Κατηγορία: Μετανάστες

Τρίτη 17/12 η δίκη των Χάμζα Χαντί και Μοχάμεντ Χαντάρ

Τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο είναι από τα ποιο πολυσύχναστα σημεία απ’ όπου πρόσφυγες και μετανάστες επιχειρούν να περάσουν στον δρόμο τους για την κεντρική και βόρια Ευρώπη. Πέρα από τη συνοριακή φύλαξη των δύο κρατών, την FRONDEX και την εκμετάλλευση και εξαπάτηση από τους διακινητές, προβλήματα που οι μετανάστες και οι πρόσφυγες πρέπει να αντιμετωπίσουν καθώς διασχίζουν τα σύνορα, πολλές φορές αυτοί οι άνθρωποι δέχονται πυρά από τις συνοριακές αρχές, επαναπροωθούνται παράνομα και άλλες φορές βρίσκονται αιχμάλωτοι παρακρατικών ομάδων που δραστηριοποιούνται στον Έβρο. Οι ομάδες αυτές αφού τους βασανίσουν και τους κλέψουν, τους εξαναγκάζουν να γυρίσουν στην Τουρκία. Καμία καταγγελία για τα παραπάνω δεν έχει πάρει δημοσιότητα και αν πάρει αμφισβητείτε και χάνετε.

Εκτός από τις παραπάνω περιπτώσεις πολλοί πρόσφυγες και μετανάστες που συλλαμβάνονται από τις ελληνικές αρχές βρίσκονται φυλακισμένοι, αντιμετωπίζοντας κατασκευασμένες κατηγορίες για διακίνηση, χωρίς να είναι οι ίδιοι διακινητές και χωρίς να τους γίνετε σωστή μετάφραση κατά την κράτηση και προανάκριση τους, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν τι υπογράφουν.

Ποιο συγκεκριμένα, στην Κομοτηνή βρίσκονται φυλακισμένοι δύο Μαροκινοί με κατασκευασμένες κατηγορίες για διακίνηση. Ο Χάμζα Χαντί είναι καταρχήν πολιτικός ακτιβιστής στο Μαρόκο, έχει συλληφθεί από τη μαροκινή αστυνομία και έχει φυλακισθεί 3 φορές με κατασκευασμένες κατηγορίες. H μητέρα του έχει πέσει θύμα βασανισμού από την αστυνομία και ακόμη και το Ευρ. Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει εκδώσει αναφορά για την αυθαίρετη σύλληψη και κράτησή του ενώ ήταν και μέλος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Μαρόκο (αν πληκτρολογήσει κάποιος το όνομά του θα δει δημοσιεύματα).

Η μαροκινή αντίσταση στην χούντα έχει δύο πόλους, έναν με ισλαμικό χαρακτήρα και ένα με αναρχικό – ελευθεριακό – κομμουνιστικό. Ο Χάμζα ήταν στο δεύτερο πόλο. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη περίπου ένα μήνα πριν με τον αδερφό του Γιασίν με σκοπό να περάσουν στην Ελλάδα, για να συνεχίσουν στη Γαλλία. Εκεί ήρθαν σε επαφή με ένα διακινητή ο οποίος τους μετέφερε με Τούρκο οδηγό μέχρι την παρέμβρια περιοχή του Έβρου όπου γνώρισαν και τους άλλους δύο μαροκινούς που επέβαιναν μαζί τους στη βάρκα, τον Μοχάμεντ Χαντάρ και έναν ακόμη. 

