“Yγειονομικά διαβατήρια” και παραγωγή (υγειονομικής) νομιμοφροσύνης και διαχωρισμών

Με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που κήρυξαν τα κράτη σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη στο όνομα του “πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό”, αξιοποίησαν όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία διαχείρισης πληθυσμού με υγειονομικό πρόσημο, που έχει παραχθεί ιστορικά. Οι καραντίνες, που εφαρμόστηκαν στο μεσαίωνα για την αντιμετώπιση επιδημιών, όπως η πανώλη επανήλθαν τον 19 ο αιώνα για την αντιμετώπιση επιδημιών όπως η χολέρα. Έτσι, την τελευταία δεκαετία του 19 ου αιώνα, και ενώ τα αρμόδια κρατικά επιτελεία ενδυνάμωναν τις προσπάθειες συντονισμού τους μέσα από διεθνή συνέδρια υγιεινής, τα οποία πραγματοποιούνταν σχεδόν κάθε δέκα χρόνια, αναπτύχθηκε η σκέψη για μια αντικατάσταση των παραδοσιακών μηχανισμών υγειονομικού ελέγχου, όπως η καραντίνα. Η σκέψη αφορούσε μια “έξυπνη” τρόπον τινά καραντίνα, που θα ρύθμιζε συνάμα και την οικονομική δραστηριότητα, και σε αυτό το πλαίσιο τέθηκε για πρώτη φορά η ιδέα των “υγειονομικών διαβατηρίων”.1 Ήταν μια εποχή, που οι μέθοδοι ελέγχου των μετακινήσεων του πληθυσμού έθεταν τις βάσεις, πάνω στις οποίες ανέπτυσσαν κοινή δράση οι εξουσίες μεταξύ τους· καθορίζοντας ταυτόχρονα και το πλαίσιο με το οποίο συγκροτούνται οι επιμέρους κρατικοί μηχανισμοί στο εσωτερικό τους. Στις μέρες μας, φαίνεται να συντελείται μια αντίστοιχη διαδικασία ανασυγκρότησης των επιμέρους κρατικών οντοτήτων, σε μια πολυεπίπεδη και ριζική διαδικασία αναδιάρθρωσης (τουλάχιστον) στον δυτικό κόσμο· κι όταν το κράτος μετασχηματίζεται, οι υγειονομικές περιφράξεις είναι αναγκαίες. Και σε αυτή τη διαδικασία, τα “υγειονομικά διαβατήρια” λειτουργούν ως συστήματα, με τα οποία καταγράφεται η κοινωνική κινητικότητα, με τα οποία κατασκευάζονται νέες ταυτότητες, κατηγοριοποιήσεις και διαχωρισμοί και με τα οποία εν τέλει παράγονται νέες μορφές υποκειμενικότητας και νομιμοφροσύνης.

Έχοντας πάρει φόρα από την εμπέδωση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, σύσσωμες οι εξουσίες του δυτικού κόσμου φαίνονται αποφασισμένες να εκμεταλλευτούν την παρακαταθήκη απ’ την επιβολή ιστορικά αδιανόητων απαγορεύσεων στους πληθυσμούς, οι οποίοι τείνουν να εξοικειωθούν με την ιδέα ότι πρέπει να δίνουν λογαριασμό στο κράτος για κάθε τους κίνηση. Το ότι σε αυτή τη φάση οι εξουσίες έχουνε σαν όχημα τον εκβιασμό του έμμεσου ή δια νόμου υποχρεωτικού εμβολιασμού –μάλιστα με προϊόντα βιοτεχνολογίας, και παρά τα ποικίλα φιάσκο των εμβολιαστικών εκστρατειών του παρελθόντος, όπως το 1976 ή το 2009– 2 δείχνει όχι μόνο πολιτικό ρίσκο αλλά και θράσος. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του γεγονότος είναι ότι μπορεί να κατέχουν την πρωτοβουλία κινήσεων, η κατάσταση όμως συνολικά εξακολουθεί να παραμένει ρευστή.

Με τη χρησιμοποίηση ενός υγειονομικού οχήματος ως μοχλού πίεσης, οι δυτικές εξουσίες αναδιαμορφώνουν ριζικά τους όρους με τους οποίους συγκροτούνται οι πολιτικές κοινότητες. Στη γέννηση των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών καθορίστηκε ως προϋπόθεση του να είσαι άνθρωπος, το να είσαι πολίτης. Η παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων όρισε τη σύναψη ενός κοινωνικού συμβολαίου κι έκτοτε η ιδιότητα του πολίτη επεκτάθηκε πολιτικά και κοινωνικά. Στα σημερινά δυτικά καθεστώτα φιλελεύθερων δημοκρατιών η ιδιότητα του πολίτη συνδέεται με βιολογικούς όρους και καθοδηγητική αρχή των πολιτικών κοινοτήτων γίνεται η συμμόρφωση με υγειονομικές υποδείξεις και πρωτόκολλα, η εν-σωμάτωση προληπτικών ιατρικών πράξεων. Προκειμένου όμως να νομιμοποιηθούν ιδεολογικά οι νέες, υγειονομικού τύπου, περιφράξεις και ταξικότητες, που προϋποθέτουν μια βίαιη χάραξη του ορίου μεταξύ των συμφερόντων του ατόμου και των συμφερόντων της κοινότητας, είναι αναγκαία μια επίκληση στο ανθρωπιστικό πρόσχημα της φροντίδας της κοινότητας, επίκληση που εργαλειακά στοχεύει στην απόσπαση συναινέσεων και στην κατασκευή μηχανισμών ενοχοποίησης για τα κομμάτια του πληθυσμού που δεν πειθαρχούν.3

Είναι τέτοια η αντιστροφή των όρων στην κυρίαρχη προπαγανδιστική φαρέτρα, που η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης διαστρέφεται ολοκληρωτικά προκειμένου να σηματοδοτήσει πρακτικές κοινωνικού αυτοματισμού, στιγματισμού και κανιβαλισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δυτικά κράτη με τη βοήθεια όλου του επίσημου ή ανεπίσημου επιτελείου τους (των ειδικών τους, των δημοσιογράφων και των λοιπών διαμεσολαβητικών μηχανισμών από τη βιομηχανία της κουλτούρας και του εμπορεύματος, που θεωρούν ότι κερδίζουν “πηγαίνοντας με το ρεύμα”) επιχειρούν να αποφασίσουν με ποιους όρους θα έχει αξία η ζωή, αναπαράγοντας δυναμικά τη δυνατότητά τους να θεσπίζουν νέα κριτήρια για την πρόσβαση των ατόμων στις ποικίλες κοινωνικές υπηρεσίες και για τη συμμετοχή τους στην δημόσια ζωή.

Τα “υγειονομικά διαβατήρια” όντας συνέχεια των εξευτελιστικών βεβαιώσεων μετακίνησης και sms κι έχοντας την πρόθεση να λειτουργήσουν ως συστήματα χορήγησης αδειών για ένα πλήθος δραστηριοτήτων, που έχουν να κάνουν με την κοινωνική ζωή των ανθρώπων, αποτελούν μια de facto έκφραση της εξουσίας, που πιστοποιεί την ικανότητα της ιδιότητας του πολίτη – όπως άλλωστε και κάθε διαβατήριο. Αποτελούν δηλαδή το απόλυτο έγγραφο της νέας ιατρικής αστυνομίας, με βάση το οποίο διαμορφώνονται νέες ζώνες αποκλεισμού και νέες ζώνες ευνοϊκής μεταχείρισης. Κατασκευάζονται έτσι νέα μέτρα εξαρτήσεων κι ελέγχου του πληθυσμού κι άρα παράγονται νέοι τύποι νομιμότητας.

Μέσω μάλιστα του συστήματος ποινών κι ανταμοιβών/κινήτρων/ προνομίων (που παραπέμπει είτε στο σύστημα κοινωνικής αξιολόγησης και βαθμολόγησης των πολιτών, που εφαρμόζεται στην Κίνα εδώ και περίπου μια δεκαετία, είτε στα συστήματα πιστοληπτικής αξιολόγησης κι ανταποδοτικού οφέλους που εφαρμόζονται σε δυτικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς όπως τράπεζες κι ασφαλιστικές εταιρείες), τα “υγειονομικά διαβατήρια” φαίνεται να έχουν μια επιπρόσθετη πολιτική λειτουργία. Καθώς επιχειρείται με όλα τα μέσα –οικονομικά, ηθικά, νομικά, κτλ.– ο καθορισμός της συμπεριφοράς του πληθυσμού ανάλογα με το βαθμό συμμόρφωσής του προς το κράτος (και την εκάστοτε αφήγησή του), τείνει να μετατοπίζεται το πεδίο που ορίζει τι είναι νόμιμο και τι είναι παράνομο. Η νομιμοφροσύνη παράγεται άμεσα από την κρατική εξουσία, πριμοδοτώντας συμπεριφορές που πρέπει διαρκώς να ικανοποιούν, να υποτάσσονται πλήρως και να μην αμφισβητούν το κράτος και την επιβολή του, επί των ζωών των υπηκόων του.

Αν μη τι άλλο, ζούμε σε ενδιαφέροντα διδακτικούς καιρούς…

  1. Η ιδέα είχε γαλλική προέλευση (“passeport sanitaire”) αλλά δεν έτυχε γενικής αποδοχής. Υποστηρίχτηκε από ένα μόνιμο μέλος της γαλλικής αντιπροσωπείας στα διεθνή συνέδρια υγιεινής, τον καθηγητή υγιεινής Adrien Proust (πατέρα του συγγραφέα Marcel). Ο A. Proust και πολλοί σύγχρονοί του, υποστήριζαν την αναγκαιότητα εγκαθίδρυσης μιας νέας μορφής παγκόσμιας υπευθυνότητας, στην οποία θα πρέπει να συνεργαστούν τα διαφορετικά έθνη-κράτη κι οι αυτοκρατορίες με την επιστήμη προκειμένου να θεσπίσουν κοινά υγειονομικά πρωτόκολλα.
  2. Τον Ιανουάριο του 1976 σε μια στρατιωτική βάση του New Jersey εντοπίστηκαν συμπτώματα γρίπης. Το στέλεχος του ιού προσδιορίστηκε μετά από ένα μήνα ως H1N1 (γρίπη των χοίρων). Αν και έμοιαζε γενετικά (δηλαδή στα επιφανειακά αντιγόνα) με τη λεγόμενη ισπανική γρίπη του 1918, ανιχνεύτηκαν συμπτώματα σε 230 στρατιώτες, ένας εκ των οποίων πέθανε. Παρ’ όλ’ αυτά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε το Μάρτιο ένα φιλόδοξο πρόγραμμα εμβολιασμού που θα κάλυπτε 210 εκατομμύρια αμερικανούς (η καμπάνια καλούσε για την ανοσοποίηση “κάθε άνδρα, κάθε γυναίκας και κάθε παιδιού στην Αμερική”). Γι’ αυτό το λόγο μέσα στο καλοκαίρι ρυθμίστηκαν ζητήματα, που είχαν να κάνουν με τη νομοθεσία αποζημιώσεων για την εξασφάλιση συνεργασιών με τις φαρμακευτικές εταιρείες, μιας και η Αμερικάνικη Ασφαλιστική Ένωση είχε ανακοινώσει ότι δεν θα καλύψει την ευθύνη για το εμβόλιο. Το αμερικάνικο Κογκρέσο διέθεσε τελικά 135 εκατομμύρια δολάρια για την εφαρμογή του εμβολιαστικού προγράμματος κι η έναρξη της διάθεσης του εμβολίου έγινε τον Οκτώβρη. Σε μικρό διάστημα 3 άνθρωποι που εμβολιάστηκαν, πέθαναν από καρδιακή προσβολή. Από το Δεκέμβρη κι ενώ η διάθεση του εμβολίου πραγματοποιούνταν και σε παιδιά, άρχισαν να εμφανίζονται σε εμβολιασμένους ανθρώπους σύνδρομα μιας σπάνιας αλλά σοβαρής αυτοάνοσης διαταραχής, που προκαλεί μυϊκή αδυναμία, παράλυση, ακόμα και θάνατο: το σύνδρομο Guillain–Barré. Κι ενώ η έκρηξη της επιδημίας (ανάλογης με το 1918) ποτέ δεν πήρε σάρκα και οστά, μέσα στις 6 βδομάδες που διήρκησε τελικά το εμβολιαστικό πρόγραμμα, οι επιβεβαιωμένες περιπτώσεις αυτού του συνδρόμου σε εμβολιασμένο πληθυσμό (45 εκατομμύρια) ήταν περίπου 500 άτομα (κυρίως νέοι). Έκτοτε, η πιθανή σχέση όλων των εμβολίων κατά της γρίπης με αυτό το σύνδρομο, αποτέλεσε σημείο επιστημονικής διαμάχης. Το φιάσκο της εμβολιαστικής εκστρατείας κατά της γρίπης των χοίρων (H1N1) το 2009- 2010 δεν είχε να κάνει μόνο με ιατρικές παρενέργειες (εκτός από τα 1300 διαπιστωμένα περιστατικά ναρκοληψίας υπάρχει και μια μελέτη –του CDS– που καταγράφει μια μικρή αύξηση του ποσοστού του συνδρόμου Guillain–Barré σε εμβολιασμένους) αλλά και με οικονομικά δεδομένα, κάτι που έβαλε το λιθαράκι στην αιφνίδια λήξη της “πανδημίας” από τον ΠΟΥ. Στα ελληνικά δεδομένα, το καλοκαίρι του 2009 ο υπουργός υγείας της ΝΔ (Δ. Αβραμόπουλος) εισηγήθηκε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλου του πληθυσμού ενώ το Νοέμβριο, η υπουργός υγείας του ΠΑΣΟΚ (Μ. Ξενογιαννακοπούλου) κάνοντας κι η ίδια το εμβόλιο έλαβε ενεργά μέρος στην εμβολιαστική εκστρατεία, μήπως κι αντιστρέψει την απροθυμία του γενικού πληθυσμού ή των υγειονομικών (η συντριπτική πλειοψηφία, ιδίως των νοσηλευτών, αρνείται να εμβολιαστεί). Τελικά, τον Ιανουάριο του 2010 η υπουργός έκανε προσπάθειες για την ακύρωση της παραγγελίας των 12 εκατομμυρίων δόσεων…
  3. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του υπουργού επικρατείας Γεραπετρίτη στα πλαίσια του διαδικτυακού συνεδρίου που διοργάνωσε η “Πρωτοβουλία 1821-2021” τον Γενάρη του 2021 με θέμα “Επιδημίες: Μια διαχρονική απειλή, μια πρόκληση για το μέλλον” κι είχε στις 28/1/2021 ως νομική θεματική ενότητα την ομιλία “Πανδημία, θεμελιώδη δικαιώματα και δημοκρατία – Η πρόκληση του εμβολιασμού”. Ο Γεραπετρίτης υποστήριξε ότι η υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών, πρέπει να βάλει ένα τέλος στο φιλελεύθερο παραδοσιακό μοντέλο των ατομικών δικαιωμάτων και να εισάγει δικαιώματα κοινωνικής αλληλεγγύης και φροντίδας της κοινότητας. Μάλιστα ανέτρεξε και σε δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ του 1905 περί της υποχρεωτικότητας των εμβολίων κατά της ευλογιάς, σύμφωνα με την οποία το χρέος της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι εμποτισμένο μέσα στα ατομικά δικαιώματα ως εγγενές συστατικό.

πολιτικές συνελεύσεις ενάντια στην κανονικότητα

https://posiek.noblogs.org/

συνέχεια

Καλό Ταξίδι Σύντροφε Γιάννη Καρυπίδη

Την Τρίτη 31/08 αποχαιρετίσαμε τον αγωνιστή Γιάννη Καρυπίδη στο τελευταίο του ταξίδι ο οποίος “έφυγε” την Πέμπτη 26/08. Γνωρίσαμε τον Γιάννη πριν περίπου 15 χρόνια όταν πρόθυμος όπως πάντα και αλληλέγγυος μας βοήθησε στην υλοποίηση μιας εκδήλωσης κατά των χρυσωρυχείων και κατά του αγωγού Μπουργκάζ- Αλεξανδρούπολης. Από τότε, βρεθήκαμε πολλές φορές πλάι- πλάι σε πολλές κινητοποιήσεις. Πάντα θετικός και δυναμικός έδινε θάρρος στους γύρω του με την στάση και τον χαρακτήρα του.

Ανιδιοτελής, αλληλέγγυος και αξιοπρεπής αγωνιστής, όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ.

Ο Γιάννης Καρυπίδης εκτός από τους τοπικούς αγώνες κατά του χρυσού και τα ντοκιμαντέρ που γύρισε και συμμετείχε, έκανε πράξη την μαχητική αλληλεγγύη, όταν το 2008 (Free Gaza Movement) μαζί με τους συντρόφους του σπάσανε τον ναυτικό αποκλεισμό 41 χρόνων που επέβαλε το Ισραήλ στον λαό της Παλαιστίνης χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Το ίδιο επιχειρήθηκε εκ νέου το 2010 (ένα καράβι για τη Γάζα) όπου όμως συνελήφθη μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα και βασανίστηκε από τις Ισραηλινές αρχές. Να θυμίσουμε πως το αποτέλεσμα της ισραηλινής επίθεσης στον στολίσκο της ελευθερίας ήταν 9 νεκροί και δεκάδες τραυματίες.
Καλό Ταξίδι Σύντροφε

Συνέντευξη Γιάννη Καρυπίδη για την ταινία Άπληστον Κέρδος ΕΔΩ

Της γης το χρυσάφι (2006) ΕΔΩ

Άπληστον Κέρδος / Greedy Profit (2013) ΕΔΩ

Γάζα ερχόμαστε – sub. ITA – Gaza … arriviamo … ΕΔΩ

συνέχεια

ΚΟΜΟΤΗΝΗ: Στήριξη της κινητοποίησης των υγειονομικών

Την Πέμπτη 26/08 μέλη της συνέλευσης μας παραβρέθηκαν στο “Σισμανόγλειο” Νοσοκομείο Κομοτηνής για να στηρίξουμε τους υγειονομικούς που αγωνίζονται ενάντια στην υποχρεωτικότητα και οι οποίοι θα μπουν σε καθεστώς αναστολής εργασίας και ασφάλισης.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας μας πλάι στις  αγωνιζόμενες του υγειονομικού προσωπικού, μοιράσαμε κείμενα και συζητήσαμε πάνω στο ζήτημα της κινητοποίησης. Γυναίκες που εργάζονται 20 και 30 χρόνια στο νοσοκομείο, ξαφνικά μένουν χωρίς δουλειά και ασφαλιστική κάλυψη σαν να δούλευαν όλα αυτά τα χρόνια “μαύρα”. Επίσης, οι κοπέλες της νοσηλευτικής που τάσσονται ενάντια στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού αν και τους μένουν λιγότερες από 30 ημέρες πρακτικής (η οποία καθυστέρησε 2 χρόνια λόγο covid-19) δεν θα πάρουν το πτυχίο τους εάν δεν εμβολιαστούν, μιλάμε για τον απόλυτο εκβιασμό αλλά και βασανισμό από τη στιγμή που με κάθε μέσω επιβάλετε η παρέμβαση στα σόματα χωρίς συγκατάθεση.

Απαράδεκτος και χωρίς επιχειρήματα παρά μόνο με τον λαϊκισμό που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση και ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, ο οποίος δήλωσε στον Σκάι μεταξύ άλλων πως “Τελικά θα την πληρώσουν οι εμβολιασμένοι και οι ασθενείς” ρίχνοντας ευθύνες σε όσους αγωνίζονται αντί να τους στηρίζει και να απαιτεί από το κράτος ενίσχυση του συστήματος υγείας με προσωπικό, τεχνικά μέσα, εξοπλισμό, φάρμακα κτλ και μετά για εμβόλια για όσους το επιθυμούν.

Το να κατηγορεί κάποιος τις κινητοποιήσεις και την άρνηση τις επιβολής στα σόματα μας οποιαδήποτε παρέμβασης που διαφωνούμε είναι σα να λέει πως όσες κινητοποιήσεις γίνανε στο παρελθών διεκδικώντας δικαιώματα δεν έπρεπε να είχανε γίνει, καθώς και ότι τα βασανιστήρια και οι παραβιαστηκές συμπεριφορές δικαιολογούνται στο όνομα του “κοινού καλού”. Ξαναλέμε, η καταπίεση του ατόμου στο όνομα του συνόλου είναι φασισμός.

…και μιας που μιλάμε για φασίστες, την προηγούμενη ημέρα κάποιοι από εμάς πήγαμε σ τη συγκέντρωση που καλούσας έξω από το νοσοκομείο σε στήριξη των υγειονομικών  κάποιοι “αυτοοργανωμένοι πολίτες”. Αυτό που είδαμε ήταν πως μεταξύ των πολιτών υπήρχαν γνωστοί φασίστες- παρακρατικοί, χριστιανοταλιμπάν και συνομωσιολόγοι από Κομοτηνή και Ξάνθη αλλά και ομιλητές από τη τοπική ακροδεξιά- ξενοφοβική τοπική παράταξη Σπάρτακος και από το δίκτυο ελληνισμού. Τελικά δεν ήταν και πολύ αυτοοργανωμένη κίνηση.

Έτσι για την ιστορία, από τα περίπου 80 άτομα από το “αυτοοργανωμένο” κάλεσμα δεν έδωσε το παρών ούτε 1 άτομο στην κινητοποίηση των υγειονομικών.  Επίσης τα τοπικά μμε ήταν άφαντα αν και την προηγούμενοι ήταν εκεί με εκτενή ρεπορτάζ.

Ενάντια Στον Βιο-τεχνολογικό Έλεγχο Και Το Υγειονομικό Απαρτχάιντ

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

Προβολή και Αυτοοργανωμένο BAR

Προβολή ταινίας BRAVE NEW WORLD ακολουθεί αυτοοργανωμένο BAR. Σάββατο 28/08 ώρα 20:00 στη κατάληψη UTOPIA A.D. (προαύλιο παλιάς νομικής)

Ενάντια Στον Βιο-τεχνολογικό Έλεγχο Και Το Υγειονομικό Απαρτχάιντ

συνέχεια