Κατηγορία: Ιστορικά

Μαουρίσιο Μοράλες, 11 χρόνια μετά, οι εξεγερμένοι δε σε λησμονούν

Πάνε 11 χρόνια απ’ το τελευταίο σου φευγιό… 11 χρόνια… Κι όλοι μας είχαμε μείνει άναυδοι με την πρώτη επέτειο του θανάτου σου, Μάουρι. Τα χρόνια περνούν, με πάντα κάτι μένει, σωστά;

Για όσες από ‘μάς σε γνώριζαν και για όσους από ‘μάς σε γνώρισαν μετά τον θάνατό σου, πάνε 11 χρόνια όπου σ’ έχουν δίπλα τους, 11 χρόνια όπου εξακολουθούν να διαχέονται, να προκαλούν ταραχές και μπελάδες, δυνατά ή ψιθυριστά να γελούν, πεισματικά να εξαπλώνουν τον Μαύρο Θάνατο.

Το πόσα πολλά συνέβησαν αυτά τα χρόνια, δεν υπάρχει κάποιο ορθολογικό μέτρο να δύναται να τ’ απαριθμήσει. Υπάρχουν εκείνοι που λένε πως ηττηθήκαμε, άλλες που κέρδισαν πάμπολλα, το πραγματικά σημαντικό όμως είναι πως συνεχίζουμε… Και πως η αναρχία, ως μια συμπαγής πρακτική ενάντια σε κάθε μορφή κυριαρχίας, ως αέναη κίνηση, συνεχίζει ξέφρενη. Ιδού λοιπόν γιατί οι πεσόντες μας χαίρουν άκρας υγείας κι εξακολουθούν να γελούν, πλέον ανάμεσα και σ’ άλλα γέλια.

Πόσο θ’ απολάμβανες τους δρόμους τους μήνες αυτούς, γελάμε και μόνο που φανταζόμαστε την απάντηση · κι όμως, Μάουρι, ήσουν μαζί μας σ’ αυτές τις αλησμόνητες μέρες, μες στο χάος και τη γλυκιά παράκρουση. Ήσουν εκεί, επειδή εκεί ήταν όσες κι όσοι επιμένουν να τείνουν μαζί σου προς στο χάος.

Να πώς τροφοδοτήθηκαν η συντροφικότητα, η εικονοκλαστική μνήμη κι η αλληλεγγύη, ενάντια στα σύνορα, την καταστολή και τον θάνατο… όπως γράφτηκε κι από μια φυλακή της Ελβετίας πριν κάποια χρόνια.

Έπειτα απ’ τη δράση της 22ας Μάη του 2009, όπου αντίκρισες τον θάνατο επιτιθέμενος στους δεσμοφυλάκους, δεν υπήρξε κάποια προκήρυξη που ν’ αποσαφηνίζει τη θέση σου… Υπήρχε όμως η ζωή σου, τα γραπτά σου, τα ποιήματά σου, τα τραγούδια σου, οι διηγήσεις σου, οι εμπειρίες σου, σμιλεμένες από σκοντάμματα, λάθη, ξεσπάσματα οργής, χαμόγελα κι επιτυχίες, απ’ την ατέρμονη επιμονή σου να προσπαθείς, με κάθε αναγκαίο μέσο, να φοκώσεις τη νύχτα και να διαλύσεις τη γιορτή για τους δεσμοφυλάκους του κόσμου τούτου.

Τα γραπτά εκείνα έχουν κυλήσει από καρδιά σε καρδιά, αναζητώντας για τα δραστήρια εκείνα χέρια στα οποία βασιλεύει η Αναρχία. Στα γράμματά σου τ’ αποτυπωμένα με μελάνι μαύρο, ξετυλίγεται το κουβάρι των ιδεών σου, των συναισθημάτων σου και των πεποιθήσεών σου, καθάρια ξεπροβάλλει το ποιος επέλεξες νά ‘σαι και τα μονοπάτια που διάλεξες να βαδίσεις ρισκάροντας τα πάντα… δίχως ν’ αναμένεις τους επαίνους των θεατών, δίχως ν’ αναζητάς τη γενική αποδοχή, τη μαζική ικανοποίηση, ή ακόμα και ψήφους για νά ‘σαι λαοφιλής.

