Κατηγορία: Καταστολή

Συνθήματα και τρικάκια για την απελευθέρωση του Γ. Μιχαηλίδη

Σε συνέχεια των κινήσεων αλληλεγγύης με τον απεργό πείνας από 23/05 Γιάννη Μιχαηλίδη, εχθές Τρίτη 05/07 πετάξαμε χιλιάδες τρικάκια στα δικαστήρια, το δημαρχείο και σε κεντρικά σημεία αλλά και γειτονιές της Κομοτηνή. Επίσης τις προηγούμενες ημέρες γράφτηκαν συνθήματα στο κέντρο και πέριξ αυτού.

Άμεση Αποφυλάκιση Του Αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη

συνέχεια

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Το κείμενο μοιράστηκε στην πόλη της Ξάνθης κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης- μικροφωνικής- πορείας την διεθνή ημέρα αλληλεγγύης με τον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη. Το κάλεσμα ΕΔΩ.

Εάν αποσυνθέσεις το ελληνικό κράτος στο τέλος θα δεις να απομένει βία, καταστολή, ρουσφέτια, διαφθορά και αυθαιρεσία. Τα χαρακτηριστικά αυτά συναποτελούν κάθε μηχανισμό του και αποτελούν γνώρισμα κάθε υπαλλήλου που ‘’μοχθεί’’, για την διατήρηση της κρατικής κυριαρχίας. Έρεισμα της ,αποτελεί η πολιτική της ‘’μηδενικής ανοχής’’ απέναντι σε κάθε μορφή αμφισβήτησης που ευθυγραμμίζεται με τον αγώνα για πάταξη του εσωτερικού εχθρού. Στο τερέν της καταστολής  επιστρατεύονται πάσης φύσεως τακτικές : παρακολουθήσεις, φακελώματα, στοχοποιήσεις, ωμή βία σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας μέχρι δεδαλώδεις ποινικές διώξεις, ,φυλακίσεις και δολοφονίες. Στο πως το κράτος τιμωρεί εμφανίζονται όλα τα αυταρχικά του χαρακτηριστικά. Όμως για όσους/ες επιλέγουν να συνεχίσουν να αγωνίζονται μέσα από τις φυλακές με συνέπεια και αξιοπρέπεια, ενάντια στο σάπιο κρατικό οικοδόμημα, εκείνο θα φορέσει το πιο τυραννικό του προσωπείο εφαρμόζοντας ένα ειδικό καθεστώς εξαίρεσης.

Αντιμέτωπος με αυτό το καθεστώς εξαίρεσης βρίσκεται και ο σύντροφος Γιάννης Μιχαιλίδης που από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στον πολύμορφο αναρχικό αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Συνεπής στα επαναστατικά ιδεώδη δεν έσκυψε το κεφάλι, αρνούμενος την συνθηκολόγηση και την ανακωχή παρά τα 11 χρόνια που πέρασε έγκλειστος η κυνηγημένος από το καθεστώς. Οι εκδικητικές αυθαιρεσίες σε βάρος του είναι αναρίθμητες και ξεκινούν με την ενοχοποίηση σχέσης αλληλεγγύης με  καταζητούμενους αναρχικούς. Σε μια τακτική που δείχνει να παγιώνεται το κράτος εκδίδει εντάλματα σύλληψης με μοναδικό στοιχείο τις κοινωνικές σχέσεις. Αρνούμενος να γίνει έρμαιο στα χέρια τους, επιλέγει τον δρόμο της παρανομίας. Το 2013 μαζί με τους συντρόφους του θα απαλλοτριώσουν τα πλούτη των καταπιεστών πραγματοποιώντας στοχευμένη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης. Έπειτα από τη σύλληψη τους, άπαντες θα γίνουν μάρτυρες του βασανισμού τους, καθώς το υπουργείο δημόσιας τάξης και χαφιεδισμού θα προβεί στην δημόσια διαπόμπευση.     

Ξεκινά έτσι η περίοδος του εγκλεισμού του, κατά την οποία θα κορυφώνονται οι ειδικές μεταχειρίσεις. Ο σύντροφος θα έρχεται αντιμέτωπος με νέες κατηγορίες, που δίχως στοιχεία θα παρατείνουν την κράτηση του εως την εκδίκαση της υπόθεσης του Βελβεντού. Η εφευρετικότητα της αστικής δικαιοσύνης θα του φορτώσει και άλλες κατηγορίες που περιλαμβάνουν από απόπειρα ανθρωποκτονίας χωρίς όπλα (!)  μέχρι την καταδίκη του ως ‘’ατομικός’’ τρομοκράτης, μια καταδίκη πρωτοφανή στα ελληνικά δικαστικά χρονικά. Ακόμη και ενώ φοιτά στο Γεωπονικό πανεπιστήμιο Αθηνών θα στερείται συνεχώς του δικαιώματος του στην εκπαίδευση με πρακτικές που οδηγούν μέχρι και στις μεταγωγές του μακριά από το ίδρυμα που φοιτά

   Αντιμέτωπος με ένα συνεχές καθεστώς εξαίρεσης λοιπόν, έπειτα από 8,5 χρόνια εγκλεισμού και χωρίς να εκκρεμούν ποινικές διώξεις η πειθαρχικά εις βάρος του, δικαιούται την υφ’ όρων απόλυση  από τις 29 Δεκεμβρίου 2021. Παρ΄ όλα αυτά οι αιτήσεις αποφυλάκισης απορρίφθηκαν διαδοχικά με πρόσχημα πως “δεν πληροί τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αποφυλάκισης, καθώς συντρέχει κίνδυνος τέλεσης νέων αδικημάτων”. Πλέον λοιπόν βρίσκεται κρατούμενος όχι για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που οι δικαστές φαντάζονται ότι θα κάνει. Δεν μπορεί να γίνει ποιο ξεκάθαρο πως το να θεωρείσαι ύποπτος για κάτι είναι αρκετό για την αστική δικαιοσύνη για να σε κρατάει αιχμάλωτο επ’ αόριστον.

Φτάνοντας στο σήμερα έπειτα από 5 μήνες προληπτικής κράτησης και αφού έχει εξαντλήσει όλα τα άλλα πιθανά μέσα, προκειμένου να διεκδικήσει την ελευθερία του, ο σύντροφος επέλεξε το έσχατο μέσο αγώνα: αυτό της απεργίας πείνας. Από τις 23/5 δίνει αυτόν τον δύσκολο αγώνα για την ελευθερία του και δεν μπορούμε παρά να δηλώσουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον αμετανόητο σύντροφο Γιάννη Μιχαηλίδη. Ας γίνει ο αγώνας του, αγώνας για την ελευθερία όλων μας

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ,

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ…

…ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΒΕΛΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ

Αναρχικό στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

[Ξάνθη] Μικροφωνική-Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24/6/2022

Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης στον Αναρχικό Απεργό Πείνας, από 23/5, Γιάννη Μιχαηλίδη

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 19:00, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΝΤΙΚΑ ΞΑΝΘΗΣ

Την Δευτέρα 20/6, το Δικαστικό Συμβούλιο της Άμφισσας απέρριψε την αίτηση αποφυλάκισης του συντρόφου απεργού πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη, παρατείνοντας την ομηρία του.

Τη στιγμή που μιλάμε, μετά από ένα μήνα απεργίας πείνας, ο Γιάννης έχει φτάσει τα 57.5 κιλά, έχει χάσει περισσότερο από το 21% του σωματικού του βάρους και πλέον έχει εισαχθεί στο νοσοκομείο Λαμίας, όπου κρατείται φρουρούμενος και χωρίς να επιτρέπεται σε οικεία του πρόσωπα να τον επισκέπτονται.

Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για την αστική δικαιοσύνη. Μία δικαιοσύνη όπου με το ένα χέρι αθωώνει επιχειρηματίες, μπάτσους, φασίστες βιαστές και την κοινωνική ελίτ και με το άλλο φυλακίζει αγωνιστές με κυριότερο για αυτήν στοιχείο την πολιτική τους ταυτότητα. Στεκόμαστε δίπλα στον δίκαιο αγώνα του απεργού πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη.

Η άμεση αποφυλάκιση του Γ.Μ. και ο αγώνας ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων είναι ένας αγώνας που μας αφορά όλους, όλες.

«Ο αγώνας για την ελευθερία ενός, αγώνας για την ελευθερία όλων»

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΌΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΕΛΙΟΥ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

Utopia A.D.

συνέχεια

Βασίλης Μάγγος Πάντα Παρών

Χθες, Τρίτη 21/06 κρεμάσαμε πανό απέναντι από το κτίριο της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και πετάξαμε τρικάκια σε κεντρικούς δρόμους και γειτονιές στη μνήμη του συντρόφου Βασίλη Μάγγου ο οποίος βασανίστηκε από τα ένστολα καθάρματα και ένα μήνα αργότερα έφυγε από τη ζωή λόγο του βασανισμού που υπέστη. Ο Βασίλης Μάγγος ήταν ενεργό κομμάτι του περιβαλλοντικού κινήματος στο Βόλο, σε μία τέτοια διαμαρτυρία συνελήφθη και βασανίστηκε με αποτέλεσμα το θάνατο του. Δεν ξεχνάμε Δεν συγχωρούμε. Δύναμη στους δικούς του.

συνέχεια

Για την Πόλα Ρούπα

«…. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου, ε;»

Μετά τη 2η κατασταλτική επιχείρηση εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και τη σύλληψη της Πόλας Ρούπα το 2017, όσα συντρόφια παρακολουθήσαμε από κοντά τη σθεναρή πολιτική της παρουσία μέσα στα δικαστήρια και το σπάσιμο των ισοβίων στο εφετείο (όπου δικαζόταν μόνη της) για την επίθεση στην ΤτΕ, είχαμε υποψιαστεί ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του πιθανόν να επιχειρούσαν να πάρουν την πολιτική ‘‘ρεβάνς’’.

Η πολιτική της υπεράσπιση –όπως και του συν. Μαζιώτη– στις δικαστικές αίθουσες, εφόσον ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον Επαναστατικό Αγώνα, ήταν να επιλέξουν, όπως ήταν φυσικό, ως πολιτική υπεράσπιση διαφορετικά πολιτικά επιχειρήματα από τα συνήθη όχι μόνο του α/α χώρου αλλά και γενικότερα. Και η στάση αυτή σηματοδοτεί/νοηματοδοτεί την –σε πραγματικό χρόνο– πολιτική υπεράσπιση των επιλογών και της δράσης των ίδιων των αγωνιστών και της ιστορίας τους.

Έτσι στα πλαίσια αυτά, με μια πρωτόγνωρη πολιτική κίνηση, η Πόλα Ρούπα κατέθεσε πολιτικό κείμενο για τον διαχρονικό ρόλο του κράτους, μίλησε για το πολιτικό ‘‘έγκλημα’’, τις κομμούνες, τις εξεγέρσεις και τις κοινωνικές επαναστάσεις μέσα στους αιώνες. Και είναι πρωτόγνωρο γιατί η πολιτική αυτή υπεράσπιση ήταν η πρώτη φορά που έγινε, τουλάχιστον, στον ελλαδικό χώρο σε δίκες ένοπλων αγωνιστών και οργανώσεων: να καταθέτουν, δηλαδή, πολιτικά ντοκουμέντα όπως αυτά που στη συνέχεια, αναλυτικά έγραψε στο βιβλίο της «Κράτος εναντίον Κομμούνας»-Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά ‘‘εγκλήματα’’ μέσα στους αιώνες.

