Κατηγορία: Περιβάλλον – Ζώα

Ανάρτηση πανό για τις καταστροφικές πυρκαγιές που μαίνονται ακόμα

Στις 20/08/2021 αναρτήσαμε πανό στη κεντρική πλατεία της Κομοτηνής ως αναφορά τις καταστροφικές πυρκαγιές που συνεχίζουν ακόμα να καίνε πολλά μέρη της Ελλάδας. Τα καμένα στρέμματα έχουν ξεπεράσει το 1.000.000 και αυξάνονται. Τα ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ της κυβέρνησης με μπροστάρη τον Μητσοτάκη χρησιμοποιώντας την τακτική “του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ” άφησαν ανυπεράσπιστα δάση και χωριά σε ένα παιχνίδι πολιτικών εντυπώσεων και σύγκρισης με τη δολοφονική πυρκαγιά στο Μάτι, παίζοντας με τις ζωές ανθρώπων και ζώων,στρώνοντας παράλληλα το καμένο χαλί για τον ερχομό της καπιταλιστικής ανάπτυξης των ανεμογεννητριών κτλ.

Δεν είναι ανίκανοι, είναι Άριστοι Εγκληματίες, είναι η ουσία του κράτους. Η μαχητικότητα των κατοίκων της Β. Εύβοιας και των αλληλέγγυων αλλά και η αυτοοργάνωση την ώρα της υποχώρησης του κρατικού μηχανισμού ας γίνουν παραδείγματα προς μια επαναστατική κατεύθυνση για το ξεπέρασμα του κράτους.

Αλληλεγγύη και Δύναμη στους Πυρόπληκτους

συνέχεια

Η βιβλική καταστροφή στην Βόρεια Εύβοια

Η πυρκαγιά στην Β. Εύβοια είναι το μεγαλύτερο περιβαλλοντικό και πολιτικό έγκλημα που έχει δει ο τόπος. Χιλιάδες στρέμματα δάσους κάηκαν, αμέτρητα ζώα και εκατοντάδες σπίτια. Εκκενώθηκαν δεκάδες χωριά ενώ ορισμένα εξ αυτών κάηκαν. Η αδυναμία του πυροσβεστικού σώματος να ανταπεξέλθει και ειδικά η έλλειψη εναέριων μέσων επέτρεψαν στην πυρκαγιά να πάρει τόσο μεγάλη έκταση. Για τέσσερις ολόκληρες ημέρες η Βόρεια Εύβοια καίγεται και η κυβέρνηση μαζί με τους μεγαλοαστούς κάθονται, βλέπουν τη φωτιά και τρώνε πασατέμπο. Τώρα πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς, απλά καθόμαστε και κοιτάμε τα πύρινα μέτωπα να έρχονται κατά πάνω μας καίγοντας τα πάντα στο δρόμο τους μέχρι να καταλήξουν στις παραλίες και να σβήσουν από μόνα τους.

Η στρατηγική του κράτους δεν συμπεριλάμβανε την κατάσβεση της πυρκαγιάς καθώς τα πύρινα μέτωπα δεν έγινε προσπάθεια να κατασβηστούν, η στόχευση ήταν απλά να μην εισέλθουν οι φλόγες στις κατοικημένες περιοχές. Η πρωταρχική τους μέριμνα ήταν η εκκένωση των χωριών έτσι ώστε να μην υπάρξει απώλεια ζωής και κατά συνέπεια το πολιτικό κόστος που την συνοδεύει. Εξάλλου οι μεγαλοστομίες του Κούλη για τις πυρκαγιές στο Μάτι είναι ακόμη νωπές. Οι απώλειες ζωών θα έδιναν στο τραγικό αυτό γεγονός μία άλλη διάσταση και θα ήταν πολύ δύσκολο να κουκουλωθεί από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης. Ακόμη και τα χωριά όμως δεν προστατεύτηκαν επιτυχώς, οι φλόγες κατέκαψαν πολλά από αυτά και πολλοί απλοί άνθρωποι είδαν το βίο τους να γίνεται στάχτη. Τα περισσότερα χωριά και ειδικά αυτά που βρίσκονταν στα βουνά άνηκαν σε απλούς ανθρώπους που ασχολούνταν με τη γεωργία και μία βασική πηγή του εισοδήματός τους προερχόταν από την ενασχόλησή τους με το δάσος. Πλέον οι ζωές τους τινάχτηκαν στον αέρα και πολλοί σκέφτονται την μετανάστευση. Αυτή τη στιγμή που γράφεται το κείμενο δεν γνωρίζουμε ούτε πόσους τραυματίες έχουμε ή αν έχουμε και νεκρούς.