Ο διακινητής τους εγκατέλειψε εκεί αφού είχε πάρει τα χρήματα και τους είπε να περάσουν απέναντι.  Όλοι και οι τέσσερις στις καταθέσεις τους λένε τα ίδια, ότι δηλαδή τα χρήματα δόθηκαν σε ένα σύριο διακινητή και ότι ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ δεν είναι διακινητές. Είναι άλλωστε και απίθανο να είναι διακινητές ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ, γιατί το τρίτο πρόσωπο που επέβαινε στη βάρκα ο Γιασίν είναι ο αδερφός του Χάμζα. Επειδή όμως ο αστυνομικός που κατέθεσε ανέφερε ότι ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ είχαν τα κουπιά αυτοί θεωρήθηκαν και διακινητές από την ανάκριση. Ο Χάμζα λέει επίσης ότι οι αστυνομικοί πυροβόλησαν προς το μέρος τους και όταν συνελήφθησαν τους ξεγύμνωσαν. 

Η κατηγορία έχει διαμορφωθεί σε μεταφορά μεταναστών που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στην ελληνική επικράτεια στην διακεκριμένη παραλλαγή της από κοινού και εκ κερδοσκοπίας τέλεσης. Όλο αυτό είναι μια νομική φούσκα. Κερδοσκοπία δεν υπάρχει γιατί δεν μπορεί να πήρε χρήματα για να μεταφέρει τον μεγαλύτερο αδερφό του αφενός και αφετέρου δεν αναφέρθηκε κάποιο ποσό στην ανάκριση, ούτε βρέθηκαν χρήματα ούτε κάποιος από όσους επέβαιναν στη βάρκα είπε ότι έδωσε χρήματα στον Χάμζα ή τον Μοχάμεντ. “Από κοινού” επίσης δεν υπάρχει κυρίως για τον ουσιαστικό λόγο ότι αποκλείεται να ενώθηκε ο Χάμζα με τον Μοχάμεντ για να μεταφέρει τον αδερφό του ενός και ακόμη ένα πρόσωπο (δεν έχει νόημα να το κάνει κάποιος αυτό) και αφετέρου γιατί αν ήθελε να ενωθεί με κάποιον ο Χάμζα θα επέλεγε λογικά να ενωθεί με τον αδερφό του για να τελέσει την πράξη. 

Επίσης το 4ο πρόσωπο αρνείται κατηγορηματικά και αυτός ότι ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ είναι διακινητές. Η αστυνομική προανάκριση έγινε με μετάφραση από την αραβική γλώσσα στα αγγλικά και εν συνεχεία άλλος διερμηνέας μετέφρασε από την αγγλική στα ελληνικά και όλοι όσοι κατέθεσαν υπέγραψαν τα έγγραφα των καταθέσεων τους στα ελληνικά ενώ υπέγραψαν και οι διερμηνείς. Αυτό είναι οριακά νόμιμο. Επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση όταν η γλώσσα είναι “ελάχιστα γνωστή” (σύμφωνα με τον ΚΠΔ) η ανάκριση δηλαδή έγινε με τις “ελάχιστες” εγγυήσεις.

Όταν απολογήθηκαν στον ανακριτή ο Χαμζά και ο Μοχάμεντ είχαν δικηγόρο που τους είχε ανατεθεί με νομική βοήθεια και παρ όλες τις αντιφάσεις κρίθηκαν προσωρινά κρατούμενοι. Είχαν καταθέσει υπόμνημα στην Πρόεδρο Εφετών Θράκης αλλά αυτό είχε λίγες πιθανότητες να ευδοκιμήσει γιατί ήδη προϋπάρχει βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Ορεστιάδας και εισαγγελική πρόταση για την παραπομπή τους σε δίκη οπότε ήταν απίθανο να το ανατρέψει η Πρόεδρος Εφετών μιας και πρόκειται για “μετανάστες” που κατηγορούνται για διακίνηση. Εν τέλει ορίστηκε δικάσιμος για την Τρίτη 17/12 στο μονομελές κακουργιοδικείο.

Απαιτούμε :

• Την άμεση απελευθέρωση των Hamza Haddi και Mohamed Haddar.

• Την απόσυρση όλων των κατηγοριών και την άμεση αθώωσή τους.

