Κατηγορία: Φυλακές

Δήλωση έναρξης Απεργίας Πείνας

Από σήμερα Σάββατο,16 Ιανουαρίου 2021, ξεκινάμε Απεργία Πείνας εις ένδειξη Αλληλεγγύης στο σύντροφο Δημήτρη Κουφοντίνα μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημά του να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού

Καταγγέλλουμε τη βίαιη μεταγωγή του με εισαγγελική εντολή στο Νοσοκομέιο παρά το ότι δήλωσε ότι δεν θέλει καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Από τις φυλακές Δομοκού

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Γιάννης Δημητράκης

ΠΗΓΗ: athens indymedia

συνέχεια

Ιταλία: Η αναρχική Anna Beniamino μεταφέρθηκε από τη φυλακή Rebibbia της Ρώμης στη φυλακή Messina

Ιταλία, 13 Ιανουαρίου 2021: Η αναρχική Anna Beniamino μεταφέρθηκε από τη φυλακή Rebibbia της Ρώμης στη φυλακή Messina.

Σήμερα, 13 Ιανουαρίου, η Άννα μεταφέρθηκε από τη γυναικεία φυλακή της Ρώμης Rebibbia σε αυτή της Messina, όπου ήταν φυλακισμένη μέχρι τον Αύγουστο του περασμένου έτους. Υπενθυμίζουμε ότι η συντρόφισσα συνελήφθη στις 6 Σεπτεμβρίου 2016 κατά την αντι-αναρχική κατασταλτική επιχείρηση «Scripta Manent», καταδικάστηκε στην πρωτοβάθμια δίκη σε 17 χρόνια (24 Απριλίου 2019) και σε αυτή της έφεσης σε 16 χρόνια και 6 μήνες (24 Νοεμβρίου 2020).

Επαναστατική αλληλεγγύη με τους/ις φυλακισμένους/ες αναρχικούς/ές!

Θάνατος στο κράτος και το κεφάλαιο, ζήτω η αναρχία!

Η διεύθυνση της συντρόφισσας:

Anna Beniamino
C. C. «Gazzi» femminile
via Consolare Valeria 2
98124 Messina
Italia — Italy

ΠΗΓΗ: Malacoda Distribuzione e produzioni anarchiche

συνέχεια

Δράσεις κατά την “εορταστική” περίοδο Χριστουγέννων πρωτοχρονιάς

Κατά την “εορταστική” περίοδο Χριστουγέννων πρωτοχρονιάς πραγματοποιήσαμε δράσεις αντικρατικού χαρακτήρα και αλληλεγγύης στον αναρχικό σύντροφο Ερόλ τον οποίον το κράτος χαρακτήρισε δημόσιο κίνδυνο λόγο της πολιτικής του ταυτότητας και αφού τον απήγαγε στην συνέχεια το απέλασε στην Γαλλία. Επίσης γίνανε κινήσεις αλληλεγγύης και στους έγκλειστους συντρόφους του Επαναστατικού Αγώνα που το κράτος εκδικείται με μεταγωγές και απομονώσεις ειδικά την συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, λόγο της ανυποχώρητης στάσης τους, αλλά και κατά των συνθηκών που επικρατούν στις φυλακές.  

Ποιο συγκεκριμένα τα βράδια αυτά των “εορτών” γράφτηκαν συνθήματα σε πολλά σημεία της Κομοτηνής και πετάχτηκαν τρικάκια στις φυλακές τα δικαστήρια και στο κτίριο της περιφέρειας ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Αδιάκοπος Αγώνας Ως Την Αναρχία

συνέχεια

Κείμενο από τις κρατούμενες των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα – Θηβών

Κείμενο* από τις κρατούμενες των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα –  Θηβών σχετικά με το καθεστώς καραντίνας στις φυλακές

31/12/2020

Από την έναρξη της πανδημίας ως κρατούμενες /οι υποβαλλόμαστε σε καθεστώς καραντίνας όταν εισερχόμαστε στη φυλακή, άλλοτε για 7 ημέρες, άλλοτε για 14, αναλόγως τις εντολές του αρμόδιου υπουργείου και τη πορεία της πανδημίας ενώ παράλληλα μας επιβάλλεται πλήθος απαγορεύσεων, όπως απαγόρευση επισκεπτηρίων, δεμάτων, ειδών ανάγκης (βιβλία, ρούχα κλπ), απαγόρευση αδειών. Το καθεστώς της καραντίνας έχει ως συνέπεια την επέκταση της κράτησής μας στη φυλακή, δεδομένου ότι δεν υπολογίζονται τα ημερομίσθια  αφού αναγκαστικά και χωρίς να είναι δική μας επιλογή, απουσιάζουμε από την εργασία μας. Αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι σε άλλες φυλακές όπου ο κορωνοϊός έχει προσβάλλει κρατούμενους, αυτοί υποβάλλονται σε καραντίνα- αποκλεισμό στα κελιά τους και τους θαλάμους τους καθ’ όλο το 24ωρο για μεγάλα χρονικά διαστήματα που υπερβαίνουν τον ένα μήνα, γίνεται αντιληπτό πως η πανδημία και τα μέτρα εντός των φυλακών επιβαρύνουν  με επιπλέον κράτηση πάρα πολλές/πολλούς κρατούμενες/ους. Στην ουσία έχουμε μια επιβολή επιπλέον  ποινής στην επιβολή της ποινής, ατύπως και  για λόγους υγειονομικού συμφέροντος. Όμως η κράτηση σε καθεστώς καραντίνας, δηλαδή 24ωρο εγκλεισμό σε κελιά και θαλάμους, είναι μια ακραία συνθήκη κράτησης και γι’ αυτό θα έπρεπε να υπολογίζεται ως διπλή έκτιση ποινής –μια ημέρα να υπολογίζεται για 2– δεδομένης και αντίστοιχης απόφασης που εφαρμόζεται για τη κράτηση σε αστυνομικά τμήματα και σε χώρους των μεταγωγών, αφού αυτές οι συνθήκες κράτησης αναγνωρίζονται ως πολύ δύσκολες γιατί ο εγκλεισμός είναι σε 24ωρη βάση, σε πολύ μικρούς χώρους, δίχως δυνατότητα προαυλισμού και ελεύθερης τηλεφωνικής επικοινωνίας. Δηλαδή, πρόκειται για τις ίδιες συνθήκες με αυτές που υποβαλλόμαστε σε καθεστώς καραντίνας.  Ένα καθεστώς που συχνά βρισκόμαστε σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης.

Επειδή είναι άδικο να μας επιβάλλεται αυτό το ειδικό καθεστώς ακραίου περιορισμού και απομόνωσης χωρίς τουλάχιστον να έχουμε τη προβλεπόμενη για τέτοιες συνθήκες κράτησης διπλή επιμέτρηση ποινής, ζητάμε να επεκταθεί το μέτρο που ισχύει για τα αστυνομικά τμήματα-μεταγωγών και στις περιπτώσεις κράτησης σε καθεστώς καραντίνας και να υπολογιστεί αναδρομικά για όλες/ους τις κρατούμενες/ους από την έναρξη της πανδημίας. Άλλως η κράτηση σε καθεστώς  απόλυτου εγκλεισμού και απομόνωσης όλο το 24ωρο, όπως αυτή που επιβάλλεται στη καραντίνα των κρατουμένων, θα έπρεπε να θεωρείται βασανιστήριο, αλλά και ως μέτρο εκδικητικό που αποβλέπει στην παράταση της φυλάκισης των κρατουμένων.

   *  Το κείμενο αυτό κατατέθηκε εν είδη υπομνήματος συμπληρωματικά ως προς το υπόμνημα που καταθέσαμε την 1η/12/20 με αριθμό πρωτοκόλλου 19247 σχετικά με το αίτημά μας για την αποσυμφόρηση των φυλακών. Έχει αποσταλεί προς  το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και τη Βουλή των Ελλήνων.

Κρατούμενες των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα-Θηβών

ΠΗΓΗ: mpalothia

συνέχεια

Για τις νέες τροποποιήσεις στον σωφρονιστικό κώδικα σε σχέση με τις άδειες των κρατουμένων

4/12/2020

Οι νέες τροποποιήσεις για τον σωφρονιστικό κώδικα που φέρνει η κυβέρνηση της Ν.Δ (από τις 30/11 στη Βουλή) είναι συνέχεια των ήδη μέχρι τώρα μεταρρυθμίσεων που έχει ψηφίσει από την αρχή κιόλας της θητείας της, από το καλοκαίρι του 2019 και αποτελούν κομμάτι της κύριας πολιτικής προτεραιότητάς της που συνοψίζεται στο δόγμα ‘‘νόμος και τάξη’’.

Έχουμε ήδη αναφερθεί σε παλιότερο κείμενο μας, από τον Σεπτέμβριο του 2019, στο ‘‘δόγμα καταστολή, νόμος και τάξη και η αναπαραγωγή του συστήματος’’, ότι η γενικότερη σκλήρυνση του ποινικού και κατασταλτικού πλαισίου είναι παράλληλη με τις υφιστάμενες συνθήκες της πολυδιάστατης συστημικής κρίσης της τελευταίας δεκαετίας, την φτωχοποίηση και εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού λόγω των μέτρων αντιμετώπισης της κρίσης από το κράτος (βλ. Συμβάσεις Δανειακής Διευκόλυνσης-μνημόνια) και την επακόλουθη αύξηση της κοινωνικής παραβατικότητας που είναι και αυτό συνέπεια της πολυδιάστατης συστημικής κρίσης. Ήταν φυσικό επακόλουθο ότι η ήττα της κοινωνικής εξέγερσης για την ανατροπή των μνημονίων το 2010-2012 και η ήττα γενικότερα των κοινωνικών αντιστάσεων το αμέσως επόμενο διάστημα θα οδηγούσε σε έξαρση της βίας στην κοινωνική βάση αφήνοντας αλώβητη την οικονομική-πολιτική ελίτ που είναι υπεύθυνη για τα κοινωνικά δεινά και την αποσύνθεση που επικρατεί. Η φυλακή ως καθρέπτης και αποδέκτης των κοινωνικών εξελίξεων δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη από τις συνθήκες που υφίστανται έξω από αυτήν.

Είναι γνωστό ότι το πρώτο νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση τον Αύγουστο του 2019, αφορούσε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και τροποποιήσεις στον ποινικό κώδικα που είχε ψηφίσει η απερχόμενη κυβέρνηση Σύριζα που στόχο έχουν τους ελάχιστους πολιτικούς κρατούμενους, καταδικασμένους για το εγχώριο αντάρτικο πόλης. Ακολούθησε άλλο ένα νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που αφορούσε διατάξεις στον ‘‘αντιτρομοκρατικό’’ νόμο, τον 187Α, καθώς και ρυθμίσεις που στοχεύουν στον περιορισμό των διαδηλώσεων ενώ τώρα φέρνει νέες τροποποιήσεις στον ‘‘σωφρονιστικό’’ κώδικα αυτή τη φορά που αφορούν την αύξηση του ορίου χορήγησης των αδειών, στους ισοβίτες από τα 8 χρόνια που είναι σήμερα στα 12 και από το 1/5 στα 2/5 της ποινής για τους κρατούμενους που είναι καταδικασμένοι σε ποινές άνω των 10 ετών κάθειρξης. Επίσης στις προθέσεις της κυβέρνησης είναι η επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄ και η δημιουργία ‘‘πειθαρχικών’’ φυλακών.

Όλες οι μέχρι τώρα μεταρρυθμίσεις, όπως έχουμε ήδη επισημάνει βασίζονται σε μια στοχευμένη στρατηγική της κυβέρνησης, της ταυτόχρονης αντιμετώπισης των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος και των πολιτικών χώρων αντίστασης και της κοινωνικής παραβατικότητας όπου οι πρώτοι συσχετίζονται και ταυτίζονται με το δεύτερο. Έτσι, στο κατασταλτικό μίξερ της κυβέρνησης σκόπιμα αναμείχθηκαν από τη μια, οι πολιτικοί κρατούμενοι και καταδικασμένοι με τον ‘‘αντιτρομοκρατικό’’ νόμο, το πανεπιστημιακό άσυλο, οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις αναρχικών και προσφύγων, τα Εξάρχεια και από την άλλη, το εμπόριο ναρκωτικών και το λαθρεμπόριο γενικά, η ένταση της κοινωνικής παραβατικότητας, οι ‘‘μαφίες’’ και η βία εντός των φυλακών.

Οι τροποποιήσεις στον ‘‘σωφρονιστικό’’ κώδικα που αφορούν την αύξηση του ορίου χορήγησης των αδειών, πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί μια επιπλέον ποινή τιμωρίας για τους βαρυποινίτες κρατούμενους, στην πραγματικότητα τις καταργεί και τις καταστρατηγεί έμμεσα για τους περισσότερους κρατούμενους των φυλακών που είναι βαρυποινίτες συμπεριλαμβανομένων και των ισοβιτών αλλά επίσης έμμεσα καταστρατηγεί κατά συνέπεια και το δικαίωμα της υφ’ όρου αποφυλάκισης όσων συμπληρώνουν τα 3/5 μικτά (δηλαδή μαζί με εργασία) της ποινής τους. Σύμφωνα με το νέο ποινικό κώδικα που ψήφισε ο Σύριζα τον Ιούλιο του 2019, αυξήθηκε το πραγματικό όριο έκτισης της ποινής μέχρι το όριο αίτησης αναστολής του υπολοίπου, από το 1/3 όπως ίσχυε στον παλιό ποινικό κώδικα στα 2/5 (μαζί με εργασία που μετρά ευεργετικά) της ποινής. Δηλαδή για να συμπληρώσει κάποιος κρατούμενος το όριο των 3/5 μικτά (με εργασία) της ποινής του, πρέπει να εκτίσει στη φυλακή τα 2/5 και το υπόλοιπο 1/5 να το συμπληρώσει με εργασία στη φυλακή.

Ο θεσμός της άδειας που λειτουργεί επιτυχημένα εδώ και 2,5 δεκαετίες –κατάκτηση μέσα από εξεγέρσεις και αγώνες στις φυλακές– υφίσταται ως ένα μεταβατικό στάδιο για τους κρατούμενους από το καθεστώς της φυλακής στο καθεστώς πλήρους ελευθερίας και βοηθά στην σταδιακή επανένταξή τους. Με τις νέες τροποποιήσεις που φέρνει η κυβέρνηση για τις άδειες, το όριο των 2/5 που χρειάζεται για την υφ’ όρο αποφυλάκιση (μαζί με το 1/5 εργασία) συμπίπτει με το όριο που πρέπει να κάνουν οι κρατούμενοι καταδικασμένοι άνω των 10 ετών κάθειρξη για να ζητήσουν άδεια αντί του 1/5 όπως ισχύει τώρα. Δεδομένου ότι μέχρι τότε δεν θα μπορεί να πάρει κάποιος άδεια που έχει ποινή πάνω από 10 χρόνια, κανένα συμβούλιο αναστολών δεν θα χορηγεί αναστολή εφόσον ο κρατούμενος δεν έχει περάσει από το μεταβατικό στάδιο των αδειών που είναι και δοκιμαστικό εφόσον τηρεί τους όρους χορήγησης των αδειών, π.χ. παρουσία στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας, παραμονή στην διεύθυνση που δήλωσε. Έτσι στην πραγματικότητα, το δικαίωμα της χορήγησης αναστολής στα 3/5 μικτά (2/5 συν 1/5 εργασία) καταστρατηγείται και καταργείται για την πλειοψηφία των κρατουμένων των φυλακών που είναι βαρυποινίτες, άρα η αναστολή θα χορηγείται μετά τα 3/5. Στις νέες τροποποιήσεις συμπεριλαμβάνεται επίσης η μείωση του αριθμού των ημερών της άδειας ενώ αυστηροποιείται και το πλαίσιο των κριτηρίων μεταγωγής στις αγροτικές φυλακές στερώντας από την πλειοψηφία των κρατουμένων το δικαίωμα μεταγωγής τους στις αγροτικές φυλακές έτσι ώστε με εργασία με ευεργετικό υπολογισμό στην επιμέτρηση της ποινής να μπορούν να μειώσουν τον χρόνο κράτησης μέχρι το όριο αίτησης αναστολής στα 3/5. Οι νέες τροποποιήσεις για τις άδειες και η υποβάθμιση ουσιαστικά των αγροτικών φυλακών αποτελούν πρόσθετη ποινή για την πλειοψηφία των κρατουμένων και αυξάνει το πραγματικό όριο έκτισης της ποινής μέχρι να χορηγηθεί η αναστολή του υπολοίπου, πέραν των 3/5. Γενικότερα όμως στα πλαίσια της σκλήρυνσης του ποινικού και ‘‘σωφρονιστικού’’ πλαισίου, ακόμα και ο θεσμός της χορήγησης αναστολής τείνει πια να είναι υπό αναίρεση ειδικά για τους ισοβίτες και τους βαρυποινίτες κρατούμενους έτσι ώστε όταν λέμε ισόβια να είναι πραγματικά ισόβια, κατά περίπτωση φυσικά, και το όριο των 3/5 για την χορήγηση αναστολής για αυτούς που έχουν πρόσκαιρη κάθειρξη να αναιρείται σταδιακά και να αυξάνεται.

Αυτή είναι η γενικότερη τάση του συστήματος της ποινικής καταστολής με τη κυβέρνηση να έχει την πρόθεση να θάψει και να ‘‘τσιμεντάρει’’ ένα μεγάλο μέρος αν όχι την πλειοψηφία των κρατουμένων των φυλακών που είναι βαρυποινίτες. Ειδικά γι’ αυτούς που έχουν τιμωρηθεί πειθαρχικά, όχι απαραίτητα για σοβαρές αιτίες, π.χ. απείθεια σε εντολή σωφρονιστικού υπαλλήλου, εξύβριση υπαλλήλου, κατοχή κινητού τηλεφώνου, ο στόχος της χορήγησης άδειας και αναστολής στα 3/5, ακόμα και όταν έχουν λήξει τα πειθαρχικά, θα φαντάζει άπιαστο ‘‘όνειρο’’.

Η σχέση της πολιτικής αναπαραγωγής του συστήματος με την σύγχρονη ‘‘αντεγκληματική’’ πολιτική είναι τόσο άρρηκτα δεμένη που η περιστολή των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η φτωχοποίηση, οι κατασχέσεις, η αύξηση των αστέγων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στο κεφάλαιο πηγαίνει παράλληλα με την κοινωνική αποσύνθεση, την αύξηση των αυτοκτονιών σε μια κοινωνία σε καθεστώς κατάθλιψης, την αύξηση των θανάτων λόγω φτωχοποίησης και αρρώστιας, την αύξηση της κοινωνικής παραβατικότητας, της χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών και της βίας στην κοινωνική βάση. Έτσι και η λύση που προτείνουν οι τιμητές του δόγματος ‘‘νόμος και τάξη’’ είναι περισσότερες φυλακές, δημιουργία φυλακών τύπου Γ΄- πειθαρχικών φυλακών, περισσότεροι δεσμοφύλακές, περισσότεροι μπάτσοι, πιο αυστηροί νόμοι και διατάξεις, περισσότερη καταστολή, περισσότερη περιστολή δικαιωμάτων είτε εκτός είτε εντός των τειχών και αυτό με γνώμονα όχι φυσικά την ασφάλεια των πολλών, της πλειοψηφίας της κοινωνίας η οποία έχει απωλέσει το δικαίωμα και την αίσθηση της ασφάλειας λόγω της ίδιας της κρατικής πολιτικής αναπαραγωγής του συστήματος αλλά την ασφάλεια των λίγων, της μειοψηφίας της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας έτσι ώστε να μπορεί να απολαμβάνει ανεμπόδιστα τα προνόμιά της.

Αφού οι υπερασπιστές του συστήματος με τις εγκληματικές αντικοινωνικές πρακτικές τους, της επιβολής των μνημονίων, των μέτρων αντιμετώπισης της κρίσης –για την οποία είναι επίσης υπεύθυνοι– προκάλεσαν την αύξηση της κοινωνικής παραβατικότητας, εγκληματικότητας και του κοινωνικού κανιβαλισμού, έρχονται τώρα να δώσουν υποτίθεται λύση με τον μοναδικό τρόπο που ξέρουν: περισσότερη καταστολή, περισσότερη βία, περισσότερη περιστολή δικαιωμάτων εκτός και εντός φυλακών. Οι ίδιοι οι κλέφτες και ληστές του κοινωνικού πλούτου, οι εκμεταλλευτές των εργαζομένων που δημιουργούν τον κοινωνικό πλούτο, αυτοί που επέβαλαν κατ’ εντολή των υπερεθνικών αφεντικών (Ε.Ε, ΕΚΤ, ΔΝΤ), μια πολιτική εκκαθάρισης πλεονάζοντος πληθυσμού για να σωθεί το σύστημα και τα προνόμιά τους, αυτοί που λέγανε ότι δεν ξέρανε τι υπογράφουν το 2010 (βλ. δήλωση Χρυσοχοΐδη), εμφανίζονται ως ‘‘προστάτες του πολίτη’’ και τιμητές τάχα της κοινωνικής ασφάλειας.

Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο όπου ενώ μέχρι τώρα, οι υπεύθυνοι του συστήματος όσον αφορά τις φυλακές μιλούσαν για ‘‘μέτρα’’ που θα βελτίωναν υποτίθεται τις άθλιες συνθήκες των φυλακών για τους κρατούμενους χρησιμοποιώντας την κούφια ρητορική του ‘‘σωφρονισμού’’ και της ‘‘επανένταξης’’, τώρα περνάμε σε μια εποχή που αυτή η ρητορική θεωρείται πια αναχρονιστική στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού και αυτό που θα δούμε ξεκάθαρα να κυριαρχεί είναι η ωμή τιμωρητική νοοτροπία με την παραμονή όσο γίνεται περισσότερο των κρατουμένων στις φυλακές, ενίοτε για κάποιους υπό ειδικό καθεστώς κράτησης. Για τους υπεύθυνους του συστήματος, οι κρατούμενοι των φυλακών είναι ανθρώπινα σκουπίδια και οι φυλακές χωματερές. Μέσα σε όλα αυτά, η πανδημία του COVID 19 από την περασμένη άνοιξη πρόσθεσε περισσότερη περιστολή δικαιωμάτων για τους κρατούμενους με το πρόσχημα τάχα της προστασίας τους από τον κορωνοϊό. Τόσο την περίοδο του πρώτου όσο και τώρα στο δεύτερο lockdown με εντολή της Γενικής Γραμματείας ‘‘Αντεγκληματικής’’ Πολιτικής ισχύει γενική απαγόρευση επισκεπτηρίων, απαγόρευση χορήγησης αδειών, περιορισμός στην χορήγηση πραγμάτων, μέτρα που λειτουργούν ως πρόσθετη επιβάρυνση και επιπλέον τιμωρία για τους κρατούμενους. Ακόμα και στο μεσοδιάστημα των 2 lockdown, από τον περασμένο Αύγουστο ενώ είχε αρθεί η απαγόρευση κυκλοφορίας, απαγορεύτηκαν εκ νέου οι άδειες για τους κρατούμενους και τα ανοιχτά επισκεπτήρια με συγγενείς. Και όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση αδιαφόρησε για τα αιτήματα των κρατουμένων για αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρα προστασίας από τον COVID-19 και απάντησε με καταστολή για τις κινητοποιήσεις των κρατουμένων γυναικών στις Γ. Φ. Κορυδαλλού (από τις 18/3 και τη στάση στις 20 Μαρτίου) και τις μεταγωγές μας στις φυλακές Θήβας (Πόλα Ρούπα στις 21/3) και Δομοκού (Ν. Μαζιώτης στις 24/3). Όπως με βία, ξυλοδαρμούς και καταστολή απάντησε στην εξέγερση των κρατουμένων γυναικών στον Ελαιώνα τον περασμένο Απρίλιο μετά τον θάνατο κρατούμενης που δεν την μετέφεραν στο νοσοκομείο λόγω εγκληματικής αδιαφορίας. Παρά βέβαια τα ‘‘επιτυχή’’ μέτρα που διαφημίζει η Γενική Γραμματεία ‘‘Αντεγκληματικής’’ Πολιτικής, ο κορωνοϊός έχει ήδη εισχωρήσει σε πολλές φυλακές και οι κρατούμενοι μετράνε τους πρώτους νεκρούς στις φυλακές Διαβατών.

Η περιστολή δικαιωμάτων από το κράτος είτε στη φυλακή είτε στην κοινωνία γενικότερα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Η πανδημία του εργαστηριακού-συστημικού ιού COVID -19 με όπλο τον φόβο και τον πανικό αποτέλεσε ένα εργαστήριο ολοκληρωτισμού για το καθεστώς όπου μέτρα όπως η γενική απαγόρευση κυκλοφορίας, η απαγόρευση συναθροίσεων, η απαγόρευση και βίαιη καταστολή της διαδήλωσης για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η απαγόρευση των εκδηλώσεων της επετείου δολοφονίας Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη, ο έλεγχος των μετακινήσεων του πληθυσμού μέσω των εγγράφων και των μηνυμάτων κινητής τηλεφωνίας –κανένα προηγούμενο ολοκληρωτικό καθεστώς δεν μπόρεσε να καταφέρει έναν τέτοιο γενικευμένο έλεγχο– συναρτάται με την όξυνση της φτωχοποίησης, της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης γενικότερα. Η έγνοια του κράτους δεν είναι φυσικά η αποτροπή του θανάτου πολιτών όπως και των κρατουμένων από τον ιό αφού με τις μνημονιακές πολιτικές που έχει εφαρμόσει από το 2010 έχει δολοφονήσει περισσότερους ‘‘άχρηστους’’ και πλεονάζοντες για το σύστημα ανθρώπους από ότι ο κορωνοϊός τους τελευταίους μήνες αλλά η πολιτική διαχείριση του προβλήματος αφού η ίδια η υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας από τις μνημονιακές πολιτικές συναρτάται με τη μεταφορά των ευθυνών στους ίδιους τους πολίτες, όπως ακριβώς έγινε και με την οικονομική κρίση.

Ο Επαναστατικός Αγώνας ως οργάνωση με την δράση του υπήρξε μείζονα προτεραιότητα όσον αφορά τους στόχους της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής. Ως αμετανόητα μέλη του που υπερασπιστήκαμε με κάθε κόστος τις επιλογές μας, που δεν παραδοθήκαμε και συνεχίσαμε τη δράση μετά το 2012 βγαίνοντας στην ‘‘παρανομία’’, γνωρίζουμε ότι παραμένουμε διαρκώς στόχος μιας ειδικής αντιμετώπισης ως πολιτικοί κρατούμενοι. Γι’ αυτό είναι προφανές ότι οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης στα πλαίσια εφαρμογής της πολιτικής του δόγματος ‘‘νόμος και τάξη’’ στοχοποιούν και ‘‘φωτογραφίζουν’’ μεταξύ άλλων και εμάς. Γιατί πρόθεση του κράτους είναι να παραμείνουμε όσο γίνεται περισσότερο στις φυλακές ακόμα και πέρα από τα υφιστάμενα όρια χορήγησης αναστολής με τους ισχύοντες νόμους.

Πόλα Ρούπα – Γ΄ πτέρυγα γυν.φυλακών Ελαιώνα Θήβας

Νίκος Μαζιώτης – Δ΄ πτέρυγα Δομοκού μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

ΠΗΓΗ: Mpalothia

συνέχεια

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τις συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα εν όψει των 2 δικών του Επαναστατικού Αγώνα.

27/11/2020

Είναι γνωστό ότι από τα τέλη Σεπτεμβρίου έχει ξεκινήσει ο τελευταίος κύκλος των δικών του Επαναστατικού Αγώνα, το εφετείο της 5ης δίκης με κυριότερη υπόθεση την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που πραγματοποίησε η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα το 2016 για την απελευθέρωση τη δική μου κι άλλων κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού, 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών (τράπεζα Πειραιώς στο νοσοκομείο Σωτηρία και της Εθνικής τράπεζας στη Μαλεσίνα), κατοχή εκρηκτικών και όπλων, ενώ από τις 2 Νοεμβρίου έχει ξεκινήσει το εφετείο της 3ης δίκης για την επίθεση το 2014 του Επαναστατικού Αγώνα στο παράρτημα της ΕΚΤ, την ΤτΕ και το γραφείο του ΔΝΤ, επίθεση επίσης για την οποία η συντρόφισσα έχει καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη.              

Είναι επίσης γνωστό ότι από τον περασμένο Μάρτιο, μετά τη στάση των κρατουμένων γυναικών στις φυλακές Κορυδαλλού στην οποία πρωτοστάτησε η συντρόφισσα Ρούπα και αφορούσε αιτήματα για την αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρα προστασίας των κρατουμένων από την πανδημία του κορωνοϊού, η συντρόφισσα απήχθη τη νύχτα της 21ης Μαρτίου και μεταφέρθηκε από ειδικές αστυνομικές δυνάμεις στις φυλακές του Ελαιώνα Θηβών. Είναι κατανοητό ότι και οι δύο δίκες θα κρατήσουν αρκετούς μήνες λόγω του πολιτικού χαρακτήρα και της βαρύτητάς τους, λόγω των σοβαρών κατηγοριών και των βαριών καταδικών -σε 120 χρόνια κάθειρξη, κατά συγχώνευση 65 και ισόβια και 25 χρόνια έχει καταδικαστεί η συντρόφισσα αντίστοιχα για τις δύο υποθέσεις- και άρα η ομαλή διεξαγωγή τους θα επέβαλε την παραμονή της συντρόφισσας στις φυλακές Κορυδαλλού όλο το διάστημα διεξαγωγής τους για να προετοιμάσει και να οργανώσει την πολιτική και νομική υπεράσπισή της, την επικοινωνία με δικηγόρους, όπως έχει γίνει άλλωστε σε όλες τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα που έχουν κρατήσει αρκετό καιρό. Όμως το κράτος, προφανώς για εκδίκηση και για να υπονομεύσει τη διαδικασία των δύο αυτών πολιτικών δικών του Επαναστατικού Αγώνα επέλεξε από τις 30 Σεπτεμβρίου την τακτική της αυθημερόν μεταγωγής της συντρόφισσας από τον Ελαιώνα στο δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού σε κάθε συνεδρίαση και την επαναμεταγωγή της αμέσως μετά το τέλος της διαδικασίας ή την επόμενη ημέρα πίσω στις φυλακές Ελαιώνα.                                                                                     

Οι δίκες του Επαναστατικού Αγώνα όλα αυτά τα χρόνια έχουν αφήσει εποχή και μια μεγάλη παρακαταθήκη στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία. Είναι προφανές ότι το κράτος με τις συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας Ρούπα επιδιώκει να υποβαθμίσει τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα που έχουν ήδη αρχίσει και έχουν ως κύρια κατηγορούμενη τη συντρόφισσα. Επιπλέον, παρά την υποκριτική στάση του υπουργείου ‘‘Προστασίας του Πολίτη’’ το οποίο για την προστασία τάχα των κρατουμένων από τον κορονοϊό έχει πάρει ακραία μέτρα περιορισμού των δικαιωμάτων τους όπως απαγόρευση επισκεπτηρίων, απαγόρευση αδειών, περιορισμό των πραγμάτων που μπορούν να λαμβάνουν, οι συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας την εκθέτουν στον κίνδυνο μόλυνσης καθώς οι αστυνομικοί -πολλοί έχουν μολυνθεί- και οι κλούβες των μεταγωγών είναι επίσης εστίες μόλυνσης για τους κρατούμενους. Να επισημανθεί ότι ήδη ο κορωνοϊός παρά τα ‘‘επιτυχημένα’’ μέτρα που προβάλλει η Γ. Γραμματεία ‘‘Αντεγκληματικής’’ πολιτικής έχει εισχωρήσει σε αρκετές φυλακές, στις 16 από τις 34, και ήδη 2 κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις φυλακές Διαβατών. Επίσης με τις συνεχείς μεταγωγές η συντρόφισσα στερείται των ημερομισθίων εργασίας που μετρούν ευεργετικά στο τελικό υπολογισμό επιμέτρησης ποινής μέχρι το όριο αίτησης χορήγησης αναστολής στα 3/5 της ποινής και ουσιαστικά αυξάνει την παραμονή της στη φυλακή.                                                  

Ο Επαναστατικός Αγώνας ως οργάνωση τόσο με τη δράση του όσο και τα φυλακισμένα μέλη του που υπεράσπισαν τις πολιτικές τους επιλογές και παρέμειναν αμετανόητα είναι διαχρονικά στόχος και πρώτη προτεραιότητα της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής. Η επιλεκτική αυτή στάση του κράτους απέναντι στη συντρόφισσα Ρούπα που δεν παραδόθηκε ούτε το 2013 ούτε το 2014 μετά τη σύλληψή μου στο Μοναστηράκι, παραμένοντας στην ‘‘παρανομία’’ για χρόνια, που συνέχισε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και επιχείρησε με την απόπειρα απόδρασης με το ελικόπτερο να ακυρώσει τις κατασταλτικές επιτυχίες του κράτους, είναι κομμάτι της ειδικής αντιμετώπισης που υφίστανται τα αμετανόητα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα: φυλακές τύπου Γ΄ το 2015, βαριές καταδίκες σε ισόβια και εκατοντάδες χρόνια, εγκλεισμός του γιου μας στο Ψυχιατρείο του Παίδων μετά τη σύλληψη τη συντρόφισσας το 2017 και αφαίρεση της γονικής μέριμνας του γιου μας από μας, απομονώσεις, συνεχείς μεταγωγές τώρα της συντρόφισσας, αποτελούν μέρος της ειδικής αντιμετώπισης της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής εναντίον μας. Επιπλέον η συντρόφισσα Ρούπα εκτός της αγωνιστικής της δράσης και στάσης όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο και λόγω της στάσης των κρατουμένων γυναικών τον περασμένο Μάρτιο στον Κορυδαλλό με αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρων προστασίας των κρατουμένων από τον COVID-19, αλλά και για την εξέγερση των κρατουμένων γυναικών στις φυλακές του Ελαιώνα στις 9 Απριλίου όταν πέθανε μια κρατούμενη από τη μη μεταφορά της στο νοσοκομείο λόγω της εγκληματικής αδιαφορίας των αρχών των φυλακών Ελαιώνα. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι ακόμα και οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης στα πλαίσια της κύριας πολιτικής της ατζέντας που συνοψίζεται στο δόγμα ‘‘νόμος και τάξη’’ καθώς και οι διακηρυγμένες μεταρρυθμίσεις στο άμεσο μέλλον που αφορούν τον σωφρονιστικό κώδικα, όπως τροποποιήσεις για τις άδειες και την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄- Πειθαρχικών στοχεύουν μεταξύ άλλων και εμάς ως πολιτικούς εχθρούς του καθεστώτος. Είναι βέβαιο ότι το κράτος θα επιδιώξει να μας κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο στη φυλακή ακόμα και πέρα από τα υφιστάμενα όρια χορήγησης της αναστολής με τους ισχύοντες νόμους.  

Νίκος Μαζιώτης – μέλος του Επαναστατικού Αγώνα                                                         

Δ΄ πτέρυγα φυλακών Δομοκού

συνέχεια