Και κάπου εδώ, μετά από αυτή την σύντομη εισαγωγή, τελειώνει η περιγραφή για τις προσπάθειες πυρόσβεσης. Το πυροσβεστικό σώμα δεν κατάφερε ούτε καν να σώσει τις κατοικημένες περιοχές σε μία πυρκαγιά που είχε μόνο μία εστία και σχετική άπνοια, επομένως ούτε λόγος για το δάσος. Δεν υπήρξε ούτε η παραμικρή προσπάθεια πυρόσβεσης της φωτιάς που κινούνταν προς το βουνό και σύμφωνα με μαρτυρίες, αυτή η παρέμβαση δεν έγινε ούτε στις περιπτώσεις που αυτό ήταν εφικτό ακόμη και με τις ελάχιστες πυροσβεστικές δυνάμεις. Τα βουνά της Βόρειας Εύβοιας αφέθηκαν να καούν.

Τα πυρήνα μέτωπα έγιναν τεράστια σε μήκος και με φλόγες που ξεπερνούσαν τα τριάντα μέτρα. Τις πρώτες δύο μέρες κανένα αεροπλάνο δεν ερχόταν για πυρόσβεση. Μόνο ένα πυροσβεστικό ελικόπτερο υπήρχε που ήταν εντελώς ανεπαρκές για την συγκεκριμένη συνθήκη και οι δικαιολογίες γι αυτή την κραυγαλέα απουσία σε ορισμένες περιπτώσεις άγγιζαν τα όρια του ανέκδοτου. Τις επόμενες μέρες κι ενώ η πυρκαγιά είχε γιγαντωθεί άρχισαν να γίνονται κάποιες σποραδικές ρίψεις νερού χωρίς όμως να καταφέρνουν να την θέσουν υπό έλεγχο. Η ανεπάρκεια του πυροσβεστικού σώματος να ανταπεξέλθει ξεσκεπάστηκε σε όλο της το μεγαλείο, οι πολλές ταυτόχρονες πυρκαγιές ανά την Ελλάδα υπερέβησαν κατά πολύ την επιχειρησιακή του δυνατότητα κι έτσι οι περιοχές που βρίσκονταν στην επαρχία αφέθηκαν στο έλεος της φωτιάς. Έχουν καεί εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους, τα περισσότερα χωριά της Β. Εύβοιας έχουν εκκενωθεί και μερικά εξ αυτών έχουν καεί. Δεν μπορούμε ακόμη να κάνουμε εκτιμήσεις γιατί η φωτιά παραμένει εκτός ελέγχου και όλοι οι αριθμοί αυξάνονται ραγδαίως. Ταυτόχρονα, βίντεο άρχισαν να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο με απεγνωσμένους κατοίκους που αφέθηκαν αβοήθητοι στην πύρινη μανία. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και αναζητούν καταφύγιο σε όποιους μπορούν να τους βοηθήσουν. Τα μέσα αποβλάκωσης προφανώς και αναφέρουν ελάχιστα για τα γεγονότα, επιδιώκοντας να κρύψουν το μέγεθος της καταστροφής. Η κατάσταση πλέον δεν είναι διαχειρίσιμη, οι ελάχιστοι πυροσβέστες πραγματοποιούν έναν άθλο ζωής απέναντι σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο. Το μόνο που μας μένει είναι να κάτσουμε στην ακρούλα μας και να δούμε το νησί μας να καίγεται. Απλά περιμένουμε να φτάσουν οι φωτιές στις παραλίες περνώντας πάνω από τα σπίτια μας, τα χωράφια μας και τους τόπους των αναμνήσεών μας.

Μα γιατί να στείλουν αεροπλάνα για ορισμένα δασόφυτα βουνά που βρίσκονται σε μια περιοχή που προγραμματίζεται να γίνει αιολικό πάρκο, πόσο μάλλον όταν την ίδια στιγμή κινδυνεύουν κι άλλες περιοχές;

Η στάση του Κεφαλαίου και κατ’ επέκταση της ΝΔ που αποτελεί την πολιτική του έκφραση, είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Οι εμπρησμοί στις δασικές περιοχές της χώρας διαδέχονται ο ένας τον άλλο έτσι ώστε να διαμορφωθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο για εκμετάλλευση της περιοχής μέσω της οικοδόμησης, των εξορύξεων, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πάει λέγοντας. Του Κούλη μάλιστα του είχε ξεφύγει ακόμη και μπροστά στις κάμερες ότι «Το δάσος κάποια στιγμή θα καεί…». Η πυρκαγιά στην συγκεκριμένη περιοχή λύνει τα χέρια στους κεφαλαιοκράτες που ήδη προγραμμάτιζαν την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα βουνά απ’ τα οποία ξεκίνησε η φωτιά. Το ίδιο σκηνικό εξάλλου έχει συμβεί και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Αυτή η τεράστια καταστροφή που κυριολεκτικά συνέτριψε τις τοπικές κοινότητες αντηχεί ως ένα χαρμόσυνο νέο σε μια μερίδα του κεφαλαίου και η αδιαφορία των κυβερνώντων για την πυρκαγιά ήταν η καλύτερη στάση που θα μπορούσαν να έχουν όντας οι πιστοί πολιτικοί τους υπάλληλοι. Μετά όμως η κατάσταση ξέφυγε και πλέον η καταστροφή είναι άνευ προηγουμένου. Το μόνο που προσπαθούν τώρα είναι να κρατήσουν τα προσχήματα, να πείσουν τον κόσμο ότι τάχα προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν, ότι θα δώσουν αποζημιώσεις και όλα τα σχετικά, έτσι ώστε να καταφέρουν να γλιτώσουν από το κύμα οργής που έρχεται.

Έτσι λοιπόν, τόσο ο Αλέξης όσο και ο Κούλης επισκέπτονται τις πληγείσες περιοχές για να καθησυχάζουν τους δύσμοιρους ανθρώπους και να τους τάζουν χάντρες και καθρεφτάκια μπας και ξεχάσουν τον πόνο τους. Τέτοιου είδους βόλτες μπορούν να αποβούν εξαιρετικά καρποφόρες για τους ψηφοθήρες όλων των χρωμάτων, ειδικά τώρα που μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι εκλογές σκοπεύουν για άλλη μια φορά να λειτουργήσουν ως βαλβίδα εκτόνωσης της κοινωνίας δίνοντας την ψευδή εντύπωση στους πληγείσες ότι μπορούν να κάνουν κάτι για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Οι εκλογές όμως δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από ένα μηχανισμό του συστήματος για να ανανεώνει τον εαυτό του, απλά αλλάζοντας το προσωπείο της καταπίεσης. Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση, το Ελληνικό καπιταλιστικό κράτος θα έχει ακριβώς τις ίδιες ανάγκες για συνεχή ανάπτυξη και θα εξακολουθήσει να αφήνει τα βουνά μας να κατασπαράσσονται από τη φωτιά.

Και δυστυχώς η καταστροφή της Β. Εύβοιας από την πυρκαγιά δεν είναι μόνο αυτή που περιγράφηκε, όσο περνάνε οι ώρες η κατάσταση χειροτερεύει. Επίσης, μετά από τόσο μεγάλες πυρκαγιές ακολουθούν πλημύρες. Συμπατριώτισσες και συμπατριώτες να είστε δυνατοί και να μην έχετε αυταπάτες. Δύσκολες μέρες έρχονται. Οργανωθείτε οριζόντια και διεκδικήστε το ανθρώπινο δικαίωμα για μια αξιοπρεπή ζωή.

Αναρχικοί από την Εύβοια.

ΠΗΓΗ: Athens indimedia

συνέχεια

Ανακοίνωση για τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν την Αχαΐα

Μας εστάλη

Οι πυρκαγιές είναι ένα ακόμα κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε διαρκώς μάρτυρες συγκλονιστικών γεγονότων σε μεγάλο μέρος της αχαϊκής γης που αναπόφευκτα προκαλούν οργή, θλίψη και αγανάκτηση. Οι πυρκαγιές που ξεσπούν από την Τετάρτη το πρωί έχουν αφήσει πίσω τους χιλιάδες καμένα στρέμματα δάσους, εκατοντάδες καμένα ζώα, έχουν καταστρέψει καλλιέργειες, αγροικίες, σπίτια και υποδομές, ενώ κατά τύχη δεν θρηνήσαμε και ανθρώπινα θύματα καθώς αρκετοί άνθρωποι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο με εγκαύματα και αναπνευστικά προβλήματα.

Μέσα σε λίγα μόνο 24ωρα έχει εκδηλωθεί τέτοιο πλήθος πυρκαγιών που μόνο για τυχαία γεγονότα δεν μπορεί να μιλά κανείς. Υπάρχουν βάσιμες καταγγελίες πως πρόκειται για καλά οργανωμένο σχέδιο εμπρησμών. Ξεκίνησε το πρωί της περασμένης Τετάρτης από ορεινή περιοχή της Ερυμάνθιας, στο χωριό Δροσιά, που έκαψε χωράφια, αγροικίες, ζώα και συνέχισε το μεσημέρι της ίδιας μέρας στις παρυφές του Παναχαϊκού όρους, ενώ έκαψε και σπίτια στις κοινότητες Ελεκίστρα, Σούλι και Καρυά της Πάτρας περνώντας την περιμετρική οδό και φτάνοντας στα όρια του πυκνοκατοικημένου αστικού ιστού της πόλης σε Εγλυκάδα και Ριγανόκαμπο. Κάηκαν δεκάδες σπίτια, εκκενώθηκαν περιοχές με τις ζημιές ακόμα να μην έχουν πλήρως καταγραφεί και υπολογιστεί. Την επόμενη μέρα αντίστοιχη πυρκαγιά ξέσπασε στα Μποζαϊτικα, ενώ ένας οικισμός εκκενώθηκε για λίγες ώρες καθώς ήταν ορατός ο κίνδυνος να χτυπηθεί από τη φωτιά.

Σαν να μην έφταναν αυτά, το μεσημέρι του Σαββάτου κατακάηκε η δυτική Αιγιάλεια, η Άνω Ζήρεια, το Λαμπίρι, οι Καμάρες, ενώ μέσα σε λίγη ώρα φωτιά ξέσπασε παράλληλα και στη Ροδοδάφνη. Η εθνική οδός έκλεισε (τόσο η παλιά όσο και η νέα), άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στις παραλίες με κίνδυνο να καούν, εκκενώθηκαν οι παιδικές κατασκηνώσεις της περιοχής, ενώ άλλοι διέφευγαν με πλωτά μέσα, δεκάδες σπίτια κάηκαν. Τα χτυπήματα δείχνουν πολύ καλά μελετημένα καθώς η ένταση του ανέμου στις περιοχές αυτές κατέστησε πολύ δύσκολο το έργο της πυρόσβεσης.

Τέτοιου είδους καταστροφές δεν είναι απλά τυχαία και τραγικά συμβάντα, ούτε οφείλονται σε ασύμμετρες απειλές, όπως συνηθίζουν να μας λένε οι κάθε λογής πολιτικοί διαχειριστές. Αντίθετα, αποτελούν φυσικά επακόλουθα της συνεχόμενης υπερεκμετάλλευσης και λεηλασίας του φυσικού κόσμου από την ανθρώπινη δραστηριότητα και εξυπηρετούν τα μικρά ή μεγαλύτερα συμφέροντα που υπάρχουν και προωθούνται σε κάθε περιοχή.

Όλες οι περιοχές που κάηκαν, η καθεμιά με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αποτελούν προνομιακό οικιστικό περιβάλλον για τα ανώτερα ταξικά στρώματα, ευνοούν την επένδυση σε “ενεργειακά” project (ανεμογεννήτριες κλπ) και την τουριστική ανάπτυξη ώστε ολόκληρη η κεντρική περιοχή της Αχαΐας από τη θάλασσα μέχρι το βουνό –μια περιοχή που δεν είχε αγγιχτεί ιδιαίτερα από τον ανθρώπινο παράγοντα και που καλύπτεται από χιλιάδες στρέμματα δάσους- να μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο και να παραδοθεί στις αδηφάγες ορέξεις και ανάγκες της οργανωμένης μαφίας του κατασκευαστικού και του κτηματομεσιτικού κεφαλαίου, της τουριστικής βιομηχανίας και των μεγάλων ενεργειακών λόμπι.

Αντίστοιχες πυρκαγιές είχαν ξεσπάσει και δυο χρόνια πριν στη δυτική Αχαΐα, με τον εμπρησμό μεγάλης έκτασης του δάσους της Στροφυλιάς, που αποτελεί περιοχή Natura, για να παραδοθεί και αυτό βορά στην ανεξέλεγκτη τουριστική ανάπτυξη.

Την ίδια στιγμή, το κράτος επιδεικνύει για μια ακόμη φορά την προφανή ανικανότητα του, προϊόν της αδιαφορίας του για την ανθρώπινη ζωή και της απροθυμίας του να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των καταστροφών. Μια απροθυμία που είναι δομική και συνδυάζεται με τα συμφέροντα, την ίδια του τη φύση και τον αντικοινωνικό προσανατολισμό του. Η παντελής απουσία έργων κοινωνικής μέριμνας και πρόληψης τέτοιων καταστροφών (αντιπυρικών, αντιπλημμυρικών, αντισεισμικών) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της κυρίαρχης αντίληψης. Όπως σε όλα τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα (βλ. πανδημία), έτσι και στο συγκεκριμένο ζήτημα των πυρκαγιών επιβεβαιώνεται η εγκληματική αδιαφορία του κράτους που το καθιστούν ένα τεράστιο παράσιτο πάνω στο κοινωνικό σώμα, το οποίο αφού πρώτα φροντίζει να διασπάσει τους όποιους κοινωνικούς δεσμούς αυτοοργάνωσης και να υφαρπάξει τα μέσα και την τεχνογνωσία αυτοπροστασίας από το κοινωνικό σύνολο, στη συνέχεια το εγκαταλείπει έρμαιο στην τύχη του.

Στη μεγάλη εικόνα, και ξεπερνώντας τα στενά τοπικά όρια της μιας ή της άλλης καταστροφής, όσο κι αν αυτό δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό όταν τα γεγονότα είναι ακόμα νωπά και η γη μυρίζει ακόμα καμένο, είναι δεδομένο πως για την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης υπεύθυνο είναι αποκλειστικά το καπιταλιστικό σύστημα και η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Συμφέροντα που σήμερα απειλούν ανοιχτά την επιβίωση του πλανήτη και της ανθρωπότητας, με την κλιματική αλλαγή, την υπερθέρμανση, την ξηρασία, την καταστροφή της χλωρίδας και της πανίδας να είναι σημάδια της πλήρους χρεοκοπίας του υπάρχοντος κοινωνικού μοντέλου και της επιτακτικής ανάγκης για την ανατροπή του.

Τι πρέπει να κάνουμε;

Σε αυτή τη συνθήκη άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία και τη φύση, γίνεται σαφές πως μόνο η κοινωνική αλληλεγγύη, η επαγρύπνηση και η κινητοποίηση μπορεί να μας σώσει από τους δυνάστες μας και να βάλει φραγμό στην καταστροφή. Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να αναπτύξουν ξανά αντανακλαστικά αλληλοβοήθειας και διαδικασίες συλλογικής διαχείρισης της ζωής και των αναγκών τους, μηχανισμούς αυτοπροστασίας από τις εγκληματικές συμμορίες που λυμαίνονται τη φύση και την κοινωνία, να ορθώσουν μέτωπα αγώνα απέναντι στην καταστροφή τους, να ξεπεράσουν το παρασιτικό κράτος και τους αντικοινωνικούς θεσμούς.

Σε πρώτο επίπεδο, πρέπει να παλέψουμε ώστε να ληφθούν άμεσα μέτρα για την πλήρη αποζημίωση και ανακούφιση των πληγέντων, για την στέγαση τους και την κάλυψη των αναγκών τους ( τροφή, νερό, ένδυση κλπ), για να μη γίνει καμιά αλλαγή χρήσης των περιοχών που κάηκαν και να ξαναγίνει δάσος εκεί που ήταν δάσος. Να αναδείξουμε την αλληλεγγύη ως βασική ανθρώπινη αξία στηρίζοντας τους συνανθρώπους μας, όπως μπορούμε.

Παράλληλα, πρέπει να εντείνουμε τους αγώνες υπεράσπισης του φυσικού κόσμου. Οι μικροί και αποσπασματικοί αγώνες που ξεσπούν σε διάφορες περιοχές, μπορεί να φαντάζουν ασύνδετοι και ατελέσφοροι πολλές φορές, είναι ωστόσο πολύ χρήσιμοι γιατί κατορθώνουν να θέσουν εμπόδια στον κρατικό-καπιταλιστικό ορυμαγδό που γεννάει το θάνατο, μολύνει τον αέρα και το νερό, χαρίζει καρκίνο στους ανθρώπους, βυθίζει ολόκληρα χωριά, καίει τα πανάρχαια δάση, ισοπεδώνει τα βουνά, εξαφανίζει την άγρια ζωή και διαλύει τις τοπικές κοινωνίες.

Σε κάθε περίπτωση, έχοντας επίγνωση πως η βασική πηγή του κακού είναι το ίδιο το κοινωνικό σύστημα που βασίζεται στην ασύδοτη καπιταλιστική ανάπτυξη και κερδοφορία, λεηλατώντας την φύση και διαταράσσοντας τη σχέση του ανθρώπου με αυτή, έχουμε χρέος να αγωνιστούμε για να γκρεμίσουμε συθέμελα αυτό τον σάπιο κόσμο που υπόσχεται μόνο θάνατο, καταστροφές, φτώχεια, αρρώστιες, εκμετάλλευση και αδικία. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να οικοδομήσουμε έναν κόσμο που θα βάζει στο κέντρο του τον άνθρωπο, την αρμονική συνύπαρξη με το φυσικό περιβάλλον, την αλληλοβοήθεια και την ελευθερία και όχι το κέρδος και την εκμετάλλευση.

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

Πάτρα, 1 Αυγούστου 2021

συνέχεια

Στήριξη της συγκέντρωσης ενάντια στην οικολογική καταστροφή στην Καβάλα

Σαν Συσπείρωση Αναρχικών Κομοτηνής καλούμε σε στήριξη της συγκέντρωσης ενάντια στην οικολογική καταστροφή στην Καβάλα την Παρασκευή 18/06/21 στις 19:00 πλατεία Καπνεργάτη.

Πληροφορίες για την οικολογική καταστροφή και το φαινόμενο ΒΦΛ στην Καβάλα ΕΔΩ: http://anarxikoikavalas.squat.gr/archives/6102

https://athens.indymedia.org/post/1612870/

συνέχεια

ΚΟΜΟΤΗΝΗ: ”Εαρινή επίθεση Ενωμένοι στην αντίσταση- Dem dema azadi ye”

Στα πλαίσια του καλέσματος ”Εαρινή επίθεση Ενωμένοι στην αντίσταση- Dem dema azadi ye” για την ημέρα Πολιτικών Κρατουμένων, την Παγκόσμια Ημέρα Δράσης για το Κλίμα και την εβδομάδα για τους πεσόντες, αναρτήσαμε πανό στα κάγκελα της παλιάς νομικής στην στάση των λεωφορείων,  πανό στο δάσος της Νυμφέας και πραγματοποιήσαμε αφισοκόλληση για τον μάρτυρα του ΕΣΔΑ Haukur Hilmarsson ο οποίος “έφυγε” κατά τη διάρκεια των μαχών υπεράσπισης του Αφρίν (Ροζάβα) στις 24 Φεβρουαρίου 2018.

Τιμούμε αυτούς που έχουν πέσει στον αγώνα για ισότητα και αξιοπρέπεια. Ακολουθούμε το παράδειγμά τους κάνοντας πράξη τις αξίες της επανάστασης και συνεχίζουμε να τις ζούμε με τον καθημερινό μας αγώνα.

Δεν ξεχνάμε τα αιχμάλωτα συντρόφια.

Δεν ξεχνάμε τα συντρόφια που “έφυγαν” στις μάχες του αντικρατικού πολέμου.

Ενωμένοι στην αντίσταση- Dem dema azadi ye

συνέχεια

Ιταλία: Τοποθέτηση του Alfredo Cospito στη συζήτηση για των αγώνα ενάντια στα πυρηνικά

Το παρόν κείμενο αποτελεί τοποθέτηση του έγκλειστου αναρχικού Alfredo Cospito στη συζήτηση για τον αγώνα ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, η οποία διεξήχθη στα πλαίσια της πρωτοβουλίας “Voi gli date vent’anni, noi gli diamo la parola” (“Εσείς του δίνετε είκοσι χρόνια, εμείς του δίνουμε τον κόσμο”), στο Circolaccio Anarchico, στο Σπολέτο, στις 20 Μάρτη του 2021.

*

Αφού είδα αυτήν την ταινία σχετικά με την τραγωδία στο Τσέρνομπιλ, μου ζητήθηκε να προβώ σε μια τοποθέτηση.

Και τι να πρωτοπώ;

Τα τελευταία εννιά χρόνια της ζωής μου τα πέρασα κλειδαμπαρωμένος σ’ ένα κελί, διότι, παρέα μ’ έναν ακόμη σύντροφό μου, πυροβόλησα έναν απ’ τους σημαντικότερους ιθύνοντες της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία εκείνον τον καιρό. Και το πράξαμε ακριβώς επειδή δε θέλαμε να ξαναδούμε να συμβαίνει εδώ ό,τι είδαμε να συμβαίνει στην ταινία. Αρκετά απλοϊκό ως κίνητρο, όμως έτσι συνέβη.

Άξιζε όμως;

Θά ‘θελα να πιστεύω πως η δράση μας, παρότι μεμονωμένη, είχε μια κάποια βαρύτητα. Το μόνο βέβαιο είναι πως δράσεις τέτοιου είδους είναι απολύτως μη απορροφήσιμες απ’ το σύστημα, και επ’ ουδενί δε θα μπορούσαν να είναι. Μπορούν να τις δαιμονοποιήσουν, ποτέ όμως να τις απορροφήσουν, πόσο μάλλον να τις ακυρώσουν, εφόσον τέτοιες δράσεις αφήνουν στην εξουσία ένα τελεσίγραφο, και, απ’ τη δική μου οπτική, αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό για να ρισκάρω τα πάντα, τη λευτεριά μου, ακόμα και τη ζωή μου.

Ναι λοιπόν! Στο τέλος της μέρας, άξιζε.

Δε θέλαμε να τον σκοτώσουμε, θέλαμε μόνο να τον τραυματίσουμε, ορθώνοντας ένα απροσπέλαστο τείχος απέναντι στον τεχνολογικό και δολοφονικό κυνισμό των αδίστακτων επιστημόνων και πολιτικών: “Πέραν του ότι δε θα μπορείς να περπατήσεις, δε θα ξαναφέρεις την πυρηνική ενέργεια πίσω στην Ιταλία, ειδάλλως θα σε αντιμετωπίσουμε με όλα μας τα μέσα”.

Εννιά χρόνια πριν, όταν προβήκαμε στο χτύπημά μας, η πιθανότητα επιστροφής της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία φαινόταν έντονα να αναδύεται ξανά. Μόλις είχε συμβεί η Φουκουσίμα, και στη χώρα “μας”, χρόνια επί χρόνων αγώνα ενάντια στην πυρηνική ενέργεια φάνταζαν να κινδυνεύουν να εξαλειφθούν, γεγονός που συνέβαινε σ’ ένα πέπλο απόλυτης σιωπής. Τότε, όπως ακόμη και σήμερα, η Ιταλία, μέσω της Ansaldo Nucleare, συνεισφέρει στην κατασκευή πυρηνικών εγκαταστάσεων σε χώρες όπως η Ρουμανία και η Αλβανία. Λίγο πριν τη δράση μας, ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια της κατασκευής μίας εξ αυτών των εγκαταστάσεων σκότωσε δύο εργάτες. Κανείς στην Ιταλία δε μιλούσε γι’ αυτό, εκτός από ‘κείνους τους ουτοπιστές οικολόγους και αναρχικούς, οι οποίοι αντίκριζαν τον φόβο της επιστροφής των σταθμών πυρηνικής ενέργειας στα μέρη “μας”, ενώ πολλά κόμματα στήριζαν αυτήν την εφιαλτική προοπτική. Σαφέστατα, δεν έχω αυταπάτες πως η δράση μας εμπόδισε την επιστροφή της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία, μα γυρίσαμε λίγο φόβο στο στρατόπεδό τους. Αυτή, λοιπόν, ήταν η συνεισφορά μας, αν και περιορισμένη, και αυτό είχε τη βαρύτητά του · και δε θαρρώ πως ήταν κάτι τόσο αμελητέο όσο θέλανε να μας κάνουν να πιστεύουμε.

Σήμερα, η ιταλική κυβέρνηση πρέπει αναγκαστικά να “αποκομίσει” πυρηνικά απόβλητα από τις παλιές εγκαταστάσεις πυρηνικής ενέργειας που τέθηκαν εκτός λειτουργίας, πετώντας 78.000 κυβικά μέτρα ραδιενεργών αποβλήτων κάτω απ’ το χαλάκι στο Πεδεμόντιο, στη Σαρδηνία, στην Τοσκάνη, στο Λάτσιο, στην Απουλία, στην Μπαζιλικάτα και στη Σικελία. Το παρουσιάζουν ως “αποκομιδή” χαμηλού επιπέδου ραδιοενεργών αποβλήτων, προϊόντων των εργοστασίων και λοιπών ιατροφαρμακευτικών αποβλήτων, όμως, στην πραγματικότητα, προσπαθούν κάτω απ’ το τραπέζι να περάσουν την “αποκομιδή” πολύ πιο επικίνδυνων ραδιενεργών αποβλήτων από τις παλιές πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Ας γίνω σαφής, η λύση δε θα μπορούσε να είναι το να πετάξουμε τα απόβλητα εκτός Ιταλίας, όπως ίσως έχει ήδη γίνει στο παρελθόν στην Αφρική, χρησιμοποιώντας φτωχότερες χώρες ως χωματερές για τα πυρηνικά μας κόπρανα. Ένα “οικολογικό” κίνημα το οποίο επί της ουσίας πιέζει προς μια τέτοια κατεύθυνση, είναι ένα αστικό κίνημα, στα πλαίσια ενός άθλιου “οικολογισμού”. Όσοι αντιτίθενται στις δομές απόθεσης πυρηνικών αποβλήτων επειδή υποτιμάται η αξία της ιδιοκτησίας τους, ποτέ δε θά ‘χουν την εμπιστοσύνη μου. Είναι αυτό το είδος ανθρώπων που έφεραν τις πιο χονδροειδείς πολιτικές στο κίνημα NO TAV (ενάντια στον Σιδηρόδρομο Υψηλής Ταχύτητας). Πάντα έτοιμοι να ξεπουλήσουν αγώνες, να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές από δράσεις. Δε θα κάνουμε επίκληση σε δαύτα τα ξεκάθαρα αστικά ένστικτα, ούτε θα μπορέσουμε να εθελοτυφλούμε όταν δημάρχοι, τοπικά ιδρύματα τέτοιων χωρών, απαιτούν αποζημιώσεις ή κλαψουρίζουν για την περιουσία τους, τις επιχειρήσεις τους, τις οικονομικές τους απώλειες. Το να έρθουμε ξανά σε επαφή με τέτοιους τύπους θα ήταν καταστροφικό. Ένα αρχαίο εβραϊκό ρητό λέει: “Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να σκοντάψει δυο φορές στην ίδια πέτρα”. Ας προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη · είκοσι χρόνια αγώνα ενάντια στο TAV θά ‘πρεπε να μας έχουν διδάξει κάποια πράγματα.

Θα ήταν ηλίθιο και μη προωθητικό από πλευράς μας να γυρεύουμε “λύσεις”, καταπραϋντικά για να καταστήσουμε την τεχνολογία πιο βιώσιμη, πιο “οικολογική”. Είμαστε ενάντια στις δομές απόθεσης πυρηνικών αποβλήτων, όσο είμαστε ενάντια και στις ανεμογεννήτριες – ημίμετρα δεν υπάρχουν στο πεδίο αυτό. Η μόνη πραγματική και απόλυτη λύση για τα πυρηνικά απόβλητα είναι να πολεμήσουμε με κάθε μέσο ώστε τα πυρηνικά εργοστάσια να κλείσουν παντού. Δεν μπορούμε να παρακάμπτουμε το θέμα αυτό, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο πλανήτης πεθαίνει, μόνο ένα πράγμα μπορούμε να κάνουμε: Να καταστρέψουμε εκ των έσω την τεχνολογική και καπιταλιστική κοινωνία στην οποία μας επιβάλλεται να ζούμε. Είναι αχρείαστο το να προσπαθούμε να ξεφύγουμε, είναι υποκριτικό το να χτίσουμε έναν μικρό παράδεισο επί γης, καθώς έτσι, ακόμα κι αν δε θέλουμε, γινόμαστε συνένοχοι · είναι εγκληματικό να αναζητούμε αναλγητικά, να ξεγελάμε τους εαυτούς μας πως η τεχνολογία μπορεί να καταστεί “οικολογική”. Δεν είναι ο αριθμός συμμετεχόντων σε μια διαδήλωση που θα φέρει αποτελέσματα, αλλά η ισχύς και η ριζοσπαστικότητα των ενεργειών μας. Τούτη είναι μια απ’ τις ιδιαιτερότητές μας, και ως αναρχικές κι αναρχικοί στοχεύουμε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά · όχι τόσο στην ποσότητα των ανθρώπων πίσω από ένα πανό, αλλά στην ποιότητα των δράσεων και των ζωών μας. Ο κόσμος ενδέχεται να έρθει, αλλά αυτό εξαρτάται από τη συνέπεια και την ειλικρίνεια των σκοπών μας, καθώς επίσης και από την επαναστατική μας διαδικασία. Το πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσουμε εδώ είναι πάντα το ίδιο: ο αστικός, πολιτικά απαθής οικολογισμός.

Με αυτό, δε θέλω να υποστηρίξω πως πρέπει να αυτοαπομονωθούμε, σίγουρα παλεύουμε στο πλευρό των ανθρώπων που πλήττονται άμεσα από δαύτα τα πυρηνικά απόβλητα, συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις έξω στον δρόμο, όμως δε θυσιάζουμε τις ιδέες μας στον βωμό του “ρεαλισμού”, του συμβιβασμού. Φροντίζουμε διαρκώς να έχουμε κριτικό πνεύμα ως προς το ποιους έχουμε με το πλευρό μας και, πάνω απ’ όλα, δεν περιορίζουμε τις δράσεις μας στο όνομα μιας υποτιθέμενης έλλειψης κατανόησης από μερίδα του κόσμου.

Ας συμμετέχουμε σε συνελεύσεις (αν υπάρχουν), αλλά ας μη λησμονούμε τον πραγματικό μας σκοπό, την καταστροφή της τεχνολογικής κοινωνίας, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας δίχως κράτος.

Ας έχουμε επίσης κατά νου πως, με το να δρούμε και πέραν απ’ τις αποφάσεις των συνελεύσεων, δεν πλήττουμε το συλλογικό σώμα του αγώνα, απλώς εκφράζουμε τη θέση μας ως αναρχικοί/ές.

Ας μην αποστασιοποιούμαστε -στο όνομα ενός κοινού αγώνα- από τις βίαιες ενέργειες που θα συμβούν, αν συμβούν, ακόμη κι αν δεν τις επικροτούμε πλήρως. Ας αποκηρύξουμε τα επίπλαστα προνόμια (ανέσεις) που μας “παρέχει” αυτή η σαπισμένη κοινωνία, ας επιδείξουμε συνέπεια.

Θεωρώ πως αυτά είναι τα λίγα μαθήματα που έχουν να μας προσφέρουν οι “κοινωνικοί” οικολογικοί αγώνες των τελευταίων δεκαετιών.

Ίσως αναδύεται στον ορίζοντα μια νέα ευκαιρία, μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Είμαι ακράδαντα πεπεισμένος πως θα αρκούσε απλώς να μην επαναλάβουμε τα συνήθη λάθη, αν θέλουμε να δούμε απροσδόκητα αποτελέσματα.

Θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει τούτον τον μονόλογο σε μια πολύ απλή ιδέα: “πολυμορφία δράσεων χωρίς προκαταλήψεις και οριοθετήσεις”.

Ας βάλουμε ένα τέρμα στην παράνοια σχετικά με τις πρωτοπορίες, με το θέαμα των δράσεων · ας δρα καθείς όπως επιθυμεί, ας εναρμονιστούν τα πάντα σε μια “ολότητα” και, πάνω απ’ όλα, ας αποστασιοποιηθούμε απ’ τους διαχωρισμούς.

Ίσως βγήκα λίγο “εκτός θέματος”, όμως πιστεύω πως ανάμεσά σας θα υπάρχουν αναρχικές κι αναρχικοί. Η τοποθέτηση αυτή προέρχεται από έναν αναρχικό, και πιότερο απ’ όλους απευθύνεται στις αναρχικές και τους αναρχικούς, όμως ευελπιστώ να έγινε κατανοητή και από όλους και όλες τις υπόλοιπες, ακόμη κι αν εκπροσωπεί μιαν αρκετά “συγκεκριμένη” αντίληψη.

Το μόνο βέβαιο είναι πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα επηρεάζουν τους πάντες, τη ζωή όλων.

Θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω σ’ αυτή τη συζήτηση μαζί σας εκεί, όμως, για λόγους ανωτέρας βίας, αυτό είναι αδύνατο για ‘μένα.

Αναρχικούς κι επαναστατικούς χαιρετισμούς,

Alfredo Cospito
Φυλακές Ferrara

Το κείμενο στα αγγλικά σε μορφή PDF

Πηγή: Malacoda

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια