Κατηγορία: Καταστολή

Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο…

Για άλλη μια φορά, ότι γίνεται στη Κομοτηνή και έχει σχέση με Αναρχία χρεώνεται στο Αναρχικό στέκι Utopia A.D. ή σε μέλη μας. Το παρόν κείμενο γράφεται  με αφορμή την προσαγωγή δύο συντρόφων μετά από δράση αλληλεγγύης στην επανάσταση της Ροζάβα (ΒΑ Συρία) στις 04/04 και τα όσα τους ειπώθηκαν στο τμήμα, όταν ασφαλίτης στον κάθε σύντροφο ξεχωριστά χρέωσε τον εμπρησμό δύο αυτοκινήτων στο στέκι μας. 

Σχετικά με τον εμπρησμό των αυτοκινήτων, όλη η υπόθεση είναι περίεργη ως και προβοκατόρικη.  Ως συνέλευση έχουμε ψηλά στη πολιτική μας ατζέντα τη διεθνιστική αλληλεγγύη, έτσι όταν δημοσιεύτηκε το κείμενο έναρξης κινητοποιήσεων και απεργίας πείνας από αναρχικούς και άλλους πολιτικούς κρατουμένους, καθώς και κρατούμενους  για την απελευθέρωση των Mapuche στις Χιλιανές φυλακές, αποφασίσαμε να στείλουμε ένα κάλεσμα σε αναρχικούς/ες και άλλους πολιτικούς κρατούμενους και αγωνιστές στις ελληνικές φυλακές (μέσω τηλεφωνικών επικοινωνιών και  του ταμείου αλληλεγγύης), έτσι ώστε να γίνουν κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης  και κάποια κείμενα στήριξης του αγώνα των Χιλιανών συντρόφων.   

Στις 17/04 διαβάσαμε σε τοπικά ΜΜΕ για τον εμπρησμό δύο αυτοκινήτων στην πόλη μας, ένα υπηρεσιακό της αποκεντρωμένης διοίκησης Μακεδονίας – Θράκης και ένα ιδιωτικό. Το συγκεκριμένο γεγονός αν και όχι κάτι συνηθισμένο για την πόλη δεν μας προξένησε το ενδιαφέρον αφού και στο παρελθόν υπήρξαν παρόμοια περιστατικά, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με αναρχική δράση.

Στις 19/04 τα φυλακισμένα μέλη του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης δημοσιεύουν κείμενο αλληλεγγύης στις κινητοποιήσεις των αγωνιστών/ριών στις Χιλιανές φυλακές ενώ μία μέρα μετά δημοσιεύεται και το δικό μας κείμενο παράλληλα με την ανάρτηση πανό αλληλεγγύης στα κάγκελα του μουσείου Καραθεοδωρή, απέναντι από το κτίριο της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Δύο μέρες μετά το κείμενο μας, δημοσιεύετε κείμενο ανάληψης ευθύνης για τον εμπρησμό των προαναφερθέντων αυτοκινήτων.

Διαβάζοντας την ανάληψη ευθύνης στο Athens indymedia αντικρίσαμε ένα πανομοιότυπο κείμενο με το δικό μας, με μια υπογραφή στην οποία συμπεριλαμβάνεται το όνομα του πεσόντα Χιλιανού συντρόφου μας Sebastian Oversluij Seguel τον οποίο έχουμε τοιχογραφία δίπλα από το στέκι μας από τον Αύγουστο του 2013. Μάλιστα, στην ανάληψη αναφέρετε πως το ένα αυτοκίνητο ήταν της ασφάλειας ενώ τα τοπικά ΜΜΕ αναφέρουν πως το αυτοκίνητο ανήκει σε ιδιώτη.

Δεν θα παίξουμε τον ρόλο του ντεντέκτιβ ούτε και μας ενδιαφέρει να βρούμε τους “ένοχους”, αυτοί μπορεί να είναι μπάτσοι, προβοκάτορες, ακόμη και άτομα που επιδίδονται σε πρακτικές επαναστατικής γυμναστικής, παίρνοντας “ιδέες”  από κείμενα στο διαδίκτυο.    

Η δική μας πολιτική δράση ξεκινά από το 2003 και διέπεται από συνέπεια και συνέχεα, με τα ζητήματα της αλληλεγγύης να προέχουν. Άλλωστε, ένας πολιτικός χώρος με δημόσια δράση και δημόσιες εκδηλώσεις δε θα μπορούσε να συμμετέχει ή να προβαίνει σε “νυχτερινές” δράσεις, πόσο μάλιστα σε εμπρησμούς και αυτόκατάδοτικές υπογραφές. Αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε αντίθετοι με όσα άτομα επιλέγουν την τακτική των εμπρηστικών χτυπημάτων ή του αντάρτικου πόλης ως μέσω δράσης. Στηρίζουμε τον πολύμορφο Αναρχικό Αγώνα και θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι του την ένοπλη πάλη, παραμένουμε όμως προσεκτικοί για το που θα δείξουμε την αλληλεγγύη μας.

Κλείνοντας, θεωρούμε χρήσιμο να αναφέρουμε κάποια περιστατικά τα οποία έλαβαν χώρα μπροστά από το Αναρχικό Στέκι Utopia A.D. και γύρω από αυτό, όχι απαραίτητα να σχετίζονται με τους εμπρησμούς αλλά σίγουρα με την γενικότερη στοχοποίηση μας. Έτσι, μια μέρα μετά τους εμπρησμούς διάφορα άτομα που γυροφέρνουν στον ευρύτερο ριζοσπαστικό χώρο άρχισαν τις κουβέντες καφενείου για το ποιοι μπορεί να έκαψαν τα αυτοκίνητα κάνοντας εικασίες, παράλληλα βρέθηκε καπάκι από ζάντα όρθιο μπροστά στο στέκι με το σήμα της μάρκας του ενός από τα δύο αυτοκίνητα, ενώ τις τελευταίες μέρες έγιναν κάποια μικροπράγματα στην παλιά νομική τα οποία μας χρεωθήκανε, τουλάχιστον αρχικά.

Όλα τα παραπάνω περιστατικά, έρχονται σε συνέχεα με την στοχοποίηση του στεκιού από ασφαλίτη σε σύντροφο μας και από γνωστό ακροδεξιό μέλος της ΝΔ στο διαδίκτυο, ως αναφορά δύο καμένα ATM στα τέλη του Φλεβάρη.

