1η με 8η Νοεμβρίου διεθνή εβδομάδα αλληλεγγύης στη Ροζάβα

Η 1η με 8η Νοεμβρίου έχει οριστεί ως διεθνή εβδομάδα αλληλεγγύης στην επανάσταση που διεξάγετε στη Ροζάβα (ΒΑ Συρία). Καλούμε να στηρίξετε με όποιων τρόπο μπορείτε την επανάσταση της εποχής μας καθώς και να συμμετέχετε έμπρακτα με πολύμορφες δράσεις η να στηρίξετε τα καλέσματα σε κάθε πόλη.

Εμείς ως συμμετέχοντες στο riseup4rojava greece καλούμε σε συγκέντρωση στις 01/11 και ώρα 12:00μμ στην πλατεία Ειρήνης στη Κομοτηνή.

Αυτή την στιγμή διεξάγετε ένας “χαμηλής” έντασης πόλεμος καθώς η εκεχειρία δεν τηρήθηκε ποτέ από το τουρκικό κράτος και μία νέα εισβολή (Ημέρα Χ ) στα απελευθερωμένα εδάφη της Ροζάβα είναι πιθανή ανά πάσα στιγμή.

Αν φτάσουμε στην Ημέρα Χ, στο ξεκίνημα μιας νέας τουρκικής εισβολής: βγαίνουμε στο δρόμο, αναλαμβάνουμε δράση, καταλαμβάνουμε, διαταράσσουμε και μπλοκάρουμε!

Να δείξουμε στους υπευθύνους στα γραφεία των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών εταιριών την γνώμη μας για τον πόλεμο τους. Μαζί μπορούμε να σταματήσουμε τον επιθετικό πόλεμο της Τουρκίας!

Να στηρίξουμε τα επιτεύγματα της επανάστασης στη Ροζάβα των οποίων η δημιουργία άρχισε κατά τη διάρκεια του αγώνα εναντίον του Ισλαμικού κράτους, έτσι ένα μοναδικό πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό έργο ξεκίνησε, το οποίο σήμερα διαφυλάττει την ειρηνική συνύπαρξη εκατομμυρίων Κούρδων, Αράβων και Χριστιανών.

Η Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βορειοανατολικής Συρίας είναι ένα μοναδικό παράδειγμα ενός οράματος για μια ειρηνική και δημοκρατική Μέση Ανατολή που οι κυρίαρχες αξίες θα είναι η ισότητα ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και φυσικά η γυναικεία απελευθέρωση και το ξεπέρασμα της πατριαρχίας. Όλα αυτά καθιστούν το επαναστατικό εγχείρημα της Ροζάβα αγκάθι και για τις δυνάμεις της περιοχής και για τα ιμπεριαλιστικά κράτη. Η επανάσταση της Ροζάβα στη ΒΑ Συρία ας γίνει παράδειγμα για όλους τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΑ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΘΕΙ!

ΖΗΤΩ Ο ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ!

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

Riseup4Rojava Greece

συνέχεια

Κείμενο- Κάλεσμα: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ Κύκλος αγώνα φυλακισμένων ενάντια στην κατάργηση των αδειών

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ

Όλοι εμείς, κρατούμενοι και κρατούμενες στις ελληνικές φυλακές που εκτίουμε ποινές κάθειρξης, υψώνουμε τις φωνές μας για να ακουστούν έξω από τα τείχη ενάντια στο καινούριο νομοσχέδιο του υπουργείου προστασίας του πολίτη που βρίσκετε σε διαβούλευση μέχρι τις 13 Οκτωβρίου και ύστερα θα πάει προς ψήφιση στην βουλή. Συγκεκριμένα αυτό το νομοσχέδιο έρχεται να καταργήσει ουσιαστικά το θεσμό των αδειών για όσους εκτίουν ποινές κάθειρξης άνω των 10 ετών ή ισοβίων καθείρξεων, αφού η ισχύουσα προϋπόθεση συμπλήρωσης του 1/5 μετατρέπετε σε 2/5 της ποινής και τα 8 χρόνια σε 12 έτη για ποινές ισοβίων. Αυτό σημαίνει ότι η πλειοψηφία των κρατουμένων θα εκτίουν τις ποινές τους μέρα- μέρα χωρίς να πάρουν άδεια αλλά και δεν θα έχουν την δυνατότητα να μεταχθούν σε αγροτικές φυλακές όπως ίσχυε μέχρι σήμερα.

Στο λεγόμενο κράτος δικαίου η ένοια του σωφρονισμού βασίζετε στη θεμελιώδη αρχή ότι ο άνθρωπος στερείτε μόνο την φυσική του ελευθερία. Εμείς δεν στερούμαστε μόνο την ελευθερία μας, στερούμαστε και την αξιοπρέπεια μας. Είναι γνωστές οι εικόνες ανθρώπων που κοιμούνται στο πάτωμα και στοιβάζονται σε κελιά 5 και 6 άτομα μέσα σε 6 τ.μ., η χρίση βίας από τους δεσμοφύλακες και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης στα πειθαρχεία, οι αναίτιες και εκδικητικές μεταγωγές.

Δεν ξεχνάμε ότι από τον περασμένο Μάρτιο με το πρόσχημα της πανδημίας έχουμε στερηθεί τα ελεύθερα επισκεπτήρια, τις τακτικές και εκπαιδευτικές άδειες, ενώ παράλληλα ανεχτήκαμε τον εμπαιγμό του υπουργείου για δήθεν αποσυμφόρηση των φυλακών και υποτιθέμενα μέτρα πρόληψης και υγιεινής. Τώρα βγάζουν ένα νομοσχέδιο που οδηγεί στην εξόντωση μας.

Το μήνυμα που έχει περάσει στην κοινωνία από τα ΜΜΕ είναι ότι πρόκειται για ένα νομοσχέδιο με φωτογραφικές διατάξεις που αφορούν πολιτικούς κρατούμενους και ότι δίνονται περισσότερα κίνητρα σε κρατούμενους με μικρές ποινές. Δεν αναφέρουν βέβαια πόσο απλόχερα μοιράζονται οι μεγάλες ποινές από ένα ανεξέλεγκτο και σάπιο δικαστικό σύστημα. Στην πραγματικότητα, όμως, η πλειονότητα από εμάς έχει εξοντωτικές ποινές άνω των 10 ετών κάθειρξης, χρόνιες καθυστερήσεις εκκρεμών δικαστικών υποθέσεων και ξεχασμένων ενταλμάτων που παρατείνουν την κράτηση μας. Επίσης η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση που προετοίμασε το έδαφος για αυτό το νομοσχέδιο έκανε λόγο για κατάχρηση του θεσμού των αδειών απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Για αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι το ποσοστό που παραβιάζει τις άδειες είναι πολύ μικρό σε σύγκριση με το σύνολο των φυλακισμένων.  Γιατί μεμονωμένα περιστατικά παραβίασης ενός κανόνα θα πρέπει να οδηγούν στην κατάργηση του σχετικού δικαιώματος για όλους; Δεν είδαμε να ενδιαφέρονται το ίδιο για τα μεμονωμένα περιστατικά θανάτων και ξυλοδαρμών για τους οποίους ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το κράτος, ούτε να σχεδιάζουν νόμους για την βελτίωση των συνθηκών κράτησης και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια του υπουργείου να μετατρέψει τις φυλακές της χώρας σε φυλακές τύπου Γ , καταργώντας ευεργετικές διατάξεις που αποκτήθηκαν με αγώνες, στάσεις και εξεγέρσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Παραμένουμε άνθρωποι γιατί είμαστε άνθρωποι και κάθε νόμος που θεσπίζετε οφείλει να έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και όχι την εκδικητικότητα και την περιστολή δικαιωμάτων.

Δεν είναι μόνο τα δικαιώματα μας που δέχονται επίθεση, δέχεται επίθεση η ίδια μας η δυνατότητα να κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Γι’ αυτό πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και αυτόν τον αγώνα να τον δώσουμε όλοι μαζί όπως έκαναν πάντα οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες στις ελληνικές φυλακές. Για όλους αυτούς τους λόγους οργανωνόμαστε και περνάμε στην αντεπίθεση.

Καλούμε τους συγκρατούμενους και τις συγκρατούμενες μας σε όλες τις κλειστές φυλακές να πάρουν ατομικές και ομαδικές πρωτοβουλίες, να αντισταθούμε ατομικά και συλλογικά με κάθε τρόπο ενάντια στο νέο νομοσχέδιο-έκτρωμα που ουσιαστικά καταργεί το δικαίωμα των αδειών.

Καλούμε όλους και όλες να αναπτύξουν μια πολύμορφη αγωνιστική δραστηριότητα εντός των τειχών, κάνοντας αποχή από το συσσίτιο και από τις εργασίες της φυλακής διαδηλώσεις θορύβου χτυπώντας τα κάγκελα και τις πόρτες των κελιών, τοιχογραφίες στους κοινόχρηστους χώρους(και όποια άλλη δράση φανταστεί ο καθένας και η καθεμία) για να γνωρίζουν όλοι οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες γιατί αγωνιζόμαστε. Να ενημερώσουμε τους συγκρατούμενους μας στις άλλες πτέρυγες κάθε φυλακής αλλά και τους φίλους μας που περιμένουν να μας δουν έξω από αυτήν. Επίσης καλούμε τους συγκρατούμενους μας στις αγροτικές φυλακές να συμπαρασταθούν στον αγώνα μας και να γνωρίζουν πως αν περάσει αυτό το νομοσχέδιο ανά πάσα στιγμή μπορούν να μεταχθούν πίσω στις κλειστές φυλακές.

Τέλος καλούμε όλους τους φίλους και συγγενείς μας, πρώην κρατούμενους και κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο να μην επιτρέψει την κατάργηση των δικαιωμάτων μας και την κλοπή των ονείρων μας.

ΑΠΑΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ-ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ

Αλίμονο σε αυτούς που θα αποδεχτούν σαν όρο ζωής την φυλακή και από το πιο λαμπερό φως του ηλιου την πιο μικρή ακτίνα (εξέγερση Αλικαρνασσού 1990)

Κύκλος αγώνα φυλακισμένων ενάντια στην κατάργηση των αδειών

Εμείς οι κρατούμενοι της Α’ θέσης υπογείου Κορυδαλλού (εκτός από τους αδελφούς Ξυρούς) μαζί με τους συγκρατούμενους μας από τα Χανιά (σύνολο 5 ακτίνες), από εχτές 15/10/2020 ξεκινήσαμε αποχή από το συσσίτιο καθώς επίσης και αποχή από τα ημερομίσθια, ενάντια στην κατάργηση των αδειών.

συνέχεια

“Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί”: Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ για τη δίκη του Γιάννη Καυκά

11 Μαΐου 2011, 14:00.. Μια μεγαλειώδης σε μέγεθος και παλμό πορεία ολοκληρώνεται. Ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών, κατηφορίζουν την οδό Πανεπιστημίου με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Χωρίς την παραμικρή αφορμή μια ορδή των ΜΑΤ τους περικυκλώνει και αρχίζει να τους χτυπούν. Παράλληλα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης ρίχνονται επίσης εναντίον των διαδηλωτών, οι λαβές των κλοπμ προσγειώνονται σε δεκάδες κεφάλια ενώ χρησιμοποιούνται ακόμα και οι ατομικοί πυροσβεστήρες ως όπλα. Δεκάδες άνθρωποι θα οδηγηθούν εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο. Ένας εξ αυτών ο Γιάννης Καυκάς θα δεχτεί δολοφονικό χτύπημα με πυροσβεστήρα. Θα καταφέρει να φτάσει στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση:

«Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.

Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».

Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».

Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.

Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».

Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα.

Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.

Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.

Μου πήρε χρόνια να ξεπεράσω την αίσθηση πως κάποιος πήγε να μου επιβληθεί έτσι. Ευτυχώς είχα ένα νοητικό σχήμα όπου μπορούσα να εντάξω όλο αυτό που μου συνέβη. Ήξερα γιατί βγήκα στον δρόμο, ποιους είχα δίπλα μου και ποιους απέναντι. Παρ’ όλα αυτά το «γιατί;» -όχι το λογικό, αλλά το υπαρξιακό «γιατί κάποιος προσπαθεί να με σκοτώσει έτσι»- παραμένει.

Γιατί κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο πλήρως ακίνδυνο κι επιλέγει να τον τσακίσει; Και πώς αυτός ο άνθρωπος πήγε μετά σπίτι του, έφαγε το φαγητό του, πήδηξε τη γυναίκα του και την επομένη, σαν να μην έγινε τίποτα, επέστρεψε στη δουλειά του; Αυτό δεν καταπίνεται, χρειάζεσαι έναν πολιτικό τρόπο σκέψης να το εντάξεις: αυτός κι εγώ αντιπροσωπεύουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση.

Η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία. Μπορώ να πω ότι επανήλθα πλήρως μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν διαδήλωσα ξανά κρατώντας πανό στην εργατική πορεία με τα Σωματεία Βάσης. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνω στις συγκεντρώσεις και κάθε φορά προσπαθώ να κάνω δύο βήματα παραπάνω. Τώρα που μου βγήκε ολόκληρο, ένιωσα ότι έκανα τον γύρο του θριάμβου. Όλο αυτό είναι κομμάτι τού να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να μου έχουν πάρει κάτι. Αν πριν είχα έναν λόγο να κατεβαίνω, τώρα έχω 100.

Το αίμα χύθηκε και δεν μαζεύεται. Δεν ζω με φόβο, ούτε με μίσος. Το μίσος μου είναι ταξικό, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ζω με τη φράση που είπε εκείνη η κοπέλα: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί». Είναι λυτρωτικό, δεν περιλαμβάνει καμιά υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά τη δέσμευση πως ό,τι κι αν γίνει θα πάμε μαζί. Αυτοί που με χτύπησαν ήταν άνθρωποι, αλλά μέσα στην κόλαση και τη σφαγή, ένας άλλος άνθρωπος με αυταπάρνηση στάθηκε με ρίσκο δίπλα μου».

9 χρόνια μετά η υπόθεση έκλεισε. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε καμία ευθύνη δεν αποδόθηκε. Η ασύδοτη αστυνομική βαρβαρότητα συνεχίζεται ξεσπώντας σε σώματα και ψυχές, σπάζοντας καταλήψεις, ποδοπατώντας καθετί που δεν ταιριάζει στην κανονικότητα τους, με την πλήρη κάλυψη του κράτους. Στις 15 Οκτώβρη εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η αγωγή του συναδέλφου Γιάννη Καυκά εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό την αναγνώριση της ευθύνης του κράτους στην απόπειρα δολοφονίας του.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΛΟΥΪΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ 85, ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ)

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΠΜ

Ο Γιάννης είναι ένας από εμάς. Γιατί είναι μαζί μας σε συζητήσεις, διεκδικήσεις και πορείες, γιατί η ανάρρωση είναι μια διαρκής διεργασία, γιατί για την ψυχική υγεία χρειάζονται αλληλεγγύη και αγάπη, γιατί πολύ απλά θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση του

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

συνέχεια

Ισπανία: Πορεία προς τη φυλακή του Albolote Οκτώβρης 2020.

Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου στις 11 π.μ., ξεκίνησε από την έδρα της CNT-AIT Granada, λεωφορείο με συντρόφους και συντρόφισσες προς τη φυλακή Albolote.

Η πορεία ήταν επιτυχής, με μεγαλύτερο αριθμό ατόμων να παρευρίσκονται σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αρκετές οικογένειες κρατουμένων υποστήριξαν την πράξη. Ορισμένοι κρατούμενοι χειροκροτούν και πανηγυρίζουν μέσα από τη φυλακή. Η πράξη ήταν πολύ συναισθηματική και ζωντανή, όπως λέγετε.

ΠΗΓΗ: CNT-AIT Granada

συνέχεια

Κείμενο/ Κάλεσμα του Σπύρου Χριστοδούλου ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Κλεισμένος στα υπόγεια κελιά της δημοκρατίας τους παρακολουθώ από τα πληρωμένα φερέφωνα τους τις άναρθρες κραυγές τους για “το τέλος της ασυδοσίας των αδειών, δεσμεύσεις για αναβάθμιση και νοικοκύρεμα των φυλακών και φυλακές στολίδια”.

Το κράτος με εκτελεστικό όργανο την ακροδεξιά κυβέρνηση ετοιμάζετε να σφραγίσει τους τάφους των ζωντανών νεκρών. Το 1993 και ενώ βρισκόμουν στις φυλακές της Λάρισας στην ακτίνα Β’ καταργήθηκε η θανατική ποινή και θεσπίστηκε το 1/5 τώρα το 1/5 μετά τα 10 έτη πάει στα 2/5 που σημαίνει ότι όσοι εκτίουν ποινή 20 έτη δεν θα πάρουν ποτέ άδεια γιατί θα την έχουνε βγάλει μέρα- μέρα.

Αυτός ο προς διαβούλευση εξοντωτικός νόμος για τη χορήγηση αδειών, την ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τις μεταγωγές σε αγροτικές φυλακές στηρίζετε σε στατιστικά νούμερα και την επίθεση της εξουσίας στους πολιτικούς κρατούμενους όπως και κρατούμενους και κρατούμενες όλης της χώρας. Δεν βλέπουν πουθενά ανθρώπους και δικαιώματα όπως υποστηρίζουν. Λειτουργούν με βάση την εκδικητικότητα και την καθολική τιμωρία.

Οι πόρτες των κελιών πνίγουν τα όνειρά μας και αυτοί σφραγίζουν τις κλειδαρότρυπες.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω τους νόμους τους και να αναπτύξω τις παθογένειες ενός άθλιου σωφρονιστικού συστήματος και ενός επίσης βρομερού δικαστικού μηχανισμού, μιας υποτιθέμενης δικαιοσύνης που επικυρώνει την “ηθικότητα και τη νομιμότητα των αρχόντων της”, που αντί να παρεμβαίνει στις κοινωνικές και οικονομικές αιτίες που γεννούν την εγκληματικότητα νομιμοποιεί την βαρβαρότητα.

Δεν αναγνώρισα ποτέ μου τους νόμους και τα δικαστήρια τους, έχω νιώσει στο κορμί μου τις σφαίρες της δικαιοσύνης τους και χρόνια προσπαθούν να με εγκλωβίσουν στις κατασκευασμένες κατηγορίες τους που πάντα καταρρέουν όπως αποδείχτηκε στη δίκη της 29/06/2020 για την κατηγορία της τρομοκρατίας, ενώ μου φάγανε και τα χρόνια που είδη έχω εκτίσει στα βρόμικα κολαστήρια τους και αρχίζω απ την αρχή.

Αναγνωρίζω και στέκομαι αλληλέγγυος στα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται και αγωνίζονται. Είμαι άνθρωπος που ονειρεύομαι και χαμογελώ, ορκισμένος εχθρός της εξουσίας και πρόταγμα μου είναι η ελευθερία.

Τάσσομαι ενάντια στην απόπειρα της εξουσίας να με εξοντώσει τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία που θεσπίζει την εκμηδένιση των ελάχιστων δικαιωμάτων μας είναι υπόθεση όλων μας μέσα και έξω από τις φυλακές. Είναι αγώνας που θα απλωθεί σαν φωτιά σε όλες τις φυλακές με πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης και αντίστασης, να ακουστούμε έξω από τα τείχη, να διεκδικήσουμε ζωή και αξιοπρέπεια, αγώνας ενάντια στη λήθη και τη βαρβαρότητα.

Καλώ όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες εντός και εκτός των τειχών να πολεμήσουμε ενάντια στο απάνθρωπο και αισχρό νομοσχέδιο που πάνε να περάσουν.

Πολύμορφος και αυτόοργανωμένος από τα κάτω αγώνας μέχρι το γκρέμισμα και το κάψιμο κάθε φυλακής.

Εξέγερση ενάντια στους γδάρτες των ονείρων μας.

Ζήτω η αναρχία.

Υπόγεια κορυδαλλού Σπύρος Χριστοδούλου

συνέχεια

Πόλα Ρούπα: Η εκδικητικότητα του κράτους απέναντί μου κλιμακώνεται

Η πολιτική εκδικητικότητα του κράτους απέναντί μου, απέναντι στον Επαναστατικό Αγώνα, παίρνει νέες μεγαλύτερες διαστάσεις με την μεταγωγή μου τα ξημερώματα στις 30/9, ημέρα έναρξης της δίκης μου στο δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού και με την επιστροφή μου την ίδια ημέρα στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας όπου κρατούμαι. Προφανώς η τακτική που θέλει να εφαρμόσει το αρμόδιο υπουργείο καθ’ όλη την διάρκεια των πολύμηνων δικών μου, με τις πολλές δεκάδες δικασίμους είναι να μετάγομαι αυθημερόν στο δικαστήριο από την Θήβα στον Κορυδαλλό και να επιστρέφω μετά το πέρας της κάθε συνεδρίασης.

Αυτή η πρωτοφανής τακτική πίεσης είναι η κλιμάκωση της εκδικητικής αντιμετώπισής μου που ξεκίνησε με την νυχτερινή εισβολή ισχυρής αστυνομικής δύναμης στον θάλαμό μου στις φυλακές Κορυδαλλού τον περασμένο Μάρτιο και την μεταγωγή μου στις φυλακές Ελαιώνα την ίδια ημέρα που ξεκίνησε η κινητοποίηση των γυναικών κρατούμενων με κύριο αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών λόγω κορωνοϊού. Λίγες ημέρες αργότερα έγινε με ανάλογο τρόπο και η μεταγωγή του Νίκου Μαζιώτη από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Δομοκού για την αποτροπή έναρξης αντίστοιχης κινητοποίησης στις ανδρικές φυλακές Κορυδαλλού.

Ενώ προσδιορίστηκε εκ νέου το εφετείο για την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην Τράπεζα της Ελλάδος (το παράρτημα της Ε.Κ.Τ στην Ελλάδα) και το Δ.Ν.Τ για τις 2/11, το οποίο είχε αναβληθεί λόγω της αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων την περασμένη άνοιξη, προσδιορίστηκε επίσης για τις 30/9 το εφετείο για την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατούμενων από τις φυλακές Κορυδαλλού που είχα επιχειρήσει τον Φεβρουάριο του 2016. Στο εφετείο για την επίθεση στην ΤτΕ δικάζομαι μόνη μου, ενώ στο εφετείο για την απόπειρα απόδρασης δικάζεται και ο Νίκος Μαζιώτης του οποίου η μεταγωγή από τις φυλακές Δομοκού σε αυτές του Κορυδαλλού έγινε παραμονή της έναρξης της δίκης.         

Καθώς η παραμονή μου στις φυλακές Ελαιώνα δυσχέραινε πολύ την προετοιμασία μου για τις επικείμενες δίκες σε συντονισμό με τις συνηγόρους μου και καθώς αντιμετώπιζα σοβαρά προβλήματα στην πραγματοποίηση επισκεπτηρίων με το παιδί μου λόγω της μεγάλης χιλιομετρικής απόστασης από τον τόπο διαμονής του, προχώρησα σε αιτήματα προς την Κ.Ε.Μ (Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών) για την επίσπευση της μεταγωγής μου στις φυλακές Κορυδαλλού. Η Κ.Ε.Μ δεν απάντησε ποτέ ούτε στα δικά μου αιτήματα ούτε σε αυτά των συνηγόρων μου που ζητούσαν την μεταγωγή μου για να μπορέσουν να ασκήσουν τα δικηγορικά τους καθήκοντα. Η μεταγωγή μου τελικά έγινε την ίδια ημέρα της δίκης και με την επιστροφή μου στην Θήβα με την λήξη της συνεδρίασης. Αυτή η πρωτοφανής αντιμετώπιση σε κρατούμενους/ες εν’ όψει δικαστηρίου, αφού όλοι παραμένουν στον τόπο εκδίκασης των υποθέσεών τους για όσο διαρκούν οι δίκες τους, είναι η απάντηση του αρμόδιου υπουργείου στο αίτημά μου για να μπορέσω να ασκήσω τα δικαιώματά μου ως κρατούμενη και ως δικαζόμενη.

Τους έχω γνωστοποιήσει στην Κ.Ε.Μ πως αδυνατώ να έχω επικοινωνία με τις συνηγόρους μου όσο βρίσκομαι στις φυλακές Ελαιώνα – Θήβας ώστε να μπορέσουμε να οργανώσουμε τις δίκες και να διευθετήσουμε όλα τα ζητήματα που τις αφορούν. Αδιαφόρησαν παντελώς για τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί μου προκειμένου να με επισκέπτεται σε αυτήν την φυλακή. Τους έχω γνωστοποιήσει ότι κατά την μεταγωγή μου –της οποίας τον τρόπο που διεξήχθη οι ίδιοι τον διέταξαν– δεν μπόρεσα να πάρω μαζί μου έγραφα, δικογραφίες και υλικό που χρειάζομαι για τις δίκες μου, καθώς όλα αυτά που χρειαζόμουν για τα δικαστήρια παρέμειναν στον Κορυδαλλό. Γνωρίζουν ότι είναι αδύνατον υπό τις συνθήκες που μου επέβαλαν να μπορέσουμε εγώ, ο σύντροφός μου Νίκος Μαζιώτης και οι συνήγοροί μου να διεξάγουμε τις δίκες όπως πρέπει και να οργανωθεί σωστά η νομική υπεράσπισή μας. Τους έχω γνωστοποιήσει πως πρόκειται για δίκες μεγάλης διάρκειας με βαρύτατα κατηγορητήρια: Πρωτόδικα μου επιβλήθηκε ποινή 120 χρόνων, κατά συγχώνευση 65 χρόνια κάθειρξη, για την απόπειρα απόδρασης και τις δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών που εκδικάζονται μαζί και για τις οποίες έχω αναλάβει την ευθύνη. Του Νίκου Μαζιώτη του επιβλήθηκαν 37 χρόνια, κατά συγχώνευση 24 χρόνια κάθειρξη για ηθική αυτουργία, ενώ για την επίθεση στην ΤτΕ μου επιβλήθηκε η ποινή των ισοβίων και 26 χρόνια κάθειρξη. Τους έχω γνωστοποιήσει πως πρόκειται για δίκες με πολλές διαστάσεις που η σωστή ανάδειξή τους τόσο από εμάς όσο και από τους συνηγόρους μας είναι αδύνατον να γίνει αν παραμείνω στις φυλακές Ελαιώνα.                                                                                                                            

Γνωρίζουν επίσης τι είδους δίκες κάνουμε: Δίκες πολιτικές όπου ξεδιπλώνουμε κάθε πτυχή της δράσης μας, της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα την οποία υπερασπιζόμαστε. Που γίνονται βήμα μιας πολιτικής μάχης με το καθεστώς εξουσίας συνολικά. Γνωρίζουν ότι πρόκειται για δίκες υπεράσπισης αλλά και προπαγάνδισης της αναγκαιότητας για την κοινωνική επανάσταση που αφήνουν πολιτική παρακαταθήκη στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση απ’ την τυραννία του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτές οι δίκες και η πολιτική τους ουσία είναι που μπαίνουν αυτή την φορά στο στόχαστρο της κυβερνητικής κατασταλτικής πολιτικής με τις συνθήκες διεξαγωγής τους που επιβάλλει. Πολιτικός τους στόχος αυτήν τη φορά είναι να τορπιλίσουν τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα. Γνωρίζουν πως οι δίκες αυτές συνιστούν για το κράτος πολιτικό πρόβλημα και αυτό το ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς οι αρμόδιοι της κυβέρνησης που επιβάλλουν αυτούς τους όρους διεξαγωγής τους. Ομολογούν πως δεν θέλουν να γίνονται τέτοιου είδους πολιτικές δίκες γιατί είναι επικίνδυνες. Η σχεδόν εμμονική εχθρότητά τους απέναντί μου έχει φτάσει πλέον σε τέτοιο σημείο που αδιαφορούν για το γεγονός ότι με τις πολλές δεκάδες μεταγωγές μου από την Θήβα στον Κορυδαλλό και τούμπαλιν, αυξάνεται κατακόρυφα ο κίνδυνος διασποράς του κορωνοϊού και μόλυνσης τόσο εμένα όσο και των εκατοντάδων συγκρατούμενων μου, πολλές από τις οποίες ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για αυτό.

Αρκεί μόνο να αναφέρω πως πέρα από τις κλούβες που δεν απολυμαίνονται ποτέ και τις αστυνομικές δυνάμεις που με συνοδεύουν (είναι γνωστό πως δεν είναι λίγοι οι αστυνομικοί που έχουν μολυνθεί απ’ τον κορωνοϊό), στο δικαστήριο στις 30/9 μόνο η αστυνομική δύναμη που είχε συγκεντρωθεί στον μικρό χώρο των δικαστηρίων στις φυλακές Κορυδαλλού, ήταν πρωτόγνωρη αφού ξεπερνούσε τα 60 άτομα. Και οφείλω να επισημάνω πως ο μέσος όρος των συνεδριάσεων και των δύο δικών μου που θα διεξάγονται παράλληλα, βάση μιας μέσης διάρκειας των προηγούμενων δικών μας, μπορεί να ξεπεράσει τις 80 δικασίμους. Συνεπώς θα πρέπει να πραγματοποιηθούν άνω των 160 μεταγωγές μου από Θήβα στο Κορυδαλλό και από Κορυδαλλό προς Θήβα.                                                                                                                         

Πέρα από την έκθεση σε κίνδυνο λόγω κορωνοϊού, εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος γιατί το οικονομικό κόστος αυτών των επιχειρήσεων με τις ιδιαίτερα ενισχυμένες αστυνομικές δυνάμεις, δεν χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση του συστήματος υγείας ή την πρόσληψη δασκάλων και καθηγητών στα σχολεία όπως ζητούν οι μαθητές. Πρόκειται για μια ακόμη κρατική επιλογή που επιβεβαιώνει την ευρέως πλέον αποδεκτή αντίληψη πως για την κυβέρνηση της Ν.Δ. το ‘‘δόγμα νόμος και τάξη’’ με το οποίο ανέβηκε στην εξουσία, παραμένει ο κεντρικός πυλώνας της στρατηγικής της και το βασικό όπλο της απέναντι στην πανδημία. Γιατί όποτε μπαίνει στην ίδια ζυγαριά η καταστολή και η δημόσια υγεία, η ζυγαριά γέρνει υπέρ της πρώτης.

Αναφορικά με τα σχέδια του υπουργείου να τορπιλίσει τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα, δηλώνω πως δεν θα το επιτρέψω να γίνει. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τις δίκες μου, τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα, όποιες συνθήκες κράτησής μου και διεξαγωγής τους και αν επιβάλουν. Δεν θα τις αφήσω έρμαια της κρατικής εκδικητικότητας. Δεν θα αφήσω οι δίκες του Επαναστατικού Αγώνα να γίνουν σύντομες, άνευρες, χωρίς ουσία, αποπολιτικοποιημένες και με την κρατική ιδεολογία να κυριαρχεί πάνω τους. Δεν θα αφήσω ο στόχος του κράτους να διεξάγει έναν ανεμπόδιστο πόλεμο εναντίον μας, εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα και της ιστορίας του να πετύχει. Οι δίκες αυτές θα γίνουν όπως αρμόζει στην πολιτική ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα και δεν θα αφήσω καμία κατασταλτική πολιτική να σκοτώσει την αγωνιστική τους αξία.

Πόλα Ρούπα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Γ΄πτέρυγα γυναικείων φυλακών Ελαιώνα – Θήβας

03/10/2020

συνέχεια