Κατηγορία: Καταλήψεις – Ελεύθεροι χώροι

Αφιέρωμα στον Χρήστο Τσιγαρίδα- Πολιτική συνομιλία του Χ.Τσιγαρίδα με το Ν.Μαζιώτη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ ΜΕ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

Το 2016 υπέβαλα γραπτώς κάποιες ερωτήσεις σε 2 φάσεις στον σύντροφο Χρήστο Τσιγαρίδα. Ήδη τότε η υγεία του ήταν αρκετά κλονισμένη και σε κάποιες πρόσθετες ερωτήσεις που του είχα στείλει, δεν μπόρεσε να απαντήσει. Την συνομιλία αυτή είχα σκοπό να την δημοσιοποιήσω το αμέσως επόμενο διάστημα, όμως τα γεγονότα του 2017, η σύλληψη της συντρόφισσας Ρούπα, τα γεγονότα στην συνεδρίαση της 30ης Ιουνίου 2017 με τις δηλώσεις του μετανοημένου πρώην μέλους του Επαναστατικού Αγώνα στο εφετείο της 1ης δίκης της οργάνωσης, η 6μηνη απομόνωσή μου από την ημέρα εκείνη, η απεργία πείνας που κάναμε με τη συντρόφισσα Ρούπα τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2017, ο πόλεμος που είχε εξαπολυθεί εναντίον μας και εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα από κάποιες πλευρές του χώρου μέσα και έξω από τις φυλακές, ανέβαλαν τότε την δημοσιοποίηση αυτής της συνομιλίας.

Στις 10 Ιουνίου 2019, ο σύντροφος Χρήστος Τσιγαρίδας έφυγε από τη ζωή. Επέλεξα να την δημοσιοποιήσω προς τιμήν του 2 χρόνια ακριβώς μετά το θάνατό του. Η πολιτική συνομιλία αυτή βάζει ένα λιθαράκι σε αυτό το τόσο σημαντικό που λέγεται ιστορική μνήμη. Η ιστορική μνήμη μας κάνει ανθρώπους με ταυτότητα, μας υπενθυμίζει ποιοι είμαστε. Το ίδιο ισχύει και για τα επαναστατικά κινήματα.

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας ήταν μέλος της ένοπλης οργάνωσης Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας. Ήταν η πρώτη οργάνωση αντάρτικου που δημιουργήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης μετά την πτώση της δικτατορίας του 1967-1974. Στα 20 χρόνια της ύπαρξής του, από το 1975 ως το 1995, ο ΕΛΑ πραγματοποίησε εκατοντάδες επιθέσεις, βομβιστικές κυρίως. Ξεκίνησε με εμπρηστικές επιθέσεις με τον εμπρησμό αμερικανικών αυτοκινήτων στην αμερικάνικη βάση ελλιμενισμού στην Ελευσίνα το 1975. Αργότερα πέρασε στις βομβιστικές επιθέσεις ενώ πραγματοποίησε και 2 εκτελέσεις, αυτές του αστυνομικού βασανιστή της χούντας, Μπάμπαλη το 1978 και του αστυνομικού Βέλλιου το 1994 μετά την ανατίναξη με τηλεχειριζόμενο μηχανισμό αστυνομικού λεωφορείου στον Περισσό. Η γκάμα των ενεργειών του ΕΛΑ περιλάμβανε πολλούς στόχους: αμερικάνικους, εταιρείες, εφορίες, υπουργεία, τα γραφεία του ΣΕΒ, αστυνομικές δυνάμεις και άλλους στόχους.

Σταθμός φυσικά στην δράση του όπως και στο ελληνικό αντάρτικο πόλης τότε, ήταν η απόπειρα εμπρησμού της γερμανικής AEG στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη τον Οκτώβριο του 1977, μια ενέργεια σύμβολο, μετά την δολοφονία στα λευκά κελιά των φυλακών Σταμχάιμ της Δ. Γερμανίας των μελών της RAF, Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Ένσλιν, Γιαν-Καρλ Ράσπε. Σε αυτήν την απόπειρα σκοτώθηκε μετά από συμπλοκή με αστυνομικούς το ιδρυτικό μέλος του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα Χρήστος Κασίμης. Ήταν ο πρώτος νεκρός αντάρτης πόλης στην Ελλάδα, ο ένας από τους τρεις όπου οι άλλοι δύο ήταν ο Χρήστος Τσουτσουβής, επίσης μέλος του ΕΛΑ και κατόπιν της Αντικρατικής Πάλης και ο Λάμπρος Φούντας μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Ο Χρήστος Κασίμης όπως λέει και στην συνομιλία μας ο Τσιγαρίδας έδρασε και στο αντάρτικο κατά της χούντας στην οργάνωση 20η Οκτώβρη.