Τονίζουμε σε όλους τους τόνους και προς όλες τις κατευθύνσεις, πως τέτοιου είδους κινήσεις δε μας φοβίζουν ούτε και μας πτοούν, θα υπερασπιστούμε την κατάληψη μας με κάθε μέσο, όπως κάναμε και κατά το παρελθόν.

Κάτω Τα Ξερά Σας Από τις Καταλήψεις

10, 100, 1000δες Καταλήψεις Ενάντια σε Ένα Κόσμο

Οργανωμένης Σήψης

ΥΓ: Ως αναφορά κάποια πάρτι που γίνονται τον τελευταίο καιρό στη παλιά νομική, ξεκαθαρίζουμε πως δεν έχουμε καμία σχέση. Για τον λόγο αυτό, ας σταματήσουν οι υποθετικές συζητήσεις και ερωτήσεις που αναφέρονται σε εμάς. Όταν μιλάμε για υπεράσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου, επανοικειοποίηση των πανεπιστημιακών και δημόσιων χώρων, δεν εννοούμε απολίτικα πάρτι που προάγουν κουλτούρες με τις οποίες είμαστε αντίθετοι. Δυστυχώς το οπαδικό πρόταγμα no politika έχει εισχωρήσει και στις τάξεις του “κόσμου του αγώνα”.  

Αναρχικό Στέκι Utopia A.D.

συνέχεια

Τσιμέντο στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ

Σήμερα 19/5, νωρίς το πρωί, κατά τις 7:30, έγινε μετά από εισαγγελική παραγγελία, επέμβαση εκκένωσης και σφράγισης του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός, με την παρουσία της αστυνομίας και εκπροσώπων της ΕΤΑΔ (Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου), της εταιρείας στην οποία ανήκει το ιστορικό κτίριο του Εμπρός, του πρώτου τυπογραφείου της Ελλάδας, χαρακτηρισμένου ως σύγχρονου μνημείου, χωρίς παρ’ όλ’ αυτά την άδεια του Υπουργείου Πολιτισμού που είναι υπεύθυνο γι’ αυτά τα κτίρια ή με την τρανταχτή απουσία του και τη σιωπηλή συνενοχή του. Τι πρόβλημα, εξάλλου, να έχει ένα Υπουργείο Πολιτισμού που τσιμεντώνεται ένα σύγχρονο μνημείο τι στιγμή που έδωσε άδεια να τσιμεντωθεί το σπουδαιότερο από τα αρχαία.

Τι πρόβλημα να έχει ένα Υπουργείο Πολιτισμού που σφραγίζεται ένα θέατρο τι στιγμή που σε όλη τη διάρκεια της δύσκολης αυτής περιόδου της πανδημίας απαξιώνει και προσβάλλει με το χειρότερο τρόπο την Τέχνη και τους ανθρώπους της οδηγώντας τους στην απόγνωση και τον αφανισμό.  

Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός γεννήθηκε μέσα από τα όνειρα και τις ελπίδες εκατομμυρίων ανθρώπων που πήραν μέρος στα κοινωνικά κινήματα της εποχής μας. Είναι ένας ανοιχτός, δημόσιος κατειλημμένος χώρος με διεθνή απήχηση, ελεύθερη πρόσβαση για πάνω από 1000 επισκέπτες την εβδομάδα και ένα καθημερινό, πολύμορφο πρόγραμμα εκδηλώσεων που απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων με διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές.

Από το 2011, εκατοντάδες καλλιτέχνες παρουσίασαν αφιλοκερδώς & με ελεύθερη είσοδο 400 διαφορετικά θεατρικά έργα σε περισσότερες από 2000 παραστάσεις. Έγιναν συναυλίες 450 συγκροτημάτων, εκδηλώσεις ενίσχυσης αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, κινηματικών πρωτοβουλιών και καλλιτεχνικών ομάδων, πάνω από 300 ομιλίες και διαλέξεις για όλα τα ζητήματα της καθημερινότητας. Εκατοντάδες συνελεύσεις, εκθέσεις, φεστιβάλ ποίησης, λογοτεχνίας, εργαστήρια, μια θάλασσα συναντήσεων και δημιουργίας, μια ανάσα ελευθερίας και έκφρασης στο κέντρο της πόλης.  

Προσπαθούμε να ενώσουμε τη θεωρία με την πράξη, το καλλιτεχνικό με το κοινωνικό και το πολιτικό, σε θέματα που αφορούν όλους, και να επαναπροσδιορίσουμε το ρόλο της τέχνης, σήμερα, σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η συνέχιση του εγχειρήματος του Εμπρός είναι ζωτικής σημασίας και γι’ αυτό χρειάζεται την υποστήριξη όλων μας! Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός εκφράζει τη συμπαράσταση του σε όλους τους χώρους του κοινωνικού κινήματος που αντιμετωπίζουν την εκστρατεία του κράτους για την επιβολή μιας κανονικότητας υποταγής, φόβου, ιδιώτευσης και μαζικής αποβλάκωσης.  

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΟ ΕΜΠΡΟΣ! ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΣΤΕΓΑΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Πέμπτη 20/5/2021, στις 17:00 Ανοιχτή Συνέλευση έξω από το Εμπρός για την υπεράσπιση και συνέχιση του εγχειρήματος μετά την εκκένωση και τη σφράγιση του κτιρίου.

https://www.embros.gr/

συνέχεια

Χιλή: Οι αναρχικοί και ανατρεπτικοί κρατούμενοι τερματίζουν την απεργία πείνας

Οι αναρχικοί και ανατρεπτικοί κρατούμενοι τερματίζουν την απεργία πείνας μετά από σημαντικές προόδους,Δευτέρα 10/5 στην 50η μέρα της απεργίας πείνας η οποία ξεκίνησε στις 22/3 από τους Monica Caballero,Marcelo Villarroel,Francisco Solar,Juan Flores,Joaquin Garcia,Pablo Bahamontes,Juan Aliste Vega(οι οποίοι λόγω της κατάστασης της υγείας τους δεν μπορούσαν να συνεχίσουν)κι έτσι αποφάσησαν να αποσύρουν το μέτρο,έχοντας προχωρήσει στην επίτευξη των στόχων που ορίζονται συλλογικά.

