22 Αυγούστου 1927 : δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, οι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti

Σαν σήμερα, στις 22 Αυγούστου 1927 οι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, από το κράτος στην Αμερική. Στις 14 Ιουλίου του 1921 καταδικάζονται σε θάνατο με την κατηγορία για συμμετοχή τους σε αιματηρή ληστεία που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία δύο εργαζομένων. Όπως αποδείχτηκε πριν την εκτέλεση τους, οι δύο αναρχικοί δεν είχαν καμιά σχέση με την υπόθεση. Παρολαυτά δεν άλλαξε η απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με την “ενοχή” τους. Η καταδίκη τους προκάλεσε κύμα διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο. Οι δύο αναρχικοί ιταλοί μετανάστες δολοφονήθηκαν από το κράτος στην ηλεκτρική καρέκλα για ένα έγκλημα που δεν είχαν διαπράξει.

“Τα ονόματα του «ευγενικού τσαγκάρη και του ταπεινού ιχθυοπώλη» έχουν πάψει να αντιπροσωπεύουν απλά δυο Ιταλούς εργάτες. Σε ολόκληρο το πολιτισμένο κόσμο οι Sacco και Vanzetti έχουν γίνει σύμβολο, ο συμβολισμός της δικαιοσύνης που τσακίζεται από την Εξουσία. Αυτή είναι και η μεγάλη ιστορική σημασία αυτής της σταύρωσης του εικοστού αιώνα, και ήταν πράγματι προφητικά τα λόγια του Vanzetti όταν έλεγε «Η τελευταία στιγμή ανήκει σε εμάς – αυτό το μαρτύριο είναι ο θρίαμβος μας».” (Emma Goldman – Alexander Berkman : Sacco and Vanzetti, The Road to Freedom, Vol5, Αύγουστος 1929) : https://manifesto-library.espivblogs.net/files/2018/02/Alexander-Berkman-Emma-Goldman-Sacco-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-Vanzetti.pdf

Πρώτος ο Sacco, πριν εκτελεστεί φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti στην ηλεκτρική καρέκλα είπε «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος. Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν». Η είδηση της δολοφονίας των δύο αναρχικών προκάλεσε κύμα διαδηλώσεων και συγκρούσεων με την κρατική καταστολή σε όλο τον κόσμο.

Περισσότερα σχετικά κείμενα και βιβλία για την υπόθεση αλλα και για τις συνθήκες που επικρατούσαν στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή :

ΠΗΓΗ: Athens Indymedia,  Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη

 

συνέχεια

6η ετήσια εβδομάδα αλληλεγγύης με τους αναρχικούς κρατούμενους 23-30/08/18

6η ετήσια εβδομάδα αλληλεγγύης με τους αναρχικούς κρατούμενους

23-30 Αυγούστου 2018

Επιστρέφουμε με παγκόσμια εβδομάδα αλληλεγγύης με τους αναρχικούς κρατούμενους. Από πέρυσι πολλά έχουν αλλάξει στις χώρες μας, αλλά η γενική τάση κινείται προς τη χειρότερη κατεύθυνση, με περισσότερες καταστολές που εφαρμόζονται εναντίον αναρχικών όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως. Με αυτό το πνεύμα, καλούμε την έκτη ετήσια εβδομάδα αλληλεγγύης!

Πέρυσι, πολλοί άνθρωποι μας έστειλαν τις εκθέσεις τους από διάφορα μέρη του κόσμου και ελπίζουμε ότι φέτος η παράδοση θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Πρέπει να στηρίξουμε τους συντρόφους μας! Χρησιμοποιήστε αυτήν την εβδομάδα για να διαδώσετε τις πληροφορίες σχετικά με τους αναρχικούς πίσω από τις μπάρες. Δεν έχετε κρατούμενους στη χώρα σας; Μην ανησυχείτε, υποστηρίξτε κρατούμενους από άλλες χώρες στην περιοχή σας ή χρησιμοποιήστε αυτές τις μέρες για να αυξήσετε την ευαισθητοποίηση σχετικά με τους μηχανισμούς καταστολής και πώς οι αναρχικές κοινότητες μπορούν να πολεμήσουν εναντίον τους!

Δημιουργήστε μια κουλτούρα ασφάλειας, στηρίξτε τους τοπικούς αναρχικούς κρατούμενους και παλεψτε πίσω.