Ταυτόχρονα, υποστήριζε τις επιλογές αγώνα, τη δράση της και τον Επαναστατικό Αγώνα. Τόσο ο Ν. Μαζιώτης πολέμησε με τα δικά τους ποινικά ‘‘όπλα’’ και έσπασε τα ισόβια όσο και Π. Ρούπα στη συνέχεια, –και που εν τω μεταξύ είχαν επέλθει και αλλαγές στον ποινικό κώδικα– έσπασε επίσης, τα ισόβια που της είχαν επιβληθεί πρωτόδικα. Αυτό ακριβώς είναι που ξένισε αλλά και ‘‘ενόχλησε’’ την εξουσία. Ότι υπερασπίστηκε δημόσια το δικαίωμα της αντίστασης, το δικαίωμα της εξέγερσης και της επανάστασης όπως αποτυπώνεται ιστορικά μέσα από τα επαναστατικά γεγονότα περασμένων αλλά αξεπέραστων ιστορικών στιγμών. Όπως για παράδειγμα, αυτό της Παρισινής Κομμούνας και της παρακαταθήκης που άφησε στους αγωνιζόμενους/ες των μετέπειτα χρόνων και ιδίως, του αναρχικού χώρου και που αναλυτικά έγραψε στο βιβλίο της που πρόσφατα εκδόθηκε (και θα επανεκδοθεί σε λίγες εβδομάδες). Έκανε αναφορά στις κοινότητες των ανθρώπων του ελλαδικού χώρου, στις επανειλημμένες εξεγέρσεις και στις επαναστατικές απόπειρες των αγωνιστών και των κοινοτήτων τους μετά το 1821, όπως αυτά καταγράφηκαν ιστορικά στον ελλαδικό χώρο.

Ήταν και είναι μια παρακαταθήκη που δεν πρέπει να την προσπεράσουμε, που αξίζει να την εξελίξουμε. Να πιάσουμε το ιστορικό νήμα με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, να αγωνιστούμε για να σπάσουμε τα δεσμά του κράτους και του καπιταλισμού σε ένα αγωνιστικό συνεχές, να ανασυνταχτούμε, να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας και τον αγώνα μας ενάντια στο υπάρχον.

Όσον αφορά στο περιεχόμενο των πρόσφατων απορριπτικών αποφάσεων του συμβουλίου της φυλακής Ελαιώνα Θήβας σχετικά με την άδεια της συντρόφισσας Ρούπα, αυτό είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι ξεπερνάει το ήδη υπάρχον καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων, καθώς και όλες τις προσχηματικές αιτιάσεις που συχνά αποτυπώνονται σε ανάλογες περιπτώσεις. Έχουν περάσει οι κρατικοί μηχανισμοί πλέον σε άλλο επίπεδο ως προς την αντιμετώπιση της Πόλα Ρούπα. Στοχεύουν στον πυρήνα της προσωπικότητάς της, στις πολιτικοϊδεολογικές της απόψεις, στον πυρήνα της σκέψης, των πολιτικών της θέσεων και απόψεων. Ακόμα και των προτάσεών της για την κοινωνική οργάνωση που πρεσβεύει. Ποινικοποιούν εντέλει, στο σύνολό της την πολιτική της οντότητα και οτιδήποτε σηματοδοτεί η ίδια σαν αγωνίστρια και σαν άνθρωπος.

Το ζήτημα του ‘‘καθεστώτος εξαίρεσης’’ που μέχρι πρόσφατα ίσχυε για τους πολιτικούς αντιπάλους της καθεστηκυίας τάξης –τους καταδικασμένους με τον 187Α και που έχουν αναλάβει πολιτική ευθύνη–με τις συγκεκριμένες αποφάσεις και το περιεχόμενο τους, όπως αυτό αποτυπώθηκε και από τα 2 συμβούλια της φυλακής Ελαιώνα Θήβας, ήδη αναβαθμίστηκε. Ποινικοποιούν το δικαίωμά της να μιλάει, να ερευνά ιστορικά γεγονότα, πόσο μάλλον, να τα διατυπώνει και να τα δημοσιοποιεί. Αν οι αποφάσεις των συμβουλίων της φυλακής δεν είναι ιδιώνυμο, τι είναι ιδιώνυμο, τελικά;

Όσον αφορά στο ζήτημα που η ίδια έθετε για το παιδί της, σκόπιμα αγνοούνταν από τα συμβούλια. Παρόλα αυτά βίωσε το περιστατικό να λοιδωρείται με προσβλητικό τρόπο η ιδιότητά της όχι μόνον ως αγωνίστρια, αλλά και ως μητέρα και αυτό αποτυπώνεται στις ερωτήσεις που της έκανε η εισαγγελέας ενός συμβουλίου.

Στο μυαλό είναι ο στόχος…

Επανερχόμαστε στην 1η απορριπτική απόφαση του συμβουλίου της φυλακής (17/02/2022) για έναν πρόσθετο, αλλά πολύ σημαντικό λόγο: γιατί με σαφέστατο τρόπο ποινικοποιούνται οι πολιτικές σχέσεις της συντρόφισσας Πόλα με τον α/α χώρο. Εξαρχής όμως, ποινικοποιείται ως παράνομη η ίδια η ιδεολογία και η πρακτική αγώνα του α/α. Η απόφαση αναφέρει επί λέξει: ‘‘Έχει υιοθετήσει πρακτικές και συμπεριφορές (η Π. Ρούπα) και έχει ταυτιστεί με τον αναρχικό χώρο που αναπτύσσει δράση εκτός νομιμότητας’’. Δεν είναι μόνο η συν. Πόλα Ρούπα αλλά συνολικά a priori ο α/α χώρος, παράνομος! Είναι δηλαδή, οι ίδιες οι πολιτικές μας απόψεις, η ιδεολογία μας σαν αναρχικές/αναρχικοί εντέλει, παράνομες. Αυτό το σκεπτικό δεν έχει καταγραφεί ή αποτυπωθεί ποτέ άλλοτε σε δημόσιο έγγραφο και σε καμία άλλη περίπτωση, τουλάχιστον στην Ελλάδα, τα τελευταία πολλά χρόνια. Παρά μόνο στις σκοτεινές εποχές της μετεμφυλιακής περιόδου με τις διώξεις των κομμουνιστών και τα ιδιώνυμα αλλά και κατά τη διάρκεια της χούντας του 1967, σε εκείνα τα άγρια χρόνια που γέμιζαν οι φυλακές και τα ξερονήσια.

Στο μυαλό είναι ο στόχος…

Όσον αφορά στη 2η απορριπτική απόφαση (19/5/2022) ο μοναδικός λόγος της απόρριψης της άδειας της συντρόφισσας είναι το βιβλίο της «Κράτος εναντίον Κομμούνας»-Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά ‘‘εγκλήματα’’ μέσα στους αιώνες, που με πολλές δυσκολίες λόγω των συνθηκών κράτησης έγινε κατορθωτό να εκδοθεί (και αναμένεται, όπως προείπατε, να επανεκδοθεί). Είναι η αποκλειστική αιτία που απορρίφθηκε η άδεια της Πόλας Ρούπα. Είναι το ίδιο περιεχόμενό του που ποινικοποιείται αφού ποινικοποιούνται όλα όσα πρεσβεύει, όλα όσα κατέθεσε στα δικαστήριά της, όλα όσα ούτε οι δικαστές δεν τόλμησαν –δημόσια τουλάχιστον– να επικρίνουν. Και όταν αυτό επιχειρήθηκε από εισαγγελέα να γίνει στο εφετείο της για την απόπειρα απόδρασης του Ν. Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων με ελικόπτερο, υπήρξε άμεσα η αναγκαία πολιτική αντιπαράθεση/απάντηση με επιχειρήματα μέσα στο δικαστήριο από τη Πόλα Ρούπα. Η οποία πολιτική της απάντηση είναι καταγεγραμμένη και δημοσιοποιημένη ως ηχητικό ντοκουμέντο.

Στο μυαλό είναι ο στόχος…

Η πολιτική σκέψη, η αταλάντευτη πολιτική στάση είναι η κορυφαία στιγμή ενός αγωνιζόμενου ανθρώπου μέσα και έξω από τα κελιά της δημοκρατίας τους. Είναι αυτή η κορυφαία στιγμή/παρακαταθήκη για τον αγώνα και το κίνημα γενικότερα που σπάει στην πράξη κάθε συμβιβασμό, αναθεωρητισμό, παρέκκλιση και παραίτηση. Είναι αυτή η στιβαρή και αταλάντευτη πολιτική στάση της συντρόφισσας Πόλας μέσα ή έξω από τη φυλακή, στα τρομοδικεία της δημοκρατίας τους που με τον πολιτικό της λόγο ενώπιον του εχθρού σπάει έμπρακτα τις κοινωνικές/πολιτικές συμβάσεις, χωρίς παρεκκλίσεις ή ‘‘political correct’’ συμβιβασμούς. Είναι αυτές οι στιγμές που η πολιτική στάση και πίστη στο δίκαιο του αγώνα αντιμάχεται τις κυρίαρχες θέσεις και απόψεις ότι ‘‘ο αγώνας σήμερα είναι μια χίμαιρα και ένας ιστορικός αναχρονισμός…’’. Ότι μπορούμε να σπάσουμε μια για πάντα τις αλυσίδες μας, ότι εμείς μέσα από τον αγώνα μας θα πάψουμε να ζούμε για πάντα δούλοι ενός οικονομικοπολιτικού συστήματος εξουσίας που μας πνίγει, μας ποδηγετεί και μας εξουσιάζει.

Αλληλεγγύη στην συντρόφισσα Πόλα Ρούπα

και στον σύντροφο Νίκο Μαζιώτη

ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Αλληλέγγυες/οι στον Επαναστατικό Αγώνα

Υ.Γ. Νίκη στον απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη και στον αγώνα του μέχρι τη λευτεριά

«…. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου, ε;»

συνέχεια

Πόλα Ρούπα: Το βιβλίο μου «Kράτος εναντίον Κομμούνας» είναι ο λόγος που δεν μου δίδουν άδεια

6 Ιουνίου 2022

 Από το Φθινόπωρο του 2021 και αφού έγινε η συγχώνευση των ποινών μετά το τέλος των δικαστηρίων μου, προσπαθώ να πάρω άδεια για να βρεθώ για λίγες μέρες μαζί με το παιδί μου ύστερα από πολλά χρόνια. Μέσα σε αυτό το διάστημα και ενώ έχω ήδη εκτίσει 7 χρόνια στις φυλακές, έχω περάσει από 2 Συμβούλια (οι κρατούμενες/οι δικαιούται να περνούν από συμβούλια για χορήγηση άδειας κάθε 2 μήνες) που και τα δύο μου απέρριψαν το αίτημά μου.

Τη 2η φορά το Συμβούλιο των φυλακών Ελαιώνα που έγινε στις 19/5/2022 μου αρνήθηκε κατά πλειοψηφία (Εισαγγελέας και Διευθυντής) τη χορήγηση άδειας λόγω του βιβλίου που έγραψα, εκδόθηκε και διακινείται –και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας– με τίτλο: Κράτος εναντίον Κομμούνας-Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά ‘‘εγκλήματα’’ μέσα στους αιώνες. Πρόκειται για μια ιστορική έρευνα που αφορά στο πολιτικό ‘‘έγκλημα’’ και που έγραψα για να το καταθέσω –όπως και έκανα– στα δικαστήρια όπου δικαζόμουν για τον Επαναστατικό Αγώνα στα πλαίσια της πολιτικής υπεράσπισής μου και της οργάνωσης για την οποία έχω αναλάβει την πολιτική ευθύνη. Δηλαδή με την απόρριψη της άδειας μου απαγορεύουν να βρεθώ κοντά στο παιδί μου, για λόγους ιδεολογικοπολιτικούς και μόνο. Για πολιτικούς λόγους μου αρνήθηκαν και την πρώτη άδεια (κατά πλειοψηφία Εισαγγελέας και Διευθυντής). Η τότε εισαγγελέας βασίστηκε σε αποσπάσματα κειμένων που έχω δημοσιοποιήσει όσο είμαι κρατούμενη, σε ραδιοφωνικές συνεντεύξεις, σε ηχητικά δικών αλλά και στην υπερασπιστική ‘‘γραμμή’’ που εξέφρασα στα δικαστήρια, η οποία επίσης είναι δημοσιοποιημένη. Και οι δύο συνεδριάσεις αφορούσαν σε ερωτήσεις για τις ιδεολογικές και πολιτικές μου απόψεις τις οποίες έχω εκφράσει στα δικαστήρια και δημόσια. Συγκεκριμένα οι αποφάσεις αυτές αναφέρουν:

1η απόφαση Αριθμός Απόφασης Συμβουλίου από 20/17/02/2022

Κατόπιν ακρόασης της κρατούμενης, από επιστολές και συνεντεύξεις που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα αλλά και παλαιότερα, σε χρόνο πάντως μετά την κράτησή της, στο διαδίκτυο και ΜΜΕ καταδεικνύεται ότι:

1) Έχει υιοθετήσει πρακτικές και συμπεριφορές και έχει ταυτιστεί με τον αναρχικό χώρο που αναπτύσσει δράση εκτός νομιμότητας, με έντονα στοιχεία βίας, όχι απλά συγκυριακά και στενά συνυφασμένα με τα αδικήματα με τα οποία καταδικάστηκε, αλλά ως στάση ζωής στοιχεία της προσωπικότητάς της, ταυτίζοντας την ύπαρξη της με την οργάνωση και πρεσβεύοντας στην κατάργηση του κράτους και την υπονόμευση θεσμών και δομών βάσει του ‘‘ένοπλου αγώνα’’ και  

2) Επιδιώκει να νομιμοποιήσει και να ενδυναμώσει την έκνομη δράση στην κοινωνία, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει σε τρίτους την απόφαση διάπραξης αξιόποινων πράξεων και ως εκ τούτου εκτιμάται ότι: α) Υπάρχει κίνδυνος τέλεσης, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων εγκλημάτων β) Δεν συντρέχουν λόγοι που να δικαιολογούν την προσδοκία ότι η κρατούμενη δεν θα κάνει κακή χρήση της άδειας ενώ γ) Δεν αναμένεται ωφέλεια εκ της χορήγησης αυτής για την προσωπική και μελλοντική εξέλιξή της και ως εκ τούτου το αίτημα τακτικής άδειας απορρίπτεται κατά πλειοψηφία.

Κατά την Κοιν. Λειτουργό έπρεπε να χορηγηθεί η άδεια γιατί κατά την εκτίμησή της συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν την προσδοκία ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής διότι η κρατούμενη δεν θα κάνει κακή χρήση ενώ, δεν υπάρχει κίνδυνος τέλεσης κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων εγκλημάτων.

Αλεξάνδρα Μουσούρη ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ                                       

Γιώργος Μακρής ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

Π. Καρακατσάνη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ

Ελαιώνας Θήβας 17/2/2022

2η απόφαση: Αριθμός Απόφασης Συμβουλίου από 54α/19/05/2022                     

Μετά από διεξοδική συζήτηση κατά την οποία προέκυψε ότι η κρατούμενη αρνείται τον κρατικό έλεγχο, τον οποίο θεωρεί έκφανση κρατικής βίας, όπως επίσης κάθε εξουσία και λειτουργία του κράτους τη θεωρεί κρατική βία, η οποία δύσκολα ανατρέπεται (κατά τους ισχυρισμούς της) με ειρηνικό τρόπο, και αφορίζει τη σύγχρονη δομή του κρατικού μηχανισμού, ενώ μόλις στις 15/4/22 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ» στο οποίο grosso modo πρεσβεύει ότι «το κράτος επιτέθηκε με βία στους ελευθεριακούς κοινωνικούς χώρους και πέταξε (εννοεί πάταξε) με βία τις κοινωνικές οντότητες», κρίνεται ότι υφίσταται κίνδυνος τέλεσης νέων εγκλημάτων κατά τη διάρκεια της άδειάς της και κατά την στάθμιση των συμφερόντων ή και αγαθών που διακινδυνεύονται δεν κρίνεται ότι η κατάδικη θα τύχει ωφέλειας σπουδαιότερης από τον κίνδυνο που υφίσταται να τελεστούν νέα εγκλήματα από την κατάδικη.

Κατά την μειοψηφούσα άποψη της κοινωνικής λειτουργού έπρεπε να χορηγηθεί η άδεια καθώς κατά την κρίση της …(παραλείπεται η άποψή της

(περισσότερα…)
συνέχεια