Σύμφωνα με δηλώσεις που έγιναν σε ένα σημείο Τύπου,στο Ολυμπιακό Χωριό,η απεργία έλειξε με τις ακόλουθες επιπτώσεις στο βάρος κάθε απεργού:Monica Caballero έχασε 10 κιλά σωματικού βάρους,Joaquin Garcia έχασε 12 κιλά,Pablo Bahamontes 15 κιλά,Juan Flores 13 κιλά,Francisco Solar 10 κιλά,Marcelo Villarroel 12 κιλά.Συγκεκριμένα η κινητοποίηση πέτυχε μια σειρά προόδων που οδηγούν στην κατάργηση των νέων απαιτήσεων για τον πληθυσμό των φυλακών.Ενα από αυτά είναι η είσοδος της εγγύησης για τον Marcelo Villarroel λόγω της παραβίασης των δικαιωμάτων του.Αυτό επιτρέπει τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων του μέσω της επανεξέτασης της υπόθεσης του από έναν δικαστή εγγυήσεων.Η δικηγόρος Claudia Rodrigo της νομικής ομάδας του Marcelo Villarroel εξέφρασε τα εξής:

Η κατάργηση ενός νόμου είναι κάτι πολύ δύσκολο,ένα από τα αιτήματα της απεργίας πείνας ήταν “κάτω ο νόμος DL 321 αλλά καθώς είναι διάταγμα του νόμου τροποποιείται με κοινοβουλευτική μεταρρύθμιση.Δεδομένου οτι αυτό δεν είναι δυνατό προς το παρόν,πάμε στην συγκεκριμένη υπόθεση του Marcelo παρουσιάζοντας μια εγγύηση ώστε τα προβλήματα που προκύπτουν από την αναδρομική εφαρμογή του DL 321 να μπορέσουν να αναθεωρηθούν από έναν δικαστή εγγυήσεων.Από την πλευρά της νομικής ομάδας του Marcelo εξετάζεται η ύπαρξη πολλαπλών επιπτώσεων στα θεμελιώδη δικαιώματα του,τονίζοντας το δικαίωμα μη αναδρομικότητας του ποινικού δικαίου,την αρχή του dubio pro reo(αμφιβολία υπέρ του εναγόμενου,αρχή που διέπει το Δίκαιο από την Γαλλική επανάσταση και μετά)καθώς και το δικαίωμα στην δέουσα διαδικασία,καθώς όπως εξηγεί η δικηγόρος”η αστυνομία δεν μπορεί να αναλάβει αυτές τις εξουσίες.”Ας θυμηθούμε οτι ο Marcelo είναι από τους πολιτικούς κρατούμενους που πλήττονται περισσότερο με την τροποποίηση που αύξησε τον απαιτούμενο χρόνο της αναστολής της ποινής στα 2/3 και σύμφωνα με αυτήν η αποφυλάκιση θα μεταφερθεί ως το 2036 ή το 2040.Ενας αξιόπιστος παράγοντας σ΄αυτό το θέμα είναι οτι οι πεποιθήσεις αυτές είναι κατάλοιπα της στρατιωτικής δικαιοσύνης της δικτατορίας του Πινοσέτ που πρέπει να ξεπεραστούν.Ο Marcelo και ο Juan είναι οι μόνοι που καταδικάζονται βάση της στρατιωτικής δικαιοσύνης,η οποία από το 2010 έχει απαγορευτεί,λόγω καταδίκης της Χιλής για την εφαρμογή στρατιωτικής δικαιοσύνης στους πολίτες,από το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.Είναι μια δικαιοσύνη όπου δεν υπάρχει δέουσα διαδικασία,όπου τα αποδεικτικά στοιχεία λαμβάνονται υπό βασανιστήρια,όπου υπάρχει ένας εισαγγελλέας που διεξάγει ολόκληρη την έρευνα,δεν υπάρχει διμερής ακρόαση,δεν υπάρχουν εγγυήσεις.

“Ενα άλλο επίτευγμα που επέφερε αυτή η κινητοποίηση είναι η επιστροφή 665 ημερών που αναγνωρίστηκε ως πληρωμή στον τρέχοντα υπολογισμό των ποινών για τον Juan Flores φέρνοντας τον πιο κοντά στην ελευθερία του.Με τον ίδιο τρόπο οι απεργοί πέτυχαν την “ενεργοποίηση μιας νομικής πολιτικής συσκευής στο επίπεδο της βαθειάς ανάκρισης του DL 321 και των καταστροφικών συνεπειών του στις κρατικές φυλακές,η οποία απαιτεί μια δεσμευμένη δήλωση από το NHRI.”Είναι μια πρόοδος για το σύνολο των φυλακισμένων για να τερματιστούν οι καταστροφικές και αποσυμφωνημένες απαιτήσεις για την πλήρωση των προυποθέσεων της αναστολής των ποινών.Από το σημείο Τύπου ανακοινώθηκε επίσης η δέσμευση του NHRI να υποβάλει έκθεση σχετικά με τις συνέπειες του διατάγματος 321 του νόμου,το οποίο θα ενισχύσει τα επιχειρήματα για την επίτευξη οριστικής αλλαγής. Μέσω μιας δημόσιας δήλωσης, οι απεργοί εξέφρασαν ότι έχουν επιτύχει “Η προσοχή και η ειδική παρέμβαση άλλων επιπέδων στο καθεστώς απομόνωσης που υπάρχει στο τμήμα Μέγιστης και Υψηλής Ασφάλειας”να προσθέτει στην πρόοδο που επιτρέπει μεγαλύτερη ορατότητα και έλεγχο στις ενέργειες της Χωροφυλακής και τελικά να είναι δυνατόν να διασφαλιστεί η “μη εφαρμογή της τιμωρίας για τη συμμετοχή σε απεργία πείνας”.Ο Pablo Morales, εκπρόσωπος της απεργίας, υπογράμμισε τον ανατρεπτικό και αντικατασταλτικό λόγο που «μας λέει για την ύπαρξη της πολιτικής φυλακής που εκδηλώνεται στην πράξη,ένας πολιτικός λόγος από πολιτικούς κρατούμενους για την φυλακή που είναι πρόθυμος να πολεμήσει ενάντια σε αυτό το μοντέλο φυλακής».Αυτή η απεργία πείνας χαρακτηρίστηκε από την οργανωτική ικανότητα του συντρόφου και των συντρόφων, σε συνδυασμό με τα δίκτυα υποστήριξής τους, οι οποίοι έκαναν εξαιρετική δουλειά τόσο εντός όσο και εκτός της φυλακής, καθώς και οι χειρονομίες αλληλεγγύης που αντανακλούσαν στη δράση, από συντρόφους/ες από διαφορετικές περιοχές, δείχνουν τη μεγάλη αναρχική αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα του οριζόντιου συντονισμού σε ένα πλαίσιο ακατέργαστης παράστασης ιεραρχικών δομών κομμάτων.Ο αναρχισμός καταλήγει σε μια από τις ακτιβιστικές κινητοποιήσεις με την υψηλότερη επίπτωση τις τελευταίες δεκαετίες στην Χιλή.