• Την παραχώρηση πολιτικού ασύλου στο Hamza

• Την νομιμοποίηση της κατάστασής τους και την ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες.

Αναρχικό Στέκι Utopia A.D.

συνέχεια

Παρέμβαση με τρικάκια και κείμενα 5/12/2019

Μετά την νέα εισβολή στην Ροζάβα (ΒΑ Συρία), του τουρκικού στρατού κατοχής και των ισλαμιστών συμμάχων του, στις 9 του Οκτώβρη, ξεκίνησε ένα νέο κύμα προσφύγων και μεταναστών με κατεύθυνση την Ευρώπη μέσω των ελληνοτουρκικών συνόρων. Όπως και στην εισβολή στο Αφρίν, έτσι και τώρα η διεθνής κοινότητα δεν έκανε και συνεχίζει να μην κάνει ουσιαστικά τίποτα. Αντίθετα με την σιωπηρή στήριξη παρακολουθεί να εξελίσσετε μια νέα σταυροφορία των δυτικών και Ρώσων χριστιανών στην Μέση Ανατολή.

            Όσο συνεχίζεται η κατάσταση αυτή οι κάθε λογής εθνικιστές, φασίστες/ναζί βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν από τις τρύπες τους σκορπώντας το ρατσιστικό τους δηλητήριο τσουβαλιάζοντας τα άτομα σε ομάδες με την τακτική της συλλογικής ευθύνης, “ένας ξένος κλέβει, όλοι οι ξένοι είναι κλέφτες”, βέβαια το ίδιο δεν ισχύει και για τους Έλληνες.

            Το παρακράτος στην Ελλάδα πάντα δημιουργούσε μια απειλή αν του δίνονταν η ευκαιρία, για να βγει στο προσκήνιο. Έτσι μετά την γενοκτονία των Ποντίων και την Μικρασιατική καταστροφή, η απειλή ήταν οι “τουρκόσποροι” χριστιανοί πρόσφυγες, όταν στα τέλει της δεκαετίας του 1970 με την αμνηστία στους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες του ανατολικού μπλοκ αλλά και τον ερχομό των Ποντίων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (δεκαετίες 1980-1990) ανακαλύφθηκε η κομμουνιστική απειλή, ακολούθησε η απειλή εκ της Αλβανίας των φτηνών εργατικών χεριών και ο φόβος πως θα χάσουμε την Ήπειρο, ακολούθως την Μακεδονία από μια νεοσύστατη χώρα χωρίς στρατό! Καταλήγοντας στην νέα απειλή του Ισλάμ.

            Φυσικά για το ότι το κράτος ανεξαρτήτως κυβέρνησης οδεύει προς τον πλήρη έλεγχο της κοινωνίας μέσω της εξαθλίωσης, της κρατικής τρομοκρατίας, την καταστολή και το τεχνολογικό φακέλωμα (ελεγχόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, νέες ταυτότητες κτλ). Ακόμη και αν ειπωθεί κάτι πάλι φταίνε οι ξένοι, οι άλλοι, ποτέ “εμείς”. Είναι πάντα ποιο εύκολο να οδηγείται το μίσος κατά των διαφορετικών και των αδυνάτων και όχι κατά των ισχυρών που ευθύνονται για την εξαθλίωση και την κάθε λογής καταστροφής φύσης και ζωής. Ενώ οι συνωμοσίες πως πίσω απ όλα κρύβονται κάποιοι ανέγγιχτοι “κακοί”, δημιουργούν καναπέδες με άποψη.

            Πέρα από τα κράτη και το σύστημά που δημιουργεί τους πολέμους, την καταπίεση και την εξαθλίωση, τα ΜΜΕ καλλιεργούν την συνήθεια στον θάνατο και κατ επέκταση την απάθεια. Ευθύνη για τα παραπάνω έχουν και τα κομμάτια εκείνα της κοινωνίας που ασπάζονται τις εθνικιστικές και φασιστικές/ναζιστικές  λογικές ενώ ηθικοί αυτουργοί είναι και όλοι εκείνοι που παρακολουθούν σιωπηλά και συνένοχα.

