβάνονται και αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον Επαναστατικό Αγώνα. Δικάζονται και φυλακίζονται, ενώ μετά την παρέλευση του 18μηνου, αποφυλακίζονται και περνάνε στην ‘‘παρανομία’’ συνεχίζοντας τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα.

   Στις 10/4/2014 ο Επαναστατικός Αγώνας πραγματοποιεί βομβιστική ενέργεια ενάντια στην Τράπεζα της Ελλάδας – Παράρτημα της ΕΚΤ – και το γραφείο του ΔΝΤ στην Αθήνα, ενέργεια την οποία αφιερώνουν στον σύντροφο Λάμπρο. Η επίθεση αυτή αναλήφθηκε ως «Κομάντο Λάμπρος Φούντας». 12 χρόνια μετά, οι σύντροφοι του Επαναστατικού Αγώνα βρίσκονται ακόμα στη φυλακή. Και στα πέτρινα αυτά χρόνια της φυλάκισής τους οι σύντροφοι Μαζιώτης και Ρούπα στέκονται όρθιοι, περήφανοι, αξιοπρεπείς, τιμώντας στο ακέραιο τον Λάμπρο, τον ίδιο τον Αγώνα, τον Επαναστατικό Αγώνα.

   Όσα χρόνια και αν περάσουν, ο σύντροφος Λάμπρος –ιδιαίτερα σήμερα, στους χαλεπούς και δύσκολους καιρούς– είναι ένα φωτεινό παράδειγμα για τη συνέχιση του αγώνα και την επαναστατική προοπτική.

    Ο Σύντροφος Λάμπρος επέλεξε να ζήσει, να ‘‘σταθεί’’ και να πολεμήσει από τη μεριά των καταπιεσμένων, ως επαναστάτης, μαχόμενος με το όπλο στο χέρι στον δύσκολο αλλά αναγκαίο αγώνα για την ανατροπή του κράτους, τον αγώνα ενάντια στον καπιταλιστικό σύστημα, τον αγώνα για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, τον αγώνα για μια εξισωτική κοινωνία δίχως κοινωνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς, φτώχεια, εκμετάλλευση, φονικούς πολέμους.

    Ο Σύντροφος Λάμπρος Φούντας σήκωσε ψηλά τη σημαία του επαναστατικού αγώνα, της επαναστατικής αναρχικής παράδοσης που συνδέει το ιστορικό νήμα από τους Κομμουνάρους του Παρισιού, τον Μάχνο, τους Ναρόντνικους, τον Ντουρρούτι και τον Σαμπατέ, τους Χιλιανούς και τους Λευκορώσους αναρχικούς με τον Χίλμαρσον (“Spark”- Sahin Huseini) και τον Λορέντζο Ορσέττι (Orso, Tekoser) τους διεθνιστές αναρχικούς που έπεσαν με το όπλο στο χέρι για την Επανάσταση στη Ροζάβα – Β.Συρία, και τόσους άλλους αναρχικούς μαχητές από τα πέρατα του κόσμου μέχρι την Ελλάδα, τον Χρήστο Κασσίμη, τον Χρήστο Τσουτσουβή, τον Χριστόφορο Μαρίνο ως τα φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκο Μαζιώτη που δεν ”καλύφθηκαν” πίσω από την κρατική καταστολή και αναμετρήθηκαν στα ίσια με το καθεστώς μέχρι και τον Θάνο Χατζηαγγέλου που ανέλαβε σήμερα, 10 του Μάρτη, την ευθύνη για τη συμμετοχή του στην οργάνωση Αναρχική Δράση, που βρέθηκαν όπως και ο Λάμπρος Φούντας, συνειδητά, απ’ τη σωστή μεριά της Ιστορίας.

   Ο Λάμπρος Φούντας δεν κιότεψε, δεν κρύφτηκε στα στενά της Δάφνης, έπεσε ως μαχητής του Επαναστατικού Αγώνα. Πολέμησε μην αντέχοντας το μοιρολόι του δούλου, τον αναθεωρητισμό και την υποταγή. Κι όπως λέει και ένας ποιητής του καιρού μας:

