Tagged: απόδραση

Πολιτική Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη στο εφετείο της 5ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα (απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο)

Νίκος Μαζιώτης: Κε πρόεδρε επειδή ρωτήσατε πριν για το αν θα έχουμε μάρτυρες, όχι, δεν θα έχουμε μάρτυρες. Θα ