«Ένα χειμωνιάτικο βράδυ μέσα στην απέραντη πόλη, με κυρίεψε ένα είδος κοινωνικού τρόμου. Μου φαινόταν ότι χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι που διάβαιναν χωρίς να γνωρίζονται, ένα αναρίθμητο πλήθος μοναχικών φαντασμάτων, δεν είχαν κανένα δεσμό μεταξύ τους. Και αναρωτιώμουν με ένα είδος απρόσωπου τρόμου πώς όλα αυτά τα πλάσματα δέχονταν την άνιση κοινωνική δομή. Δεν έβλεπα αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια κι έλεγα: Εξ’ αιτίας ποιάς μαγείας αυτά τα χιλιάδες δυστυχισμένα και στερημένα άτομα υποφέρουν αυτό που είναι; Η αλυσίδα ήταν στην καρδιά, η σκέψη ήταν δεμένη, οι μορφές της ζωής είχαν αποτυπωθεί μέσα στο μυαλό, η συνήθεια τις είχε στερεώσει. Το κοινωνικό σύστημα είχε πλάσει αυτούς τους ανθρώπους, ήταν μέσα τους, κατά κάποιον τρόπο είχε γίνει η ίδια τους η ουσία, δεν επαναστατούσαν εναντίον της πραγματικότητας, γιατί είχαν γίνει ένα με αυτήν.» (Ζαν Ζωρές)

Ήταν 7/2 όταν το Αναρχικό Στέκι Utopia A.D το οποίο έμπαινε στο 21ο χρόνο ζωής του εκκενώθηκε από την τεχνική υπηρεσία του Δ.Π.Θ, υπό την συνοδεία ασφαλιτών. Η ονείρωξη της πρυτανείας του Δ.Π.Θ, η οποία σφραγίστηκε με τις ευχές του κράτους, για μια αποστειρωμένη σχολή και κοινωνία από κάθε σπιθαμή αντίστασης, ολοκληρώνεται. Ο χώρος της παλιάς νομικής παραδίδεται πλέον στα χέρια της αρχής που αγόραζε ηλεκτρικά αυτοκίνητα για λογαριασμό του πανεπιστημίου μη έχοντας τρόπο να τα φορτίσει. Εκείνης που οργάνωσε την εκκένωση δύο καταλήψεων (5/2 Κατειλημμένη Νομική Σχολή), την αρπαγή 18 φοιτητ(ρι)ών, αλλά αρνείται μέχρι και τώρα να δηλώσει τον ρόλο που είχε στις παραπάνω επιχειρήσεις. Της ίδιας που συναίνεσε στην κλοπή από την τεχνική υπηρεσία του Δ.Π.Θ πληθώρας εκ των αντικειμένων που υπήρχαν στο Αναρχικό Στέκι Utopia A.D κατά την προηγούμενή του εκκένωση (2019). Μιας πρυτανικής αρχής που ενώ δεσμεύτηκε να παραδώσει άθικτα όλα από τα πράγματα της τωρινής εκκένωσης, έως και την Κυριακή 11/2, παραμένει άφαντη έως κι σήμερα.

(περισσότερα…)
συνέχεια