”[….] Εμείς τα όνειρά μας δεν τα αφήσαμε – Δεν απουσιάσαμε – Δεν χωριστήκαμε – Κι ας ήμασταν λίγοι στην αρχή – Δεν φοβηθήκαμε [….] Τολμήσαμε τη μεγάλη Έφοδο για την ελευθερία – Εμφανιστήκαμε από τη σκοπιά της Πράξης – Δεν κρυφθήκαμε στο λόγο της ύλης – Ανοίξαμε τους δικούς μας δρόμους στην ιστορία – Ελευθερώσαμε τον άνθρωπο από τον ίσκιο του – Το μαύρο σπόρο μάς τον πήραν έως και οι άγγελοι και οι δαίμονες -Τον πήγαν μέχρι την κόλαση – Μέχρι τον παράδεισο – Έως εκεί που οι δούλοι του θεού έβαψαν με το αίμα των εξουσιαστών το γαλάζιο του ουρανού” (M.Σ)

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Αλληλεγγύη στους συντρόφους του Επαναστατικού Αγώνα

Πόλα Ρούπα και Νίκο Μαζιώτη – Δύναμη ως τη λευτεριά.

Αλληλέγγυοι-ες στον Επαναστατικό Αγώνα

ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

συνέχεια

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ – ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΡΑΤΗ ΘΑ ΞΕΣΠΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟΙ, ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΘΑ ΧΥΝΕΤΑΙ ΑΙΜΑ

Στις 10/3/2010 o σύντροφός μας Λάμπρος Φούντας δολοφονήθηκε από σφαίρα κρατικού φρουρού κατά τη διάρκεια προετοιμασίας ενέργειας του Επαναστατικού Αγώνα και στα πλαίσια ενός αγώνα για την αποτροπή επιβολής των αντικοινωνικών μέτρων σωτηρίας του οικονομικού και πολιτικού συστήματος εξουσίας από την κρίση, για την παρεμπόδιση επέλασης των μνημονιακών πολιτικών.

12 χρόνια μετά το θάνατο του συντρόφου μας έχουμε διανύσει ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις προς την ίδια καταστροφική πορεία που έχει χαράξει το σύστημα του καπιταλισμού και του κράτους για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη περνώντας από την μια καταστροφική κρίση στην άλλη.

Χωρίς να έχει ξεπεραστεί η οικονομική συστημική κρίση, αλλά να υποβόσκει αναμένοντας σπίθες που θα την αναζωπυρώσουν, ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού θυμίζοντάς μας πόσο κοντά στον αφανισμό του ανθρώπινου είδους μας έχει φέρει ο καπιταλισμός και η καταστροφή της φύσης που συνοδεύει την ανάπτυξή του. Και χωρίς να έχει τελειώσει η πανδημία (ποιός περιμένει εξάλλου πως θα λήξει η απειλή των ιών;), μια νέα παγκόσμια απειλή παρουσιάζεται, αυτή του πολέμου που συνιστά γνήσιο παιδί του καπιταλισμού και των κρατών. Τον φόβο ενός πυρηνικού πολέμου, ενός ολέθρου για όλη την ανθρωπότητα ξύπνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία υπενθυμίζοντάς μας πως όσο υπάρχουν κράτη, όσο υπάρχει ο ανταγωνισμός για την κυριαρχία και την επέκτασή τους ο κίνδυνος ενός παγκόσμιου πολέμου θα είναι πάντα υπαρκτός.

12 χρόνια μετά το θάνατο του συντρόφου μας Λάμπρου Φούντα που έπεσε στον αγώνα για την αποτροπή των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών στην χώρα μας, η κοινωνία μας, η ανθρωπότητα όλη βυθίζεται από τη μία καταστροφική κρίση στην άλλη. Το σύστημα του καπιταλισμού και του κράτους μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο χείλος της αβύσσου. Η ύπαρξή μας, η επιβίωση όλων μας κρέμεται από μια κλωστή.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας όμως θα παραμείνει ζωντανός μαζί με την ελπίδα για μια άλλη κοινωνία. Θα μας φωτίζει τον δρόμο για να πορευόμαστε προς μια κοινωνία χωρίς δολοφονικές οικονομικές κρίσεις, χωρίς θανατηφόρες πανδημίες, χωρίς φτώχεια, εξαθλίωση, κοινωνικούς και ταξικούς διαχωρισμούς, χωρίς ολέθριους πολέμους και προσφυγιά. Θα μας φωτίζει τον δρόμο για να πορευόμαστε προς μια κοινωνία κοινωνικής αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας, ειρήνης.

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Πόλα Ρούπα, Γ΄πτέρυγα φυλακών Ελαιώνα Θήβας

Νίκος Μαζιώτης, Δ΄πτέρυγα φυλακών Δομοκού

Μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

συνέχεια

Σήμερα γιορτάζουμε τον σύντροφο Σαχίν Χοσεϊνί

Στις 24 Φλεβάρη 2018 ο σύντροφος Χέικουρ Χίλμαρσον- Σαχίν Χουσεϊνί έμεινε στην ιστορία υπερασπιζόμενος το ελεύθερο καντόνι Αφρίν της Ροζάβα Κουρδιστάν, απέναντι στην αντεπαναστατική εισβολή μίας ΝΑΤΟϊκής πολεμικής μηχανής και των μισθοφόρων της. Όσα έχουν γραφτεί από συντρόφους για την προσωπική αγωνιστική πορεία του έχει σημασία να τα ξαναδιαβάζουμε, να αναζητούμε με θέρμη τις μαρτυρίες και να ξαναζούμε τους μύθους της ανθρώπινης εξέλιξης, στιγμή στιγμή κάθε μέρα. Στην ελεύθερη συντροφική ζωή της επαναστατικής πάλης, Hevjiyana Azad, κάθε μέρα είναι πολλές επέτειοι της ιστορικής συνέχειας που ενώνει τον κατακερματισμένο υπόδουλο κόσμο. Η Hevjiyana Azad είναι κυτταρικός ιστός επανενσαρκωμένης μνήμης. Κάθε μέρα ειναι γιορτή της επανάστασης.

Όταν γνωριστίκαμε με τον σύντροφο Χέικουρ στην Αθήνα, όπου μπήκε στο κίνημα των καταλήψεων αμέσως μόλις έφτασε από το συνοριακό σφαγείο του Βόρειου Αιγαίου, μου απήυθυνε τη βούλησή του να ενταχθεί στον ένοπλο αγώνα. Ήδη προσηλωμένος στην συνεπή πρακτική εκδήλωση της αγωνιστικότητάς του, αναζητούσε το άλμα που θέτει όλες τις αντιθέσεις στην αποφενακισμένη υλική κρίση τους. Εγώ, θεωρώντας ότι η συνευθύνη της αντάρτικης στράτευσης προϋποθέτει αγωνιστικούς δεσμούς που σπανίως μπορούν και καλλιεργούνται γρήγορα έξω από μία ριζωμένη επαναστατική κοινότητα, τον προέτρεψα να επεξεργαστεί τη δυνατότητα συμμετοχής του στην αντίσταση της επανάστασης στη Bόρεια Συρία. Ο σύντροφος προχώρησε σε αυτή την κατεύθυνση με απαράμιλλη αποφασιστικότητα και αφοσίωση. Αφότου μπήκε στη μαχόμενη κοινότητα, συντομότατα έγινε δάσκαλος του κοινωνικού ήθους και φρονήματος και της επαναστατικής οργανωτικής πρακτικής, όπως μας διηγήθηκαν οι συμπολεμιστές συντροφοί του. Η λανθασμένη, γενικευτική εκτίμησή μου ως προς την απόσταση που χώριζε τον σύντροφο Χέικουρ από την ετοιμότητά του να αναλάβει ιδιαίτερες ευθύνες που σε συνθήκες εμβρυακού μητροπολιτικού αντάρτικου, απαιτούν υπερβάλουσα προσωπική σταθερότητα και πρωτοβουλία, αποτέλεσε ένα παράγοντα στροφέα, ώστε ο επαναστάτης Σαχίν Χουσεϊνί να βρει τον τόπο ολοκλήρωσής του, να προσφέρει και να βιώσει το ομορφότερο και βέλτιστο των ικανοτήτων του. Παρεπόμενα, η απόδειξη της αδυναμίας της συντηρήτικης επιφύλαξης μπροστά σε μία ανεξερεύνητη συντροφική παρουσία, μου έκανε σαφέστερη την κρισιμότητα της ανάπτυξης και διαθεσιμότητας οργανωτικού χώρου, πολιτισμικά, δηλάδη ολικά, καλλιεργημένου, για την ανοιχτή συμπερίληψη του Άλλου που επιχειρεί να διασχίσει ένα ταξικό σύνορο.