Πηγή:Buscando la kalle

συνέχεια

ΟΛΟΙ/ΕΣ/Α ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΣΤΗ ΜΙΑΝΜΑΡ: MIA ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ “REBEL RIOT” ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

Εισαγωγή, Μάϊος 2021

Καθώς ετοιμάζουμε αυτό το άρθρο, πάνω από επτακόσια άτομα έχουν δολοφονηθεί από την στρατιωτική χούντα (Ταντμαντάου) στη Μιανμάρ. Το πρωί της 1ης Φεβρουαρίου 2021 πραγματοποιήθηκε πραξικόπημα από τη χούντα, με την κατασκευασμένη αιτιολογία περί απάτης και παρατυπιών επί των εκλογικών διαδικασιών του Νοεμβρίου 2020. Με την κατάληψη της εξουσίας, ο στρατός κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για ένα χρόνο, μεταφέροντας την εξουσία τόσο της Προέδρου όσο και της Κρατικής Συμβούλου, στον διοικητή και αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, Min Aung Hliang.

Η εν λόγω αρπαγή της εξουσίας δεν ήταν απαραίτητα κάτι νέο στη Μιανμάρ. Η Μιανμάρ κήρυξε ανεξαρτησία από τη βρετανική αποικιακή κυριαρχία το 1948 και ο στρατός κατέλαβε την εξουσία το 1962. Πριν διαλυθεί “επισήμως” η στρατιωτική δικτατορία το 2011, υπήρξαν διάφορες προσπάθειες για τη δημιουργία προσωπείου ενός δημοκρατικού κράτους, αλλά η χώρα γενικά βρίσκεται στο έλεος της κυριαρχίας του στρατού σε όλη τη σύγχρονη ιστορία της. Ενώ η χούντα ισχυρίστηκε ότι διαλύθηκε το 2011, διατήρησε το ένα τέταρτο του κοινοβουλίου ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση, πέρα από τις τυχόν εικασίες σχετικά με τα αίτιά του, το πρόσφατο πραξικόπημα δεν αποτελεί έκπληξη για όσους γνωρίζουν την σύγχρονη ιστορία της Μιανμάρ.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο, βέβαια, είναι η αντίδραση του λαού της Μιανμάρ. Όχι μόνο για τη θέληση και το θάρρος να αντισταθεί στη χούντα, αλλά και για το πάθος για ελευθερία, που έχει ενώσει πολλές ομάδες και κοινότητες, οι οποίες είχαν διαιρεθεί για πολλά χρόνια (κατά το στρατηγικό όφελος του κράτους).

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να μάθουμε για να κατανοήσουμε πραγματικά την κατάσταση στη Μιανμάρ – όχι μόνο όσον αφορά την ιστορία της, αλλά και για να αντιληφθούμε το μέγεθος του μακελειού και το μεγαλείο του θάρρους που απαιτείται σε ό,τι συμβαίνει τώρα. Κατάσταση που πιθανότατα μόνο εκείνοι που βρίσκονται σε εκείνα τα εδάφη θα καταλάβουν.

Είχαμε την τύχη να πάρουμε συνέντευξη από τη βιρμανική αναρχο-πανκ μπάντα “The Rebel Riot” [1].

Σε κάποια φάση, οπότε το συγκρότημα είχε πρόσβαση στο διαδίκτυο (η κυβέρνηση απενεργοποιεί τακτικά το διαδίκτυο σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τα βίντεο από τον τρόμο, που έχει επιβάλλει, να φτάσουν στα διεθνή πρωτοσέλιδα), μπορέσαμε να στείλουμε κάποιες ερωτήσεις που είχαμε ετοιμάσει σχετικά με την κατάσταση εκεί· ερωτήσεις ενδιαφέροντος για αναρχικές και αντιφασίστες που θέλουν να υποστηρίξουν τους εκεί αγώνες και να δείξουν αλληλεγγύη απ’το εξωτερικό. Θέλουμε με ταπεινότητα να σημειώσουμε ότι αυτές οι ερωτήσεις απαντήθηκαν από ανθρώπους σε συνθήκες πολέμου. Παρουσιάζουμε με περηφάνια τις απαντήσεις τους, οι οποίες πιστεύουμε πως καταδεικνύουν ότι οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Παρά τις “πρωτο-κοσμικές” εμμονές της Δύσης με τη θεωρία και τον ακαδημαϊσμό, οι καλύτερες απαντήσεις είναι μερικές φορές οι απλούστερες, ειδικά όταν προέρχονται από εκείνους που δεν έχουν το προνόμιο να εξετάσουν τι είδους αγώνα πρέπει να ακολουθήσουν, αλλά μιλούν από μια θέση, όπου ο αγώνας είναι απλά απαραίτητος (τρόπος ζωής).

Επιπροσθέτως, είναι σημαντικό να αφιερώσουμε μερικές στιγμές ως αναρχικά, γράφοντας από τη Δύση, για να δώσουμε εξίσου έμφαση στις ουσιαστικές γέφυρες που πρέπει να οικοδομήσουμε με την Ανατολή για την επιδίωξη μιας πραγματικά αναρχικής αλληλεγγύης χωρίς σύνορα. Συμπεριλαμβάνονται και κάποιοι σύνδεσμοι, για να κατανοήσουμε καλύτερα ορισμένες πτυχές της κατάστασης στη Μιανμάρ, μετά την συνέντευξη.

Αυτή η συνέντευξη έγινε για να δώσουμε σημασία στην κατάσταση στη Μιανμάρ, να προτάξουμε την αλληλεγγύη και, επίσης, να τονίσουμε την ανάγκη οικονομικής υποστήριξης από πιο εύπορες χώρες.

Συνέντευξη

Προφανώς η κατάσταση στη Μιανμάρ έχει γίνει διεθνής είδηση, ωστόσο θα μπορούσατε να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να την περιγράψετε από τη δική σας σκοπιά;

Η τρέχουσα κατάσταση έχει εκτροχιαστεί από την 1η Φεβρουαρίου, όταν και ξεκίνησε το πραξικόπημα. Πολλοί άνθρωποι συλλαμβάνονται καθημερινά και έχουν δολοφονηθεί πάνω από 700 (από όσο είναι γνωστό). Οι άνθρωποι στη Μιανμάρ αισθάνονται μια γενική έλλειψη ασφάλειας και καθημερινό φόβο για τη ζωή τους, αναρωτιούνται συνεχώς εάν θα συλληφθούν ή ίσως σκοτωθούν. Συλλαμβάνουν άτομα στην τύχη, ανεξάρτητα από το εάν υπάρχουν αποδείξεις πως τα ίδια συμμετέχουν στην αντίσταση ή όχι.

Μπορείτε εν ολίγοις να εξηγήσετε πώς η χώρα έχει φτάσει σε αυτό το σημείο; Η δυτική αποικιοκρατία έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην προέλευση του τρέχοντος καθεστώτος της χούντας;

Από το 2010 έως το 2020 δημιουργήθηκε, για τα μάτια του κόσμου, ένα ψευτο-προσωπείο δημοκρατίας στη Μιανμάρ, ενώ όλον αυτόν τον καιρό, μόνο ο στρατός κινούσε τα νήματα. Ο στρατός θέλει πάντα να διατηρεί τη δομή της εξουσίας, δεν ήθελαν ποτέ το εκλεγμένο κόμμα NLD (Εθνικός Σύνδεσμος για τη Δημοκρατία) να κατέχει την εξουσία. Το NLD κέρδισε τόσο το 2015 όσο και το 2020. Ωστόσο λόγω της απογοήτευσης του στρατού με τις πολιτικές του κόμματος, το κατηγόρησαν για εκλογική απάτη με σκοπό να καταλάβουν ξανά την εξουσία. Είναι όλα μια φάρσα από τη χούντα για να επισφραγίσει την ηγεμονία της. Ενώ η δυτική αποικιοκρατία επηρεάζει την ιστορία της Μιανμάρ, ο κύριος ξένος ένοχος αυτού του πραξικοπήματος είναι η Κίνα.

Μαθαίνουμε για συνεχείς μαζικές δολοφονίες από το κράτος, τόσο εναντίον διαδηλωτών στις πόλεις όσο και εναντίον ενόπλων ομάδων στην εξοχή. Μπορείτε να περιγράψετε περαιτέρω την καταστολή που συμβαίνει;

Βλέπουμε την αύξηση της καταστολής ως ένδειξη ότι το κράτος φοβάται την επαναστατική αλληλεγγύη των κινημάτων μας εναντίον τους.

Ως αναρχικοί στη Βιρμανία, πώς χτίζετε τη σχέση σας με τις διάφορες ομάδες υπέρ της δημοκρατίας και κατά του πραξικοπήματος, που ίσως δε μοιράζονται τις πολιτικές σας προοπτικές;

Σε αυτήν τη φάση, δεν ενδιαφερόμαστε να διαλέξουμε και να επιλέξουμε με ποιες ομάδες συμφωνούμε. Πολλοί, προηγουμένως, διαίρεσαν τα κινήματα, αλλά πλέον οι άνθρωποι έχουν έρθει κοντά στο όνομα μιας μάχης ενάντια σε έναν κοινό εχθρό. Υποστηρίζουμε κάθε ομάδα που πολεμά τη χούντα όσο μπορούμε. Είμαστε αναρχικοί, και μοιραζόμαστε την πολιτική θέση και τις ιδέες μας στα κοινωνικά μας μέσα, αλλά η αλληλεγγύη μας είναι με εκείνους που έχουν τον ίδιο εχθρό με εμάς, το κράτος της Μιανμάρ.

Πώς αντιλαμβάνονται τους αναρχικούς και τους αντιφασίστες άλλες ομάδες που αγωνίζονται ενάντια στη χούντα;

Δεν γνωρίζουμε την αντίληψή τους για εμάς, ως αναρχικούς, δεν είμαστε μεταξύ των ανθρώπων απλώς ως αναρχικοί, είμαστε μεταξύ όλων όσοι αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.

Η εξέγερση εναντίον της χούντας ενώνει ομάδες που προηγουμένως ήταν σε αντιπαράθεση; Εάν ναι, αυτή η άνευ προηγουμένου αλληλεγγύη μεταξύ τόσων πολλών αγωνιζόμενων ομάδων στη Μιανμάρ που θα οδηγήσει ενδεχομένως στο τέλος των ιστορικών διχασμών στην κοινωνία ή απλώς σημαίνει ένα πρόσκαιρο τέλος;

Βλέπουμε τη χούντα ως τον κοινό εχθρό όλων ημών, που δεν την υποστηρίζουμε. Πάρα πολλές εθνοτικές ομάδες, που έχουν υποστεί τον τρόμο της χούντας, πολεμούν η μία δίπλα στην άλλη, ενώνονται με την ευρύτερη εξέγερση του πληθυσμού. Όλα συναντιούνται κι ενώνονται ενάντια σε αυτόν τον τρόμο, καταπιεσμένες εθνοτικές ομάδες και Βαμάροι έχουν ενωθεί ενάντια στη χούντα και αυτό είναι ένα θετικό και άνευ προηγουμένου αποτέλεσμα του αγώνα ενάντια στον σημερινό στρατιωτικό καθεστώς.

Υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες που τείνετε να υποστηρίζετε περισσότερο σε αυτόν τον αγώνα ενάντια στη χούντα έναντι άλλων;

Υποστηρίζουμε την GSC (Επιτροπή Γενικής Απεργίας), επειδή οι συμμετέχοντες σε αυτήν την επιτροπή περιλαμβάνουν πολλούς εξ’ αριστερών, καθώς και πολλά άτομα από τα σωματεία/συνδικάτα των μαθητ(ρι)ών/φοιτητ(ρι)ών και των εργατ(ρι)ών.

Ποικίλλει η αντίσταση στη χούντα σε ολόκληρη τη χώρα; Διαφέρει η δυναμική του αγώνα ανάλογα με την πόλη ή την περιοχή; Βλέπουμε ταραχές σε ορισμένες πόλεις, καθώς και ένοπλους αγώνες στις επαρχίες, ενώ με τις αδυσώπητες στρατιωτικές επιθέσεις της χούντας εναντίον των πολιτών, μερικοί ανησυχούν ότι τα πράγματα μπορεί να αρχίσουν να μοιάζουν με τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία. Πιστεύετε πως αυτός ο τύπος εμφυλίου πολέμου είναι κάτι το αναπόφευκτο, εάν ο στρατός δεν παραδοθεί στο λαό;

Η αντίσταση ποικίλλει σε όλη τη χώρα. Εξαρτάται από την ομάδα, το έδαφος και τη θέληση αυτών που δεσμεύονται στον αγώνα. Οι συνθήκες ποικίλλουν, επίσης, ανά περιοχή και η αντίσταση πρέπει να προσαρμόζεται τόσο στα αστικά όσο και στα αγροτικά εδάφη. Η υποστήριξη για την επανάσταση ποικίλλει, επίσης, ανά περιοχή ανάλογα με τα δημογραφικά στοιχεία του πληθυσμού. Υπάρχουν κάποιες πόλεις που συμμετέχουν πλήρως στη γενική απεργία, ενώ ορισμένες πόλεις συμμετέχουν μόνο εν μέρει. Δεν είναι απλό να δοθεί απάντηση σε αυτό, και με δεδομένα πως πρόκειται για μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, καθώς και το ότι δεν είμαι πολιτικός εμπειρογνώμονας, δεν μπορώ να προβλέψω εάν θα γίνουμε Συρία.

Συμβαίνει κάποια γενική απεργία στη χώρα; Αν ναι, έχει κάποιο αντίκτυπο;

Γενική απεργία συμβαίνει σε όλη τη χώρα. Η απεργία έχει σίγουρα αντίκτυπο και απειλεί τα θεμέλια της κυριαρχίας της χούντας.

Έχουμε διαβάσει ότι υπό την συνθήκη της γενικής απεργίας, η οποία επηρεάζει την προμήθεια τροφίμων και πόρων, καθώς και την εργασιακή κατάσταση, δημιουργούνται αυθόρμητα δίκτυα αλληλοβοήθειας από τους ανθρώπους, για να διατηρήσουν ισχυρούς τους αγώνες και σταθερές τις κοινότητες. Αυτό είναι μια πραγματικότητα, μια φαντασίωση ή κάτι πιο περίπλοκο;

Η αλληλεγγύη μεταξύ πολιτών υπήρξε το πιο ζωτικό στοιχείο αυτού του κοινωνικού κινήματος κατά της χούντας. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, η βούληση των ανθρώπων να αλληλοϋποστηρίζονται ενάντια σε αυτόν τον κοινό εχθρό υπήρξε το θεμέλιο για τη διαθεσιμότητα τροφίμων και προμηθειών. Ακόμα και στην εποχή του Covid, η αλληλεγγύη μας συνεχίζει και μας βοηθά να συνεχίζουμε. Δεν είναι μια φαντασίωση, η αλληλεγγύη μας είναι η δύναμη που κρατάει την ανθρωπιά μας ζωντανή εδώ γύρω.

Η Δύση υποστήριξε τυφλά την Aung San Suu Kyi, απονέμοντάς της το Νόμπελ Ειρήνης, ενώ η ίδια αγνόησε σκόπιμα τη γενοκτονία των Ροχίνγκια, καθώς και διάφορες άλλες φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τον στρατό. Με τόσους πολλούς στους δρόμους να την υποστηρίζουν και τη Δύση να προσπαθεί να την ορίσει ως ηγέτη των πάντων, πώς νιώθετε για αυτήν ως αναρχικοί;

Προσωπικά (μέλος της μπάντας που απάντησε εδώ), από τη μια, έχω θαυμασμό και σεβασμό προς την Aung San Suu Kyi. Οι άνθρωποι αγωνίζονται για την ελευθερία, όχι μόνο γι’ αυτήν. Αλλά κι αυτήν αγωνίζεται για τη δημοκρατία και για το λαό της για πολλά χρόνια. Ωστόσο, από την άλλη, έχω ανάμικτα συναισθήματα. Ενώ κάπου θαυμάζω τις θυσίες που έκανε για τη δημοκρατία και τον λαό της Μιανμάρ, δεν θα συμφωνούσα ότι είναι η πολιτική εικόνα ή ηρωίδα της χώρας ή του κινήματός μας. Επίσης, έχω σοβαρό ζήτημα όσον αφορά την σιωπή της για τις καταπιεσμένες εθνοτικές ομάδες, ιδίως των Ροχίνγκια που υπέστησαν γενοκτονία.

Σε προηγούμενες διαδηλώσεις κατά της χούντας, είχατε τη Δύση να γιορτάζει για τους βουδιστές μοναχούς που “ειρηνικά” αντιστέκονταν στον στρατό με την επιδίωξη της “δημοκρατίας”. Φυσικά, όταν ο στρατός ελέγχει άνευ όρων το ένα τέταρτο του κοινοβουλίου, μια τέτοια “δημοκρατία” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φάρσα. Ωστόσο, πολλοί από αυτούς τους “αντι-χουντικούς” Βουδιστές μοναχούς έχουν εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις εναντίον περιθωριοποιημένων ανθρώπων, όπως οι Ροχίνγκια: έχουν οργανώσει επιθέσεις, καύσεις ολόκληρων χωριών κι έχουν δημιουργήσει τη βάση για μια από τις μεγαλύτερες προσφυγικές κρίσεις στον κόσμο. Αυτοί οι τύποι μοναχών συνεχίζουν να παίζουν ρόλο στη συνεχιζόμενη εξέγερση, και αν ναι, πώς αντιμετωπίζετε αυτούς τους ανθρώπους;

Έχουμε τρεις τύπους μοναχών εδώ. Οι πρώτοι είναι αυτοί που συμμετείχαν στην Επανάσταση του Σαφράν. Οι περισσότεροι από τους μοναχούς που συμμετείχαν στην επανάσταση του Σαφράν είναι υπέρ της δημοκρατίας και ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το ανοιχτό μυαλό. Ο δεύτερος τύπος μοναχών είναι του κινήματος “969” και οι MABATA. Είναι υπέρ του στρατιωτικού καθεστώτος, ρατσιστές, σεξιστές και ομοφοβικοί. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι κατά των Ροχίνγκια και των μουσουλμάνων. Ο τρίτος τύπος μοναχών δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική. Επικεντρώνονται κυρίως στη θρησκεία και τη φιλανθρωπία, αλλά πολλοί είναι επίσης μαριονέτες της χούντας.

Ποια είναι η βάση υποστήριξης του στρατού; Ποιος, αλήθεια, υποστηρίζει αυτούς τους μπάσταρδους; Περιλαμβάνει αυτή η βάση τα πρώην μέλη του ακροδεξιού βουδιστικού εθνικιστικού κινήματος 969;

Οι περισσότεροι από αυτούς που υποστηρίζουν το στρατό είναι φιλαράκια τους, οι βουδιστές μοναχοί του κινήματος 969, στρατιωτικοί μεγιστάνες και η οικονομική ελίτ, και διασημότητες, των οποίων η φήμη βασίζεται σε και συντηρείται από τις πελατειακές τους σχέσεις εντός του στρατού.

Στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας είχατε περιοχές που αντιμετώπιζαν λιμό και χημικό πόλεμο, ενώ η ελεγχόμενη από το στρατό πόλη της Δαμασκού φαινόταν να έχει την ίδια στιγμή έναν ορισμένο βαθμό κανονικότητας, όσον αφορά την καθημερινή ζωή. Κατακλύζεται ολόκληρη η χώρα από διαμαρτυρίες και αντιστάσεις εναντίον της χούντας ή διαφέρει από περιοχή σε περιοχή ανάλογα με την πίστη στο στρατιωτικό καθεστώς;

Κάθε περιοχή είναι διαφορετική. Ορισμένες περιοχές έχουν περισσότερους αποκλεισμούς διαδικτύου και μέσων από άλλες. Περισσότερες διακοπές ρεύματος τείνουν να έχουν περιοχές με την μεγαλύτερη αντίσταση. Αυτές οι περιοχές αντιμετωπίζουν, επίσης, συνήθως περισσότερη καταστολή και συλλήψεις. Ορισμένες περιοχές βρίσκονται ήδη σε αυτό που πολλοί ισχυρίζονται ότι μοιάζει με εμφύλιο πόλεμο. Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε το μέλλον, αλλά θα έλεγα ότι μια ομαλότητα εδώ είναι όλο και πιο πιθανή, εάν η χούντα συνεχίσει να αρνείται να παραιτηθεί, καθώς λίγοι άνθρωποι τους υποστηρίζουν.

Ποια είναι η άποψή σας για την περίπτωση μιας δυτικής παρέμβασης; Μπορούν οι κυρώσεις να κάνουν τίποτα στη χούντα ή μπορούν να παραλύουν μόνο τους φτωχότερους ανθρώπους στη Μιανμάρ;

Οι κυρώσεις καταστρέφουν την οικονομία σίγουρα, επηρεάζοντας και τις δύο πλευρές. Η απώλεια της εργασιακής απασχόλησης και η αύξηση της επισφάλειας συμβαίνουν σίγουρα στους φτωχούς ως αποτέλεσμα των διεθνών κυρώσεων. Ωστόσο, παραλύει επίσης την οικονομία με τρόπο που αποσταθεροποιεί και τη χούντα. Δυστυχώς, όμως, όσο περισσότερο η οικονομία συρρικνώνεται, τόσο περισσότερη καταστολή επιβάλλεται από τη χούντα στην εργατική τάξη.

Υπάρχει ανάγκη για οικονομική ή άλλη υλικοτεχνική υποστήριξη; Εάν ναι, υπάρχουν ασφαλείς και αξιόπιστοι τρόποι για να ενισχύσουν οι άνθρωποι από το εξωτερικό, ή υπάρχουν συγκεκριμένα ταμεία κι οργανισμοί στους οποίους προτείνετε να συνεισφέρουν;

Χρειαζόμαστε και οικονομική υποστήριξη και υλικοτεχνική υποστήριξη. Μπορείτε να οργανώσετε μια διαμαρτυρία στη χώρα σας στην Πρεσβεία της Μιανμάρ. Αν κάποιος θα ήθελε να υποστηρίξει οικονομικά τις προσπάθειές μας, μπορείτε να κάνετε δωρεά μέσω του Messenger μας στη σελίδα μας: Food Not Bombs Myanmar [2].

Εκτός από την οικονομική και/ή υλικοτεχνική υποστήριξη που χρειάζονται, ποιο είναι το μήνυμά σας προς όσους βρίσκονται στο εξωτερικό; Με ποιους τρόπους μπορούν οι άνθρωποι να δείξουν αλληλεγγύη στον αγώνα σας;

Ο φασισμός και ο αυταρχισμός δεν είναι μόνο πρόβλημα της Μιανμάρ, αλλά είναι πρόβλημα σε όλο τον κόσμο. Προκειμένου να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, πρέπει να εκπληρώσουμε τα καθήκοντά μας ως άνθρωποι και να αντισταθούμε παντού στον φασισμό και στον αυταρχισμό. Εάν αγνοήσουμε αυτό το μοχθηρό σύστημα, θα επιτρέψουμε ο κόσμος να ελέγχεται από το κακό. Χρειαζόμαστε ένα κίνημα παγκόσμιας αλληλεγγύης για να πολεμήσουμε το φασιστικό σύστημα.

Μερικοί/α σύνδεσμοι και άρθρα, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα την πολιτική κατάσταση στη Μιανμάρ:

Anti-Fascist Solidarity With The Revolution In Myanmar

Keep the Streets: Coup, Crisis, and Capital in Myanmar

Dead Generations

Rebel Riot: The punk soundtrack to Myanmar’s anti-coup protests

Rethinking Myanmar’s Left Intellectual History

[EN] ALL AGAINST THE JUNTA IN MYANMAR: An Interview with ‘Rebel Riot’ and a Call for Borderless Solidarity

ΠΗΓΗ: athens indymedia LINK

συνέχεια

Σινιάλο διεθνιστικής αλληλεγγύης στη Ροζάβα

Εν όψη της επίσκεψης του Τούρκου Υφυπουργός Εξωτερικών Γιαβούζ Σελίμ Κιράν, στη Κομοτηνή σήμερα Τετάρτη 05/05/2021 αποφασίσαμε να στείλουμε ένα μήνυμα στον εκπρόσωπο του τουρκικού φασιστικού κράτους αλλά και ένα σινιάλο διεθνιστικής αλληλεγγύης στους αντάρτες και τις αντάρτισσες της Ροζάβα (ΒΑ Συρία).
Έτσι, το απόγευμα της Τρίτης 04/04/2021 γράφτηκαν συνθήματα στο 1ο μειονοτικό δημοτικό σχολείο όπου είχε προγραμματισμένη επίσκεψη, ενώ το βράδυ κρεμάστηκαν πανό στην είσοδο και έξοδο της πόλης. Μετά το κρέμασμα τον πανό δύο σύντροφοι προσήχθησαν από ασφαλίτες και διας και αφού τους επιβλήθηκε πρόστιμο αφέθηκαν ελεύθεροι (αυτή η υπερβολική κινητοποίηση από την αστυνομία με τρεις μηχανές και ασφαλίτες για δύο πανό αποδεικνύει πως τα δύο κράτη “εχθροί” συνεργάζονται μια χαρά).
Τι στιγμή που κάνει αυτό το ταξίδι ο Τούρκος Υφυπουργός Εξωτερικών στη Θράκη και σε μια προσπάθεια δημιουργία εθνικιστικού κλίματος στη μουσουλμανική μειονότητα, οι μάχες του τουρκικού φασιστικού στρατού με τις επαναστατικές δυνάμεις της Ροζάβα συνεχίζονται με της επαναστατική αντεπίθεση να προξενεί το ένα πλήγμα μετά το άλλο στον τουρκικό στρατό και τους συμμάχους του, τις τζιχατιστικές συμμορίες.

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΒΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΜΠΤΟΥΛΑΧ ΟΤΣΑΛΑΝ

συνέχεια

Αλληλεγγύη Στα Έγκλειστα Συντρόφια Στη Χιλή

Πρόσφατα έληξε η απεργία πείνας (και για ένα διάστημα δίψας) του πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος με έναν εκδικητικό νόμο, φωτογραφικό προς τους μακροχρόνια πολιτικούς κρατούμενους/ες έχασε το δικαίωμα του να εκτίσει ποινή σε αγροτικές φυλακές. Η συνέχεια είναι γνωστή, με την κυβέρνηση να αρνείται να εφαρμόσει τον ίδιο της το νόμο και τον Δημήτρη Κουφοντίνα να ξεκινάει μια πολυήμερη απεργία πείνας διεκδικώντας την επιστροφή του στις φυλακές Κορυδαλλού όπως ορίζει ο νόμος.

Η παρόμοια αντιμετώπιση των πολιτικών κρατουμένων αυτή τη φορά από το Χιλιανό κράτος γίνεται η αιτία για την έναρξη κινητοποιήσεων στις φυλακές του Σαντιάγο. Έτσι από τη Δευτέρα 22 Μαρτίου στο Σαντιάγο της Χιλής, αναρχικοί και άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι, καθώς και κρατούμενοι για την απελευθέρωση των Mapuche, ξεκίνησαν μια κινητοποίηση με χαρακτηριστικά απεργίας πείνας (όπως αναφέρουν οι ίδιοι) επ ‘αόριστον.

Πρόκειται για τα συντρόφια Mónica Caballero Sepúlveda στη γυναικεία φυλακή του San Miguel, Marcelo Villarroel Sepúlveda, Joaquín Garcia Chanks, Juan Flores Riquelme, Juan Aliste Vega στο C.A.S, (όχι συμμετέχοντας στην απεργία, αλλά στηρίζοντας, δεδομένης της ιατρικής κατάστασης του στη φυλακή υψηλής ασφάλειας), Francisco Solar Dominguez, στο τμήμα μέγιστης ασφάλειας, Pablo Bahamondes Ortiz, Jose Ignacio Duran Sanhueza, Tomas González Quezada και Gonzalo Farias Barrientos, στις ενότητες 2 και 3 της φυλακής του santiago 1,


Τα αιτήματα της κινητοποίησης είναι η κατάργηση του άρθρου 9 και η αποκατάσταση του άρθρου 1 του διατάγματος Νόμου 321, η απελευθέρωση του αυτόνομου μαρξιστή και ένοπλου αντάρτη Marcelo Villarroel, η απελευθέρωση όλων των ανατρεπτικών κρατουμένων, των αναρχικών, των κρατουμένων αγωνιστών για την απελευθέρωση των Mapuche και των κρατουμένων της εξέγερσης.

Δηλαδή διεκδικούν να μην ισχύει αναδρομικά η τροποποίηση του νόμου που ρυθμίζει την “υπό όρους αποφυλάκιση κρατουμένου” ώστε αυτό να παραμείνει κεκτημένο δικαίωμα των φυλακισμένων και όχι προνόμιο όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο. Ο συγκεκριμένος νόμος μετασχηματίστηκε φωτογραφικά κατά των πολιτικών κρατουμένων αλλά και όσων αντιστέκονται ενάντια στα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτή η τροποποίηση του νόμου δυσχεραίνει σημαντικά την πιθανότητα πρόσβασης στην λεγόμενη «απελευθέρωση υπό όρους», καθυστερώντας την σε ορισμένες περιπτώσεις για δεκαετίες – επηρεάζοντας έτσι μεγάλο αριθμό κρατουμένων που βλέπουν την ποινή τους να γίνεται μόνιμη. Ένας νόμος που κρατάει ομήρους του κράτους όσους αγωνίζονται εναντίον του.

Από αυτήν την τροποποίηση επηρεάζεται άμεσα ο σύντροφος Marcelo Villarroel Sepulveda ο οποίος με 2 μεγάλες περιόδους εγκλεισμού βρίσκεται φυλακισμένος για πάνω από 25 χρόνια για ενέργειες ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο τις δεκαετίες 80’, 90’, και 2000. Με αυτήν την τροποποίηση λοιπόν ο σύντροφος Marcelo θα έχει δικαίωμα για υποβολή αίτησης για υπό όρους αποφυλάκιση το 2036, κάτι που σημαίνει πως το χιλιανό κράτος σκοπεύει να τον κρατήσει έγκλειστο για πάνω από 40 χρόνια.

Η καταστολή είναι το βιαιότερο εργαλείο του κρατικού μηχανισμού. Όποιο πολιτικό πρόσημο και να χρησιμοποιεί η εκάστοτε διαχείριση του κάθε κράτους, η καταστολή θα είναι πάντα το εργαλείο που θα συντηρείται ώστε να βρίσκεται σε ετοιμότητα για να χρησιμοποιηθεί από τις κυβερνήσεις.

Οι φυλακές είναι τα κολαστήρια όπου στοιβάζονται όσοι αντιστέκονται και αντεπιτίθενται στην κρατική βία, αλλά και όσοι παρεκκλίνουν της κανονικότητας, παράγωγα του ίδιου του συστήματος. Οι νόμοι είναι τα εργαλεία της ψευδαίσθησης του δικαίου προς την κοινωνία, αλλά και τα ευέλικτα εργαλεία εκδίκησης κατά των αγωνιστών και αγωνιστριών.

Η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα, μπορεί και πρέπει να είναι διεθνιστική.

“Το να είσαι νομοθέτης είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή τυραννίας” Φ. Νίτσε

Διεθνιστική αλληλεγγύη και συντροφικότητα για το γκρέμισμα κάθε φυλακής

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

utopia_ad@riseup.net

συνέχεια