Κατηγορία: Καταστολή

ΚΟΜΟΤΗΝΗ: Ενημέρωση απο 17 Νοέμβρη 2020

Μετά το διάγγελμα της κυβέρνησης για αποκλεισμό των πανεπιστημίων αποφασίσαμε να καλέσουμε σε συγκέντρωση στο προαύλιο των σχολών της παλιάς νομικής . Αν και περικυκλωμένη από κάθε λογής αστυνομικούς και συνεχείς ελέγχους σε όποιων περνούσε από τον πεζόδρομο και γενικότερα πέριξ της παλιάς νομικής, πολύς κόσμος με βάσει τα δεδομένα της Κομοτηνής αλλά και της ημέρας, πλαισίωσε το κάλεσμα.
Για πάνω από 3 ώρες ακουγόταν από τη μικροφωνική του στεκιού μουσική αλλά και το ηχογραφημένο κείμενο. Η συγκέντρωση έληξε με συνθήματα και ανοιχτή συνέλευση πάνω στο θέμα της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας.
Καθ όλη τη διάρκεια της συγκέντρωσης υπήρχε περιφρούρηση του χώρου ενώ μετά την λήξη, σύντροφοι παρέμειναν στο Αναρχικό Στέκι Utopia A.D. διώχνοντας όποιων ασφαλίτη η ένστολο πλησίαζε τα κάγκελα της παλιάς νομικής από τον πεζόδρομο.
Με βάση τα δεδομένα της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πόλης όσο αναφορά την πληθυσμιακή σύνθεση, θεωρούμε πως η συγκέντρωση πήγε καλά. Σε καμιά περίπτωση κανείς από τους συγκεντρωμένους ανθρώπους δεν ένιωσε απειλή, γίνανε κουβέντες, ανταλλάξαμε απόψεις, μοιράστηκαν κείμενα, πετάχτηκαν τρικάκια και η συνέλευση είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρων. Τέλος δεν έγινε καμία προσαγωγή ούτε επιβλήθηκε κανένα πρόστιμο.

Η ΧΟΥΝΤΙΚΗ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

(περισσότερα…)
συνέχεια

Η πανδημία της χούντας σε έξαρση – Κάλεσμα σε συγκέντρωση

Από την αρχή της πανδημίας βρεθήκαμε όλοι/όλες σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση, με την κυβέρνηση να παίρνει σαν πρώτο μέτρο τον εγκλεισμό ενώ μέσω της καταστολής και της προπαγάνδας των ΜΜΕ επιτεύχθηκε ο συμβιβασμός της κοινωνίας στις νέες συνθήκες.  Την ώρα που η κοινωνία βρισκόταν κλεισμένη και τρομοκρατημένη στα σπίτια της, τα οικονομικά νταλαβέρια της κυβέρνησης με κάθε λογής καιροσκόπο βρισκόταν σε εξέλιξη, βάζοντας την υγεία σε δεύτερη μοίρα.

Σε μία περίοδο υγειονομικής κρίσης το αυτονόητο θα ήταν να ενισχυθεί το δημόσιο σύστημα υγείας. Αντί αυτού η κυβέρνηση επιλέγει να ενισχύσει την καταστολή και τον φόβο με απώτερο σκοπό την νομιμοποίηση της νέας συνθήκης εγκλεισμού, επιτυγχάνοντας την πολιτικής της βαρβαρότητα ανενόχλητη. Έτσι αναλαμβάνουν δράση τα ΜΜΕ αναπαράγοντας την κυβερνητική προπαγάνδα, ξεκινώντας έναν ψυχολογικό πόλεμο προς το λαό. Συμβάλλοντας έτσι στην ψυχολογική κατάρρευση του κοινωνικού συνόλου. Η πολιτική στοχοθεσία της κυβέρνησης είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας μπάτσων και ιδιωτικοποιήσεων. Από την αρχή της πανδημίας υπάρχει μόνιμη πρόσληψη σε σώματα ασφαλείας με απώτερο σκοπό την επιβολή της αστυνομοκρατίας για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε ριζοσπαστικής φωνής. Σε συνδυασμό με την καταστολή και την προπαγάνδα η κυβέρνηση αποποιείται τις ευθύνες της, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο την ατομική ευθύνη και αφού δημιουργεί ένα κλίμα πανικού και τρομοκρατίας, ενισχύει τον κοινωνικό κανιβαλισμό στο όνομα της. Αποτέλεσμα αυτού?  Η καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, όπως την απαγόρευση κυκλοφορίας ειδικά κατά τις βραδινές  ώρες,  που θυμίζει ένα καθεστώς φασισμού. Παράλληλα περιθωριοποιημένοι και β’ διαλογής άνθρωποι αποτελούν τους αόρατους αυτής της κοινωνίας για τον κρατικό μηχανισμό, χωρίς να τηρούνται τα στοιχειώδη μέτρα πρόληψης, στοιβάζοντας τους σε κλειστές δομές, με ότι αυτό συνεπάγεται. Η μόνη ατομική ευθύνη είναι αυτή που βαραίνει την ίδια την κυβέρνηση.

Από την εποχή της δικτατορίας ζούμε την σήμερον ημέρα την πιο κοντινή εκδοχή της αν όχι την ίδια. Η αφορμή της πανδημίας στάθηκε “σωτήρια” για την κυβέρνηση προκειμένου να εξαφανίσει αναίμακτα τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Με βάση τα όσα συμβαίνουν και την επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου θεωρούμε πως είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέψανε μη επιτρέποντας να ευτελίσει κάθε έννοια της ελευθερίας, θυμίζοντας μας εποχές σκοταδισμού και μίσους. 

Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να σπάσουμε τις απαγορεύσεις χουντικού τύπου. Είναι καθήκον και ατομική μας ευθύνη.

Καλούμε όλους και όλες σε συγκέντρωση ενάντια στην κρατική διαχείριση της πανδημίας την Τρίτη 17 Νοέμβρη στην Παλιά Νομική 4:00 μ.μ.

Αναρχικό Στέκι  Utopia a.d.

Αντιεξουσιαστική  Κίνηση Κομοτηνής

Σύντροφοι- Συντρόφισσες

συνέχεια

Πόλα Ρούπα: Τα δικαστήριά μου ως εργαλεία πολιτικής πίεσης και παράτασης της φυλάκισής μου

Πόλα Ρούπα: Τα δικαστήριά μου ως εργαλεία πολιτικής πίεσης και παράτασης της φυλάκισής μου

3/11/’20

Έχω ήδη καταγγείλει την εξαιρετική αυθαίρετη και εκδικητική αντιμετώπιση που έχω από το υπουργείο δημόσιας τάξης κατ’ ευφημισμό προστασίας του πολίτη εν όψει των δύο δικαστηρίων μου που διεξάγονται στα δικαστήρια των φυλακών Κορυδαλλού. Όλοι οι κρατούμενοι που δικάζονται, μετάγονται στους τόπους εκδίκασης των υποθέσεών τους. Όσοι κρατούνται σε εγκαταστάσεις του Μεταγωγών, η κάθε ημέρα που παραμένουν εκεί, υπολογίζεται ως δύο ημέρες φυλάκισης. Όσοι κρατούνται σε άλλη φυλακή από αυτή στην οποία είναι καταχωρημένοι, δεν έχουν αυτή την ‘‘πολυτέλεια’’. Όμως, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων οι δίκες δεν διαρκούν πέραν των 3-4 δικασίμων με αποτέλεσμα όσοι πραγματοποιούν κάποια εργασία στην φυλακή που ανήκουν (όλοι υπάγονται στο καθεστώς των ημερομισθίων εκτός αν τους έχει επιβληθεί κάποια πειθαρχική ποινή) με την οποία μειώνεται ο χρόνος έκτισης της ποινής τους αφού τους προστίθεται επιπλέον χρόνος από την εργασία που ασκούν, χάνουν πολύ λίγα από αυτά τα ημερομίσθια. Πρόκειται για το γνωστό μικτό σύστημα έκτισης της ποινής, το οποίο προβλέπεται σήμερα στα 3/5 της συνολικής ποινής που έχει επιβληθεί. Στις φυλακές Ελαιώνα βρίσκομαι και εγώ σε τέτοιο καθεστώς, όπως ίσχυε και κατά την παραμονή μου στις φυλακές Κορυδαλλού. Με την έναρξη των δικαστηρίων μου στις 30/9/’20 και 2/11 το υπουργείο μου έχει επιβάλλει ένα ιδιαίτερο καθεστώς αναρίθμητων μεταγωγών από τη μια φυλακή στην άλλη για να παρίσταμαι στις δίκες αρνούμενο –χωρίς να το έχει απορρίψει ποτέ ρητά– τη μεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού έως το πέρας των εφετείων μου καθώς όπως έχω ήδη πει σε προηγούμενο κείμενό μου που έχει δημοσιοποιηθεί, οι δίκες μου διαρκούν μεγάλα χρονικά διαστήματα με πολλές δεκάδες συνεδριάσεις (όλα έχουν διαρκέσει πάνω από 1 έτος πλην ενός που έχει διαρκέσει 9 μήνες) και ενώ θα πρέπει να διεξάγονται παράλληλα δυο τέτοιες μεγάλες διάρκειας δίκες, υποχρεώνομαι να μετάγομαι συνεχώς στον Κορυδαλλό άλλοτε για μια ημέρα, άλλοτε για περισσότερο και να επιστρέφω πάλι πίσω, χάνοντας έτσι μεγάλο αριθμό ημερομισθίων γεγονός που αντικειμενικά οδηγεί στην παράταση της κράτησής μου στη φυλακή για πολλούς επιπλέον μήνες. Το αν θα παραμείνω ή όχι στη φυλακή του Κορυδαλλού στο μεσοδιάστημα μεταξύ δύο δικών, εξαρτάται από το πόσο απέχει η μια δικάσιμος από την άλλη.

Στις 30 Σεπτέμβρη ξεκίνησε το εφετείο της 5η δίκης του Επαναστατικού Αγώνα που αφορά στην απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο από τις φυλακές Κορυδαλλού του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων στις 21/2/2016: Η μεταγωγή έγινε στις 6:00 π. μ. και η επιστροφή μου την ίδια ημέρα με τη λήξη της συνεδρίασης. Η επόμενη δικάσιμος είχε οριστεί για τις 12/10. Η μεταγωγή έγινε την Κυριακή (!) παραμονή της δίκης και η επιστροφή με το πέρας της διαδικασίας. Επόμενη μεταγωγή έγινε ανήμερα της επόμενης δικασίμου στις 21/10. Παρέμεινα στον Κορυδαλλό μέχρι την επόμενη συνεδρίαση στις 23/10 και επέστρεψα στη Θήβα με το πέρας της διαδικασίας. Στις 2/11 ξεκίνησε το εφετείο για την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στις 10/4/2014 στην Τράπεζα της Ελλάδας-παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και το γραφείο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Αθήνα και η επόμενη δικάσιμος προσδιορίστηκε για τις 6/11 ενώ η επόμενη δικάσιμος για το εφετείο της απόπειρας απόδρασης με ελικόπτερο (5ης δίκης του Ε.Α) έχει προσδιοριστεί για τις 11/11. Ήδη για 4 δικασίμους έχουν γίνει 7 μεταγωγές ενώ με τις ήδη προσδιορισμένες δικασίμους φθάνουν τις 10 και ενώ δεν έχουμε μπει ακόμα στην ουσία των δικών. Με αυτόν τον τρόπο θα ‘‘κυλήσει’’ όλος ο χρόνος των δύο δικών μου, με τις αναρίθμητες μεταγωγές, με τον απροσδιόριστο αριθμό ημερών που θα παραμείνω στον Κορυδαλλό χωρίς δικαίωμα επιμέτρησης των ημερομισθίων που θα χάνω, με απροσδιόριστο αριθμό επιπλέον μηνών παραμονής μου στη φυλακή λόγω αυτής της εξαιρετικής αντιμετώπισης που δεν έχει επιβληθεί ποτέ άλλοτε. Είναι αδύνατο να υπολογιστεί ο αριθμός των δικασίμων για τα δικαστήρια αυτά, καθώς θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Από τις προηγούμενες δίκες (συνολικά 5 πρωτόδικες και 5 εφετεία) κάποιες ξεπέρασαν τις 50 δικασίμους. Αν υπολογιστεί ο χρόνος που εγώ θα χάνω τα ημερομίσθια λόγω δικών, η επιπλέον ποινή που θα μου έχει επιβληθεί λόγω του ειδικού καθεστώτος διεξαγωγής των δικών μου, μπορεί να φτάσει (ή να ξεπεράσει) τους έξι (6) μήνες επιπλέον φυλακή. Ούτε καν η έκθεση σε κίνδυνο λόγω covid 19 και η μεταφορά του εντός των φυλακών δεν τους απασχολεί, δεδομένου ότι θα πρέπει να γίνουν πολλές δεκάδες μεταγωγές. Γιατί όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενό μου, όταν η καταστολή και η δημόσια υγεία μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά, αυτή γέρνει υπέρ της πρώτης. Είναι σίγουρα μοναδική –για μια ακόμα φορά– η αντιμετώπισή μου από το κράτος. Είναι άκρως εκδικητική και αυθαίρετη. Στην ουσία με υποβάλλει στο εκβιαστικό δίλημμα: Ή θα εγκαταλείψω τα δικαστήρια του Επαναστατικού Αγώνα, δεν θα παρίσταμαι προκειμένου να μπορώ να διεκδικήσω την αποφυλάκισή μου στον προβλεπόμενο χρόνο, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την ποινική και κυρίως για την πολιτική αντιμετώπισή μου ή θα παραβρίσκομαι υπό αυτές τις εξοντωτικές συνθήκες στο δικαστήριο, εκτίοντας όμως πολλούς μήνες επιπλέον φυλακή. Πρόκειται για μια μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα, έμμεση επιβολή επιπλέον ποινής στην ποινή, με εργαλείο τα δικαστήρια στα οποία είμαι η μοναδική στο ένα και η βασική στο άλλο κατηγορούμενη. Στην περίπτωσή μου μιλάμε για σύνθλιψη όχι μόνο δικαιωμάτων μου ως κρατούμενη αλλά και ως δικαζόμενη, αφού όχι μόνο είναι αδύνατο να μπορώ υπό αυτές τις συνθήκες να κάνω κανονικά τις δίκες μου, αλλά επιπλέον:

– Εκβιάζομαι άμεσα μέσω της παράτασης της φυλάκισής μου να μην κάνω πολιτική δίκη και να απέχω από αυτή.

– Εκβιάζομαι μέσω της παράτασης της φυλάκισής μου να μην μπορώ να υπερασπιστώ ποινικά τον εαυτό μου και να μου επιβληθούν αναντίστοιχα πιο μεγάλες ποινές.

– Εκβιάζομαι ώστε να απεμπολήσω την ιδιότητά μου ως πολιτική κρατούμενη και να εγκαταλείψω την ιστορία μου, την ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα έρμαιο στα χέρια της κρατικής εξουσίας και της προπαγάνδας της. Σαμποτάροντας τις δίκες μου και εκβιάζοντάς με με παράταση της φυλάκισής μου η πολιτική εξουσία με εκδικείται τόσο για το γεγονός ότι είμαι αμετακίνητη στις πολιτικές μου θέσεις ενώ προσεγγίζω συνολικά τα έξι (6) χρόνια φυλακή όσο και για την αγωνιστική μου στάση σε ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα των κρατουμένων. Όλη αυτή η εξαιρετική-εκδικητική αντιμετώπισή μου εξ’ άλλου, έχει την αφετηρία της στην κινητοποίηση στις φυλακές Κορυδαλλού τον περασμένο Μάρτιο και τη βίαιη μεταγωγή μου την ίδια νύχτα με ισχυρή αστυνομική δύναμη στις φυλακές Ελαιώνα, στην εξέγερση στις φυλακές Ελαιώνα στις 9/4 και την στάση που κράτησα κατά τη διάρκειά της και μετά από αυτήν. Και τα δυο γεγονότα είχαν ως αιχμή το αίτημα για την αποσυμφόρηση των φυλακών λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Ένα αίτημα στο οποίο ενώ αρχικά είχε ανταποκριθεί το υπουργείο και είχε ανακοινώσει ότι θα κάνει, δεν το έπραξε ποτέ. Να υπενθυμίσω ότι στα αιτήματα που θέταμε για την αποσυμφόρηση, δεν συμπεριέλαβα ποτέ τον εαυτό μου. Υποβάλλομαι σε αυτό το καθεστώς εκδίκησης, γιατί αγωνίστηκα για άλλους/ες κρατούμενους/ες, όχι για εμένα. Και ενώ η πανδημία καλπάζει και ενώ το υπουργείο κρατά ως επτασφράγιστο μυστικό τον αριθμό των κρουσμάτων στις φυλακές με τη συνδρομή των ΜΜΕ, το ερώτημα τι θα γίνει με τους/τις κρατούμενους/ες παραμένει αναπάντητο. Η μόνη απάντηση του υπουργείου είναι να υποβάλλει εμένα επειδή έθεσα το ζήτημα σε ένα ειδικό καθεστώς ομηρίας, εκβιασμού και πολέμου με όπλο τις δίκες μου και την παράτασή της φυλάκισής μου.
Είμαι δηλωμένη πολιτική αντίπαλος του συστήματος εξουσίας και ομολογούν πως με αντιμετωπίζουν ως τέτοια μέσω μιας ειδικής πολεμικής μεταχείρισης. Σίγουρα αυτή η αντιμετώπιση ‘‘δένει αρμονικά‘‘ με το ευρύτερο κατασταλτικό πλαίσιο που η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να επιβάλλει στους πολιτικούς της αντιπάλους μέσα από τις αλλαγές στον τρόπο έκτισης των ποινών τους, αλλά και το ευρύτερο κατασταλτικό πλαίσιο που επιβάλλει σε όλη την κοινωνία. Χαρακτηριστικές είναι οι μέθοδοι αντιμετώπισης τόσο των μαθητικών καταλήψεων όσο και των κινητοποιήσεων των γιατρών και νοσηλευτών του ΕΣΥ: Αυταρχισμός, αδιαφορία για τα δίκαια αιτήματα που εκφράζονται, καταστολή, ωμή βία. Ό, τι εισέπραξαν δηλαδή, οι κρατούμενοι, εισπράττει όλη η κοινωνία.

Ως πολιτική κρατούμενη, ως πολιτικά αμετακίνητη στις επαναστατικές μου πεποιθήσεις πιστεύω πως ο ολοκληρωτισμός που επιβάλλεται πάνω μου είναι ένα δείγμα της στρατηγικής του κράτους για την συνολική πάταξη της πολιτικής αντιπαράθεσης με το υπάρχον σύστημα εξουσίας. Λόγω των πολιτικών μου επιλογών αγώνα βρίσκομαι στην αιχμή αυτής της στρατηγικής η οποία αποκτά τον χαρακτήρα της ολοκληρωτικής καταστολής. Όμως τις δικές μου θέσεις για τον αγώνα και την αναγκαιότητα της κοινωνικής Επανάστασης δεν τις εγκαταλείπω. Η μακροχρόνια παραμονή μου στις ελληνικές φυλακές είναι ένας αδιάλειπτος πολιτικός αγώνας και τέτοιος θα παραμείνει. Και τα δικαστήριά μου θα παραμείνουν ένα βήμα προώθησης της κοινωνικής Επανάστασης.

Πόλα Ρούπα –Πολιτική κρατούμενη μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

συνέχεια

Κείμενο- Κάλεσμα: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ Κύκλος αγώνα φυλακισμένων ενάντια στην κατάργηση των αδειών

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ

Όλοι εμείς, κρατούμενοι και κρατούμενες στις ελληνικές φυλακές που εκτίουμε ποινές κάθειρξης, υψώνουμε τις φωνές μας για να ακουστούν έξω από τα τείχη ενάντια στο καινούριο νομοσχέδιο του υπουργείου προστασίας του πολίτη που βρίσκετε σε διαβούλευση μέχρι τις 13 Οκτωβρίου και ύστερα θα πάει προς ψήφιση στην βουλή. Συγκεκριμένα αυτό το νομοσχέδιο έρχεται να καταργήσει ουσιαστικά το θεσμό των αδειών για όσους εκτίουν ποινές κάθειρξης άνω των 10 ετών ή ισοβίων καθείρξεων, αφού η ισχύουσα προϋπόθεση συμπλήρωσης του 1/5 μετατρέπετε σε 2/5 της ποινής και τα 8 χρόνια σε 12 έτη για ποινές ισοβίων. Αυτό σημαίνει ότι η πλειοψηφία των κρατουμένων θα εκτίουν τις ποινές τους μέρα- μέρα χωρίς να πάρουν άδεια αλλά και δεν θα έχουν την δυνατότητα να μεταχθούν σε αγροτικές φυλακές όπως ίσχυε μέχρι σήμερα.

Στο λεγόμενο κράτος δικαίου η ένοια του σωφρονισμού βασίζετε στη θεμελιώδη αρχή ότι ο άνθρωπος στερείτε μόνο την φυσική του ελευθερία. Εμείς δεν στερούμαστε μόνο την ελευθερία μας, στερούμαστε και την αξιοπρέπεια μας. Είναι γνωστές οι εικόνες ανθρώπων που κοιμούνται στο πάτωμα και στοιβάζονται σε κελιά 5 και 6 άτομα μέσα σε 6 τ.μ., η χρίση βίας από τους δεσμοφύλακες και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης στα πειθαρχεία, οι αναίτιες και εκδικητικές μεταγωγές.

Δεν ξεχνάμε ότι από τον περασμένο Μάρτιο με το πρόσχημα της πανδημίας έχουμε στερηθεί τα ελεύθερα επισκεπτήρια, τις τακτικές και εκπαιδευτικές άδειες, ενώ παράλληλα ανεχτήκαμε τον εμπαιγμό του υπουργείου για δήθεν αποσυμφόρηση των φυλακών και υποτιθέμενα μέτρα πρόληψης και υγιεινής. Τώρα βγάζουν ένα νομοσχέδιο που οδηγεί στην εξόντωση μας.

Το μήνυμα που έχει περάσει στην κοινωνία από τα ΜΜΕ είναι ότι πρόκειται για ένα νομοσχέδιο με φωτογραφικές διατάξεις που αφορούν πολιτικούς κρατούμενους και ότι δίνονται περισσότερα κίνητρα σε κρατούμενους με μικρές ποινές. Δεν αναφέρουν βέβαια πόσο απλόχερα μοιράζονται οι μεγάλες ποινές από ένα ανεξέλεγκτο και σάπιο δικαστικό σύστημα. Στην πραγματικότητα, όμως, η πλειονότητα από εμάς έχει εξοντωτικές ποινές άνω των 10 ετών κάθειρξης, χρόνιες καθυστερήσεις εκκρεμών δικαστικών υποθέσεων και ξεχασμένων ενταλμάτων που παρατείνουν την κράτηση μας. Επίσης η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση που προετοίμασε το έδαφος για αυτό το νομοσχέδιο έκανε λόγο για κατάχρηση του θεσμού των αδειών απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Για αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι το ποσοστό που παραβιάζει τις άδειες είναι πολύ μικρό σε σύγκριση με το σύνολο των φυλακισμένων.  Γιατί μεμονωμένα περιστατικά παραβίασης ενός κανόνα θα πρέπει να οδηγούν στην κατάργηση του σχετικού δικαιώματος για όλους; Δεν είδαμε να ενδιαφέρονται το ίδιο για τα μεμονωμένα περιστατικά θανάτων και ξυλοδαρμών για τους οποίους ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το κράτος, ούτε να σχεδιάζουν νόμους για την βελτίωση των συνθηκών κράτησης και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια του υπουργείου να μετατρέψει τις φυλακές της χώρας σε φυλακές τύπου Γ , καταργώντας ευεργετικές διατάξεις που αποκτήθηκαν με αγώνες, στάσεις και εξεγέρσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Παραμένουμε άνθρωποι γιατί είμαστε άνθρωποι και κάθε νόμος που θεσπίζετε οφείλει να έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και όχι την εκδικητικότητα και την περιστολή δικαιωμάτων.

Δεν είναι μόνο τα δικαιώματα μας που δέχονται επίθεση, δέχεται επίθεση η ίδια μας η δυνατότητα να κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Γι’ αυτό πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και αυτόν τον αγώνα να τον δώσουμε όλοι μαζί όπως έκαναν πάντα οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες στις ελληνικές φυλακές. Για όλους αυτούς τους λόγους οργανωνόμαστε και περνάμε στην αντεπίθεση.

Καλούμε τους συγκρατούμενους και τις συγκρατούμενες μας σε όλες τις κλειστές φυλακές να πάρουν ατομικές και ομαδικές πρωτοβουλίες, να αντισταθούμε ατομικά και συλλογικά με κάθε τρόπο ενάντια στο νέο νομοσχέδιο-έκτρωμα που ουσιαστικά καταργεί το δικαίωμα των αδειών.

Καλούμε όλους και όλες να αναπτύξουν μια πολύμορφη αγωνιστική δραστηριότητα εντός των τειχών, κάνοντας αποχή από το συσσίτιο και από τις εργασίες της φυλακής διαδηλώσεις θορύβου χτυπώντας τα κάγκελα και τις πόρτες των κελιών, τοιχογραφίες στους κοινόχρηστους χώρους(και όποια άλλη δράση φανταστεί ο καθένας και η καθεμία) για να γνωρίζουν όλοι οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες γιατί αγωνιζόμαστε. Να ενημερώσουμε τους συγκρατούμενους μας στις άλλες πτέρυγες κάθε φυλακής αλλά και τους φίλους μας που περιμένουν να μας δουν έξω από αυτήν. Επίσης καλούμε τους συγκρατούμενους μας στις αγροτικές φυλακές να συμπαρασταθούν στον αγώνα μας και να γνωρίζουν πως αν περάσει αυτό το νομοσχέδιο ανά πάσα στιγμή μπορούν να μεταχθούν πίσω στις κλειστές φυλακές.

Τέλος καλούμε όλους τους φίλους και συγγενείς μας, πρώην κρατούμενους και κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο να μην επιτρέψει την κατάργηση των δικαιωμάτων μας και την κλοπή των ονείρων μας.

ΑΠΑΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ-ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ

Αλίμονο σε αυτούς που θα αποδεχτούν σαν όρο ζωής την φυλακή και από το πιο λαμπερό φως του ηλιου την πιο μικρή ακτίνα (εξέγερση Αλικαρνασσού 1990)

Κύκλος αγώνα φυλακισμένων ενάντια στην κατάργηση των αδειών

Εμείς οι κρατούμενοι της Α’ θέσης υπογείου Κορυδαλλού (εκτός από τους αδελφούς Ξυρούς) μαζί με τους συγκρατούμενους μας από τα Χανιά (σύνολο 5 ακτίνες), από εχτές 15/10/2020 ξεκινήσαμε αποχή από το συσσίτιο καθώς επίσης και αποχή από τα ημερομίσθια, ενάντια στην κατάργηση των αδειών.

συνέχεια

“Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί”: Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ για τη δίκη του Γιάννη Καυκά

11 Μαΐου 2011, 14:00.. Μια μεγαλειώδης σε μέγεθος και παλμό πορεία ολοκληρώνεται. Ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών, κατηφορίζουν την οδό Πανεπιστημίου με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Χωρίς την παραμικρή αφορμή μια ορδή των ΜΑΤ τους περικυκλώνει και αρχίζει να τους χτυπούν. Παράλληλα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης ρίχνονται επίσης εναντίον των διαδηλωτών, οι λαβές των κλοπμ προσγειώνονται σε δεκάδες κεφάλια ενώ χρησιμοποιούνται ακόμα και οι ατομικοί πυροσβεστήρες ως όπλα. Δεκάδες άνθρωποι θα οδηγηθούν εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο. Ένας εξ αυτών ο Γιάννης Καυκάς θα δεχτεί δολοφονικό χτύπημα με πυροσβεστήρα. Θα καταφέρει να φτάσει στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση:

«Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.

Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».

Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».

Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.

Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».

Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα.

Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.

Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.

Μου πήρε χρόνια να ξεπεράσω την αίσθηση πως κάποιος πήγε να μου επιβληθεί έτσι. Ευτυχώς είχα ένα νοητικό σχήμα όπου μπορούσα να εντάξω όλο αυτό που μου συνέβη. Ήξερα γιατί βγήκα στον δρόμο, ποιους είχα δίπλα μου και ποιους απέναντι. Παρ’ όλα αυτά το «γιατί;» -όχι το λογικό, αλλά το υπαρξιακό «γιατί κάποιος προσπαθεί να με σκοτώσει έτσι»- παραμένει.

Γιατί κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο πλήρως ακίνδυνο κι επιλέγει να τον τσακίσει; Και πώς αυτός ο άνθρωπος πήγε μετά σπίτι του, έφαγε το φαγητό του, πήδηξε τη γυναίκα του και την επομένη, σαν να μην έγινε τίποτα, επέστρεψε στη δουλειά του; Αυτό δεν καταπίνεται, χρειάζεσαι έναν πολιτικό τρόπο σκέψης να το εντάξεις: αυτός κι εγώ αντιπροσωπεύουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση.

Η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία. Μπορώ να πω ότι επανήλθα πλήρως μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν διαδήλωσα ξανά κρατώντας πανό στην εργατική πορεία με τα Σωματεία Βάσης. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνω στις συγκεντρώσεις και κάθε φορά προσπαθώ να κάνω δύο βήματα παραπάνω. Τώρα που μου βγήκε ολόκληρο, ένιωσα ότι έκανα τον γύρο του θριάμβου. Όλο αυτό είναι κομμάτι τού να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να μου έχουν πάρει κάτι. Αν πριν είχα έναν λόγο να κατεβαίνω, τώρα έχω 100.

Το αίμα χύθηκε και δεν μαζεύεται. Δεν ζω με φόβο, ούτε με μίσος. Το μίσος μου είναι ταξικό, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ζω με τη φράση που είπε εκείνη η κοπέλα: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί». Είναι λυτρωτικό, δεν περιλαμβάνει καμιά υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά τη δέσμευση πως ό,τι κι αν γίνει θα πάμε μαζί. Αυτοί που με χτύπησαν ήταν άνθρωποι, αλλά μέσα στην κόλαση και τη σφαγή, ένας άλλος άνθρωπος με αυταπάρνηση στάθηκε με ρίσκο δίπλα μου».

9 χρόνια μετά η υπόθεση έκλεισε. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε καμία ευθύνη δεν αποδόθηκε. Η ασύδοτη αστυνομική βαρβαρότητα συνεχίζεται ξεσπώντας σε σώματα και ψυχές, σπάζοντας καταλήψεις, ποδοπατώντας καθετί που δεν ταιριάζει στην κανονικότητα τους, με την πλήρη κάλυψη του κράτους. Στις 15 Οκτώβρη εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η αγωγή του συναδέλφου Γιάννη Καυκά εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό την αναγνώριση της ευθύνης του κράτους στην απόπειρα δολοφονίας του.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΛΟΥΪΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ 85, ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ)

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΠΜ

Ο Γιάννης είναι ένας από εμάς. Γιατί είναι μαζί μας σε συζητήσεις, διεκδικήσεις και πορείες, γιατί η ανάρρωση είναι μια διαρκής διεργασία, γιατί για την ψυχική υγεία χρειάζονται αλληλεγγύη και αγάπη, γιατί πολύ απλά θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση του

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

συνέχεια

Κείμενο/ Κάλεσμα του Σπύρου Χριστοδούλου ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Κλεισμένος στα υπόγεια κελιά της δημοκρατίας τους παρακολουθώ από τα πληρωμένα φερέφωνα τους τις άναρθρες κραυγές τους για “το τέλος της ασυδοσίας των αδειών, δεσμεύσεις για αναβάθμιση και νοικοκύρεμα των φυλακών και φυλακές στολίδια”.

Το κράτος με εκτελεστικό όργανο την ακροδεξιά κυβέρνηση ετοιμάζετε να σφραγίσει τους τάφους των ζωντανών νεκρών. Το 1993 και ενώ βρισκόμουν στις φυλακές της Λάρισας στην ακτίνα Β’ καταργήθηκε η θανατική ποινή και θεσπίστηκε το 1/5 τώρα το 1/5 μετά τα 10 έτη πάει στα 2/5 που σημαίνει ότι όσοι εκτίουν ποινή 20 έτη δεν θα πάρουν ποτέ άδεια γιατί θα την έχουνε βγάλει μέρα- μέρα.

Αυτός ο προς διαβούλευση εξοντωτικός νόμος για τη χορήγηση αδειών, την ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τις μεταγωγές σε αγροτικές φυλακές στηρίζετε σε στατιστικά νούμερα και την επίθεση της εξουσίας στους πολιτικούς κρατούμενους όπως και κρατούμενους και κρατούμενες όλης της χώρας. Δεν βλέπουν πουθενά ανθρώπους και δικαιώματα όπως υποστηρίζουν. Λειτουργούν με βάση την εκδικητικότητα και την καθολική τιμωρία.

Οι πόρτες των κελιών πνίγουν τα όνειρά μας και αυτοί σφραγίζουν τις κλειδαρότρυπες.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω τους νόμους τους και να αναπτύξω τις παθογένειες ενός άθλιου σωφρονιστικού συστήματος και ενός επίσης βρομερού δικαστικού μηχανισμού, μιας υποτιθέμενης δικαιοσύνης που επικυρώνει την “ηθικότητα και τη νομιμότητα των αρχόντων της”, που αντί να παρεμβαίνει στις κοινωνικές και οικονομικές αιτίες που γεννούν την εγκληματικότητα νομιμοποιεί την βαρβαρότητα.

Δεν αναγνώρισα ποτέ μου τους νόμους και τα δικαστήρια τους, έχω νιώσει στο κορμί μου τις σφαίρες της δικαιοσύνης τους και χρόνια προσπαθούν να με εγκλωβίσουν στις κατασκευασμένες κατηγορίες τους που πάντα καταρρέουν όπως αποδείχτηκε στη δίκη της 29/06/2020 για την κατηγορία της τρομοκρατίας, ενώ μου φάγανε και τα χρόνια που είδη έχω εκτίσει στα βρόμικα κολαστήρια τους και αρχίζω απ την αρχή.

Αναγνωρίζω και στέκομαι αλληλέγγυος στα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται και αγωνίζονται. Είμαι άνθρωπος που ονειρεύομαι και χαμογελώ, ορκισμένος εχθρός της εξουσίας και πρόταγμα μου είναι η ελευθερία.

Τάσσομαι ενάντια στην απόπειρα της εξουσίας να με εξοντώσει τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία που θεσπίζει την εκμηδένιση των ελάχιστων δικαιωμάτων μας είναι υπόθεση όλων μας μέσα και έξω από τις φυλακές. Είναι αγώνας που θα απλωθεί σαν φωτιά σε όλες τις φυλακές με πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης και αντίστασης, να ακουστούμε έξω από τα τείχη, να διεκδικήσουμε ζωή και αξιοπρέπεια, αγώνας ενάντια στη λήθη και τη βαρβαρότητα.

Καλώ όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες εντός και εκτός των τειχών να πολεμήσουμε ενάντια στο απάνθρωπο και αισχρό νομοσχέδιο που πάνε να περάσουν.

Πολύμορφος και αυτόοργανωμένος από τα κάτω αγώνας μέχρι το γκρέμισμα και το κάψιμο κάθε φυλακής.

Εξέγερση ενάντια στους γδάρτες των ονείρων μας.

Ζήτω η αναρχία.

Υπόγεια κορυδαλλού Σπύρος Χριστοδούλου

συνέχεια