Κατηγορία: Καταστολή

Χιλή: Οι αναρχικοί και ανατρεπτικοί κρατούμενοι τερματίζουν την απεργία πείνας

Οι αναρχικοί και ανατρεπτικοί κρατούμενοι τερματίζουν την απεργία πείνας μετά από σημαντικές προόδους,Δευτέρα 10/5 στην 50η μέρα της απεργίας πείνας η οποία ξεκίνησε στις 22/3 από τους Monica Caballero,Marcelo Villarroel,Francisco Solar,Juan Flores,Joaquin Garcia,Pablo Bahamontes,Juan Aliste Vega(οι οποίοι λόγω της κατάστασης της υγείας τους δεν μπορούσαν να συνεχίσουν)κι έτσι αποφάσησαν να αποσύρουν το μέτρο,έχοντας προχωρήσει στην επίτευξη των στόχων που ορίζονται συλλογικά.

Σύμφωνα με δηλώσεις που έγιναν σε ένα σημείο Τύπου,στο Ολυμπιακό Χωριό,η απεργία έλειξε με τις ακόλουθες επιπτώσεις στο βάρος κάθε απεργού:Monica Caballero έχασε 10 κιλά σωματικού βάρους,Joaquin Garcia έχασε 12 κιλά,Pablo Bahamontes 15 κιλά,Juan Flores 13 κιλά,Francisco Solar 10 κιλά,Marcelo Villarroel 12 κιλά.Συγκεκριμένα η κινητοποίηση πέτυχε μια σειρά προόδων που οδηγούν στην κατάργηση των νέων απαιτήσεων για τον πληθυσμό των φυλακών.Ενα από αυτά είναι η είσοδος της εγγύησης για τον Marcelo Villarroel λόγω της παραβίασης των δικαιωμάτων του.Αυτό επιτρέπει τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων του μέσω της επανεξέτασης της υπόθεσης του από έναν δικαστή εγγυήσεων.Η δικηγόρος Claudia Rodrigo της νομικής ομάδας του Marcelo Villarroel εξέφρασε τα εξής:

Η κατάργηση ενός νόμου είναι κάτι πολύ δύσκολο,ένα από τα αιτήματα της απεργίας πείνας ήταν “κάτω ο νόμος DL 321 αλλά καθώς είναι διάταγμα του νόμου τροποποιείται με κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση.Δεδομένου οτι αυτό δεν είναι δυνατό προς το παρόν,πάμε στην συγκεκριμένη υπόθεση του Marcelo παρουσιάζοντας μια εγγύηση ώστε τα προβλήματα που προκύπτουν από την αναδρομική εφαρμογή του DL 321 να μπορέσουν να αναθεωρηθούν από έναν δικαστή εγγυήσεων.Από την πλευρά της νομικής ομάδας του Marcelo εξετάζεται η ύπαρξη πολλαπλών επιπτώσεων στα θεμελιώδη δικαιώματα του,τονίζοντας το δικαίωμα μη αναδρομικότητας του ποινικού δικαίου,την αρχή του dubio pro reo(αμφιβολία υπέρ του εναγόμενου,αρχή που διέπει το Δίκαιο από την Γαλλική επανάσταση και μετά)καθώς και το δικαίωμα στην δέουσα διαδικασία,καθώς όπως εξηγεί η δικηγόρος”η αστυνομία δεν μπορεί να αναλάβει αυτές τις εξουσίες.”Ας θυμηθούμε οτι ο Marcelo είναι από τους πολιτικούς κρατούμενους που πλήττονται περισσότερο με την τροποποίηση που αύξησε τον απαιτούμενο χρόνο της αναστολής της ποινής στα 2/3 και σύμφωνα με αυτήν η αποφυλάκιση θα μεταφερθεί ως το 2036 ή το 2040.Ενας αξιόπιστος παράγοντας σ΄αυτό το θέμα είναι οτι οι πεποιθήσεις αυτές είναι κατάλοιπα της στρατιωτικής δικαιοσύνης της δικτατορίας του Πινοσέτ που πρέπει να ξεπεραστούν.Ο Marcelo και ο Juan είναι οι μόνοι που καταδικάζονται βάση της στρατιωτικής δικαιοσύνης,η οποία από το 2010 έχει απαγορευτεί,λόγω καταδίκης της Χιλής για την εφαρμογή στρατιωτικής δικαιοσύνης στους πολίτες,από το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.Είναι μια δικαιοσύνη όπου δεν υπάρχει δέουσα διαδικασία,όπου τα αποδεικτικά στοιχεία λαμβάνονται υπό βασανιστήρια,όπου υπάρχει ένας εισαγγελλέας που διεξάγει ολόκληρη την έρευνα,δεν υπάρχει διμερής ακρόαση,δεν υπάρχουν εγγυήσεις.

“Ενα άλλο επίτευγμα που επέφερε αυτή η κινητοποίηση είναι η επιστροφή 665 ημερών που αναγνωρίστηκε ως πληρωμή στον τρέχοντα υπολογισμό των ποινών για τον Juan Flores φέρνοντας τον πιο κοντά στην ελευθερία του.Με τον ίδιο τρόπο οι απεργοί πέτυχαν την “ενεργοποίηση μιας νομικής πολιτικής συσκευής στο επίπεδο της βαθειάς ανάκρισης του DL 321 και των καταστροφικών συνεπειών του στις κρατικές φυλακές,η οποία απαιτεί μια δεσμευμένη δήλωση από το NHRI.”Είναι μια πρόοδος για το σύνολο των φυλακισμένων για να τερματιστούν οι καταστροφικές και αποσυμφωνημένες απαιτήσεις για την πλήρωση των προυποθέσεων της αναστολής των ποινών.Από το σημείο Τύπου ανακοινώθηκε επίσης η δέσμευση του NHRI να υποβάλει έκθεση σχετικά με τις συνέπειες του διατάγματος 321 του νόμου,το οποίο θα ενισχύσει τα επιχειρήματα για την επίτευξη οριστικής αλλαγής. Μέσω μιας δημόσιας δήλωσης, οι απεργοί εξέφρασαν ότι έχουν επιτύχει “Η προσοχή και η ειδική παρέμβαση άλλων επιπέδων στο καθεστώς απομόνωσης που υπάρχει στο τμήμα Μέγιστης και Υψηλής Ασφάλειας”να προσθέτει στην πρόοδο που επιτρέπει μεγαλύτερη ορατότητα και έλεγχο στις ενέργειες της Χωροφυλακής και τελικά να είναι δυνατόν να διασφαλιστεί η “μη εφαρμογή της τιμωρίας για τη συμμετοχή σε απεργία πείνας”.Ο Pablo Morales, εκπρόσωπος της απεργίας, υπογράμμισε τον ανατρεπτικό και αντικατασταλτικό λόγο που «μας λέει για την ύπαρξη της πολιτικής φυλακής που εκδηλώνεται στην πράξη,ένας πολιτικός λόγος από πολιτικούς κρατούμενους για την φυλακή που είναι πρόθυμος να πολεμήσει ενάντια σε αυτό το μοντέλο φυλακής».Αυτή η απεργία πείνας χαρακτηρίστηκε από την οργανωτική ικανότητα του συντρόφου και των συντρόφων, σε συνδυασμό με τα δίκτυα υποστήριξής τους, οι οποίοι έκαναν εξαιρετική δουλειά τόσο εντός όσο και εκτός της φυλακής, καθώς και οι χειρονομίες αλληλεγγύης που αντανακλούσαν στη δράση, από συντρόφους/ες από διαφορετικές περιοχές, δείχνουν τη μεγάλη αναρχική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα του οριζόντιου συντονισμού σε ένα πλαίσιο ακατέργαστης παράστασης ιεραρχικών δομών κομμάτων.Ο αναρχισμός καταλήγει σε μια από τις ακτιβιστικές κινητοποιήσεις με την υψηλότερη επίπτωση τις τελευταίες δεκαετίες στην Χιλή.

Πηγή:Buscando la kalle

συνέχεια

ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΣΤΗ ΜΙΑΝΜΑΡ: MIA ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ “REBEL RIOT” ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

Εισαγωγή, Μάϊος 2021

Καθώς ετοιμάζουμε αυτό το άρθρο, πάνω από επτακόσια άτομα έχουν δολοφονηθεί από την στρατιωτική χούντα (Ταντμαντάου) στη Μιανμάρ. Το πρωί της 1ης Φεβρουαρίου 2021 πραγματοποιήθηκε πραξικόπημα από τη χούντα, με την κατασκευασμένη αιτιολογία περί απάτης και παρατυπιών επί των εκλογικών διαδικασιών του Νοεμβρίου 2020. Με την κατάληψη της εξουσίας, ο στρατός κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για ένα χρόνο, μεταφέροντας την εξουσία τόσο της Προέδρου όσο και της Κρατικής Συμβούλου, στον διοικητή και αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, Min Aung Hliang.

Η εν λόγω αρπαγή της εξουσίας δεν ήταν απαραίτητα κάτι νέο στη Μιανμάρ. Η Μιανμάρ κήρυξε ανεξαρτησία από τη βρετανική αποικιακή κυριαρχία το 1948 και ο στρατός κατέλαβε την εξουσία το 1962. Πριν διαλυθεί “επισήμως” η στρατιωτική δικτατορία το 2011, υπήρξαν διάφορες προσπάθειες για τη δημιουργία προσωπείου ενός δημοκρατικού κράτους, αλλά η χώρα γενικά βρίσκεται στο έλεος της κυριαρχίας του στρατού σε όλη τη σύγχρονη ιστορία της. Ενώ η χούντα ισχυρίστηκε ότι διαλύθηκε το 2011, διατήρησε το ένα τέταρτο του κοινοβουλίου ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τις τυχόν εικασίες σχετικά με τα αίτιά του, το πρόσφατο πραξικόπημα δεν αποτελεί έκπληξη για όσους γνωρίζουν την σύγχρονη ιστορία της Μιανμάρ.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο, βέβαια, είναι η αντίδραση του λαού της Μιανμάρ. Όχι μόνο για τη θέληση και το θάρρος να αντισταθεί στη χούντα, αλλά και για το πάθος για ελευθερία, που έχει ενώσει πολλές ομάδες και κοινότητες, οι οποίες είχαν διαιρεθεί για πολλά χρόνια (κατά το στρατηγικό όφελος του κράτους).

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να μάθουμε για να κατανοήσουμε πραγματικά την κατάσταση στη Μιανμάρ – όχι μόνο όσον αφορά την ιστορία της, αλλά και για να αντιληφθούμε το μέγεθος του μακελειού και το μεγαλείο του θάρρους που απαιτείται σε ό,τι συμβαίνει τώρα. Κατάσταση που πιθανότατα μόνο εκείνοι που βρίσκονται σε εκείνα τα εδάφη θα καταλάβουν.

Είχαμε την τύχη να πάρουμε συνέντευξη από τη βιρμανική αναρχο-πανκ μπάντα “The Rebel Riot” [1].

Σε κάποια φάση, οπότε το συγκρότημα είχε πρόσβαση στο διαδίκτυο (η κυβέρνηση απενεργοποιεί τακτικά το διαδίκτυο σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τα βίντεο από τον τρόμο, που έχει επιβάλλει, να φτάσουν στα διεθνή πρωτοσέλιδα), μπορέσαμε να στείλουμε κάποιες ερωτήσεις που είχαμε ετοιμάσει σχετικά με την κατάσταση εκεί· ερωτήσεις ενδιαφέροντος για αναρχικές και αντιφασίστες που θέλουν να υποστηρίξουν τους εκεί αγώνες και να δείξουν αλληλεγγύη απ’το εξωτερικό. Θέλουμε με ταπεινότητα να σημειώσουμε ότι αυτές οι ερωτήσεις απαντήθηκαν από ανθρώπους σε συνθήκες πολέμου. Παρουσιάζουμε με περηφάνια τις απαντήσεις τους, οι οποίες πιστεύουμε πως καταδεικνύουν ότι οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Παρά τις “πρωτο-κοσμικές” εμμονές της Δύσης με τη θεωρία και τον ακαδημαϊσμό, οι καλύτερες απαντήσεις είναι μερικές φορές οι απλούστερες, ειδικά όταν προέρχονται από εκείνους που δεν έχουν το προνόμιο να εξετάσουν τι είδους αγώνα πρέπει να ακολουθήσουν, αλλά μιλούν από μια θέση, όπου ο αγώνας είναι απλά απαραίτητος (τρόπος ζωής).

Επιπροσθέτως, είναι σημαντικό να αφιερώσουμε μερικές στιγμές ως αναρχικά, γράφοντας από τη Δύση, για να δώσουμε εξίσου έμφαση στις ουσιαστικές γέφυρες που πρέπει να οικοδομήσουμε με την Ανατολή για την επιδίωξη μιας πραγματικά αναρχικής αλληλεγγύης χωρίς σύνορα. Συμπεριλαμβάνονται και κάποιοι σύνδεσμοι, για να κατανοήσουμε καλύτερα ορισμένες πτυχές της κατάστασης στη Μιανμάρ, μετά την συνέντευξη.

Αυτή η συνέντευξη έγινε για να δώσουμε σημασία στην κατάσταση στη Μιανμάρ, να προτάξουμε την αλληλεγγύη και, επίσης, να τονίσουμε την ανάγκη οικονομικής υποστήριξης από πιο εύπορες χώρες.

Συνέντευξη

Προφανώς η κατάσταση στη Μιανμάρ έχει γίνει διεθνής είδηση, ωστόσο θα μπορούσατε να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να την περιγράψετε από τη δική σας σκοπιά;

Η τρέχουσα κατάσταση έχει εκτροχιαστεί από την 1η Φεβρουαρίου, όταν και ξεκίνησε το πραξικόπημα. Πολλοί άνθρωποι συλλαμβάνονται καθημερινά και έχουν δολοφονηθεί πάνω από 700 (από όσο είναι γνωστό). Οι άνθρωποι στη Μιανμάρ αισθάνονται μια γενική έλλειψη ασφάλειας και καθημερινό φόβο για τη ζωή τους, αναρωτιούνται συνεχώς εάν θα συλληφθούν ή ίσως σκοτωθούν. Συλλαμβάνουν άτομα στην τύχη, ανεξάρτητα από το εάν υπάρχουν αποδείξεις πως τα ίδια συμμετέχουν στην αντίσταση ή όχι.

Μπορείτε εν ολίγοις να εξηγήσετε πώς η χώρα έχει φτάσει σε αυτό το σημείο; Η δυτική αποικιοκρατία έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην προέλευση του τρέχοντος καθεστώτος της χούντας;

Από το 2010 έως το 2020 δημιουργήθηκε, για τα μάτια του κόσμου, ένα ψευτο-προσωπείο δημοκρατίας στη Μιανμάρ, ενώ όλον αυτόν τον καιρό, μόνο ο στρατός κινούσε τα νήματα. Ο στρατός θέλει πάντα να διατηρεί τη δομή της εξουσίας, δεν ήθελαν ποτέ το εκλεγμένο κόμμα NLD (Εθνικός Σύνδεσμος για τη Δημοκρατία) να κατέχει την εξουσία. Το NLD κέρδισε τόσο το 2015 όσο και το 2020. Ωστόσο λόγω της απογοήτευσης του στρατού με τις πολιτικές του κόμματος, το κατηγόρησαν για εκλογική απάτη με σκοπό να καταλάβουν ξανά την εξουσία. Είναι όλα μια φάρσα από τη χούντα για να επισφραγίσει την ηγεμονία της. Ενώ η δυτική αποικιοκρατία επηρεάζει την ιστορία της Μιανμάρ, ο κύριος ξένος ένοχος αυτού του πραξικοπήματος είναι η Κίνα.

Μαθαίνουμε για συνεχείς μαζικές δολοφονίες από το κράτος, τόσο εναντίον διαδηλωτών στις πόλεις όσο και εναντίον ενόπλων ομάδων στην εξοχή. Μπορείτε να περιγράψετε περαιτέρω την καταστολή που συμβαίνει;

Βλέπουμε την αύξηση της καταστολής ως ένδειξη ότι το κράτος φοβάται την επαναστατική αλληλεγγύη των κινημάτων μας εναντίον τους.

Ως αναρχικοί στη Βιρμανία, πώς χτίζετε τη σχέση σας με τις διάφορες ομάδες υπέρ της δημοκρατίας και κατά του πραξικοπήματος, που ίσως δε μοιράζονται τις πολιτικές σας προοπτικές;

Σε αυτήν τη φάση, δεν ενδιαφερόμαστε να διαλέξουμε και να επιλέξουμε με ποιες ομάδες συμφωνούμε. Πολλοί, προηγουμένως, διαίρεσαν τα κινήματα, αλλά πλέον οι άνθρωποι έχουν έρθει κοντά στο όνομα μιας μάχης ενάντια σε έναν κοινό εχθρό. Υποστηρίζουμε κάθε ομάδα που πολεμά τη χούντα όσο μπορούμε. Είμαστε αναρχικοί, και μοιραζόμαστε την πολιτική θέση και τις ιδέες μας στα κοινωνικά μας μέσα, αλλά η αλληλεγγύη μας είναι με εκείνους που έχουν τον ίδιο εχθρό με εμάς, το κράτος της Μιανμάρ.

Πώς αντιλαμβάνονται τους αναρχικούς και τους αντιφασίστες άλλες ομάδες που αγωνίζονται ενάντια στη χούντα;

Δεν γνωρίζουμε την αντίληψή τους για εμάς, ως αναρχικούς, δεν είμαστε μεταξύ των ανθρώπων απλώς ως αναρχικοί, είμαστε μεταξύ όλων όσοι αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.

Η εξέγερση εναντίον της χούντας ενώνει ομάδες που προηγουμένως ήταν σε αντιπαράθεση; Εάν ναι, αυτή η άνευ προηγουμένου αλληλεγγύη μεταξύ τόσων πολλών αγωνιζόμενων ομάδων στη Μιανμάρ που θα οδηγήσει ενδεχομένως στο τέλος των ιστορικών διχασμών στην κοινωνία ή απλώς σημαίνει ένα πρόσκαιρο τέλος;

Βλέπουμε τη χούντα ως τον κοινό εχθρό όλων ημών, που δεν την υποστηρίζουμε. Πάρα πολλές εθνοτικές ομάδες, που έχουν υποστεί τον τρόμο της χούντας, πολεμούν η μία δίπλα στην άλλη, ενώνονται με την ευρύτερη εξέγερση του πληθυσμού. Όλα συναντιούνται κι ενώνονται ενάντια σε αυτόν τον τρόμο, καταπιεσμένες εθνοτικές ομάδες και Βαμάροι έχουν ενωθεί ενάντια στη χούντα και αυτό είναι ένα θετικό και άνευ προηγουμένου αποτέλεσμα του αγώνα ενάντια στον σημερινό στρατιωτικό καθεστώς.

Υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες που τείνετε να υποστηρίζετε περισσότερο σε αυτόν τον αγώνα ενάντια στη χούντα έναντι άλλων;

Υποστηρίζουμε την GSC (Επιτροπή Γενικής Απεργίας), επειδή οι συμμετέχοντες σε αυτήν την επιτροπή περιλαμβάνουν πολλούς εξ’ αριστερών, καθώς και πολλά άτομα από τα σωματεία/συνδικάτα των μαθητ(ρι)ών/φοιτητ(ρι)ών και των εργατ(ρι)ών.

Ποικίλλει η αντίσταση στη χούντα σε ολόκληρη τη χώρα; Διαφέρει η δυναμική του αγώνα ανάλογα με την πόλη ή την περιοχή; Βλέπουμε ταραχές σε ορισμένες πόλεις, καθώς και ένοπλους αγώνες στις επαρχίες, ενώ με τις αδυσώπητες στρατιωτικές επιθέσεις της χούντας εναντίον των πολιτών, μερικοί ανησυχούν ότι τα πράγματα μπορεί να αρχίσουν να μοιάζουν με τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. Πιστεύετε πως αυτός ο τύπος εμφυλίου πολέμου είναι κάτι το αναπόφευκτο, εάν ο στρατός δεν παραδοθεί στο λαό;

Η αντίσταση ποικίλλει σε όλη τη χώρα. Εξαρτάται από την ομάδα, το έδαφος και τη θέληση αυτών που δεσμεύονται στον αγώνα. Οι συνθήκες ποικίλλουν, επίσης, ανά περιοχή και η αντίσταση πρέπει να προσαρμόζεται τόσο στα αστικά όσο και στα αγροτικά εδάφη. Η υποστήριξη για την επανάσταση ποικίλλει, επίσης, ανά περιοχή ανάλογα με τα δημογραφικά στοιχεία του πληθυσμού. Υπάρχουν κάποιες πόλεις που συμμετέχουν πλήρως στη γενική απεργία, ενώ ορισμένες πόλεις συμμετέχουν μόνο εν μέρει. Δεν είναι απλό να δοθεί απάντηση σε αυτό, και με δεδομένα πως πρόκειται για μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, καθώς και το ότι δεν είμαι πολιτικός εμπειρογνώμονας, δεν μπορώ να προβλέψω εάν θα γίνουμε Συρία.

Συμβαίνει κάποια γενική απεργία στη χώρα; Αν ναι, έχει κάποιο αντίκτυπο;

Γενική απεργία συμβαίνει σε όλη τη χώρα. Η απεργία έχει σίγουρα αντίκτυπο και απειλεί τα θεμέλια της κυριαρχίας της χούντας.

Έχουμε διαβάσει ότι υπό την συνθήκη της γενικής απεργίας, η οποία επηρεάζει την προμήθεια τροφίμων και πόρων, καθώς και την εργασιακή κατάσταση, δημιουργούνται αυθόρμητα δίκτυα αλληλοβοήθειας από τους ανθρώπους, για να διατηρήσουν ισχυρούς τους αγώνες και σταθερές τις κοινότητες. Αυτό είναι μια πραγματικότητα, μια φαντασίωση ή κάτι πιο περίπλοκο;

Η αλληλεγγύη μεταξύ πολιτών υπήρξε το πιο ζωτικό στοιχείο αυτού του κοινωνικού κινήματος κατά της χούντας. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, η βούληση των ανθρώπων να αλληλοϋποστηρίζονται ενάντια σε αυτόν τον κοινό εχθρό υπήρξε το θεμέλιο για τη διαθεσιμότητα τροφίμων και προμηθειών. Ακόμα και στην εποχή του Covid, η αλληλεγγύη μας συνεχίζει και μας βοηθά να συνεχίζουμε. Δεν είναι μια φαντασίωση, η αλληλεγγύη μας είναι η δύναμη που κρατάει την ανθρωπιά μας ζωντανή εδώ γύρω.

Η Δύση υποστήριξε τυφλά την Aung San Suu Kyi, απονέμοντάς της το Νόμπελ Ειρήνης, ενώ η ίδια αγνόησε σκόπιμα τη γενοκτονία των Ροχίνγκια, καθώς και διάφορες άλλες φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τον στρατό. Με τόσους πολλούς στους δρόμους να την υποστηρίζουν και τη Δύση να προσπαθεί να την ορίσει ως ηγέτη των πάντων, πώς νιώθετε για αυτήν ως αναρχικοί;

Προσωπικά (μέλος της μπάντας που απάντησε εδώ), από τη μια, έχω θαυμασμό και σεβασμό προς την Aung San Suu Kyi. Οι άνθρωποι αγωνίζονται για την ελευθερία, όχι μόνο γι’ αυτήν. Αλλά κι αυτήν αγωνίζεται για τη δημοκρατία και για το λαό της για πολλά χρόνια. Ωστόσο, από την άλλη, έχω ανάμικτα συναισθήματα. Ενώ κάπου θαυμάζω τις θυσίες που έκανε για τη δημοκρατία και τον λαό της Μιανμάρ, δεν θα συμφωνούσα ότι είναι η πολιτική εικόνα ή ηρωίδα της χώρας ή του κινήματός μας. Επίσης, έχω σοβαρό ζήτημα όσον αφορά την σιωπή της για τις καταπιεσμένες εθνοτικές ομάδες, ιδίως των Ροχίνγκια που υπέστησαν γενοκτονία.

Σε προηγούμενες διαδηλώσεις κατά της χούντας, είχατε τη Δύση να γιορτάζει για τους βουδιστές μοναχούς που “ειρηνικά” αντιστέκονταν στον στρατό με την επιδίωξη της “δημοκρατίας”. Φυσικά, όταν ο στρατός ελέγχει άνευ όρων το ένα τέταρτο του κοινοβουλίου, μια τέτοια “δημοκρατία” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φάρσα. Ωστόσο, πολλοί από αυτούς τους “αντι-χουντικούς” Βουδιστές μοναχούς έχουν εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις εναντίον περιθωριοποιημένων ανθρώπων, όπως οι Ροχίνγκια: έχουν οργανώσει επιθέσεις, καύσεις ολόκληρων χωριών κι έχουν δημιουργήσει τη βάση για μια από τις μεγαλύτερες προσφυγικές κρίσεις στον κόσμο. Αυτοί οι τύποι μοναχών συνεχίζουν να παίζουν ρόλο στη συνεχιζόμενη εξέγερση, και αν ναι, πώς αντιμετωπίζετε αυτούς τους ανθρώπους;

Έχουμε τρεις τύπους μοναχών εδώ. Οι πρώτοι είναι αυτοί που συμμετείχαν στην Επανάσταση του Σαφράν. Οι περισσότεροι από τους μοναχούς που συμμετείχαν στην επανάσταση του Σαφράν είναι υπέρ της δημοκρατίας και ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το ανοιχτό μυαλό. Ο δεύτερος τύπος μοναχών είναι του κινήματος “969” και οι MABATA. Είναι υπέρ του στρατιωτικού καθεστώτος, ρατσιστές, σεξιστές και ομοφοβικοί. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι κατά των Ροχίνγκια και των μουσουλμάνων. Ο τρίτος τύπος μοναχών δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική. Επικεντρώνονται κυρίως στη θρησκεία και τη φιλανθρωπία, αλλά πολλοί είναι επίσης μαριονέτες της χούντας.

Ποια είναι η βάση υποστήριξης του στρατού; Ποιος, αλήθεια, υποστηρίζει αυτούς τους μπάσταρδους; Περιλαμβάνει αυτή η βάση τα πρώην μέλη του ακροδεξιού βουδιστικού εθνικιστικού κινήματος 969;

Οι περισσότεροι από αυτούς που υποστηρίζουν το στρατό είναι φιλαράκια τους, οι βουδιστές μοναχοί του κινήματος 969, στρατιωτικοί μεγιστάνες και η οικονομική ελίτ, και διασημότητες, των οποίων η φήμη βασίζεται σε και συντηρείται από τις πελατειακές τους σχέσεις εντός του στρατού.

Στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας είχατε περιοχές που αντιμετώπιζαν λιμό και χημικό πόλεμο, ενώ η ελεγχόμενη από το στρατό πόλη της Δαμασκού φαινόταν να έχει την ίδια στιγμή έναν ορισμένο βαθμό κανονικότητας, όσον αφορά την καθημερινή ζωή. Κατακλύζεται ολόκληρη η χώρα από διαμαρτυρίες και αντιστάσεις εναντίον της χούντας ή διαφέρει από περιοχή σε περιοχή ανάλογα με την πίστη στο στρατιωτικό καθεστώς;

Κάθε περιοχή είναι διαφορετική. Ορισμένες περιοχές έχουν περισσότερους αποκλεισμούς διαδικτύου και μέσων από άλλες. Περισσότερες διακοπές ρεύματος τείνουν να έχουν περιοχές με την μεγαλύτερη αντίσταση. Αυτές οι περιοχές αντιμετωπίζουν, επίσης, συνήθως περισσότερη καταστολή και συλλήψεις. Ορισμένες περιοχές βρίσκονται ήδη σε αυτό που πολλοί ισχυρίζονται ότι μοιάζει με εμφύλιο πόλεμο. Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε το μέλλον, αλλά θα έλεγα ότι μια ομαλότητα εδώ είναι όλο και πιο πιθανή, εάν η χούντα συνεχίσει να αρνείται να παραιτηθεί, καθώς λίγοι άνθρωποι τους υποστηρίζουν.

Ποια είναι η άποψή σας για την περίπτωση μιας δυτικής παρέμβασης; Μπορούν οι κυρώσεις να κάνουν τίποτα στη χούντα ή μπορούν να παραλύουν μόνο τους φτωχότερους ανθρώπους στη Μιανμάρ;

Οι κυρώσεις καταστρέφουν την οικονομία σίγουρα, επηρεάζοντας και τις δύο πλευρές. Η απώλεια της εργασιακής απασχόλησης και η αύξηση της επισφάλειας συμβαίνουν σίγουρα στους φτωχούς ως αποτέλεσμα των διεθνών κυρώσεων. Ωστόσο, παραλύει επίσης την οικονομία με τρόπο που αποσταθεροποιεί και τη χούντα. Δυστυχώς, όμως, όσο περισσότερο η οικονομία συρρικνώνεται, τόσο περισσότερη καταστολή επιβάλλεται από τη χούντα στην εργατική τάξη.

Υπάρχει ανάγκη για οικονομική ή άλλη υλικοτεχνική υποστήριξη; Εάν ναι, υπάρχουν ασφαλείς και αξιόπιστοι τρόποι για να ενισχύσουν οι άνθρωποι από το εξωτερικό, ή υπάρχουν συγκεκριμένα ταμεία κι οργανισμοί στους οποίους προτείνετε να συνεισφέρουν;

Χρειαζόμαστε και οικονομική υποστήριξη και υλικοτεχνική υποστήριξη. Μπορείτε να οργανώσετε μια διαμαρτυρία στη χώρα σας στην Πρεσβεία της Μιανμάρ. Αν κάποιος θα ήθελε να υποστηρίξει οικονομικά τις προσπάθειές μας, μπορείτε να κάνετε δωρεά μέσω του Messenger μας στη σελίδα μας: Food Not Bombs Myanmar [2].

Εκτός από την οικονομική και/ή υλικοτεχνική υποστήριξη που χρειάζονται, ποιο είναι το μήνυμά σας προς όσους βρίσκονται στο εξωτερικό; Με ποιους τρόπους μπορούν οι άνθρωποι να δείξουν αλληλεγγύη στον αγώνα σας;

Ο φασισμός και ο αυταρχισμός δεν είναι μόνο πρόβλημα της Μιανμάρ, αλλά είναι πρόβλημα σε όλο τον κόσμο. Προκειμένου να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, πρέπει να εκπληρώσουμε τα καθήκοντά μας ως άνθρωποι και να αντισταθούμε παντού στον φασισμό και στον αυταρχισμό. Εάν αγνοήσουμε αυτό το μοχθηρό σύστημα, θα επιτρέψουμε ο κόσμος να ελέγχεται από το κακό. Χρειαζόμαστε ένα κίνημα παγκόσμιας αλληλεγγύης για να πολεμήσουμε το φασιστικό σύστημα.

Μερικοί/α σύνδεσμοι και άρθρα, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα την πολιτική κατάσταση στη Μιανμάρ:

Anti-Fascist Solidarity With The Revolution In Myanmar

Keep the Streets: Coup, Crisis, and Capital in Myanmar

Dead Generations

Rebel Riot: The punk soundtrack to Myanmar’s anti-coup protests

Rethinking Myanmar’s Left Intellectual History

[EN] ALL AGAINST THE JUNTA IN MYANMAR: An Interview with ‘Rebel Riot’ and a Call for Borderless Solidarity

ΠΗΓΗ: athens indymedia LINK

συνέχεια

Σινιάλο διεθνιστικής αλληλεγγύης στη Ροζάβα

Εν όψη της επίσκεψης του Τούρκου Υφυπουργός Εξωτερικών Γιαβούζ Σελίμ Κιράν, στη Κομοτηνή σήμερα Τετάρτη 05/05/2021 αποφασίσαμε να στείλουμε ένα μήνυμα στον εκπρόσωπο του τουρκικού φασιστικού κράτους αλλά και ένα σινιάλο διεθνιστικής αλληλεγγύης στους αντάρτες και τις αντάρτισσες της Ροζάβα (ΒΑ Συρία).
Έτσι, το απόγευμα της Τρίτης 04/04/2021 γράφτηκαν συνθήματα στο 1ο μειονοτικό δημοτικό σχολείο όπου είχε προγραμματισμένη επίσκεψη, ενώ το βράδυ κρεμάστηκαν πανό στην είσοδο και έξοδο της πόλης. Μετά το κρέμασμα τον πανό δύο σύντροφοι προσήχθησαν από ασφαλίτες και διας και αφού τους επιβλήθηκε πρόστιμο αφέθηκαν ελεύθεροι (αυτή η υπερβολική κινητοποίηση από την αστυνομία με τρεις μηχανές και ασφαλίτες για δύο πανό αποδεικνύει πως τα δύο κράτη “εχθροί” συνεργάζονται μια χαρά).
Τι στιγμή που κάνει αυτό το ταξίδι ο Τούρκος Υφυπουργός Εξωτερικών στη Θράκη και σε μια προσπάθεια δημιουργία εθνικιστικού κλίματος στη μουσουλμανική μειονότητα, οι μάχες του τουρκικού φασιστικού στρατού με τις επαναστατικές δυνάμεις της Ροζάβα συνεχίζονται με της επαναστατική αντεπίθεση να προξενεί το ένα πλήγμα μετά το άλλο στον τουρκικό στρατό και τους συμμάχους του, τις τζιχατιστικές συμμορίες.

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΒΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΜΠΤΟΥΛΑΧ ΟΤΣΑΛΑΝ

συνέχεια

Αλληλεγγύη Στα Έγκλειστα Συντρόφια Στη Χιλή

Πρόσφατα έληξε η απεργία πείνας (και για ένα διάστημα δίψας) του πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος με έναν εκδικητικό νόμο, φωτογραφικό προς τους μακροχρόνια πολιτικούς κρατούμενους/ες έχασε το δικαίωμα του να εκτίσει ποινή σε αγροτικές φυλακές. Η συνέχεια είναι γνωστή, με την κυβέρνηση να αρνείται να εφαρμόσει τον ίδιο της το νόμο και τον Δημήτρη Κουφοντίνα να ξεκινάει μια πολυήμερη απεργία πείνας διεκδικώντας την επιστροφή του στις φυλακές Κορυδαλλού όπως ορίζει ο νόμος.

Η παρόμοια αντιμετώπιση των πολιτικών κρατουμένων αυτή τη φορά από το Χιλιανό κράτος γίνεται η αιτία για την έναρξη κινητοποιήσεων στις φυλακές του Σαντιάγο. Έτσι από τη Δευτέρα 22 Μαρτίου στο Σαντιάγο της Χιλής, αναρχικοί και άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι, καθώς και κρατούμενοι για την απελευθέρωση των Mapuche, ξεκίνησαν μια κινητοποίηση με χαρακτηριστικά απεργίας πείνας (όπως αναφέρουν οι ίδιοι) επ ‘αόριστον.

Πρόκειται για τα συντρόφια Mónica Caballero Sepúlveda στη γυναικεία φυλακή του San Miguel, Marcelo Villarroel Sepúlveda, Joaquín Garcia Chanks, Juan Flores Riquelme, Juan Aliste Vega στο C.A.S, (όχι συμμετέχοντας στην απεργία, αλλά στηρίζοντας, δεδομένης της ιατρικής κατάστασης του στη φυλακή υψηλής ασφάλειας), Francisco Solar Dominguez, στο τμήμα μέγιστης ασφάλειας, Pablo Bahamondes Ortiz, Jose Ignacio Duran Sanhueza, Tomas González Quezada και Gonzalo Farias Barrientos, στις ενότητες 2 και 3 της φυλακής του santiago 1,


Τα αιτήματα της κινητοποίησης είναι η κατάργηση του άρθρου 9 και η αποκατάσταση του άρθρου 1 του διατάγματος Νόμου 321, η απελευθέρωση του αυτόνομου μαρξιστή και ένοπλου αντάρτη Marcelo Villarroel, η απελευθέρωση όλων των ανατρεπτικών κρατουμένων, των αναρχικών, των κρατουμένων αγωνιστών για την απελευθέρωση των Mapuche και των κρατουμένων της εξέγερσης.

Δηλαδή διεκδικούν να μην ισχύει αναδρομικά η τροποποίηση του νόμου που ρυθμίζει την “υπό όρους αποφυλάκιση κρατουμένου” ώστε αυτό να παραμείνει κεκτημένο δικαίωμα των φυλακισμένων και όχι προνόμιο όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο. Ο συγκεκριμένος νόμος μετασχηματίστηκε φωτογραφικά κατά των πολιτικών κρατουμένων αλλά και όσων αντιστέκονται ενάντια στα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτή η τροποποίηση του νόμου δυσχεραίνει σημαντικά την πιθανότητα πρόσβασης στην λεγόμενη «απελευθέρωση υπό όρους», καθυστερώντας την σε ορισμένες περιπτώσεις για δεκαετίες – επηρεάζοντας έτσι μεγάλο αριθμό κρατουμένων που βλέπουν την ποινή τους να γίνεται μόνιμη. Ένας νόμος που κρατάει ομήρους του κράτους όσους αγωνίζονται εναντίον του.

Από αυτήν την τροποποίηση επηρεάζεται άμεσα ο σύντροφος Marcelo Villarroel Sepulveda ο οποίος με 2 μεγάλες περιόδους εγκλεισμού βρίσκεται φυλακισμένος για πάνω από 25 χρόνια για ενέργειες ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο τις δεκαετίες 80’, 90’, και 2000. Με αυτήν την τροποποίηση λοιπόν ο σύντροφος Marcelo θα έχει δικαίωμα για υποβολή αίτησης για υπό όρους αποφυλάκιση το 2036, κάτι που σημαίνει πως το χιλιανό κράτος σκοπεύει να τον κρατήσει έγκλειστο για πάνω από 40 χρόνια.

Η καταστολή είναι το βιαιότερο εργαλείο του κρατικού μηχανισμού. Όποιο πολιτικό πρόσημο και να χρησιμοποιεί η εκάστοτε διαχείριση του κάθε κράτους, η καταστολή θα είναι πάντα το εργαλείο που θα συντηρείται ώστε να βρίσκεται σε ετοιμότητα για να χρησιμοποιηθεί από τις κυβερνήσεις.

Οι φυλακές είναι τα κολαστήρια όπου στοιβάζονται όσοι αντιστέκονται και αντεπιτίθενται στην κρατική βία, αλλά και όσοι παρεκκλίνουν της κανονικότητας, παράγωγα του ίδιου του συστήματος. Οι νόμοι είναι τα εργαλεία της ψευδαίσθησης του δικαίου προς την κοινωνία, αλλά και τα ευέλικτα εργαλεία εκδίκησης κατά των αγωνιστών και αγωνιστριών.

Η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα, μπορεί και πρέπει να είναι διεθνιστική.

“Το να είσαι νομοθέτης είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή τυραννίας” Φ. Νίτσε

Διεθνιστική αλληλεγγύη και συντροφικότητα για το γκρέμισμα κάθε φυλακής

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

utopia_ad@riseup.net

συνέχεια

Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους συντρόφους/ισσες στη Χιλή από τα μέλη του Ε.Α (μια πρωτοβουλία του Αναρχικού στεκιού Utopia A.D.)

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

19/4/2021

Εκφράζουμε την Αλληλεγγύη μας στους φυλακισμένους συντρόφους-συντρόφισσες στη Χιλή που από τις 22 Μαρτίου 2021 έχουν ξεκινήσει μια κινητοποίηση με τα χαρακτηριστικά της απεργίας πείνας επ’ αόριστον, με αιτήματα την απελευθέρωση των αναρχικών κρατουμένων, των κρατουμένων με ανατρεπτική δράση, των κρατουμένων της αιματηρής εξέγερσης του 2019 καθώς και των κρατουμένων για την απελευθέρωση των ιθαγενών Μαπούτσε (Mapuche). Επίσης άλλα αιτήματα αφορούν την τροποποίηση νόμου που ρυθμίζει την υπ’ όρους αποφυλάκιση κρατουμένων ώστε αυτό να παραμείνει κεκτημένο δικαίωμα των φυλακισμένων κι όχι ‘‘προνόμιο’’ όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο. Αυτός ο νόμος είναι φωτογραφικός που στοχεύει περισσότερο τους αγωνιστές κρατούμενους/ες, τους αναρχικούς κρατούμενους/ες, τους κρατούμενους/ες που βρίσκονται φυλακισμένοι/ες για τον αγώνα τους εναντίον του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι ένας νόμος που δυσχεραίνει την πιθανότητα αποφυλάκισής τους υπ’ όρους. Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι ο εχθρός είναι κοινός σε όλον τον κόσμο. Είναι το κράτος και το διεθνές κρατικο-καπιταλιστικό σύμπλεγμα εξουσίας. Η μεθόδευση των κρατών να κρατούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους όσο γίνεται περισσότερο στις φυλακές είναι εμφανής σε όλο τον κόσμο. Απόδειξη η προτεραιότητα της τωρινής ελληνικής κυβέρνησης που με το που ανέλαβε την εξουσία ψήφισε νόμους αναθεώρησης του ποινικού κώδικα αλλά και του σωφρονιστικού κώδικα πρόσφατα με στόχο να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο στη φυλακή, ακόμα και μετά τη συμπλήρωση του ορίου αποφυλάκισης υπ’ όρους, τους εναπομείναντες πολιτικούς κρατούμενους, κυρίως τους αμετανόητους, αυτούς που έχουν καταδικαστεί με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο για ένοπλο αγώνα, για αντάρτικο πόλης. Και σε αυτούς συμπεριλαμβανόμαστε και εμείς, τα φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Όπως και ο εχθρός, έτσι και ο αγώνας μας είναι κοινός παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών και των οποιονδήποτε διαφοροποιήσεων, από τη Χιλή και τη Τσιάπας μέχρι τη Τουρκία, το Κουρδιστάν, τη Ροζάβα, την Ελλάδα, παντού.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους φυλακισμένους Συντρόφους και Συντρόφισσες στη Χιλή που βρίσκονται σε αγωνιστική κινητοποίηση και απεργία πείνας από τις 22 Μάρτη

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον Αγώνα των Μαπούτσε

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ.

Τα φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης

συνέχεια

Ενημέρωση για την απόφαση του εφετείου της 3ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα

Σήμερα μετά την αγόρευση της συνηγόρου και την τοποθέτηση της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα για την πρόταση της εισαγγελέως, η έδρα ζήτησε διακοπή 2 ωρών για να εκδόσει την απόφαση του δικαστηρίου. Έτσι παρά το γεγονός ότι δεν ήταν αυτό προγραμματισμένο, εξεδόθη απόφαση για την κατ’ έφεση δίκη της Π. Ρούπα μέλους του Επαναστατικού Αγώνα για την βομβιστική επίθεση της οργάνωσης στη Τράπεζα της Ελλάδος-ΕΚΤ και το γραφείο του ΔΝΤ στην Αθήνα στις 10/04/2014. Μετά από μακροχρόνια (και πολύμηνη στο συγκεκριμένο εφετείο) ιδεολογικοπολιτική διαπάλη μέσα στο δικαστήριο και υπερασπιζόμενη σθεναρά τις πολιτικές της απόψεις και τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, το δικαστήριο ευθυγραμμίστηκε με την απόφαση που είχε ήδη εκδοθεί από το 5μελές εφετείο Αθηνών, εναντίον της συντρόφισσας για τις πλημμελη-ματικές πράξεις το διάστημα που η ίδια βρισκόταν στην ”παρανομία” και ο Νίκος Μαζιώτης δικαζόταν μόνος του στη 2η δίκη του Επαναστατικού Αγώνα. Τότε, η Πόλα Ρούπα είχε καταδικαστεί σε 11 χρόνια φυλάκισης. Η αναντίστοιχη και εξοντωτική ποινή της ισόβιας κάθειρξης και των 26 χρόνων που της είχε επιβληθεί στο πρωτόδικο εναντίον της δικαστήριο, σήμερα κατέπεσε. Κρίθηκε αθώα για την πράξη της διεύθυνσης ”τρομο-κρατικής” οργάνωσης. Για δε, την πράξη της προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών υλών, επίσης αθώα. Κρίθηκε ένοχη και της επιβλήθηκε ποινή έξι ετών κάθειρξη, για απλή συνέργεια στην πρόκληση έκρηξης με την επιβαρυντική περίσταση της ”τρομοκρατικής” πράξης σύμφωνα με τον 187Α (από την οποία σύμφωνα με την κατηγορία, μπορούσε να προκύψει κίνδυνος σε ανθρώπους). Όσον αφορά τέλος, την κατηγορία της κλοπής του αυτοκινήτου το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τα εκρηκτικά στη συγκεκριμένη ενέργεια, κρίθηκε ένοχη για απλή συνέργεια σε κλοπή αυτοκινήτου με την πρόταση της εισαγγελέως να είναι οι 10 μήνες. Το δικαστήριο επέβαλε συνολική ποινή 6 ετών και 3 μηνών.

Το ηχητικό από τη σημερινή συνεδρίαση θα ανέβει σύντομα όπως επίσης, λόγω συνθηκών και άμεσης μεταγωγής της μετά τη δίκη στη Θήβα σε καθεστώς καραντίνας εκ νέου, όταν αυτό καταστεί δυνατό, θα ακολουθήσει σχετικό κείμενο πολιτικού απολογισμού της δίκης αυτής.

Αλληλέγγυες/οι στον Επαναστατικό Αγώνα

συνέχεια