Ένα μήνυμα για τα συντρόφια του αναρχικού στεκιού UTOPIA, στην Κομοτηνή

Μην μασάτε απότις επιθέσεις που δέχεστε από τους ”συντρόφους αναρχικούς-κοινωνιστές-κομμουνιστές ή όπως αλλιώς αυτοκαθορίζονται” της συλλογικότητας CAMINO LIBRE. Όχι μόνο γιατί το κείμενό τους βρίθει από αυτοαναφορικότητα και γελοία επιχειρήματα αλλά κυρίως γιατί η κοινωνική τους απεύθυνση συναντιέται πολιτικά με κομμάτια ξένα με τα προτάγματα της ΑΝΑΡΧΙΑΣ. Και είναι γνωστό από τα πολλά ιστορικά παραδείγματα ότι όπου οι αναρχικοί επιχείρησαμε να συμπράξουμε με τους κομμουνιστές π.χ στην επαναστατημένη Ρωσία, στην Ισπανία κλπ, μας έφαγε η ”μαρμάγκα” σε όλα τα επίπεδα, εξαιτίας  της γραμμής, της στρατηγικής, της τακτικής των polite bureau-πολιτικών γραφείων της ηγεσίας της κομμουνιστικής αριστεράς. Εξωκοινοβουλευτικής, μαρξιστικής, μαοϊκής, τροσκτιστικής ή ό,τι άλλο.

Δεν γνωρίζω την συγκεκριμένη συλλογικότητα γιατί ζω σε άλλη πόλη και συγκεκριμένα στην Αθήνα αλλά ενημερώνομαι από τα δημόσια κείμενα που δημοσιοποιούνται. Σας γράφω λοιπόν το συγκεκριμένο μήνυμα επιπλέον για ένα λόγο: Το σκηνικό αυτό είναι παντού ίδιο από άκρη σ’ άκρη, είτε στην επαρχία είτε στις μεγάλες πόλεις της χώρας αφού κερδίζουν ζωτικό πολιτικό χώρο οι διάφορες συλλογικότητες με παρόμοια ”ταξικά” & ”κοινωνικά” χαρακτηριστικά.

Πράγματι, οι ”σύντροφοι ”αυτοί της Κομοτηνής είναι τουλάχιστον ειλικρινείς (και οφείλω να τους το αναγνωρίσω αυτό) όταν ομολογούν σε δημόσιο κείμενό τους ότι πολιτικά είναι περισσότερο γόνιμη η  η συνεργασία με τους συντρόφους του εξωκοινοβουλευτικού κόμματος της ΑΝΤΑΡΣΙΑ παρά με τα ακούραστα αναρχικά συντρόφια της UTOPIA και τα προτάγματά τους.

Όσο για την τελευταία φράση της ανακοίνωσής τους: ”Να αποβάλλουμε από τον χώρο μας συμπεριφορές και νοοτροπίες που οδηγούν στην εσωστρέφεια του” αυτή η φράση περισσότερο θυμίζει ”μπάτσους”, καθεστωτικές – εξουσιαστικές λογικές, πολεμική και προτροπή για πολεμική ενάντια στην αναρχία & τους συντρόφους του στεκιού της UTOPIA.

Παρ’ ότι σας κουράζω με το μακροσκελές αυτό μήνυμα συμπαράστασης, θα θυμίσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο ”ΑΚΟΥ ΜΑΡΞΙΣΤΗ” του Μurray Bookchin που δεν ήταν καν original και πούρος αναρχικός αλλά κομμουναλιστής.  Μεταξύ άλλων λέει: ”……Για μια ακόμα φορά οι πεθαμένοι περπατάνε ανάμεσά μας – κατά ειρωνικό τρόπο τυλιγμένοι με το όνομα του Μαρξ, του ανθρώπου που προσπάθησε να θάψει τους νεκρούς του 19ου αιώνα. Έτσι η αντεπανάσταση της εποχής μας δεν κάνει τίποτα άλλο απ’ το να παρωδεί με τη σειρά της την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και τον εμφύλιο πόλεμο του 1918-20 με την ταξική γραμμή της, το Μπολσεβίκιμο Κόμμα της, την ”προλεταριακή” δικτατορία της,την πουριτανική ηθική της, και ακόμα το σύνθημά της ”εξουσία στα σοβιέτ”. Η πλήρης, ολοκληρωμένη επανάσταση της εποχής μας που μπορεί να επιλύσει το ιστορικό ”κοινωνικό ζήτημα” το γενημένο από την κυριαρχία και την ιεραρχία, ακολουθεί την παράδοση των μερικών, ατελών, μονόπλευρων στιγμών ή και επαναστάσεων του παρελθόντος που απλώς άλλαξαν την μορφή του ”κοινωνικού ζητήματος” αντικαθιστώντας ένα σύστημα κυριαρχίας και ιεραρχίας μ’ ένα άλλο. Σε μια εποχή που η ίδια αστική κοινωνία έχει αρχίσει ν’ αποσυνθέτει όλες τις κοινωνικές τάξεις που της έδιναν σταθερότητα κάποτε, ακολουθεί τα κούφια αιτήματα για μια ταξική γραμμή. Σε μια εποχή που όλοι οι θεσμοί της ιεραρχικής κοινωνίας μπαίνουν σε μια περίοδο βαθειάς σήψης, ακούμε τα κούφια αιτήματα για ένα ”πολιτικό κόμμα” και ένα ”εργατικό κράτος”. Σε μια εποχή που η ιεραρχία καθαυτή αμφισβητείται, ακούμε τα κούφια αιτήματα για ”στελέχη”, ”πρωτοπορίες” και δημάρχους – αρχηγούς. Σε μια εποχή που ο συγκεντρωτισμός και το κράτος έχουν φθάσει στο εκρηκτικότερο σημείο ιστορικής αρνητικότητας, ακούμε τα κούφια αιτήματα για ένα ”συγκεντρωτικό κίνημα” και μια ”προλεταριακή δικτατορία”…. (περισσότερα…)

συνέχεια

Μια δημόσια τοποθέτηση για την υπόγεια λασπολογία της συλλογικότητας camino libre

Σαν στέκι είχαμε συμφωνήσει να μην ξανά ασχοληθούμε με την συλλογικότητα camino libre, όμως με τα τελευταία περιστατικά μεταξύ αυτών και της συνέλευσης του vivienda απο όπου και αποχωρήσανε, αναγκαζόμαστε να ασχοληθούμε ξανά εξαιτίας των υποτιμητικών αναφορών για εμάς δίχως να είμαστε παρόντες.

Για να πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή τα άτομα της εν λόγο συλλογικότητας προϋπήρχαν στο χώρο του Ε.Κ.Χ Adelante. Για δικούς τους λόγους αποφάσισαν να αποχωρήσουν ενώ παράλληλα αναφέρθηκαν με προσβλητικά σχόλια για συγκεκριμένο μέλος της συνέλευσης μας, με την απουσία μας και χωρίς να μας αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό.

Παρ’ ολα αυτά μετά την αποχώρησή τους, ήρθαν στο χώρο μας για αλληλεγγύη και υλικοτεχνική υποστήριξή, την οποία τους δώσαμε όσες φορές και αν τη χρειαστήκαν. Στην συνέλευση είχαμε ήδη πρόβλημα με ένα συγκεκριμένο άτομο λόγω των πράξεων του (δεν μπορούν να αναφερθούμε δημόσια) το οποίο τότε ήταν φιλικά προσκείμενο στη συλλογικότητα τους. Παρόλο που είχαμε ενημέρωσει την συνέλευση τους για το ποιόν του συγκεκριμένου ατόμου, όποτε τους ρωτούσαμε αν συμμετέχει μας απαντούσαν αρνητικά και με μισόλογα , μέχρι που είχαν αναφέρει πως αν εκείνος μπει στην σύνθεσή τους κάποιοι θα αποχωρούσαν. Εν τέλη το άτομο αυτό συμμετείχε στις συνελεύσεις της συλλογικότητάς τους και κανεις δεν αποχώρησε φυσικά!

Σε εκείνη τη χρονική περίοδο μας είχαν αναφέρει ότι έψαχναν ένα χώρο για να στεγαστούν και είχαν κατά νου τον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο vivienda. Ο συγκεκριμένος χώρος (παραχωρημένος από την πρυτανεία) λειτουργούσε με τα μίνιμουμ χαρακτηριστικά του αντισεξισμού , αντιφασισμού και αντιρατσισμού. Σε αυτόν τον χώρο θέλησαν να στεγάσουν τα δικά τους χαρακτηριστικά. Η άποψη που τους εκφράσαμε τότε ήταν πως είναι προτιμότερο να δημιουργήσουν έναν καινούργιο δικό τους χώρο παρά να εισχωρήσουν σε κάτι προϋπάρχων και να προσπαθήσουν να δώσουν τα δικά τους χαρακτηριστικά.

Από τον Σεπτέμβρη και μετά αφού είχαν στεγαστεί στον χώρο του vivienda , έκοψαν κάθε επαφή με εμάς αποδεικνύοντας την ξεκάθαρη εργαλειακή σχέση που επιδίωκαν να έχουμε. Αντιθέτως,οι πολιτικές τους συγγένειες είχαν να κάνουν με αριστερές παρατάξεις μέχρι και την ΚΝΕ. Αυτό αποδεικνύεται μάλιστα από τις κλειστές πρωτοβουλίες (λευκή νύχτα) , την παρουσία τους στο φεστιβάλ αναιρέσεις της ΝΑΡ , την παρουσία τους σε μαθητικό φεστιβάλ της ΚΝΕ μέχρι τα καλέσματα χωρίς την συνεννόηση των δυο στεκιών της πόλης ( 18-9-2018). Επίσης ήταν άφαντοι στις εκδηλώσεις του τριημέρου για τα 15 χρόνια του στεκιού μας , παράλληλα προτίμησαν να κάνουν γενεθλιακό πάρτυ μέλους τους στο vivienda ενώ δυο μέρες πριν και κατά την διάρκεια ρεμπέτικης βραδιάς οικονομικής ενισχύσης του Κ.Π.Ν Άλεξ/πόλης ,όχι μόνο δεν ήρθαν αλλά επέλεξαν κατά την διάρκεια της βραδιάς να τραμπουκίσουν φύλακα του πανεπηστημίου για λογαριασμό της ΚΝΕ. Οι τραμπουκισμοί συνεχίστηκαν και την μέρα της αποχώρησής τους από το vivienda έως και σήμερα και μάλιστα στο όνομα της αναρχίας !

Κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε πως η συγκεκριμένη συλλογικότητα , έχει χαρακτηριστικά τα οποία δεν συνάδουν με τις αναρχικές ιδέες. Πιο συγκεκριμένα έχουν ιεραρχικά χαρακτηριστικά και λογικές πλειοψηφίας ενώ παράλληλα πάσχουν από την επικίνδυνη νόσο της έπαρσης (χάρη σε αυτούς έγινε η πορεία 18/9 !) Τα παραπάνω αποδεικνύονται από το γεγονός πως όσες φορές θέλησαν να μας προσεγγίσουν, πάντα μιλούσε ένας συγκεκριμένος, απευθυνόμενος σε ένα συγκεκριμένο άτομο της συνέλευσής μας θεωρώντας τον αρχηγό καθώς και από το γεγονός πως αναφέρθηκαν υποτιμητικά σχόλια για τον αριθμό των μελών του στεκιού μας ( είναι αριθμητικά περισσότεροι ). Ακόμα και οι κουβέντες που αναφέρουν σε τρίτους όσον αφορά τους εαυτούς τους, αυτοχαρακτηρίζονται ως μοναδική, ενεργή, αναρχική παρουσία στην πόλη, κάτι το οποίο δεν μπόρεσαν εν τέλη να υποστηρίξουν αφού απουσίαζαν ακόμα και από την δίκη αντιφαστιστών στην Κομοτηνή ( 22-11-2018). Επίσης όταν ρωτήθηκαν από σύντροφο για ποιό λόγω έκαναν υποτιμιτικές αναφορές για τα δυο στέκια σε τρίτους , εκείνοι απάντησαν πως απλώς έκαναν κρητική! Από την μεριά μας, η κρητική γίνεται δημόσια ή στο άτομο – συλλογικότητα που σε κάθε περίπτωση αφορά , αλλιώς είναι φθηνά κουτσομπολιά τα οποία γεννούν τον ίδιο τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Τέτοιου είδους συμπεριφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται εν τη γενέσει τους. Ένας αναρχικός χαρακτηρίζεται από την ειλικρίνεια και από την συνεπή και σταθερή πορεία του μέσα στα χρόνια, αλλιώς κάθε κουβέντα για επαναστατική προοπτική είναι ανούσια.

Υ.Γ. 1) Όσον αφορά τον βανδαλισμό και τη δολιοφθορά Graffiti και τοιχογραφιών , έχουμε να πούμε πως αυτές είναι φασιστικές – φονταμενταλιστικές τακτικές.

Υ.Γ. 2) Δεν έχουμε σκοπό να ξανά ασχοληθούμε με την εν λόγω συλλογικότητα εκτός απροόπτου . Όποιος θέλει διευκρινίσεις μπορεί να μας στείλει e-mail. Επίσης όποιος διαφωνεί , ας τοποθετηθεί δημόσια.

Υ.Γ. 3) Στηρίζουμε και τα “μηδένια” όχι όμως τα μηδενικά

Αναρχικό Στεκι Utopia a.d.

utopia_ad@riseup.net

utopia-ad.org

συνέχεια

17 Νοέμβρη Κομοτηνή

Η πορεία ξεκίνησε από τον χώρο της παλιάς νομικής και απαρτιζόταν από περίπου 60 άτομα δυνάμεις τις αριστεράς και του αναρχικού – αντιεξουσιαστικού χώρου.

Ως αναρχικό στέκι πριν ξεκινήσει η πορεία κρεμάστηκε πανό για την συντρόφισσα – φίλη Αγγελική Σαρέλη και έπειτα συμμετείχαμε στην πορεία ως το ύψος της κεντρικής πλατείας όπου και αποχωρήσαμε κρεμώντας πανό για τον αναρχικό σύντροφο Mikhail Zhlobitsky καθώς και για τον Μιχάλη Καλτεζά. Σε όλη την διάρκεια της επιστροφής μας υπήρχε έντονη παρουσία από ασφαλίτες οι οποίοι κάνανε την “δουλεία” τους προκλητικά.

Ακόμα ένας επιτάφιος τελείωσε !

Υ.Γ : Τα πάρτυ έχουν περισσότερη συμμετοχή .

συνέχεια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ

Το Νοέμβριο του 1973 με αφορμή τις χουντικές παρεμβάσεις – τρομοκρατία στην ακαδημαϊκή κοινότητα, ξέσπασαν οι πρώτες αντιδράσεις με κέντρο την νομική σχολή Αθηνών. Το κέντρο αγώνα μεταφέρθηκε από τη νομική στο ήδη κατειλημμένο πολυτεχνείο, το οποίο πλαισιώθηκε από το σύνολο των φοιτητών αλλά και από κομμάτια της υπόλοιπης κοινωνίας. Στη συνέχεια από φοιτητική διαμαρτυρία, εξελίχθηκε σε κοινωνική εξέγερση με κεντρικά συνθήματα << ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ>> και <<ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ>>.

Από τη μεταπολίτευση έως και σήμερα, το πολυτεχνείο είναι το σύμβολο της αστικής δημοκρατίας. Την εξέγερση του πολυτεχνείου και τους νεκρούς αγωνιστές καπηλεύτηκαν όλα τα ”δημοκρατικά κόμματα” μαζί με τα αριστερά – ο καθένας για τους δικούς του λόγους και με τη δική τους αφήγηση- άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι απ’ τους συμμετέχοντες της τότε εξέγερσης, σήμερα ανήκουν σε κόμματα εξουσίας, τα οποία με τις πολιτικές τους, φέραν μνημόνια μη διστάζοντας ακόμα και να καταπατήσουν το ίδιο τους το σύνταγμα, αφού προπολού ξεπούλησαν τις ιδέες τους.

Η πραγματικότητα είναι πως ελάχιστοι ήταν τότε αυτοί που πρόταγμα τους είχαν το <<ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ>> αλλά και όσοι φώναζαν για λαοκρατία, μάλλον την εννοούσαν στα σοβιετικά πρότυπα. Για τους αναρχικούς το πολυτεχνείο, συμβολίζει το ορμητήριο των δικών μας αγώνων, τις καταλήψεις, τις συνελεύσεις έως και τους δολοφονημένους συντρόφους και τις 504 συλλήψεις του 1995. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τον “επιτάφιο” και τις κομματικές φιέστες της 17ης του Νοέμβρη τα χαρακτηριστικά της οποίας δεν διαφέρουν από μία εθνική επέτειο. Γιορτάζεται στα σχολεία, είναι ημιαργία, καταθέτονται στεφάνια, υψώνονται ελληνικές σημαίες στα δημόσια κτίρια και γίνεται πορεία αντί για παρέλαση.

Το να συμμετέχουμε οι αναρχικοί στην πορεία μαζί με άλλα μπλοκ, διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα πέραν της μνήμης, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν πρέπει να συμμετέχουμε. Η αναρχία υπάρχει με τα δικά της χαρακτηριστικά, χωρίς να περιμένει επετείους αναζητώντας κοινωνική απεύθυνση, ειδικά τη μέρα που για τον ίδιο λόγο, αριστερές παρατάξεις μαλώνουν για τα τραπεζάκια. Η κοινωνική απεύθυνση για όσους την επιθυμούν επιτυγχάνεται στη καθημερινότητά μας, λέγοντας αλήθειες χωρίς να γίνονται εκπτώσεις και με πράξεις που ενσαρκώνουν τις ιδέες μας.

Αυτό που πιστεύουμε εμείς, είναι πως απ την στιγμή που συμμετέχει η αναρχία στις εκδηλώσεις μνήμης της εξέγερσης του πολυτεχνείου, θα πρέπει να εξελιχθούν και τα προτάγματα και ο τρόπος με τον οποίο διεκδικούνται αυτά. Το πολυτεχνείο ήταν μια εξέγερση, οι εξεγέρσεις ακολουθούνται από επαναστάσεις, όχι πάντα αλλά για να γίνει μια επανάσταση προϋποθέτει να υπάρξουν εξεγέρσεις.

Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε κάτι πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για το αν υπάρχει επαναστατική προοπτική και πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί. Η Αναρχία είναι ένας δρόμος διαρκούς εξέγερσης ο οποίος περνά τις επαναστάσεις και συνεχίζει. Αν όμως δεν πιστέψουμε στην επανάσταση θα συνεχίσουμε να κάνουμε κύκλους γύρω από τον εαυτό μας χωρίς καμία προοπτική γενικότερα.

ΥΓ: Τιμή για πάντα στον Μιχάλη Καλτεζά. Δεν ξεχνάμε Δεν συγχωρούμε.

Αναρχικό Στέκι UTOPIA. A.D

συνέχεια