            Ο πραγματικός εχθρός είναι το υπάρχων σύστημα που αποτελείτε από κέντρα εξουσίας τα οποία δημιουργούν και ελέγχουν την οικονομία, ανταγωνίζοντας το ένα το άλλο σε ένα παρανοϊκό εξουσιαστικό παιχνίδι όπου οι πολίτες είναι αριθμοί και προϊόντα. Ενώ μέσω του κοινωνικού κανιβαλισμού οι από τα κάτω αλληλοεξοντώνονται. Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, αυτοί θα υπάρχουν όσο υπάρχει εξαθλίωση, πόλεμος και ανισότητες. Το πρόβλημα είναι οι ιεραρχικές κοινωνίες και τα έθνη-κράτη που δομούν το υπάρχων. Λύση η καταστροφή του υπάρχοντος και η δημιουργία ενός κόσμου αυτεξούσιων ατόμων σε ισορροπία με τη φύση.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ                      

  ΕΞΩ ΟΙ ΑΦΙΛΟΞΕΝΟΙ

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

utopia-ad.org

συνέχεια

Λευτεριά στους Hamza Haddi και Mohamed Haddar

Ο πολιτικός πρόσφυγας Hamza Haddi και ο Mohamed Haddar είναι δύο νέοι Μαροκινοί, που ήρθαν στην Ευρώπη στις 22/07/2019, αναζητώντας περισσότερη ελευθερία και καλύτερες συνθήκες ζωής. Αμέσως μόλις έφτασαν στην Ελλάδα συνελήφθησαν, ενώ κατηγορούνται ανυπόστατα και αυθαίρετα, για παράνομη διακίνηση μεταναστών. Αυτή τη στιγμή κρατούνται στις φυλακές Κομοτηνής και αντιμετωπίζουν βαριές ποινές φυλάκισης. Ως πρότη κίνιση αλληλεγγύης τοποθετίθικε πανό στην κεντρική πλατία Κομοτηνής και μιράστικαν κείμενα.

Στον Κόσμο Των Αφεντικών Είμαστε Όλοι Ξένοι

συνέχεια

Άμεση απελευθέρωση των Hamza Haddi και Mohamed Haddar

Ο  Hamza  Haddi  και  ο  Mohamed  Haddar  είναι  δύο  νέοι  Μαροκινοί,  που  ήρθ στις  22/07/2019,  αναζητώντας  περισσότερη  ελευθερία  και  καλύτερες  συνθήκες  ζωής.  Αμέσως μόλις  έφτασαν  στην Ελλάδα  συνελήφθησαν,  ενώ  κατηγορούνται  ανυπόστατα  και  αυθαίρετα, για παράνομη διακίνηση μεταναστών. Αυτή τη στιγμή κρατούνται στις φυλακές Κομοτηνής και αντιμετωπίζουν  βαριές  ποινές  φυλάκισης.

Ο Hamza και ο αδελφός του Yassine γνωρίστηκαν με τον Mohamed και τον Reda στην Τουρκία. Ο διακινητής τούς μετέφερε διακινητής τούς μετέφερε μέχρι ένα μικρό νησί στη μέση του ποταμού Έβρου  και τους εγκατέλειψε εκεί. Συνέχισαν μόνοι τους με ένα σκάφος που βρήκαν παρατημένο σε άθλια κατάσταση. Μόλις κατάφεραν να πλησιάσουν την ελληνική όχθη, η αστυνομία τους περίμενε εκεί, ανοίγοντας πυρ με πραγματικές σφαίρες προς το μέρος τους, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αναποδογυρίσει το  σκάφος. Ευτυχώς  οι  σφαίρες  δεν  βρήκαν  κανέναν  τους.  Στη  συνέχεια  συνελήφθησαν  με εξευτελιστικό τρόπο.  Τους έγδυσαν, ενώ σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής προς το αστυνομικό τμήμα,  τους  ταπείνωναν  και  τους  χτυπούσαν  συνέχεια.  Επιπλέον,  οι  Hamza  και  Mohamed κατηγορήθηκαν για παράνομη διακίνηση μεταναστών, παρά την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων.

Η αστυνομία προσπάθησε να εξαναγκάσει με εκφοβισμούς τον Reda, το μόνο που μιλούσε αγγλικά, να καταθέσει εναντίον των Hamza και Mohamed. Ο Reda επέμενε, λέγοντας την αλήθεια  : όλοι έκαναν κουπί, ο καθένας με τη σειρά του, και κανένας τους δεν ήταν διακινητής. Η αστυνομία όμως, εκμεταλλευόμενη το γεγονός, ότι ο Reda ούτε μιλά ούτε διαβάζει ελληνικά, διαστρέβλωσε την κατάθεση του, καταγράφοντας ότι οι μόνοι που έκαναν  κουπί ήταν ο Hamza και ο Mohamed. Ο Reda υπέγραψε, αλλά στη συνέχεια έμαθε έκπληκτος από τον δικηγόρο του Hamza και του Mohamed, ότι η γραπτή κατάθεση δεν ταιριάζει με την μαρτυρία του. Αμέσως μετά, διέψευσε σε βίντεο την διαστρεβλωμένη γραπτή κατάθεση.

O Hamza και ο Mohamed μετανάστευσαν για να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής. O Hamza συγκεκριμένα διέφυγε από τις συνεχείς διώξεις που ασκεί εις βάρος του το μαροκινό κράτος. Πολιτικά ενεργός στο κίνημα της 20ής Φλεβάρη στο Μαρόκο, εγγενώς συνδεδεμένο με  την  εξέγερση  του  2011  στη  Μέση Ανατολή  και  στη  Βόρεια Αφρική  (ευρέως  γνωστό  ως   «Αραβική Άνοιξη»),  και αργότερα  συμμετέχοντας  στη Μαροκινή  Ένωση  για  τα Ανθρώπινα Δικαιώματα,  έγινε  ανελλιπής  στόχος  των  στόχος  των  μαροκινών  αρχών, τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένεια του. Έχει ήδη φυλακιστεί τρεις φορές στη χώρα του : το 2012, το 2013 και το 2014. Μολονότι το διεφθαρμένο δικαστικό σύστημα του Μαρόκου δεν απέδιδε πάντα τους πραγματικούς λόγους των συλλήψεων του Hamza, τα κίνητρα ήταν σαφώς πολιτικά και οι κατηγορίες αβάσιμες. Ένα από τα τρία δικαστήρια εναντίον του παραμένει σε εκκρεμότητα και χρησιμοποιείται από το μαροκινό κράτος ως αιτία, για να τον εκφοβίζει και να τον κρατά υπό έλεγχο.κίνητρα ήταν σαφώς πολιτικά και οι κατηγορίες αβάσιμες. Ένα από τα τρία δικαστήρια εναντίον του παραμένει σε εκκρεμότητα χρησιμοποιείται από το μαροκινό κράτος ως αιτία, για να τον εκφοβίζει και να τον κρατά υπό έλεγχο.