Μέσ’ απ’ τα γραπτά σου σε συνάντησαν όσες κι όσοι δε σε γνώριζαν, σφυρηλατώντας τους δικούς τους δεσμούς συνενοχής, και τούτη είν’ η ισχύς της μαύρης μνήμης, η οποία διανοίγει αυλακώματα και μονοπάτια ακριβώς εκεί όπου πάνε να επιβληθούν οι ύβρεις των μπάτσων, των δημοσιογράφων και των υπηκόων… τόσο ζωογόνα είναι δαύτη η αλληλουχία συντροφισσών και συντρόφων, εμπειριών και γενεών, που, σε μια προσπάθεια να κοπούν τούτοι οι δεσμοί, 11 χρόνια μετά τον θάνατό σου, αντηχούν ακόμη ως μουρμουρητά τα δημοσιογραφικά επινοήματα. Ευχαρίστηση προκαλεί το γεγονός πως δεν είσαι ακόμη λαοφιλής… είσαι όμως παρών ανάμεσα στους δικούς μας, σ’ εκείνες που δεν αφήνονται να εξημερωθούν, σ’ εκείνες που επιλέγουν να μην τιθασεύσουν τις αλύγιστες ψυχές τους, κι έτσι ακόμη διαχέεται το περιφρονητικό σου γέλιο στους δρόμους, ανάβοντας φωτιές μέχρι και στις πιο θλιβερές και παγωμένες νύχτες.

Δεν υπάρχει μέρα όπου να μη μας πληγώνει η απουσία σου, μα συνεχίζουμε… Ζεις στις ζωές μας, Μάουρι.

Πέραν κάθε συγκυρίας και κάθε πανδημίας…

Απ’ την Αναρχία κι ενάντια σε κάθε εξουσία, θα παραμείνουμε η χειρότερη μαύρη πανώλη!

Με απεριόριστη αγάπη…

Για όλα τα συντρόφια που έχουν φύγει…

Για όλες κι όλους όσους συνεχίζουν να οξύνουν τον παλμό της σύγκρουσης…

Για τους αιχμαλώτους και τις αιχμάλωτες πολέμου…

Η μνήμη μας είναι μαύρη, το ίδιο κι η καρδιά μας…

Αιώνια απέχθεια για τους δεσμοφυλάκους!

Πηγή: Deutschland Indymedia

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια

Αντιεθνικιστική Αφίσα εν όψει της Γενοκτονίας των Ποντίων

19 Μαΐου 1919 ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας
των Ποντίων. 353.000 νεκροί θύματα των Νεότουρκων
εθνικιστών του Κεμάλ.

Η 24η Απριλίου 1915 έχει οριστεί ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους εθνικιστές Νεότουρκους του Κεμάλ. Η 14η Μάη γιορτάζεται ως η ημέρα απελευθέρωσης της Δυτικής Θράκης από τους Βούλγαρους εθνικιστές και ενσωμάτωσης της στο ελληνικό κράτος.
Τα εγκλήματα, οι γενοκτονίες και οι διωγμοί είναι αποτελέσματα
του εθνικισμού.Σήμερα στην Ελλάδα όπως και σε όλη την Ευρώπη
ο εθνικισμός “ανεβαίνει” κατά μεταναστών και προσφύγων
με την ίδια ρητορική του παρελθόντος, αυτή του μίσους.
Μια νέα γενοκτονία εξελίσσετε τις τελευταίες δεκαετίες στα σύνωρα
του Έβρου και στα νερά της Μεσογείου.

Δεν Ξεχνάμε Τα Εγκλήματα Του Εθνικισμού
Τσακίζουμε Τον Εθνικισμό
Προάγουμε Την Αλληλεγγύη Την Αλληλοβοήθεια Την Αξιοπρέπεια

Η απάντηση στα εγκλήματα των εθνικιστών είναι
το τσάκισμα αυτής της αρρωστημένης ιδεολογίας

συνέχεια

Μικροφωνική για τα 10 χρόνια από την δολοφονία του Λάμπρου Φούντα

Την Τετάρτη 11 Μάρτη πραγματοποιήθηκε η μικροφωνική που αναβλήθηκε την Τρίτη λόγο βροχής για τα δέκα χρόνια από την δολοφονία του Λάμπρου Φούντα μέλος του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ από μπάτσους. Αναρτήσαμε πανό στην κεντρική πλατεία και μοιράστηκαν κείμενα για δύο ώρες με μουσική και ηχογραφημένο το κείμενο. 

