ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ CNT-AIT ALBACETE

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΙΟΥΝΙΟΥ – ΟΜΙΛΙΑ: Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.
ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΆΣΧΟΥΝ ΤΟ UTOPIA A.D. KAI  ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΣΩ YOUTUBE. LINK: CNT-AIT ALBACETE
ΑΛΜΠΑΘΕΤΕ CNT-AIT

συνέχεια

ΚΟΜΟΤΗΝΗ: Παρέμβαση στα δικαστήρια

Σήμερα 3/6/2020 το πρωί τοποθετήσαμε πανό στα κάγκελα του προαυλίου των δικαστηρίων και πετάξαμε τρικάκια εντός του προαυλίου καθώς και σε διάφορα μέρη του κέντρου της πόλης. Η κίνηση αυτή έγινε ως συνέχεια του τριημέρου αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες.

Το Πάθος Για Την Λευτεριά Είναι Δυνατότερο Απ Όλα Τα Κελιά

Όσο υπάρχουν Φυλακές Κανείς Δεν Είναι Ελεύθερος

συνέχεια

Κατερίνα Γώγου 1 Ιουνίου 1940 – 3 Οκτωβρίου 1993

«Άσπρη είναι η αρία φυλή, η σιωπή, τα λευκά κελιά, το ψύχος, το χιόνι, οι άσπρες μπλούζες των γιατρών, τα νεκροσέντονα, η ηρωίνη. Αυτα τα λίγα για την αποκατάσταση του Μαύρου»
Κατερίνα Γώγου

«Ελεύθερος σκοπευτής ήταν ο Άσιμος. Τον δολοφόνησαν. Τον Παύλο Σιδηρόπουλο, το ίδιο. Η μόνη επιζήσασα, εγώ»

«Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω “ποιητής” .Μην κλειστό στο δωμάτιο ν’ αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω. Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις. Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε για να με χρησιμοποιήσει. Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα για να κοιμίζω τους δικούς μου. Μη μάθω μέτρο και τεχνική και κλειστώ μέσα σε αυτά για να με τραγουδήσουν»

συνέχεια

ΚΟΜΟΤΗΝΗ: Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες

Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της.

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Τιμή Για Πάντα Στον Σπύρο Δραβίλα

Στα πλαίσια του τριημέρου αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και μετά από τουλάχιστον 5 θανάτους σε φυλακές και κρατητήρια μέσα σε 3 μήνες αλλά και τις κινητοποιήσεις από κρατούμενες/ους, προβήκαμε στις παρακάτω παρεμβάσεις και εκδήλωσης οικονομικής ενίσχυσης.

Την Παρασκευή 29/05 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό και τρικάκια στην κεντρική πλατεία Κομοτηνής της οποίας το κέντρο ήταν μπατσοκρατούμενο λόγο της προέδρου της δημοκρατίας.

Το Σάββατο 30/05 κάναμε αιφνιδιαστική παρέμβαση έξω από τις φυλακές Κομοτηνής με πανό, τρικάκια και συνθήματα.

συνέχεια

5 χρόνια χωρίς τον Σπύρο Δραβίλα

29 Μαΐου 2015: Η ημέρα φλογερή, σκοτείνιασαν τα πάντα…

Το πρωί ξυπνήσαμε με συννεφιά και το μεσημέρι ενώ έλαμπε ο ήλιος σκοτείνιασαν τα πάντα…

Ήταν γύρω στις 4 όταν δυνάμεις των ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής μας να φωνάξανε να παραδοθούμε!

Νόμιζα πως ήταν ψέμα, ότι κάτι άλλο ακούν τα αυτιά μου…

Κι όμως αντιθέτως, είχαν περικυκλώσει το σπίτι τα ΕΚΑΜ, το ελικόπτερο πετούσε από πάνω και εμείς προσπαθούσαμε να δούμε τι θα κάνουμε μέσα σε δυο-τρία λεπτά.

Η σκέψη μου τριγυρνούσε στα κολαστήρια που θα ξαναερχόμουν.

Στους διαδρόμους που θα γύρναγα χωρίς κανένα νόημα.

Στους δικούς μου που θα άφηνα πίσω!

Ξαφνικά ο Σπύρος, ο μικρός μας Σπύρος, το παιδί που δεν ήξερε από διπλωματία, που τον διέκρινε το θάρρος, η εντιμότητα και το πάθος για ελευθερία που τόσο πολύ κουράστηκε για να την αποκτήσει, αρπάζει το καλασνικοφ στο άκουσμα πάλι των ΕΚΑΜ και το βάζει κάτω από το λαιμό του δίνοντας τέλος στη ζωή του!!!

Σβήσαν τα πάντα! Το δωμάτιο γέμισε καπνούς. Έπεσε κάτω και ήταν χαμογελαστός!

Ήταν χαρούμενος με την απόφαση και αυτό φαινόταν στο πρόσωπο του!

Ήταν επιλογή του, για αυτό και έλαμπε το προσωπάκι του!

Σάστισα, χτύπαγε η καρδιά μου τόσο δυνατά, νόμιζα ότι ήταν ένα ψέμα ότι έβλεπα.

Και όμως ο αγαπημένος μου Σπυράκος ήταν νεκρός.

Είχε το θάρρος και την τόλμη, είχε την ψυχή να κάνει αυτό που έκανε ενώ εγώ όχι!

Ήταν θαρραλέα η απόφαση του ενώ η δικιά μου όχι!

Κουράστηκε να τριγυρνάει στους διαδρόμους της φυλακής και να περνάνε τα χρόνια χωρίς νόημα!

Σπυράκο συγγνώμη αν καμιά φορά διαφωνούσαμε και συγγνώμη που δε μπόρεσα να σε προλάβω!

Συγγνώμη μικρέ αδερφούλη μου αν καμιά φορά σε είχα στεναχωρήσει!

Είσαι και θα είσαι για πάντα στη ζωή μου.

Θα νοσταλγώ τις στιγμές που γελάγαμε, που με έκανες να νοιώθω παιδί!

Είσαι ο δικός μας Σπυράκος, το παιδί που έδινε τα πάντα χωρίς ανταμοιβή.

Σ’αγαπώ και πάντα θα έχεις χώρο στην καρδιά μου και όταν θα συναντηθούμε θα γελάμε πάλι και θα κάνεις τις πλάκες τις ξεχωριστές που έκανες!!!

Τιμή στον Σπύρο Δραβίλα και πάντα θα ζει στην καρδιά μου!…

Σπύρος Χριστοδούλου

Κατάσταση 2,Υπόγεια Φυλακών Κορυδαλού

ΠΗΓΗ: https://athens.indymedia.org/

συνέχεια