Στον κεφαλειοκρατικό πολιτισμό είμαστε όλοι εγκλοβισμένοι, βολεμένοι, ή αποκλεισμένοι, σε άνισες τοπολογίες και στιγμές. Γινόμαστε κοινότητα όταν διασχίζουμε τα σύνορα προς τα κάτω. Οπως έχει πει ο σύντροφος Ντουράν Καλκάν, ιδρυτικό μέλος του PKK αναφερόμενος στην ιστορικά ανιντακατάστατη συμμετοχή των Κούρδων επαναστατών στη Λιβανο-Παλαιστινιακή αντίσταση: «Δεν ειναι ίδιο πράγμα να αγωνίζεσαι στη χώρα σου ή έξω, στη χώρα άλλων ανθρώπων. Αναμφίβολα, είναι πολύ ευκολότερο για κάποιον να ζει και να αγωνίζεται στη χώρα του και στην κοινωνία του. Λέγεται ότι τα επαναστατικά κινήματα, μετά τη γέννησή τους έχουν δύο βασικά πεδία άντλησης εμπειρίας: πρώτα, την πρακτική στη φυλακή και δεύτερο, την πρακτική στο εξωτερικό. Κινήματα που αγωνίζονται και στα δύο πεδία και περνάνε τη δοκιμασία επιτυχώς, αν δεν χαλαρώσουν αργότερα, σίγουρα θα τα καταφέρουν».

Η τοπολογία του ριζοσπαστικού στοχασμού είναι η παγκοσμιότητα, η τοπικότητα της επαναστατικής δράσης είναι οι κρίσιμοι τόποι της τρέχουσας παγκοσμιότητας της ταξικής διαπάλης. Εστιάζοντας στη Μέση Ανατολή, το ιστορικό νήμα που συνέχει τον Μερτζάνοφ, με τις διεθνείς ταξιαρχίες της Ισπανίας, τη φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) και τους σύγχρονους διεθνιστές που πολεμούν στο Κουρδιστάν και τη Βόρεια Συρία, είναι η κοινωνική επανάσταση ενάντια σε όλο το βάθος της κεφαλαιο-κρατικής κυριαρχίας. Ο Μερτζάνοφ, αναρχικός επαναστάσης από την Ελβετία, σχεδίαζε επιθέσεις σε ευρωπαικές τράπεζες στην Ιστανμπούλ κατά την τελευταία φάση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αιχμαλωτίστηκε και απαγχονίστηκε από τον σουλτάνο. Η RAF συμμετείχε ενεργά και άφησε μάρτυρες στον Παλαιστινιακό αγώνα. Το Κουρδικό Κίνημα ελευθερίας, έχει αναλύσει ότι η πρώτη βορειο-ατλαντική εισβολή στο Ιράκ, ευθύς μετά την πλήρη ενσωμάτωση του κρατικο-μονοπωλιακού μπλοκ στο σύστημα της ιδωτικής αγοράς, αποτέλεσε την έναρξη του τρίτου παγκόσμιου πολέμου, με επίκεντρο τη Μέση Ανατολή. Ο πόλεμος μαίνεται χωρίς ανάπαυλα (μετά το περασμά του από τα Βαλκάνια) και την τελευταία δεκαετία έχει γίνει κομβικό πεδίο διαπραγμάτευσης των ιμπεριαλιστικών συσχετισμών.

Ο σύντροφος Σαχίν Χουσεϊνί όπως κι άλλοι αρκετοί μαζί του, δεν μετέβει στο καμίνι του πολέμου για να αποκτήσει ένα βίωμα, να ενισχύσει τις ικανότητες του, κλπ ατομικιστικά και χρησιμοθηρικά παράγωγα της καπιταλιστικής νοοτροπίας· έγινε ένα με τη μοναδική πραγματική αντίσταση απέναντι στην κυριαρχία των κρατιστικών, αποικιοκρατικών, ιμπεριαλιστικών και φασιστικών δυνάμεων: το κίνημα της συνομοσπονδιακής αυτονομίας. Ο Χέικουρ πολεμάει ακόμα στο Αφρίν, στη Ροζάβα και τις Ζώνες Άμυνας Μεντίγια, ετοιμάζεται να επιστρέψει στο Αιγαίο και στου πάγους του ιμπεριαλιστικού βορά. Ο σημερινός πόλεμος στην Ουκρανία, η σύγχυση των εθνικά περιχαρακωμένων ελευθεριακών, το χώνεμα της κρατιστικής αριστερά μέσα στη δίνη του ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμού, κι η απλανής αριστοκρατική ουδετερότητα του μητροπολιτικού πασιφισμού, σημαίνουν συναγερμό. Η διέξοδος, σίγουρα όχι άκοπη και αναίμακτη, βρίσκεται στους καρπούς που έχουν βλαστήσει στη Βόρεια Συρία, την Τουρκία, το Βόρειο Ιράκ και το βόρειοδυτικό Ιραν. Δεν υπάρχει πιο επίκαιρη πρόταση, από το Παγκόσμιο Δημοκρατικό Συνέδριο* των αυτόνομων και συνομόσπονδων και αυτοπεριφρουρούμενων λαών. Μία συνάντηση που χτίζεται σε καθε χαράκωμα επαναστατικής αντίστασής, σαν αυτό στο οποίο έδωσε τη ζωή του ο σύντροφος Σαχίν Χουσεϊνί.