10 Μάρτη 2010 – 10 Μάρτη 2020 δέκα χρόνια από τη δολοφονία του Λάμπρου Φούντα.

Ο Λάμπρος Φούντας ήταν μέλος της αναρχικής ένοπλης οργάνωσης αντάρτικου πόλης ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ. Η οργάνωση έχει κάνει καίρια χτυπήματα σε στόχους της ντόπιας αλλά και της παγκόσμιας κυριαρχίας, αναλαμβάνοντας τις ενέργειες με αναλήψεις εύθηνης όπου εξηγεί τους λόγους της επιλογής  των στόχων. Παράλληλα αναλύει την πολιτικοοικονομική κατάσταση προβλέποντας ακόμη και την είσοδο της Ελλάδας στους μηχανισμούς στήριξης του κεφαλαίου και την εξαθλίωση της κοινωνικής βάσης.

Στις 10 Μαρτίου του 2010 κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ στην περιοχή της Δάφνης, πέφτει νεκρός μετά από συμπλοκή με μπάτσους ο αναρχικός Λάμπρος Φούντας. Τη δολοφονία του συντρόφου ακολουθούν οι συλλήψεις των μελών της οργάνωσης και κατ επέκταση η αναβολή της κύριας ενέργειας.

Αν και το παραπάνω κατασταλτικό χτύπημα του κράτους έδειχνε πως τελείωσε την οργάνωση, μέλη του Ε.Α Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης, έσπασαν τους περιοριστικούς όρους που τους είχαν επιβληθεί μετά την λήξη του δεκαοχτάμηνου και επέλεξαν τον δρόμο της παρανομίας και την επαναφορά της δράσης της οργάνωσης (η οποία δεν διακόπηκε ούτε στιγμή στην φυλακή) στον δρόμο του ένοπλου αντάρτικου πόλης. Η συνέχιση του αγώνα, εκτός από την σταθερή και διαρκή επαναστατική συνέπεια των δύο συντρόφων είναι και ένας τρόπος να τιμούνται οι νεκροί σύντροφοι που έπεσαν στο πεδίο της μάχης με το όπλο στο χέρι όπως ο Λάμπρος Φούντας. Μάλιστα η βομβιστική επίθεση στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας, του παραρτήματος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου τον Απρίλιο του 2014 μπορεί να χαρακτηριστεί και ως  κεντρικής πολιτικής σημασίας ενέργεια ενάντια σε ότι βιώνει η κοινωνία και κυρίως τα χαμηλότερα στρώματα, ενώ παράλληλα είναι μια ενέργεια-συνέχεια του δρόμου που ο Λάμπρος Φούντας μέσα στον Επαναστατικό Αγώνα άνοιξε και συνεχίζει να ανοίγει, καθώς και μια ενέργεια που πραγματώνει ο ίδιος ο σύντροφος και που φέρει το όνομα του, έχει την υπογραφή «Κομάντο Λάμπρος Φούντας».

Η μνήμη του Λάμπρου Φούντα πρέπει να μείνει ανεξίτηλη στην ιστορία και φωτεινό παράδειγμα για το μέλλον. Δεν είναι μόνο ζήτημα των συντρόφων του στον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ και του αναρχικού χώρου, αφορά όλους τους καταπιεσμένους και περιθωριοποιημένους της κοινωνίας, όλους αυτούς που τσακίστηκαν από τα «μνημόνια». Άλλωστε αυτά τα είχε προβλέψει  ο Ε.Α. όπου κατά την διάρκεια προετοιμασίας ενάντια σε αυτούς τους μηχανισμούς έπεσε με το όπλο στο χέρι για τον σκοπό της κοινωνικής επανάστασης.

Η συνέχεια του αγώνα για την επανάσταση και την δημιουργία μιας ακρατικής κοινωνίας, ισότητας και ελευθερίας χωρίς ιεραρχία είναι και αυτή που ΔΕΝ θα καταστήσει ματαιότητα τον θάνατο του Λάμπρου Φούντα αλλά και των υπολοίπων νεκρών επαναστατών. Ματαιότητα είναι η παράδοση και η επιστροφή στην “κανονικότητα”.

Ο Λάμπρος Φούντας Ζει Μέσα Από τους Αγώνες Μας

ΔΕΝ Ξεχνάμε ΔΕΝ Συγχωρούμε

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

utopia-ad.org

συνέχεια

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΜΑΡΙΝΟ

Το 1995 το κράτος θέλοντας να εξοντώσει τον Χριστόφορο Μαρίνο, τον συλλαμβάνει κατηγορώντας τον για συμμετοχή στην ένοπλη ληστεία στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας και το φόνο του ταμία. Μάλιστα οι συγκατηγορούμενοί του ισχυρίζονται πως εκείνος φταίει για το φόνο, ενώ ένα κομμάτι του “χώρου” προσπαθεί να τον βγάλει ρουφιάνο και άλλοι τρελό. Παρόλα αυτά ο Χριστόφορος Μαρίνος συνεχίζει να αγωνίζεται σαν μοναχικός λύκος και πραγματοποιεί την σκληρότερη απεργία πείνας που έχει γίνει ποτέ στον ελλαδικό χώρο, πέφτοντας τρεις φορές σε κώμα και άλλες τρεις τον επαναφέρουν οι γιατροί. Εν τέλει καταφέρνει και  αποφυλακίζεται με περιοριστικούς όρους.

Στις 23 Ιουλίου του 1996 ο Χριστόφορος Μαρίνος σπάει τους περιοριστικούς όρους. Καθώς επέστρεφε από την Σέριφο με το πλοίο Πήγασος ( επέβαινε και η γυναίκα του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη ) δολοφονείτε στην καμπίνα του μετά από εισβολή των ΕΚΑΜ, οι μπάτσοι κάνουν λόγο για αυτοκτονία, τελικά αποδεικνύεται πως επρόκειτο για άλλη μία κρατική δολοφονία. Η δολοφονία του Χριστόφορου Μαρίνου συνέπεσε με τον κηδεία της Αλίκης Βουγιουκλάκη και το γεγονός αποσιωπήθηκε από τα ΜΜΕ καθώς και από μερίδα του ”χώρου”, ενώ παράλληλα κάποιοι υιοθέτησαν την εκδοχή του κράτους περί αυτοκτονίας.

Ο Μαρίνος πέθανε ακριβώς όπως έζησε όλη του τη ζωή, αγωνιζόμενος. Αγωνιζόμενος για τα ιδανικά του, για τα πιστεύω του, για τους συντρόφους του.

Η Αναρχία οφείλει να κρατήσει ανεξίτηλη την μνήμη του σπουδαίου αυτού Συντρόφου και να μην αφήσει ξανά  “συντρόφους” να φερθούν τόσο ποταπά απέναντι σε αξιοπρεπείς Αναρχικούς, λασπολογώντας, απαξιώνοντας την δράση και τον χαρακτήρα τους και αφήνοντάς τους μόνους απέναντι στον εχθρό,. Η ειλικρίνεια είναι επαναστατική ενώ η άποψη χωρίς γνώση των γεγονότων και η συκοφαντία, αντεπαναστατική. 

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΜΑΡΙΝΟ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ “ΤΡΕΛΟΥΣ”

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΤΙΣΤΟΦΟΡΟ ΜΑΡΙΝΟ

“Κι ενώ ο κόσμος χρειάζεται σφαγές όπως λέει ο ποιητής,

εσείς αρκεστήκατε σε σοβαρές αναζητήσεις!

Όλοι σας. Τώρα πια όλοι εσείς, όλοι σας..

Απορίες για έναν ”τυχαίο”.. πυροβολισμό,

έναν ”τυχαίο”.. πυροβολισμό,

(Ανακουφίστηκατε κιόλας. Μήπως ρουφιάνοι εσείς το επιλέξατε;)

Τώρα πια δεν έχετε τίποτα άλλο από ‘κείνον να πάρετε. Όλα τα έδωσε σε άλλους.

Αρκεστήκατε στις κουβέντες τώρα πια όλοι σας, όλοι σας

αν το ζήτημα είναι ”τεχνικό”:Όπως αν το τιναγμένο του μυαλό ήταν από τον πυροβολισμό

των κυρίαρχων ή από τα αδιέξοδα και την ”τρέλα” που εσείς χτίσατε, εσείς όλοι σας. Τώρα όλοι σας.

Δεν μπορείτε να πάρετε τίποτα άλλο από ‘κείνον. Όλα τα έδωσε σε άλλους”

συνέχεια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ

Το Νοέμβριο του 1973 με αφορμή τις χουντικές παρεμβάσεις – τρομοκρατία στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ξέσπασαν οι πρώτες αντιδράσεις με κέντρο την νομική σχολή Αθηνών. Το κέντρο αγώνα μεταφέρθηκε από τη νομική στο ήδη κατειλημμένο πολυτεχνείο, το οποίο πλαισιώθηκε από το σύνολο των φοιτητών αλλά και από κομμάτια της υπόλοιπης κοινωνίας. Στη συνέχεια από φοιτητική διαμαρτυρία, εξελίχθηκε σε κοινωνική εξέγερση με κεντρικά συνθήματα << ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ>> και <<ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ>>.

Από τη μεταπολίτευση έως και σήμερα, το πολυτεχνείο είναι το σύμβολο της αστικής δημοκρατίας. Την εξέγερση του πολυτεχνείου και τους νεκρούς αγωνιστές καπηλεύτηκαν όλα τα ”δημοκρατικά κόμματα” μαζί με τα αριστερά – ο καθένας για τους δικούς του λόγους και με τη δική τους αφήγηση- άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι απ’ τους συμμετέχοντες της τότε εξέγερσης, σήμερα ανήκουν σε κόμματα εξουσίας, τα οποία με τις πολιτικές τους, φέραν μνημόνια μη διστάζοντας ακόμα και να καταπατήσουν το ίδιο τους το σύνταγμα, αφού προπολού ξεπούλησαν τις ιδέες τους.

Η πραγματικότητα είναι πως ελάχιστοι ήταν τότε αυτοί που πρόταγμα τους είχαν το <<ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ>> αλλά και όσοι φώναζαν για λαοκρατία, μάλλον την εννοούσαν στα σοβιετικά πρότυπα. Για τους αναρχικούς το πολυτεχνείο, συμβολίζει το ορμητήριο των δικών μας αγώνων, τις καταλήψεις, τις συνελεύσεις έως και τους δολοφονημένους συντρόφους και τις 504 συλλήψεις του 1995. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τον “επιτάφιο” και τις κομματικές φιέστες της 17ης του Νοέμβρη τα χαρακτηριστικά της οποίας δεν διαφέρουν από μία εθνική επέτειο. Γιορτάζεται στα σχολεία, είναι ημιαργία, καταθέτονται στεφάνια, υψώνονται ελληνικές σημαίες στα δημόσια κτίρια και γίνεται πορεία αντί για παρέλαση.

Το να συμμετέχουμε οι αναρχικοί στην πορεία μαζί με άλλα μπλοκ, διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα πέραν της μνήμης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν πρέπει να συμμετέχουμε. Η αναρχία υπάρχει με τα δικά της χαρακτηριστικά, χωρίς να περιμένει επετείους αναζητώντας κοινωνική απεύθυνση, ειδικά τη μέρα που για τον ίδιο λόγο, αριστερές παρατάξεις μαλώνουν για τα τραπεζάκια. Η κοινωνική απεύθυνση για όσους την επιθυμούν επιτυγχάνεται στη καθημερινότητά μας, λέγοντας αλήθειες χωρίς να γίνονται εκπτώσεις και με πράξεις που ενσαρκώνουν τις ιδέες μας.

Αυτό που πιστεύουμε εμείς, είναι πως απ την στιγμή που συμμετέχει η αναρχία στις εκδηλώσεις μνήμης της εξέγερσης του πολυτεχνείου, θα πρέπει να εξελιχθούν και τα προτάγματα και ο τρόπος με τον οποίο διεκδικούνται αυτά. Το πολυτεχνείο ήταν μια εξέγερση, οι εξεγέρσεις ακολουθούνται από επαναστάσεις, όχι πάντα αλλά για να γίνει μια επανάσταση προϋποθέτει να υπάρξουν εξεγέρσεις.

Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε κάτι πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για το αν υπάρχει επαναστατική προοπτική και πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Η Αναρχία είναι ένας δρόμος διαρκούς εξέγερσης ο οποίος περνά τις επαναστάσεις και συνεχίζει. Αν όμως δεν πιστέψουμε στην επανάσταση θα συνεχίσουμε να κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας χωρίς καμία προοπτική γενικότερα.

ΥΓ: Τιμή για πάντα στον Μιχάλη Καλτεζά. Δεν ξεχνάμε Δεν συγχωρούμε.

Αναρχικό Στέκι UTOPIA. A.D

συνέχεια

Βίντεο-ντοκουμέντο: Η δολοφονία του αναρχικού Μιχάλη Πρέκα στη Μάχη της Καλογρέζας (1η Οκτώβρη 1987)

Ήταν 1η Οκτώβρη 1987 όταν ο αναρχικός Μιχάλης Πρέκας μαζί με τους συντρόφους του Χριστόφορο Μαρίνο και Κλέαρχο Σμυρναίο, αποπειρώνται να απαλλοτριώσουν ασύρματο από περιπολικό της Αθήνας προκειμένου ο καταζητούμενος τότε Μιχάλης Πρέκας να γνωρίζει τις κινήσεις των διωκτών του.

Γίνονται αντιληπτοί από κάποιον ρουφιάνο ο οποίος ειδοποιεί τους μπάτσους και σημαίνει συναγερμός, καθώς εκατοντάδες κυριολεκτικά αστυνομικοί συρρέουν στην περιοχή, καταδιώκουν και εγκλωβίζουν τους τρεις αναρχικούς. Ο Σμυρναίος και Μαρίνος συλλαμβάνονται.

Ο Μιχάλης Πρέκας καταφεύγει πολυκατοικία της περιοχής της Καλογρέζας και κυκλώνεται από τους μπάτσους. Δέχεται καταιγισμό πυρών. «Οι μηνυόμενοι πυροβόλησαν, όχι για να τραυματίσουν ή να εκφοβίσουν τον Μιχάλη Πρέκα, αλλά με ανθρωποκτόνο πρόθεση, όπως προκύπτει από τον αριθμό και τα σημεία των τραυμάτων, παρά το γεγονός ότι είχαν εντολή από τον επικεφαλής Νίκωνα Αρκουδέα να μην τον σκοτώσουν», ανέφερε τότε στη μήνυσή της σε βάρος τριών μπάτσων η σύντροφός του, Μιχάλη Πρέκα, Βαγγελιώ Βογιατζή. (Σημειωτέον ότι η Β. Βογιατζή συνελήφθη αμέσως μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα, μαζί με το επτά μηνών τότε βρέφος τους. Κρατήθηκε προφυλακισμένη για ενάμιση χρόνο, αντιμετωπίζοντας σωρεία κατασκευασμένων από τους μπάτσους κατηγοριών σχετικά με την υποτιθέμενη συμμετοχή της σε “τρομοκρατικές” ενέργειες.

Στην δίκη που ακολούθησε κατέπεσε πανηγυρικά η κακοστημένη σε βάρος της αστυνομική σκευωρία). Σημειωτέοον ότι ένας από τους δολοφόνους ΕΚΑΜίτες του Μιχάλη Πρέκα και αδελφός του διοικητή των ΕΚΑΜ, αλλά και πρώην φρουρός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, συνελήφθη αργότερα σαν «εγκέφαλος» συμμορίας η οποία πουλούσε «προστασία» σε μαγαζιά, ενώ παλιότερα είχε συλληφθεί ως έμπορος όπλων.

Η απροκάλυπτη δολοφονία του Μιχάλη Πρέκα περιγράφεται και σε κείμενο του αναρχικού χώρου τότε:«Ενώ ήταν ανεβασμένος σε πολυκατοικία χτυπήθηκε από τα πυρά της αστυνομίας αλλά δεν πέθανε. Αιμόφυρτος μεταφέρεται στο περιπολικό. Η θανατηφόρα βολή είχε όμως φορά από πάνω προς τα κάτω κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί ενώ ήταν ανεβασμένος στην ταράτσα. Ο Μιχάλης Πρέκας πυροβολήθηκε κατά τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο». (περισσότερα…)

συνέχεια