Ο ΕΛΑ αυτοδιαλύθηκε το 1995. 8 χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2003 και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η δίκη της 17Ν μετά τις συλλήψεις του καλοκαιριού του 2002, συλλαμβάνονται 4 άτομα, μεταξύ των οποίων και ο Χρήστος Τσιγαρίδας ο οποίος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του στον ΕΛΑ. Παρά το δυσμενές κλίμα που είχε δημιουργηθεί λόγω της λάσπης της κρατικής προπαγάνδας και των ΜΜΕ και παρά τις επιθέσεις που δέχτηκε για την επιλογή του να αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του στον ΕΛΑ, ο Χρήστος Τσιγαρίδας στη πρώτη δίκη της οργάνωσης που ακολούθησε, υπερασπίστηκε την ιστορία του ΕΛΑ, την προσωπική επαναστατική τιμή του και τη μνήμη του δολοφονημένου συντρόφου και φίλου του, Χρήστου Κασίμη, όπως λέει και στη συνομιλία μας. Στη 1η δίκη ο Τσιγαρίδας καταδικάζεται ως απλός συνεργός για όλες τις επιθέσεις του ΕΛΑ από το 1983 και μετά σε 1174 χρόνια. Όμως στις επόμενες δίκες απαλλάσσεται από τη κατηγορία της απλής συνέργειας λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων αποδεικνύοντας ότι η καταδίκη του βασίστηκε μόνο και μόνο στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και της πολιτικής υπεράσπισης του ΕΛΑ και της δράσης του.

Τον Χρήστο τον γνωρίσαμε όταν ερχόταν στις συνεδριάσεις της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα το 2011-2012 και μας έκανε την τιμή να είναι πολιτικός μάρτυρας υπεράσπισης στην πρώτη δίκη (2011-2013) μετά από ένα διεθνές κάλεσμά μας ως φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα τον Δεκέμβριο του 2010. Σε αυτή τη δίκη εκτός του συντρόφου Τσιγαρίδα είχε τοποθετηθεί και ο σύντροφος Δημήτρης Κουφοντίνας, πρώην μέλος της 17Ν αλλά και συντρόφισσες/οι από την Ευρώπη που είχαν συμμετάσχει στο δυτικοευρωπαϊκό αντάρτικο πόλης, ένας σύντροφος που είχε συμμετάσχει στους C.C.C (Μαχόμενοι Κομμουνιστικοί Πυρήνες), μια συντρόφισσα που είχε συμμετάσχει στη RAF, σύντροφοι αναρχικοί από Ισπανία και Αγγλία. Επίσης ο Χρήστος Τσιγαρίδας μας είχε κάνει την τιμή να συμμετάσχει σε 2 ιστορικές εκδηλώσεις που είχαν διοργανωθεί από εμάς σε συνεργασία με την τότε Συνέλευση Αλληλεγγύης στην υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα. Η πρώτη* ήταν τον Μάρτιο του 2012 όταν είχαμε αποφυλακιστεί μετά την παρέλευση του 18μηνου και όπου τοποθετηθήκαμε, κυρίως η συντρόφισσα Ρούπα και εγώ για την δράση του Επαναστατικού Αγώνα απέναντι στο ‘‘κίνημα’’, κάτι πρωτοφανές ακόμα και για τα διεθνή κινηματικά δεδομένα, σε ένα κατάμεστο Γκίνη στο ΕΜΠ. Η δεύτερη** τον Ιούνιο του 2012, ήταν μια διήμερη εκδήλωση, στην Πάντειο, με διεθνή χαρακτήρα, με τίτλο ‘‘Εκδήλωση για τον Αγώνα και την Επανάσταση’’ με θεματικές την πρώτη μέρα, ‘‘ Ένοπλα κινήματα στην Ευρώπη και η ιστορία τους’’ και τη δεύτερη μέρα, ‘‘Ο αγώνας σήμερα και η προοπτική της διεθνούς κοινωνικής Επανάστασης ως απάντηση στη συστημική κρίση’’. Ο Χρήστος Τσιγαρίδας είχε τοποθετηθεί για την ιστορία του ΕΛΑ ενώ μίλησαν και σύντροφοι από την Ευρώπη που είχαν συμμετάσχει σε οργανώσεις αντάρτικου (2η Ιούνη, C.C.C) και είχαν αποδεχθεί το διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης που είχαμε απευθύνει για να τοποθετηθούν ως πολιτικοί μάρτυρες υπεράσπισης στην δίκης μας τότε. Μετά από 2 χρόνια στην παρανομία όπου συνεχίσαμε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα με την βομβιστική επίθεση στην ΕΚΤ (ΤτΕ) – ΔΝΤ και τη σύλληψή μου το 2014 στην συμπλοκή στο Μοναστηράκι ξαναήρθα σε επαφή με τον σύντροφο Τσιγαρίδα ο οποίος είχε έλθει στην έναρξη του εφετείου της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα τον Μάιο του 2015. Ήδη όμως τότε ο Χρήστος λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε είχε δυσκολία στις μετακινήσεις. Δεν τον ξαναείδα από τότε όμως κρατούσαμε τηλεφωνική επαφή. Ο σύντροφος Χρήστος Τσιγαρίδας ήταν ένας αγωνιστής μιας άλλης γενιάς που έδρασε σε άλλες εποχές υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες. Κλείνω το αφιέρωμα αυτό με τα ίδια του τα λόγια στο τέλος της τοποθέτησής του στη διεθνή εκδήλωση της Παντείου στις 7 Ιουνίου 2012: ‘‘ Όπως πολλοί άλλοι στην Ιστορία και στη γενιά μου, έκανα επιλογές που δέσμευσαν ολοκληρωτικά τη ζωή μου. Καθόλου δεν μετανιώνω γι’ αυτό. Έχουμε δίκιο να επαναστατούμε. Τολμάμε να αγωνιζόμαστε και θα νικήσουμε’’.

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

*Η εκδήλωση αυτή είχε τίτλο «ΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ» και είχε εκδοθεί σε μπροσούρα το 2012 από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα  βλ. https://epanastaticosagonas.wordpress.com › 2012/03/09 (ΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ Διήμερη εκδήλωση–συζήτηση στο ΕMΠ)

**Η εκδήλωση αυτή έγινε τον Ιούνιο του 2012 στην Πάντειο και είχε επίσης εκδοθεί σε μπροσούρα από την Συνέλευση Αλληλεγγύης για την υπόθεση του Επαναστατικό Αγώνα βλ. https://epanastaticosagonas.wordpress.com › 2012/06/07 (ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΠΑΝΤΕΙΟ)

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ ΜΕ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

(περισσότερα…)
συνέχεια

Κατάληψη UTOPIA A.D. Εβδομαδιαίο Πρόγραμμα

Κατάληψη UTOPIA A.D. (παλιά νομική) Εβδομαδιαίο Πρόγραμμα.

Πολιτικό καφενείο και δανειστική βιβλιοθήκη.

Στον χώρο υπάρχει κουτί ενίσχυσης πολιτικών κρατουμένων καθώς και βιβλία για οικονομική ενίσχυση.

Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή 19:00

Τρίτη-Πέμπτη 12:00

συνέχεια

Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο…

Για άλλη μια φορά, ότι γίνεται στη Κομοτηνή και έχει σχέση με Αναρχία χρεώνεται στο Αναρχικό στέκι Utopia A.D. ή σε μέλη μας. Το παρόν κείμενο γράφεται  με αφορμή την προσαγωγή δύο συντρόφων μετά από δράση αλληλεγγύης στην επανάσταση της Ροζάβα (ΒΑ Συρία) στις 04/04 και τα όσα τους ειπώθηκαν στο τμήμα, όταν ασφαλίτης στον κάθε σύντροφο ξεχωριστά χρέωσε τον εμπρησμό δύο αυτοκινήτων στο στέκι μας. 

Σχετικά με τον εμπρησμό των αυτοκινήτων, όλη η υπόθεση είναι περίεργη ως και προβοκατόρικη.  Ως συνέλευση έχουμε ψηλά στη πολιτική μας ατζέντα τη διεθνιστική αλληλεγγύη, έτσι όταν δημοσιεύτηκε το κείμενο έναρξης κινητοποιήσεων και απεργίας πείνας από αναρχικούς και άλλους πολιτικούς κρατουμένους, καθώς και κρατούμενους  για την απελευθέρωση των Mapuche στις Χιλιανές φυλακές, αποφασίσαμε να στείλουμε ένα κάλεσμα σε αναρχικούς/ες και άλλους πολιτικούς κρατούμενους και αγωνιστές στις ελληνικές φυλακές (μέσω τηλεφωνικών επικοινωνιών και  του ταμείου αλληλεγγύης), έτσι ώστε να γίνουν κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης  και κάποια κείμενα στήριξης του αγώνα των Χιλιανών συντρόφων.   

Στις 17/04 διαβάσαμε σε τοπικά ΜΜΕ για τον εμπρησμό δύο αυτοκινήτων στην πόλη μας, ένα υπηρεσιακό της αποκεντρωμένης διοίκησης Μακεδονίας – Θράκης και ένα ιδιωτικό. Το συγκεκριμένο γεγονός αν και όχι κάτι συνηθισμένο για την πόλη δεν μας προξένησε το ενδιαφέρον αφού και στο παρελθόν υπήρξαν παρόμοια περιστατικά, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με αναρχική δράση.