Μη διστάσετε να συνεχίσετε να στέλνετε τις αναφορές σας στο tillallarefree@riseup.net!

Κανείς δεν είναι ελεύθερος μέχρι όλοι να είναι ελεύθεροι!

Περισσότερες πληροφορίες, κείμενα, αυτοκόλλητα, αφίσες κλπ: ΕΔΩ

συνέχεια

ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΟΥΤΖΑ: ΜΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ. Π.ΡΟΥΠΑ – Ν.ΜΑΖΙΩΤΗΣ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΟΥΤΖΑ: ΜΙΑ ΜΑΖΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

1/8/2018

Στις 23/7/2018 στο Μάτι Αττικής δεν ζήσαμε απλώς μια εθνική τραγωδία. Ζήσαμε μια μαζική κρατική δολοφονία. Δύο ανάσες από την Αθήνα, με μια πυρκαγιά που ξεκίνησε από την Πεντέλη, κάηκαν ή τσακίστηκαν στα βράχια δεκάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών: παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι. Οι δολοφόνοι που κρατούν στα χέρια τους την τύχη 11 εκατομμυρίων ανθρώπων στην χώρα, αυτοί που κατέχουν την πολιτική εξουσία, αυτοί που ελέγχουν τις δομές κοινωνικής προστασίας και κρατούν τον κοινωνικό πλούτο στα χέρια τους, δεν ντράπηκαν να προσβάλουν τους νεκρούς, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας.

Αρχικά η κυβέρνηση μίλησε για ‘‘ασύμμετρη απειλή’’, για εμπρησμό με πολιτικό στόχο να πλήξει την ‘‘καλή, αριστερή’’ κυβέρνηση.Το ίδιο παραμύθι της ασύμμετρης απειλής χρησιμοποίησε και η κυβέρνηση της Ν.Δ το 2007, όταν ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Β. Πολύδωρας, είχε χρησιμοποιήσει τον ίδιο όρο ενώ η κυβέρνηση έλεγε με περισσό θράσος ότι οι φωτιές που είχαν κάψει μεγάλο μέρος της χώρας και είχαν αφήσει πίσω τους πολλούς νεκρούς, ‘‘τις είχαν βάλει αναρχικοί’’ (sic). Τo ίδιο παραμύθι χρησιμοποιεί κάθε κυβέρνηση σε μεγάλης διάστασης καταστροφές, επιδιώκοντας να δημιουργήσει ‘‘κακούς’’, να στιγματίσει πολιτικούς αντιπάλους να προκαλέσει ένα ιδιότυπο πολιτικό ‘‘κυνήγι μαγισσών’’. Η σημερινή κυβέρνηση Σύριζα –ΑΝΕΛ έκανε αρχικά το ίδιο. Και τελικά, πάντα αποδεικνύονται όλα τα μυθεύματα τα οποία αντιστοιχούν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ως ολοκληρωτικό καθεστώς κινήθηκε η σημερινή κυβέρνηση καθ’ όλη την διάρκεια της τραγωδίας στο Μάτι από την πρώτη στιγμή ως τώρα. Έφτυσαν κυριολεκτικά πάνω στους νεκρούς όταν δήλωσαν ότι φταίνε τα αυθαίρετα. Τα αυθαίρετα υπάρχουν στην περιοχή – όπως και σε όλη την χώρα – εδώ και πολλές δεκαετίες. Κάποια από αυτά ίσως χτίστηκαν ακόμα και την δεκαετία του ’60. Μιλώντας όμως για αυθαίρετα σε μια τέτοια στιγμή, αυτό που σαφώς δηλώνουν οι κυβερνητικοί παράγοντες και οι διάφοροι κολαούζοι της εξουσίας, είναι ότι φταίνε οι ίδιοι οι νεκροί που κάηκαν ή σκοτώθηκαν. Φταίνε αυτοί γιατί κατοικούν σε αυθαίρετα, γιατί παραθερίζουν σε αυθαίρετα. Πρόκειται για δηλώσεις που αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο, ότι πρόκειται για αμετανόητους εγκληματίες. Αποκαλύφθηκε με την συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Τόσκας και ο Τζανακόπουλος με την ηγεσία των σωμάτων ασφαλείας όπου δηλώθηκε με περισσή αλαζονεία από τον Τόσκα, πως όλα έγιναν όπως έπρεπε, πως δεν βρίσκει λάθη!

Πόσο ψυχρός εκτελεστής πρέπει να είναι κάποιος για να κάνει μετά από τέτοιο γεγονός, μια τέτοια δήλωση; Φυσικά, όλοι διαμαρτύρονται δημόσια για την κυβερνητική αλαζονεία και απαιτούν να ακούσουν μια συγνώμη. Πόσο όμως ειλικρινή είναι όλα αυτά; Πάνω από το πιο τραγικό γεγονός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, όπου αναδεικνύει πόσο έχει απαξιωθεί η ανθρώπινη ζωή διεξάγεται ένα ατελείωτο θέατρο χυδαίας υποκρισίας. Και στο τέλος πάντα ‘‘φταίει ο καιρός’’. Το 2007 ο Πολύδωρας τα ‘‘έριχνε’’ στον ‘‘στρατηγό άνεμο’’. Το 2018 η κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ δηλώνει ότι δεν έγιναν λάθη γιατί οι ‘‘άνεμοι ήταν πολύ δυνατοί’’. Όλοι δήθεν, αναζητούν ποιος φταίει. Δόθηκε εντολή για εκκένωση ή όχι; Φταίει η τάδε υπηρεσία ή όχι; Όμως κανένας δεν τολμάει να προσεγγίσει την πραγματική αιτία του μαζικού αυτού φονικού.

Η απαξίωση της ζωής των ανθρώπων που ζουν σε αυτό τον τόπο – πλην λίγων μειοψηφικών εξαιρέσεων – έχει ξεκινήσει χρόνια πριν, όμως αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς από το 2010 που μπήκε η χώρα στο καθεστώς των μνημονίων και της επιτήρησης. Όλες οι κυβερνήσεις είναι συνυπεύθυνες για αυτό που έγινε στο Μάτι. Όλες οι κυβερνήσεις είναι συνένοχες στη μαζική αυτή δολοφονία. Από την πρώτη μνημονική σύμβαση με την οποία εκχωρήθηκε η κυριαρχία της χώρας στους δανειστές, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην ΕΚΤ, το ΔΝΤ που στην ουσία εκχωρήθηκε η κυριαρχία της χώρας στην υπερεθνική οικονομική και πολιτική ελίτ, με όλα τα μνημόνια που επιβάλλονται οι πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, με την υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου μέσω της υπερφορολόγησης και την διοχέτευσή του στην αποπληρωμή ενός υπέρογκου και δυσβάστακτου χρέους που αυξάνεται συνεχώς και που θα είναι θηλιά στο λαιμό για τις πολλές επόμενες γενιές, οι δημόσιες δομές κοινωνικής προστασίας έχουν καταρρεύσει. Μαζί με τις υποδομές υγείας, παιδείας, μαζί με τους οργανισμούς κοινής ωφέλειας όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, έχουν καταρρεύσει και οι υποδομές για την πυρασφάλεια. Ο κοινωνικός πλούτος κατευθύνεται σε αυτούς που είναι ήδη πλούσιοι, μέρος του υφαρπάζουν οι πολιτικοί άρχοντες με τους μισθούς των πολλών εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο που όλοι τους μαζί εισπράττουν και που ένα μόνο μικρό μέρος αυτού του ποσού θα αρκούσε για να μην πεθάνουν τόσοι άνθρωποι. Ένας μόνο από τους ετήσιους μισθούς που παίρνουν τα κοινωνικά παράσιτα της βουλής, θα αρκούσε για να συντηρηθεί ένα εναέριο πυροσβεστικό μέσο. Μιλούσαν για τον δυνατό άνεμο που ‘‘καθιστούσε αδύνατο να πετάξουν εναέρια πυροσβεστικά μέσα’’. Άλλα ήταν χωρίς συντήρηση, άλλα αδυνατούσαν λόγω των ανέμων να πετάξουν. Μα πότε άλλοτε είναι τόσο απαραίτητο ένα τέτοιο μέσο, αν όχι όταν υπάρχουν ισχυροί άνεμοι; Ποια φωτιά μπορεί να πάρει διαστάσεις, αν όχι όταν υπάρχουν ισχυροί άνεμοι; Και γιατί εναέρια μέσα παντός καιρού υπάρχουν για να τα χρησιμοποιούν μόνο οι πολιτικοί και κρατικοί μεγαλοπαράγοντες για τις ασφαλείς μεταφορές τους, αλλά δεν υπάρχουν τέτοια μέσα για να σβήσουν μια φωτιά, για να διασφαλίσουν ότι δεν θα καεί κόσμος; Γιατί για την σωτηρία των ανθρώπων και της φύσης υπάρχουν μόνο λίγα ιπτάμενα ‘‘μουσειακά είδη’’ που αν δεν είναι παροπλισμένα εντελώς, αδυνατούν να πετάξουν όταν… φυσάει;

Όταν μια ανάσα από την Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μια φωτιά γιατί η υποδομή της πυρασφάλειας έχει διαλυθεί, γιατί δεν υπάρχουν πυροσβεστικά μέσα, γιατί έχουν απαξιωθεί και αχρηστευθεί πυροσβεστικά οχήματα, γιατί οι πυροσβεστικοί κρουνοί δεν έχουν νερό, και όταν ο καθένας τους – και ο πλέον ηλίθιος από όσους μας κυβερνούν, αλλά και όσοι προηγήθηκαν αυτών – γνωρίζουν πως η αποδοχή της διάλυσης μιας τέτοιας υποδομής θα στοιχίσει ανθρώπινες ζωές, τότε δεν μιλάμε απλώς για λάθη. Δεν μιλάμε απλώς για ελλείψεις. Δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για συνειδητό κοινωνικό έγκλημα που φθάνει στα όρια του εγκλήματος πολέμου. Και μάλιστα όταν η 23η Ιούλη έχει οριστεί από πριν ως η πιο επικίνδυνη μέρα του καλοκαιριού για την εκδήλωση σημαντικής πυρκαγιάς.

Είναι εγκληματίες πολέμου, γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία 8 χρόνια είναι πόλεμος. Είναι ένας σφοδρός ταξικός και κοινωνικός πόλεμος. Ήδη μετράμε χιλιάδες νεκρούς πριν το φονικό στο Μάτι. Νεκρούς από αυτοκτονίες, από ασθένειες που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν λόγω οικονομικού κόστους και γιατί δομές δημόσιας υγείας είναι διαλυμένες. Νεκρούς από την απελπισία. Από την σφοδρή οικονομική και πολιτική βία που ασκεί η υπερεθνική οικονομική και πολιτική εξουσία μέσω των υποταγμένων, των δουλικών της που κατέχουν την εγχώρια πολιτική εξουσία.

Η μαζική δολοφονία που έλαβε χώρα στο Μάτι Αττικής στι

ς 23/7, είναι μια κορύφωση αυτής της βίας που ασκείται τα τελευταία 8 χρόνια πάνω στην χώρα, πάνω στην κοινωνική πλειοψηφία. Γιατί όταν η κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ ξεζουμίζει έναν λαό για να έχει τα πλεονάσματα που απαιτούν τα αφεντικά της προκειμένου να δείξει ‘‘καλή διαγωγή’’, να αποδείξει ότι μπορεί να πληρώνει τόκους και δάνεια και προκειμένου να γίνει αυτό διαλύει όλες τις δομές κοινωνικής προστασίας, αυτό έχει μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Αυτή η πορεία καταλήγει σε γεγονότα όπως αυτό της 23ης/7. Το αν θα μπορούν να αποφευχθούν, είναι απλώς θέμα τύχης.

(περισσότερα…)

συνέχεια

Ειρήνη (Μίρκα) Γκίνη (Γκίνοβα): Η πρώτη γυναίκα που εκτέλεσε το ελληνικό κράτος

Αναδημοσίευση από το blog Our Balkans

Η Ειρήνη Γκίνη (ή Μίρκα Γκίνοβα)* γεννήθηκε το 1916 (αλλού αναφέρεται ως ημερομηνία γέννησής της, το 1923) στο χωριό Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) του νομού Πέλλας. Ο πατέρας της, Κονσταντίν Γκίνοβ, είχε λάβει μέρος στην αντι-οθωμανική εξέγερση του Ίλιντεν των Σλάβων της Μακεδονίας, το 1903. Η ίδια μεγάλωσε μέσα σε δύσκολες συνθήκες, ορφανή από μητέρα από πολύ μικρή ηλικία, αλλά κατάφερε να σπουδάσει στο διδασκαλείο νηπιαγωγών της Καστοριάς και να γίνει νηπιαγωγός/δασκάλα. Αν και για χρόνια δεν διοριζόταν σε σχολεία λόγω καταγωγής, από το φασιστικό καθεστώς Μεταξά, τελικά τα κατάφερε να διοριστεί κατά το σχολικό έτος ακριβώς πριν το ξέσπασμα του ελληνο-ιταλικού πολέμου. Έτσι, δίδαξε σε χωριά του νομού Πέλλας.

Ο παλιός οικισμός του χωριού Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) που εγκαταλείφθηκε μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου

Στη διάρκεια της Κατοχής, η Ειρήνη ή Μίρκα εντάχθηκε αρχικά στην ΟΚΝΕ και την ΕΠΟΝ του χωριού Άρνισσα (Όστροβο) του νομού Πέλλας. Το καλοκαίρι του 1943 εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Αργότερα ήρθε σε επαφή με τις αντάρτικες ομάδες των ορεινών της Πέλλας και βοήθησε στην ένταξη μαχητών σ’ αυτές, ιδιαίτερα στο “μακεδονικό τάγμα” που δημιουργήθηκε στα πλαίσια του ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 1944. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ίδια πολέμησε στην επιτυχημένη μάχη του Μουχαρέμ Χαν εναντίον των Γερμανών.

Μετά το τέλος του Β’ΠΠ και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, η Μίρκα συνεχίζει τους αγώνες για την πραγματική ελευθερία του ελληνικού και του σλαβομακεδονικού λαού. Τον Μάρτιο του ’45 εντάσσεται στην ΤΟΜΟ (Μυστική Απελευθερωτική Μακεδονική Οργάνωση που δημιουργήθηκε στην Έδεσσα, με σκοπό την προστασία του σλαβομακεδονικού πληθυσμού από τη Λευκή Τρομοκρατία των φιλο-βασιλικών και φασιστικών στοιχείων). Αργότερα, στην ιδρυτική διάσκεψη του ΝΟΦ (σλαβομακεδονική εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1945 απορρίπτοντας τη Συμφωνία της Βάρκιζας) η Γκίνοβα εκλέχτηκε μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου αναλαμβάνοντας τη δουλειά στις γυναίκες. Η Γκίνη γίνεται δραστήριο στέλεχος της οργάνωσης АФЖ (ΑΦΖ – Αντιφασιστικό Μέτωπο Γυναικών), του γυναικείου τμήματος του ΝΟΦ και κάνει πολιτική δουλειά στα χωριά της Πέλλας. Εκείνη την εποχή, το ΚΚΕ τηρεί τη Συμφωνία της Βάρκιζας και έχει κακές σχέσεις με το ΝΟΦ καθώς θεωρεί ότι με τη δράση του δικαιολογεί τις διώξεις εναντίον των οπαδών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.

Το καλοκαίρι του ’46 όμως η κατάσταση έχει αλλάξει. Η συνέχιση κι η ένταση της Λευκής Τρομοκρατίας απ’ την πλευρά του κράτους αναγκάζει το ΚΚΕ να αλλάξει τακτική. Αντάρτικες ομάδες που έχουν βγει με εντολή του ΚΚΕ στα βουνά συναντιούνται με αντάρτες του σλαβομακεδονικού ΝΟΦ και συνυπάρχουν φτιάχνοντας κοινές επιτροπές. Η Ειρήνη Γκίνη εκείνη την εποχή έχει ανέβει στο βουνό μαζί με άλλα μέλη της ηγεσίας του ΝΟΦ Έδεσσας για να συναντηθούν με στελέχη του ΚΚΕ και να συζητήσουν οργανωτικά ζητήματα και την προοπτική ίδρυσης νοσοκομείου ανταρτών στο όρος Καϊμάκτσαλάν. Εκεί, στις 6 Ιουλίου 1946, στο δάσος πάνω απ’ το χωριό Μαργαρίτα (Πότσεπ) του νομού Πέλλας, θα γίνουν αντιληπτοί απ’ τις κυβερνητικές δυνάμεις κι η Μίρκα Γκίνοβα θα συλληφθεί αφού εκατοντάδες στρατιώτες και άνδρες των ΜΑΫ (Μονάδες Αστυνόμευσης Υπαίθρου) θα κυκλώσουν τις ανταρτο-ομάδες που αριθμούσαν μερικές δεκάδες μαχητές.

Προτομή στη μνήμη της Μίρκα Γκίνοβα στην πόλη Μπίτολα/Μοναστήρι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Ο Καπετάν-Κατσώνης (Φιλώτας Αδαμίδης), από τα Γιαννιτσά, παλιός αξιωματικός του ΕΛΑΣ και ένας απ’ τους στρατιωτικούς υπεύθυνους που όρισε το ΚΚΕ για να ξαναστήσουν αντάρτικες ομάδες στην περιοχή, το ’46, συνάντησε τη Μίρκα Γκίνοβα στο όρος Καϊμάκτσαλάν κι ήταν παρόν στο περιστατικό. Ας δούμε πως περιγράφει τη σύλληψή της από τις κυβερνητικές δυνάμεις:

“Ένας αγροφύλακας από τη Μαργαρίτα βγήκε και είδε αντάρτες. Αμέσως ειδοποίησε και ξεκίνησε ο συν/ρχης Βαρδουλάκης με απόσπασμα να κυκλώσει […] Εγώ τώρα σκέφτομαι τα στελέχη, τη Μίρκα, τον Αλέκο, τον και τ’ άλλα στελέχη που ‘ταν καμιά δεκαριά, να μη μας τα πιάσουν! Λέω, “πρέπει να τα σώσω”. Πάω στα στελέχη. Ήταν σε μια χαράδρα. Αρπάζω ένα ιταλικό όπλο. Κάτω απ’ τη χαράδρα σ’ ένα τσαλί, ένας στρατιώτης με τη γκέτα κάτω, την αμερικάνικη στολή, μικρή γκέτα, μ’ ένα λοφίσκο, τραβάει προς το πυκνό (σημ: εννοεί δάσος). Μέσα κι η Ειρήνη, η Γκίνη. Λέω: “Ειρήνη, κράτα το παλτό μου, αυτό το καφέ που μ’ έδωσε ο Λασσάνης, για να πάρω την αραβίδα” […] Ο Κορδάλης (σημ: Σλαβομακεδόνας αντάρτης, στέλεχος του ΝΟΦ) πάει να τους περάσει στο δάσος για να τους πάει ψηλά και ήταν ένα ανοίχτωμα. Έπρεπε να περάσεις απ’ το ανοίχτωμα. Εκεί κάποιοι τους είδαν. Ήταν εκτός απ’ τον στρατό και ΜΑΫδες […] Μόλις ακούει τα πυρά, ο Κορδάλης ήταν χέστης, το ‘βαλε στα πόδια και αφήνει την ομάδα με την Γκίνη, τους άοπλους (σημ: σε σλαβομακεδονικές πηγές αναφέρεται ότι η ομάδα του Κορδάλη ή Κορντάλοφ αριθμούσε 60 μαχητές και βρέθηκε αντιμέτωπη με 400-600 ενόπλους οπότε δεν ήταν δυνατόν να κρατήσει τις θέσεις της, αν και έδωσε τρίωρη μάχη…) Ήταν καλυμμένοι εκεί αλλά πηγαίνοντας, οι χωριάτες που ήταν (σημ: εννοεί με τους ΜΑΫδες) τους βρήκαν, τους πιάσανε και πέρασε αυτά που πέρασε η Ειρήνη…τί δεν πέρασε! Τελικά στρατοδικείο, παλικάρι όμως! Ο στρατοδίκης τη λέει: – Αποκήρυξε τους άλλους να σε παντρευτώ! – Να με παντρευτείς εμένα, να σώσω εγώ το τομάρι μου κι οι άλλοι να εκτελεστούν; Αν μας σώσεις όλους, σε παίρνω! Αυτή ήταν η Ειρήνη, ήταν ένα παλικάρι κι ασ’ τι λένε οι Σλαβομακεδόνες, ήταν Ελληνίδα, δασκάλα. […] Ήταν μια δασκάλα, πάρα πολύ αγαπητή κι απ’ τους μαθητές και απ’ τους γονείς. Ήταν όλο με το χαμόγελο. Ήταν Αριστερή στις ιδέες. Ωραίος άνθρωπος! Πολύ όμορφη! Τί να σου πω; Ξανθιά, όμορφη, σα να τη βλέπω μπροστά μου…”

[πηγή: https://soundcloud.com/user84689118/pe9li9ry4ney]

Σε κάποιες πηγές υποστηρίζεται ότι η Γκίνη ήταν η μόνη ένοπλη στη μικρή ομάδα στελεχών που ξεκόπηκε, με ένα απλό πιστόλι, παρ’ όλα αυτά κατάφερε να σκοτώσει δύο ΜΑΫδες, πριν αναγκαστεί να παραδοθεί. Τελικά, η Γκίνοβα αιχμαλωτίζεται μαζί με άλλα εννέα στελέχη και μαχητές του ΝΟΦ και του ΚΚΕ. Τα βασανιστήρια που υπέστη η Γκίνοβα ήταν ανατριχιαστικά. Θάψιμο στο έδαφος κι εικονικές εκτελέσεις, βελόνες στα νύχια, βραστά αυγά στις μασχάλες, ξυλοδαρμοί, ξεγύμνωμα, δημόσια διαπόμπευση στην πόλη της Έδεσσας προς παραδειγματισμό και τρομοκράτηση του πληθυσμού. Σε όλα αυτά τα βασανιστήρια η Ειρήνη Γκίνη κράτησε γενναία στάση επιδεικνύοντας αστείρευτο κουράγιο.

Η δίκη των δέκα έγινε τελικά στα Γιαννιτσά στις 23 Ιουλίου 1946. Εκεί, με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίστηκε η εκτέλεσή των 7 με τουφεκισμό ενώ δύο γυναίκες κι ένας 60χρονος άνδρας καταδικάστηκαν σε ισόβια δεσμά. Η κατηγορία που τους αποδόθηκε ήταν: “Μετοχή εις αυτονομιστικήν προδοτικήν ένοπλον ομάδα σκοπούσαν απόσπασιν μέρους της Ελληνικής Επικρατείας” κι η θανατική τους καταδίκη βασίστηκε στο περίφημο Γ’ Ψήφισμα του Ιουνίου του ’46 που άνοιγε το δρόμο για εκτελέσεις πολιτών με την κατηγορία της προσπάθειας απόσπασης εδαφών από την ελληνική επικράτεια. Τί κι αν η ίδια η Γκίνη κι οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν αυτή την κατηγορία και δήλωσαν ότι αγωνίζονται για την ισοτιμία και τα δικαιώματα του σλαβομακεδονικού λαού και την ελευθερία των λαών της Ελλάδας.

Η Ειρήνη Γκίνη στην απολογία της δε μάσησε τα λόγια της αλλά κράτησε ακέραια στάση. Στην ερώτηση της έδρας: “Τί είσαι εσύ;” απάντησε τα εξής: “Είμαι (Σλαβο)μακεδόνισσα και πιστεύω στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, επειδή μόνο αυτό το κόμμα εκπροσωπεί όλους τους λαούς της Ελλάδας και εγγυάται στους Μακεδόνες ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους. Πολέμησα στην Κατοχή εναντίον του Ναζί κατακτητή. Με ιδιαίτερο μίσος πολέμησα εναντίον των Βουλγάρων φασιστών, οι οποίοι προσπαθούσαν να ρίξουν τον μακεδονικό λαό στα νύχια των Ταγμάτων Ασφαλείας”

Σε νέα ερώτηση του δικαστηρίου: “Με ποιον συνεργάζεσαι;” η Ειρήνη θ’ απαντήσει: “Με τους ανθρώπους! Έλληνες και Μακεδόνες που αγωνίζονται μαζί για την ελευθερία”

Στην αναγγελία της θανατικής καταδίκης η Γκίνη θα πει: “Δε φοβάμαι ότι θα με σκοτώσετε. Πίσω μου στέκουν χιλιάδες Μακεδόνισσες και Ελληνίδες γυναίκες που θα συνεχίσουν τον αγώνα. Είμαι περήφανη που πεθαίνω αγωνιζόμενη για την ελευθερία του λαού”

Η εθνικιστική εφημερίδα Εμπρός της 23ης Ιουλίου έγραφε ότι: “Κατεδικάσθησαν εις θάνατον επτά νοφικοί” αναφέροντας πρώτη-πρώτη την “Ειρ. Γκίνη, αποκαλούμενη Μίρκα η νηπιαγωγός”

Η εκτέλεση της Μίρκα και των συντρόφων της έλαβε χώρα στο νεκροταφείο των Γιαννιτσών την 26η Ιουλίου.

Αυτή ήταν κι η πρώτη εκτέλεση γυναίκας για πολιτικούς λόγους στην Ελλάδα.

Το φύλλο του Ριζοσπάστη την επαύριο της εκτέλεσης της Γκίνη και των άλλων έξι αγωνιστών: “Είναι η πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία που εκτελείται γυναίκα και η τακτική εγκαινιάζεται με τη θανάτωση της ηρωίδας δασκάλας Ειρήνης Γκίνη. Όπως είναι γνωστό ούτε ο απαίσιος δήμιος του ισπανικού λαού, Φράνκο, τόλμησε να εκτελέσει αντιφασίστριες. Προηγούμενο υπάρχει μόνο στη χιτλερική Γερμανία και στις κατεχόμενες κατά τον παγκόσμιο πόλεμο από τις ναζιστικές δυνάμεις ευρωπαϊκές χώρες που συνεχίζει σήμερα στην Ελλάδα η αγγλική κατοχή” – Στη συνέχεια του ρεπορτάζ γίνεται λόγος για το ότι η Γκίνη παραδέχτηκε τη συμμετοχή της στο ΝΟΦ και δήλωσε ότι μάχεται για την ισοτιμία και τα δικαιώματα του σλαβομακεδονικού λαού ενώ περιγράφεται το πόσο ήρεμα και θαρραλέα αντίκρυσε το εκτελεστικό απόσπασμα

Μαζί με την Γκίνη έπεσαν ακόμα οι: Χρήστος Στογιάννης/Ρίστο Στογιάνοφ (45), Θωμάς Μιχαήλ/Τόμε Μιγιάνγκοφ (55), Γιώργος Προϊός/Γκεόργκι Πρόεφ (25), Πέτρος Περτσεμελής/Πέτρε Ποπ-Ντιμίτροφ (35), Δημήτρης Λίμπας/Ντιμίταρ Λίμποφ (40) και Γιώργος Μουτσάκης – Αλέκος (37) όλοι κάτοικοι του νομού Πέλλας εκτός απ’ τον Μουτσάκη που καταγόταν απ’ το Κιλκίς.

Οι προς εκτέλεση εφτά δεν δέχτηκαν να τους δέσουν τα μάτια πριν τον τουφεκισμό. Όλοι μαζί τραγούδησαν τη Διεθνή και φώναξαν “Ζήτω το ΚΚΕ” σύμφωνα με την αναφορά του Υπουργείου Εσωτερικών:

“… Οι επτά εκτελεσθέντες αντίκρυσαν ψυχραίμως το εκτελεστικόν απόσπασμα και δεν εδέχθησαν να δεθούν οι οφθαλμοί των.

Περισσοτέραν ψυχραιμίαν απέδειξεν η νηπιαγωγός Ειρήνη Γκίνη, η οποία έψαλλε τον ύμνον της Διεθνούς και εκραύγαζεν υπέρ του ΚΚΕ.”

Από κάποιες πηγές υποστηρίζεται ότι ο πατέρας της έλαβε γράμμα φαντάρου στο οποίο ο φαντάρος, που ήταν στο εκτελεστικό απόσπασμα, γράφει τα παρακάτω:

“Σας συγχαίρω για την κόρη που γεννήσατε. Συνάντησε τον θάνατο με το χαμόγελο στα χείλη, με τόλμη, τραγουδώντας και όλοι οι παρόντες εκπλαγήκαμε. Στις 5.30 την πλησίασα και τη ρώτησα αν θέλει κάτι να γράψω στους γονείς της. Κι εκείνη μου είπε: “Αν έχετε την καλοσύνη, γράψτε στον μπαμπά μου το ακόλουθο: ‘Πεθαίνω για κάτι στο οποίο πιστεύω μ’ όλη μου την ψυχή, πεθαίνω ως τίμια και όχι ως άτιμη, για μια καλύτερη ζωή για τους άλλους, κι όχι για τη δική μου.’ Ήταν υπέροχη, ούτε μπροστά στο θάνατο δεν έδειξε μικροψυχία. Το ίδιο κι οι άλλοι έξι, αλλά, περισσότερο αυτή. Δε σας γράφω αυτές τις λέξεις για να παινέψω την κόρη σας, απλά καταθέτω την αλήθεια στην οποία ήμουν μάρτυρας. Σας χαιρετώ, ένας στρατιώτης που το καθήκον τον έκανε να παρευρεθεί σ’ αυτό το θλιβερό συμβάν κι είχα την επιθυμία να σας γράψω τα τελευταία λόγια της αξέχαστης Ειρήνης, γνωστής σε όλους ως Μίρκα…”

Η αποτύπωση του γεγονότος στον ελληνικό Τύπο δείχνει να συμφωνεί με την παραπάνω περιγραφή. Για παράδειγμα η εθνικιστική εφημερίδα “Ελληνικός Βορράς” την επομένη της εκτέλεσης μιλώντας για “7 ΝΟΦίτες συμμορίτες” θα γράψει: ”

(περισσότερα…)

συνέχεια