Ο σύντροφος Χέικουρ κατέδειξε ότι η επαναστατική πάλη, αναμφίβολα σημαίνει ΟΡΓΑΝΩΣΗ. Επιπλέον όμως μας έδειξε τι σημαίνει επαναστατική οργάνωση. Τόσο απλό, αλλά ακόμα μακρινό για το σύγχρονο αναρχικό κίνημα διεθνώς: αλληλέγγυα δέσμευση στην ανάγκη απέναντι στην τυραννία.

Όταν το alter ego των αφεντικών του πλανήτη, έσερνε χιλιάδες γυναίκες και παιδιά σε σκλαβοπάζαρα, εσύ βρήκες τις οργανωμένες και τους οργανωμένους και διέλυσες το άντρο των δημίων, ενώ οι μέντορες πίσω σου παραμιλούσαν, «ναι μεν αλλά το PKK είναι τέτοιο κι αλλιώτικο». Όταν οι δολοφόνοι ξαναμπήκαν, χαλυβδόφραχτοι και με τις ευχές του χριστιανού πατριάρχη, ήσουν ήδη εκεί μπροστά από ένα χωριό στην άλλη μεριά της Γης κι έμεινες εκεί μέχρι τέλους, ενώ οι «σύντροφοι» σου έλεγαν «δεν είναι ο δικός σου αγώνας». Εσύ που όταν σου είπε ο διπλανός «πάμε να τους χτυπήσουμε», είπες αμέσως «πάμε», ενώ η φωνή που’χες αφήσει στον παλιό κόσμο ψυθίριζε «δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος». Έτσι λοιπόν, διασχίζοντας το παγωμένο σύνορο του χρόνου, κατεβαίνει απ’τους ουρανού στη Γη η ελεύθερη ζωή, καίγοντας τα πέπλα της ταξικής κόλασης.

Ο Σαχίν Χουσεϊνί ήξερε ότι δεν αρκεί να βρεθείς στο επίμαχο σημείο την κρίσιμη στιγμή: έχεις καθήκον να ξεθεμελιώσεις τις εισβολές γύρω σου, να σηκώσεις αστραπές, να κατεβάσεις ποτάμια. «Δεν γίνεται να μην είμαστε εκεί», είπε και κίνησε όλο το ταμπούρι για εκεί. Ήξερε ότι για να νικήσουμε στην Γη, οι πρώτοι που περνάν στον μεθοριακό τόπο γίνονται ρίζα. Να τι σημαίνει «επαναστατικό κίνημα», να με τι υλικό φτιάχνεται η Οργάνωση.

Στον παράδεισο που κατοίκησε ο Χέικουρ, σεργιανάει ακόμη ο βιασμός κι ο φόνος. Οι λογαριασμοί ανήκουν στους περιπλανώμενους της ζωής.

Ας μην χαρίσουμε έναν ήσυχο θάνατό μας στους αφέντες.

Sehid Namirin

Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης

24 φλεβάρη 2022

* https://athens.indymedia.org/post/1613793/

ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

συνέχεια

Τιμή στη μνήμη του Χάρη Τεμπερεκίδη

“. . .Αν είναι αιτία το κελί που μπήγει τόσο σκληρές ρίζες μέσα στον εγκέφαλο, τόσο της οδύνης όσο και της τραγικότητας ρίζες, τότε πρέπει αυτό το καταραμένο κελί να πάψει να υπάρχει. . .”

“Καλύτερα να ζήσεις μια φορά σαν λύκος παρά εκατό σαν πρόβατο”

συνέχεια

Καλό Ταξίδι Σύντροφε Γιάννη Καρυπίδη

Την Τρίτη 31/08 αποχαιρετίσαμε τον αγωνιστή Γιάννη Καρυπίδη στο τελευταίο του ταξίδι ο οποίος “έφυγε” την Πέμπτη 26/08. Γνωρίσαμε τον Γιάννη πριν περίπου 15 χρόνια όταν πρόθυμος όπως πάντα και αλληλέγγυος μας βοήθησε στην υλοποίηση μιας εκδήλωσης κατά των χρυσωρυχείων και κατά του αγωγού Μπουργκάζ- Αλεξανδρούπολης. Από τότε, βρεθήκαμε πολλές φορές πλάι- πλάι σε πολλές κινητοποιήσεις. Πάντα θετικός και δυναμικός έδινε θάρρος στους γύρω του με την στάση και τον χαρακτήρα του.

Ανιδιοτελής, αλληλέγγυος και αξιοπρεπής αγωνιστής, όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ.

Ο Γιάννης Καρυπίδης εκτός από τους τοπικούς αγώνες κατά του χρυσού και τα ντοκιμαντέρ που γύρισε και συμμετείχε, έκανε πράξη την μαχητική αλληλεγγύη, όταν το 2008 (Free Gaza Movement) μαζί με τους συντρόφους του σπάσανε τον ναυτικό αποκλεισμό 41 χρόνων που επέβαλε το Ισραήλ στον λαό της Παλαιστίνης χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Το ίδιο επιχειρήθηκε εκ νέου το 2010 (ένα καράβι για τη Γάζα) όπου όμως συνελήφθη μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα και βασανίστηκε από τις Ισραηλινές αρχές. Να θυμίσουμε πως το αποτέλεσμα της ισραηλινής επίθεσης στον στολίσκο της ελευθερίας ήταν 9 νεκροί και δεκάδες τραυματίες.
Καλό Ταξίδι Σύντροφε

Συνέντευξη Γιάννη Καρυπίδη για την ταινία Άπληστον Κέρδος ΕΔΩ

Της γης το χρυσάφι (2006) ΕΔΩ

Άπληστον Κέρδος / Greedy Profit (2013) ΕΔΩ

Γάζα ερχόμαστε – sub. ITA – Gaza … arriviamo … ΕΔΩ

συνέχεια

Κουρδιστάν – Το Πνεύμα της 15ης Αυγούστου Ζει!

Η 15η Αυγούστου δεν είναι οποιαδήποτε ημερομηνία. Εδώ και 37 χρόνια, η ιστορική του σημασία τιμάται σε ολόκληρο το Κουρδιστάν, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και όχι μόνο. Δεν σηματοδοτεί μόνο μια σημαντική ημέρα, αλλά εισήγαγε μια εποχή ελπίδας, αντίστασης και επαναστατικού αγώνα που συνεχίζεται και αναβιώνει στον καθημερινό αγώνα στο Κουρδιστάν, δίνοντας έμπνευση σε εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο!

Η 15η Αυγούστου 1984 σηματοδοτεί την έναρξη του ένοπλου αγώνα και του ανταρτοπόλεμου του Κουρδικού απελευθερωτικού Κινήματος, όταν οι δυνάμεις του ΡΚΚ – μετά από χρόνια προετοιμασίας – επιτέθηκαν σε αστυνομικούς και στρατιωτικούς σταθμούς στην Eruh και το Şemzinan στο κατεχόμενο Βόρειο Κουρδιστάν (Bakur), δίνοντας μια αποφασιστική απάντηση στην τουρκική αποικιοκρατία, και σηματοδότησε ένα κρίσιμο σημείο καμπής στην τότε διαδεδομένη ατμόσφαιρα απελπισίας και ήττας. Οι αποφασιστικές ενέργειες μιας μικρής ομάδας, με επικεφαλής τον Şehîd Agit (Mahsum Korkmaz), κατά των Τούρκων φασιστών έσπασαν την ατμόσφαιρα της ήττας και συνέχισαν την κληρονομιά της ηρωικής αντίστασης στις φυλακές της 14ης Ιουλίου 1982. Μετά το φασιστικό πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 στη Τουρκία, τα περισσότερα επαναστατικά κινήματα και οι αντιπολιτευτικές φωνές είτε συντρίφθηκαν είτε επέλεξαν να αναζητήσουν καταφύγιο στην εξορία. Αλλά η αντίσταση στην περιβόητη φυλακή του Amed το 1982 και οι αποφασιστικές ενέργειες της 15ης Αυγούστου 1984 συγκλόνισαν τους φασίστες, και όχι μόνο έθεσαν σε κίνηση, αλλά και εκδήλωσαν μια επαναστατική διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα!

Η δράση μιας μικρής ομάδας σύντομα μετατράπηκε σε αγώνα εκατομμυρίων. Οι μαζικές εξεγέρσεις στη δεκαετία του 1990, τα επιτεύγματα στον τομέα της δημοκρατικής πολιτικής και η επανάσταση της Ροζάβα – όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτά εάν δεν είχε συμβεί η επίθεση του 15 Αυγούστου. Η 15η Αυγούστου δεν είναι μια συνηθισμένη επέτειος ή απλά μια μέρα μνήμης. Η 15η Αυγούστου είναι η αφετηρία της πρωτοποριακής πλέον επαναστατικής διαδικασίας στην περιοχή. είναι μια μέρα για να ανανεώσουμε την υπόσχεσή μας να συνεχίσουμε τον επαναστατικό αγώνα με αποφασιστικότητα κάθε μέρα!

Το πνεύμα της αποφασιστικής αντίστασης του 15 Αυγούστου αποτυπώνεται με απόλυτη αφοσίωση και ηρωισμό στην καθημερινή αντίσταση των ανταρτών/ισσων κατά του τουρκικού φασισμού. Για πάνω από 100 ημέρες τώρα, το αντάρτικο γράφει άλλη μια επική ιστορία, αντιστέκεται ηρωικά και υπερασπίζεται την επανάσταση στη Μέση Ανατολή -και πέρα ​​από αυτήν- από την ολοκληρωτική επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντάρτες, Metîna, Zap και Avaşîn από τις 23 Απριλίου του τρέχοντος έτους. Η φασιστική δικτατορία AKP-MHP έκανε τα πάντα τα τελευταία 6 χρόνια για να σπάσει τη βούληση του κουρδικού λαού και όλων των αντιφασιστικών δυνάμεων στην περιοχή για ελευθερία και αντίσταση. Η τρέχουσα ολοκληρωτική επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους είναι η συνέχιση του πολέμου στις πόλεις του Βόρειου Κουρδιστάν το 2015 και το 2016, της εισβολής στο Αfrîn το 2018, το Girê Spî και η Serêkaniyê το 2019, καθώς και των επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών/ισσών στις περιοχές Xakurkê και Heftanîn. Δεν μπορούμε να το τονίσουμε αρκετά: Το να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι τα επιτεύγματα της επανάστασης στη Rojava σημαίνει επίσης να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι τον ηρωικό αγώνα του αντάρτικου ακολουθώντας το πνεύμα αντίστασης και επαναστατικής αποφασιστικότητας του 15 Αυγούστου.

Ο τουρκικός φασισμός δεν μπορεί να δράσει μόνος του. Η επανάσταση στο Κουρδιστάν και τη Μέση Ανατολή δέχεται καθημερινά επίθεση από οπορτουνιστικές και ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις του κόσμου, ιδίως των ΗΠΑ, της Δυτικής Ευρώπης καθώς και άλλων κρατών, οι οποίοι μαζί με συνεργάτες και καπιταλιστές επενδυτές υποστηρίζουν με τεχνολογικούς στρατιωτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, και διπλωματικούς τρόπους τις επιθέσεις από το φασιστικό καθεστώς AKP-MHP.

Ως εκ τούτου, ως αντιφασιστικές και επαναστατικές δυνάμεις, είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας και να υπερασπιζόμαστε την επανάσταση αναλαμβάνοντας δράση παντού εναντίον όλων αυτών των χώρων που παρέχουν στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική συνεργασία στον τουρκικό φασισμό.

Καλούμε όλους/ες να συνεχίσουν να ενώνονται με την αντίσταση! Πάρτε την πρωτοβουλία με δημιουργικές δράσεις στους δρόμους!

Μπλοκάρουμε, διαταράσσουμε, καταλαμβάνουμε.

Δείτε τον χάρτη -στόχο στον ιστότοπο του RiseUp4Rojava!

Με το πνεύμα αντίστασης του 15 Αυγούστου και ενωμένοι με τον αγώνα των ανταρτών/Ισσών, θα νικήσουμε τον τουρκικό φασισμό, θα υπερασπιστούμε το Κουρδιστάν και θα οικοδομήσουμε την ελεύθερη ζωή.

riseup4rojava_greece

συνέχεια