Στις 19/04 τα φυλακισμένα μέλη του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης δημοσιεύουν κείμενο αλληλεγγύης στις κινητοποιήσεις των αγωνιστών/ριών στις Χιλιανές φυλακές ενώ μία μέρα μετά δημοσιεύεται και το δικό μας κείμενο παράλληλα με την ανάρτηση πανό αλληλεγγύης στα κάγκελα του μουσείου Καραθεοδωρή, απέναντι από το κτίριο της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Δύο μέρες μετά το κείμενο μας, δημοσιεύετε κείμενο ανάληψης ευθύνης για τον εμπρησμό των προαναφερθέντων αυτοκινήτων.

Διαβάζοντας την ανάληψη ευθύνης στο Athens indymedia αντικρίσαμε ένα πανομοιότυπο κείμενο με το δικό μας, με μια υπογραφή στην οποία συμπεριλαμβάνεται το όνομα του πεσόντα Χιλιανού συντρόφου μας Sebastian Oversluij Seguel τον οποίο έχουμε τοιχογραφία δίπλα από το στέκι μας από τον Αύγουστο του 2013. Μάλιστα, στην ανάληψη αναφέρετε πως το ένα αυτοκίνητο ήταν της ασφάλειας ενώ τα τοπικά ΜΜΕ αναφέρουν πως το αυτοκίνητο ανήκει σε ιδιώτη.

Δεν θα παίξουμε τον ρόλο του ντεντέκτιβ ούτε και μας ενδιαφέρει να βρούμε τους “ένοχους”, αυτοί μπορεί να είναι μπάτσοι, προβοκάτορες, ακόμη και άτομα που επιδίδονται σε πρακτικές επαναστατικής γυμναστικής, παίρνοντας “ιδέες”  από κείμενα στο διαδίκτυο.    

Η δική μας πολιτική δράση ξεκινά από το 2003 και διέπεται από συνέπεια και συνέχεα, με τα ζητήματα της αλληλεγγύης να προέχουν. Άλλωστε, ένας πολιτικός χώρος με δημόσια δράση και δημόσιες εκδηλώσεις δε θα μπορούσε να συμμετέχει ή να προβαίνει σε “νυχτερινές” δράσεις, πόσο μάλιστα σε εμπρησμούς και αυτόκατάδοτικές υπογραφές. Αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε αντίθετοι με όσα άτομα επιλέγουν την τακτική των εμπρηστικών χτυπημάτων ή του αντάρτικου πόλης ως μέσω δράσης. Στηρίζουμε τον πολύμορφο Αναρχικό Αγώνα και θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι του την ένοπλη πάλη, παραμένουμε όμως προσεκτικοί για το που θα δείξουμε την αλληλεγγύη μας.

Κλείνοντας, θεωρούμε χρήσιμο να αναφέρουμε κάποια περιστατικά τα οποία έλαβαν χώρα μπροστά από το Αναρχικό Στέκι Utopia A.D. και γύρω από αυτό, όχι απαραίτητα να σχετίζονται με τους εμπρησμούς αλλά σίγουρα με την γενικότερη στοχοποίηση μας. Έτσι, μια μέρα μετά τους εμπρησμούς διάφορα άτομα που γυροφέρνουν στον ευρύτερο ριζοσπαστικό χώρο άρχισαν τις κουβέντες καφενείου για το ποιοι μπορεί να έκαψαν τα αυτοκίνητα κάνοντας εικασίες, παράλληλα βρέθηκε καπάκι από ζάντα όρθιο μπροστά στο στέκι με το σήμα της μάρκας του ενός από τα δύο αυτοκίνητα, ενώ τις τελευταίες μέρες έγιναν κάποια μικροπράγματα στην παλιά νομική τα οποία μας χρεωθήκανε, τουλάχιστον αρχικά.

Όλα τα παραπάνω περιστατικά, έρχονται σε συνέχεα με την στοχοποίηση του στεκιού από ασφαλίτη σε σύντροφο μας και από γνωστό ακροδεξιό μέλος της ΝΔ στο διαδίκτυο, ως αναφορά δύο καμένα ATM στα τέλη του Φλεβάρη.

Τονίζουμε σε όλους τους τόνους και προς όλες τις κατευθύνσεις, πως τέτοιου είδους κινήσεις δε μας φοβίζουν ούτε και μας πτοούν, θα υπερασπιστούμε την κατάληψη μας με κάθε μέσο, όπως κάναμε και κατά το παρελθόν.

Κάτω Τα Ξερά Σας Από τις Καταλήψεις

10, 100, 1000δες Καταλήψεις Ενάντια σε Ένα Κόσμο

Οργανωμένης Σήψης

ΥΓ: Ως αναφορά κάποια πάρτι που γίνονται τον τελευταίο καιρό στη παλιά νομική, ξεκαθαρίζουμε πως δεν έχουμε καμία σχέση. Για τον λόγο αυτό, ας σταματήσουν οι υποθετικές συζητήσεις και ερωτήσεις που αναφέρονται σε εμάς. Όταν μιλάμε για υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου, επανοικειοποίηση των πανεπιστημιακών και δημόσιων χώρων, δεν εννοούμε απολίτικα πάρτι που προάγουν κουλτούρες με τις οποίες είμαστε αντίθετοι. Δυστυχώς το οπαδικό πρόταγμα no politika έχει εισχωρήσει και στις τάξεις του “κόσμου του αγώνα”.  

Αναρχικό Στέκι Utopia A.D.

συνέχεια

Τσιμέντο στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

Σήμερα 19/5, νωρίς το πρωί, κατά τις 7:30, έγινε μετά από εισαγγελική παραγγελία, επέμβαση εκκένωσης και σφράγισης του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός, με την παρουσία της αστυνομίας και εκπροσώπων της ΕΤΑΔ (Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου), της εταιρείας στην οποία ανήκει το ιστορικό κτίριο του Εμπρός, του πρώτου τυπογραφείου της Ελλάδας, χαρακτηρισμένου ως σύγχρονου μνημείου, χωρίς παρ’ όλ’ αυτά την άδεια του Υπουργείου Πολιτισμού που είναι υπεύθυνο γι’ αυτά τα κτίρια ή με την τρανταχτή απουσία του και τη σιωπηλή συνενοχή του. Τι πρόβλημα, εξάλλου, να έχει ένα Υπουργείο Πολιτισμού που τσιμεντώνεται ένα σύγχρονο μνημείο τι στιγμή που έδωσε άδεια να τσιμεντωθεί το σπουδαιότερο από τα αρχαία.

Τι πρόβλημα να έχει ένα Υπουργείο Πολιτισμού που σφραγίζεται ένα θέατρο τι στιγμή που σε όλη τη διάρκεια της δύσκολης αυτής περιόδου της πανδημίας απαξιώνει και προσβάλλει με το χειρότερο τρόπο την Τέχνη και τους ανθρώπους της οδηγώντας τους στην απόγνωση και τον αφανισμό.  

Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός γεννήθηκε μέσα από τα όνειρα και τις ελπίδες εκατομμυρίων ανθρώπων που πήραν μέρος στα κοινωνικά κινήματα της εποχής μας. Είναι ένας ανοιχτός, δημόσιος κατειλημμένος χώρος με διεθνή απήχηση, ελεύθερη πρόσβαση για πάνω από 1000 επισκέπτες την εβδομάδα και ένα καθημερινό, πολύμορφο πρόγραμμα εκδηλώσεων που απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων με διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές.

Από το 2011, εκατοντάδες καλλιτέχνες παρουσίασαν αφιλοκερδώς & με ελεύθερη είσοδο 400 διαφορετικά θεατρικά έργα σε περισσότερες από 2000 παραστάσεις. Έγιναν συναυλίες 450 συγκροτημάτων, εκδηλώσεις ενίσχυσης αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, κινηματικών πρωτοβουλιών και καλλιτεχνικών ομάδων, πάνω από 300 ομιλίες και διαλέξεις για όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας. Εκατοντάδες συνελεύσεις, εκθέσεις, φεστιβάλ ποίησης, λογοτεχνίας, εργαστήρια, μια θάλασσα συναντήσεων και δημιουργίας, μια ανάσα ελευθερίας και έκφρασης στο κέντρο της πόλης.  

Προσπαθούμε να ενώσουμε τη θεωρία με την πράξη, το καλλιτεχνικό με το κοινωνικό και το πολιτικό, σε θέματα που αφορούν όλους, και να επαναπροσδιορίσουμε το ρόλο της τέχνης, σήμερα, σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η συνέχιση του εγχειρήματος του Εμπρός είναι ζωτικής σημασίας και γι’ αυτό χρειάζεται την υποστήριξη όλων μας! Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός εκφράζει τη συμπαράσταση του σε όλους τους χώρους του κοινωνικού κινήματος που αντιμετωπίζουν την εκστρατεία του κράτους για την επιβολή μιας κανονικότητας υποταγής, φόβου, ιδιώτευσης και μαζικής αποβλάκωσης.  

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΟ ΕΜΠΡΟΣ! ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΣΤΕΓΑΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Πέμπτη 20/5/2021, στις 17:00 Ανοιχτή Συνέλευση έξω από το Εμπρός για την υπεράσπιση και συνέχιση του εγχειρήματος μετά την εκκένωση και τη σφράγιση του κτιρίου.

https://www.embros.gr/

συνέχεια

Χρόνια πολλά στα συντρόφια της κατάληψης Apertus στο Αγρίνιο.

Η σταθερή και συνεπής παρουσία στους αγώνες είναι σημαντική υπόθεση για κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια, γίνετε ακόμη ποιο σημαντική όταν αυτή η συνέπεια διέπει συντρόφια της επαρχία, γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να αγωνίζεσαι στην επαρχία πόσο μάλλον όταν μιλάμε για Αναρχικές συλλογικότητες και ιδικά όταν μιλάμε για καταλήψεις που έχουνε αδιάκοπη δράση χρόνων.

Καλή δύναμη και συνέχεια στα αγωνιζόμενα συντρόφια της κατάληψης Apertus.

ΠΟΙΟΙ & ΠΟΙΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ.
ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΟΜΑΣΤΕ.

Η καρδιά μας χτυπά σε κάθε εξέγερση που ξεσπά. Μαζί με κάθε άνθρωπο
που πολεμά την εξουσία και τους δογματισμούς. Εμπνεόμαστε και
αντλούμε δύναμη από τους αγώνες του παρελθόντος, ακόμη κι αν αυτοί
έχουν χαθεί στη δίνη του χρόνου. Όσο και αν έχουν αποσιωπηθεί ή
διαστρεβλωθεί από τους νικητές, ο απόηχός τους φτάνει μέχρι το σήμερα.
Από τα χρόνια του Μεσαίωνα που οι ευρωπαϊκοί δρόμοι ήταν δρόμοι
αναταραχών, με τις εξεγέρσεις των χωρικών στα φέουδα, ύστερα τον βίαιο
διωγμό από τη γη τους, την περίφραξη και τη διάλυση των κοινοτήτων
τους. Κι αν η καπιταλιστική πειθάρχηση κατάφερε να επιβληθεί μετά από
κατάπνιξη εξεγέρσεων, φυλακίσεις, άσυλα υποχρεωτικής εργασίας, με
χιλιάδες γυναίκες να οδηγούνται στην αγχόνη και την πυρά ως μάγισσες,
το νήμα των αγώνων το πιάνουν οι ινδιάνοι στις ευρωπαϊκές αποικίες που
πολεμούν τους αποικιοκρατικούς στρατούς του λευκού ανθρώπου,
προκειμένου να διατηρήσουν τη ζωή και την ελευθερία τους. Αλλά δεν
είναι μόνο αυτοί: σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη ιθαγενείς,
«άγριοι» και «αυτόχθονες» που ζουν έξω από τον αυτοαποκαλούμενο
πολιτισμό, έχουν τα πόδια τους βαθιά ριζωμένα στο χώμα της μητέρας γης,
υψώνοντας ανάστημα στα σιδερένια σαγόνια της προόδου.
Εμπνεόμαστε και παίρνουμε δύναμη από τους κομμουνάριους και τους
αβράκωτους της κομμούνας του Παρισίου το 1871, που αρνήθηκαν την
κρατική οργάνωση, που μίλησαν για μια νέα κοινωνία, αφήνοντας πίσω
τους μια παρακαταθήκη που θα στοιχειώνει για πάντα την κρατική
εξουσία. Από τους εργάτες και τις εργάτριες της Πρωτομαγιάς του 1886
που η υψωμένη τους γροθιά φάνηκε σε όλο τον κόσμο, που τροφοδοτεί με
λύσσα μέχρι σήμερα τις ταξικές συγκρούσεις. Από τα πρώτα βήματα της
Ρωσικής Επανάστασης του 1917 πριν συνθλιφτεί από το γραφειοκρατικό
σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Από τους εξεγερμένους ναύτες της Κροστάνδης
το 1921 που αποκάλυψαν τη δικτατορική φύση του μπολσεβίκικου
καθεστώτος και τη Μαχνοβτσίνα, το αναρχικό κίνημα στην Ουκρανία, που
ρίχτηκε στη μάχη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Από τους
αναρχικούς και αναρχικές στην Ισπανία του 1936 που απελευθέρωναν τα
εδάφη τους κοινωνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής, μοιράζοντας τη γη,
απαλλοτριώνοντας εκκλησίες, ιδρύοντας κολεκτίβες, ελευθεριακά
σχολεία και βιβλιοθήκες.
Κοιτάμε το παρελθόν, με τη ματιά του παρόντος. Για να μη χαθεί η
παρακαταθήκη περασμένων αγώνων. Η παρακαταθήκη από τις
συλλογικές διαπραγματεύσεις μέσω απεργιών και ταραχών των
καπνεργατών/-τριών του Αγρίνιου -και όλης της ελληνικής περιφέρειας-ενάντια στο άγριο ξεζούμισμα του ντόπιου ή προσφυγικού πληθυσμού από
τον «καπνέμπορα». Από την εργατική εξέγερση του Μάη του 1936 στη
Θεσσαλονίκη. Από τις μικρές ή μεγάλες μάχες των αγωνιστών και
αγωνιστριών στην Κατοχή και τον Εμφύλιο, από τα εργατικά συμβούλια
στην Ουγγαρία το 1956, από τις ακηδεμόνευτες κοινωνικές-ταξικές
συγκρούσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Η σκέψη μας δεν εγκλωβίζεται. Πλουταίνει από την επαναστατημένη
φαντασία των λυσσασμένων του Μάη του 1968 που δε σαγηνεύτηκαν από
το μειλίχιο τέρας του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας, που έδωσαν
ορμή στην επαναστατική σκέψη σε όλο τον κόσμο. Από τα κινήματα
αμφισβήτησης που επιχείρησαν την έφοδο στον ουρανό με την ανυποταγή
να κυκλοφορεί από τα εργοστάσια και τα σχολεία, στις κουζίνες και τις
κρεβατοκάμαρες. Από τους ριζοσπαστικούς φεμινιστικούς αγώνες για
οικιακό μισθό, έλεγχο γονιμότητας και ισοτιμία, το κίνημα
αντικουλτούρας των γκέτο που γύρισε την πλάτη στον συμβιβασμό και τον
καθωσπρεπισμό. Από τα ανεκπλήρωτα αιτήματα της πολύμορφης
εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973. Από τα αντάρτικα
πόλης σε όλο τον κόσμο που δε διστάζουν να διαβούν το δρόμο της
ένοπλης σύγκρουσης.
Ο κόσμος για τον οποίον παλεύουμε βλασταίνει στις ζούγκλες του
Μεξικού όπου οι εξεγερμένες κοινότητες των Ζαπατίστας ανακοινώνουν
ξεκάθαρα πως η επανάσταση δεν είναι κάτι το μακρινό. Αρθρώνεται στις
καθημερινές κουβέντες των επαναστατών και των επαναστατριών στις
ελευθεριακές κοινότητες της Ροζάβα στη Βόρεια Συρία.
Όσο ο έλεγχος και η καταστολή αυξάνονται, τόσο πιο αινιγματικές
γίνονται οι κοινωνικές αντιδράσεις. Τόσο πιο απρόβλεπτες γίνονται στον
χώρο και τον χρόνο. Η ανυποταγή, ο αγώνας για ελευθερία και
αυτοδιάθεση, ήταν, είναι και θα είναι μέρος της ιστορίας. Γι’ αυτό και η
ιστορία δε λέει να τελειώσει. Γράφεται κάθε μέρα και από εμάς. Γράφεται
από τους μαθητές, τους μετανάστες, τους εξεγερμένους, τους
περιθωριακούς, τις «αισχρές μειοψηφίες» που έστησαν τα οδοφράγματα
οργής και αντίστασης του Δεκέμβρη του 2008 μετά τη δολοφονία του
αναρχικού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου. Γράφεται από τον κόσμο του
αγώνα, που κατά τη διάρκεια της κρίσης, πήρε τη ζωή του στα χέρια του,
από τους αντιφασίστες που κρατούν ζωντανή τη μνήμη του Παύλου
Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν τσακίζοντας τον φασισμό στον δρόμο,
από τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας -και όχι μόνο- που δεν ξέχασαν
ούτε στιγμή τον Ζακ Κωστόπουλο/Zackie Oh, που κάθε μέρα
ελευθερώνουν με πάθος τις φυλακισμένες και υπονομευμένες επιθυμίες
από μια παγερή και θλιβερή κανονικότητα. Γράφεται από τους
φυλακισμένους που βάζουν φωτιά στα κελιά τους, από τους μετανάστες
που καίνε τους καταυλισμούς τους. Από αυτούς που δεν κάθονται σπίτι
τους, που νοιάζονται για τους άλλους, που στέκονται εμπόδιο σε παλιές
και νέες πειθαρχήσεις.
Είμαστε αυτοί που επιζητούν την καταστροφή κάθε μηχανισμού που
διοχετεύει τη σκέψη της εξουσίας. Είμαστε μαζί με όλους αυτούς που
θέλουν να στήσουν ένα μεγάλο γλέντι πάνω στις στάχτες των υπουργείων,
των κυβερνητικών κέντρων, των βιλών των αφεντικών, των εργοστασίων,
των εργασιακών κάτεργων, των αστυνομικών τμημάτων, των
κρατητηρίων, των στρατοπέδων, των φυλακών, των ψυχιατρείων.

Με τη ζωή & τους αγώνες του σήμερα.
Για την καθολική ανατροπή του κόσμου της εξουσίας.
Για τις λεύτερες μέρες του αύριο.