Ο  Hamza  Haddi,  όπως  πολλοί  πολιτικοί  αγωνιστές  που  στοχοποιούνται  από  αυταρχικά  καθεστώτα,  στην  προσπάθεια  τους  να γλυτώσουν από μια σημαντική απειλή, καταφεύγουν στην Ευρώπη αναζητώντας πολιτικό άσυλο. Ωστόσο, η Ελλάδα και όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – μια παγκόσμια δύναμη που ανέκαθεν καυχιέται ότι είναι κοινότητα αξιών – επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στη δημιουργία εξελιγμένων συστημάτων συνοριακού ελέγχου. Όταν δεν εμποδίζουν την είσοδο μεταναστών, οι ίδιες χώρες και τα ίδια συστήματα, τους στερούν κάθε βοήθεια, συχνά αφήνοντάς τους να πεθαίνουν σιωπηλά. Οι λίγοι και τυχεροί που φθάνουν σώοι και αβλαβείς, συναντούν βία, ταπείνωση, απόρριψη και παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτό προφανώς δεν αποτελεί μία μεμονωμένη περίπτωση. Είναι η φυσική συνέπεια του διεθνούς καπιταλιστικού και νεοφιλελεύθερου συστήματος που διαιωνίζει τις νέο-αποικιακές σχέσεις εξουσίας :  η οικονομία του Βορρά αναπτύσσεται εις βάρος των φυσικών πόρων και του εργατικού δυναμικού του Νότου. Παράλληλα οι χώρες του Βορρά εποπτεύουν τις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις του Νότου, συχνά προστατεύοντας τα τοπικά αυταρχικά καθεστώτα. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουν τη συνέχεια της κυριαρχίας τους, στις πρώην αποικίες. Η αντιμετώπιση όσων μεταναστεύουν προς το Βορρά ως εγκληματίες, επειδή προσπαθούν να διαφύγουν από αυτήν την πραγματικότητα, είναι μια συνθήκη υποκριτική και ηθικά κατακριτέα.

Ο  ελληνικός  νόμος  κρίνει  ως  παράνομο  διακινητή,  οποιονδήποτε  μπαίνει  στον  ελλαδικό  χώρο,  χωρίς  χαρτιά  με  οποιοδήποτε μεταφορικό  μέσο.  Ο  νόμος  αυτός  έχει  σχεδιαστεί  με  τέτοιο  τρόπο,  ώστε  να  παρέχει  στον  κάθε  αστυνομικό τη  δυνατότητα  να αποφασίζει, ποιος είναι παράνομος διακινητής. Παράλληλα, ο νόμος αυτός παραβλέπει κάθε δυνατότητα συλλογικής διέλευσης των συνόρων χωρίς την παρουσία διακινητή, όπως συνέβη στην περίπτωση των Hamza, Mohamed, Yassine και Reda.

Ο Hamza και ο Mohamed κρατήθηκαν από τις 22 Ιουλίου στο ΑΤ Ορεστιάδας, ενώ από τις 30 Ιουλίου έχουν μεταφερθεί στις φυλακές Κομοτηνής. Η αίτηση για αποφυλάκιση µε εγγύηση, που υπέβαλε ο αυτεπάγγελτα διορισμένος συνήγορός τους απορρίφθηκε και η προφυλάκισή τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα, στην Κομοτηνή, αναμένοντας να οριστεί δικάσιμος. Αντιμετωπίζουν πάνω από 10 χρόνια φυλάκισης ο καθένας.

Απαιτούμε :

• Την άμεση απελευθέρωση των Hamza Haddi και Mohamed Haddar.

• Την απόσυρση όλων των κατηγοριών και την άμεση αθώωσή τους.

• Την παραχώρηση πολιτικού ασύλου στο Hamza

• Την νομιμοποίηση της κατάστασής τους και την ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες.

Καλούμε σε αλληλεγγύη όσους και όσες βρίσκονται στην Ελλάδα, ώστε να ασκήσουμε πίεση στις τοπικές αρχές. Επιδιώκουμε την οργάνωση κινητοποιήσεων και την παρουσία όλων, στις δίκες των Hamza και Mohamed. Παράλληλα ξεκινάμε ένα ταμείο οικονομικής ενίσχυσης των κρατουμένων και κάλυψης των δικαστικών τους εξόδων.

                                                                                               www.freehamzamohamed.com

                                      #FreeHamzaAndMohamed

Email : freehamzamohamed@gmail.com

συνέχεια

OXI ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ SHARAREH KHADEMI ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Είναι γνωστό πως ο κόσμος που ζούμε είναι ένας…. αντρικός κόσμος. Είναι ένας κόσμος φτιαγμένος με τις αρχές και τις ‘‘αξίες’’ του ισχυρού αρσενικού. Με βάση αυτές δομήθηκε το κράτος και ο καπιταλισμός, ένα σύστημα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που στις φλέβες του ρέει και θα ρέει για πάντα, ο σεξισμός και η πατριαρχία ακόμα και αν αυτή μετεξελίσσεται και καμουφλάρεται. Υπάρχουν όμως χώρες που η πατριαρχία υπάρχει με τα πιο ωμά και ακραία χαρακτηριστικά της, προστατευμένη από κράτη και καθεστώτα απόλυτα ολοκληρωτικά. Η Sharareh Khademi ‘‘απέδρασε’’ από μια τέτοια χώρα, το Ιράν, για να προστατέψει την 6χρόνη κόρη της Diana, τον εαυτό της και τα αδέλφια της, πήρε το δρόμο της προσφυγιάς έφτασε μέσω Τουρκίας στην Ελλάδα και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού περιμένοντας να δικαστεί την Τρίτη 8/10 το αίτημά της σε δεύτερο βαθμό από τον Άρειο Πάγο να μην εκδοθεί στον Ιράν (το αίτημά της απορρίφθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο).

Η ιστορία της Sharareh Khademi είναι αρκετά ‘‘μακρινή’’, όμως η γυναίκα αυτή είναι δίπλα μας. Νοσοκόμα στο επάγγελμα, παντρεύτηκε έναν άντρα σατράπη και γέννησε το κοριτσάκι της. Ο άντρας της την κακοποιούσε συστηματικά και είχε νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Χτυπούσε και την κόρη τους που σήμερα είναι 6 χρονών. Κατηγόρησε την Sharareh για μοιχεία και το ιρανικό δικαστήριο στην πόλη της την καταδίκασε σε 60 χτυπήματα (βουρδουλιές), προσφιλή ‘‘ποινή’’ για τέτοιες κατηγορίες στον Ιράν. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο που προσέφυγε στη συνέχεια την απάλλαξε από την κατηγορία.

Για την ‘‘ιστορία’’, στο Ιράν η ποινή των 60 χτυπημάτων σε γυναίκες επιβάλλεται όταν αυτή έχει απλώς σχέση με έναν άντρα, χωρίς σεξουαλική επαφή. Όταν υπάρχει σεξουαλική επαφή, η ποινή που επιβάλλεται είναι λιθοβολισμός στο κεφάλι έως θανάτου.

Χωρίσανε με τον άντρα της και αυτός την εκβιάζει να της πάρει το παιδί, να μην έχει η ίδια κανένα δικαίωμα να το δει ξανά ενώ θέλει να παντρέψει το κοριτσάκι όταν γίνει εννέα χρονών!!! Ο εκβιασμός για να απαρνηθεί η Sharareh το όποιο ‘‘δικαίωμα’’ μπορεί να έχει πάνω στην κόρη της, δηλαδή να τη βλέπει για 1 φορά την εβδομάδα αφορούσε στην αντικαθεστωτική πολιτική δράση που είχαν τα αδέλφια της και περιστασιακά και η ίδια. Η δράση τους ήταν συμμετοχή σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς στην κυβέρνηση του Ιράν. Η οικογένειά της είχε παραδοσιακά αντικαθεστωτική δράση από την εποχή της Ιρανικής επανάστασης.

Ο πρώην άνδρας της ο οποίος συμμετέχει στις μυστικές υπηρεσίες ασφαλείας του καθεστώτος, την προειδοποίησε πως αν δεν του παραδώσει την κόρη της και δεν απαρνηθεί κάθε δικαίωμα πάνω της, θα καταγγείλει στο καθεστώς αυτήν και τα αδέλφια της για αντικαθεστωτική δράση. Σε αυτήν την περίπτωση τους περιμένει εκτέλεση.

Η Sharareh με την κόρη της Diana και τα αδέλφια της  έφυγαν άμεσα από το Ιράν, όμως η μήνυση του άντρα της για αρπαγή ανηλίκου και το διεθνές ένταλμα σύλληψης από την Interpol που είχε εκδοθεί γι’ αυτή, την οδήγησε στη φυλακή. Τάσο η ίδια όσο και τα αδέλφια της ζητούν να τους δοθεί άσυλο στην Ελλάδα. Είναι σαφές πως δεν πρέπει η κόρη της να πέσει στα χέρια ενός βάναυσου πατριάρχη που θα την κακομεταχειρίζεται και θα την παντρέψει, όντας παιδί ακόμα, στα εννιά της.

Η Sharareh και η κόρη της Diana πρέπει να παραμείνουν στην Ελλάδα, το κοριτσάκι πρέπει να προστατευτεί από αυτό το βάσανο και εγκληματικό μέλλον που την περιμένει στο Ιράν. Πρέπει να προστατευτεί η αξιοπρέπειά τους ως γυναίκες, να προστατευτεί η ίδια τους η ζωή

Υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια που ζουν ανάλογες απάνθρωπες συνθήκες. Που η έννοια του δικαιώματος –η έστω αρνητική και ετεροκαθορισμένη έννοια μιας ανάπηρης ελευθερίας– δεν υπάρχει ούτε κατ’ ελάχιστο και όπου η ζωή και ο θάνατος, η ίδια τους η ανάσα δεν τους ανήκει. Ανήκει στον όποιον πατριάρχη άρχεται της ζωής τους ενώ σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους μια ασφυκτική πατριαρχική αυταρχική κοινωνία, με ανελέητους νόμους και θεσμούς που τις δυναστεύουν κάθε στιγμή, θέλει να τους εμπεδώσει την αντίληψη ότι είναι όντα κατώτερα από τον άντρα.

Υπάρχουν πολλά εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια σε όλο τον κόσμο που ζουν υπό ανάλογες συνθήκες. Όμως η μικρή Diana και η Sharareh είναι δίπλα μας και χρειάζονται τη στήριξή μας. Η έκδοσή τους στο Ιράν σημαίνει καταδίκη σε θάνατο της μητέρας και μια ζωή μαρτύριο για το κοριτσάκι της.

Να μην τις αφήσουμε μόνες τους. Να μην μείνει ο αγώνας της Sharareh ένας μοναχικός αγώνας. Ως γυναίκα, ως καταπιεσμένη στο μέγιστο βαθμό, ως φυγάς της πατριαρχίας και του ολοκληρωτισμού αξίζει την αλληλεγγύη μας. Ως μητέρα και για να προστατευτεί το 6χρόνο παιδί της, είναι επιτακτική ανάγκη να μην εκδοθεί στο Ιράν. Στη μικρή Diana αξίζει μια καλύτερη ζωή.

Πόλα Ρούπα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα
Κρατούμενη στις Γ.Φ. Κορυδαλλού

συνέχεια

Εξόρμηση με τρικάκια για την δολοφονία του Πετρίτ Ζίφλε

Την Τετάρτη 12/12/18 πραγματοποιήθηκε εξόρμηση με 100αδες τρικάκια στους γύρο δρόμους από το κέντρο της Κομοτηνής, σε σχολεία και γειτονιές. Το περιεχόμενο είχε να κάνει με την δολοφονία του εργάτη αλβανικής καταγωγής Πετρίτ Ζίφλε στην Κέρκυρα από χρυσαυγίτη και γενικότερα ενάντια στον εθνικισμό.

συνέχεια