Κατάληψη Apertus
Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο
Καλυβίων 70
apertus.squat.gr
Email: apertus@espiv.net

συνέχεια

ΔΕΚΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Η ΔΕΚΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΓΕΝΝΑ

Στις 10 Μάρτη συμμετείχαμε στο μπλοκ του συντονιστικού κατάληψης της πρυτανείας του ΔΠΘ στην πανεκπαιδευτική πορεία,, μην ξεχνώντας τον αναρχικό σύντροφο και μέλος του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ Λάμπρο Φούντα, πετάξαμε 100νταδες τρικάκια και με την σύμφωνη γνώμη της συνέλευσης του συντονιστικού μετά από σχετική ενημέρωση/ συζήτηση στην κατειλημμένη πρυτανεία για τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα την προηγούμενη ημέρα.

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Έντεκα χρόνια πέρασαν από την 10η Μαρτίου του 2010 όταν ο Αναρχικός και μέλος της αντάρτικης οργάνωσης ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ Λάμπρος Φούντας έπεσε νεκρός από τα πυρά αστυνομικών κατά την διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Η ενέργεια αυτή αφορούσε το ξεκίνημα ενός κύκλου επιθέσεων της οργάνωσης κατά της επιβολής των μνημονιακών  συμβάσεων από την τρόικα (Ε.Ε, Ε.Κ.Τ,ΔΝΤ}.

Έντεκα χρόνια μετά η κοινωνία για την οποία την απελευθέρωση μάχεται ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, βρίσκετε στη χειρότερη κατάσταση από τη μεταπολίτευση ως σήμερα. Οι μαζικότατες, δυναμικές, κινητοποιήσεις, καταλήψεις  και οι ανυποχώρητες συγκρούσεις με τον στρατό κατοχής του κράτους την περίοδο 2010-2012 αποδυναμώθηκαν εναποθέτοντας τις ελπίδες τους και πάλι στην αστική δημοκρατία.

 Καθώς το κράτος έχει συνέχεα, η αριστερά στην εξουσία έστρωσε τον δρόμο στους ομοϊδεάτες των ναζί με το δημοκρατικό προσωπείο (ΝΔ) να συνεχίσουν την καταστροφική κρατική πολιτική.

Οι πρωτόγνωρες συνθήκες της υγειονομικής κρίσης σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, έγιναν χρήσιμα εργαλεία στα χέρια των νοσηρών μυαλών της κυβέρνησης, η οποία  προσπαθώντας να διατηρήσει την εξουσία και να περάσει  νόμους που εξυπηρετούν ιδιοτελείς σκοπούς, χρησιμοποιεί ως μέσο επιβολής της, το δόγμα νόμος και τάξη.

Θα μπορούσαμε να κάνουμε μια μακροσκελή ανάλυση για τα όσα προαναφέραμε όμως ο σκοπός του κειμένου είναι να μνημονεύσει τον Αναρχικό Σύντροφο και μέλος του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ Λάμπρο Φούντα, όχι γιατί έχουμε κάποιο φετίχ με την αγιοποίηση μαρτύρων ή με την ηρωιοποίησή τους, αλλά γιατί τέτοιοι άνθρωποι μέσα από τις πράξεις τους είναι παραδείγματα πως ο μόνος αγώνας που είναι χαμένος είναι αυτός που δεν δίνεται και πως τίποτα δεν “πάει τζάμπα”. Απόδειξη των όσων γράφουμε είναι η συνέχεα της οργάνωσης και η επίθεση της στις 10 Απριλίου 2014 στο παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την Τράπεζα της Ελλάδας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Αθήνα. Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ αφιέρωσε αυτή την επίθεση στον πεσόντα σύντροφο και μέλος του, Λάμπρο Φούντα.

Από της 08/01/2021 ο πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας, διεξάγει μια σκληρή απεργία πείνας συμπεριλαμβανόμενη και απεργία δίψας, διεκδικώντας να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού, όπως ορίζει ο νόμος που η ίδια η κυβέρνηση πέρασε. Σε συνδυασμό με τον νόμο Κεραμέως- Χρυσοχοίδη για την παιδία, δημιουργείτε ένα νέο κίνημα πραγματικά από τα κάτω το οποίο χαρακτηρίζεται από την σύνδεση του Αγώνα του Δ. Κουφοντίνα με τον φοιτητικό αγώνα και τις πολύμορφες δράσεις.

Ο Λάμπρος Φούντας «έπεσε» πολεμώντας για την κοινωνική επανάσταση και δεν ξεχάστηκε γιατί κάποιοι σύντροφοί του συνέχισαν στα μονοπάτια του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. Όσο πρωτόγνωρες και αν είναι οι συνθήκες σήμερα, οφείλουμε να συνέλθουμε από τον λήθαργο και το βόλεμα στη μιζέρια και να πάρουμε δύναμη από τα Λαμπρά παραδείγματα των συντρόφων- συντροφισσών που χάθηκα και των συντρόφων- συντροφισσών που συνεχίζουν να μάχονται ακόμη και εντός των τειχών.

ΔΕΚΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Η ΔΕΚΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΓΕΝΝΑ

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια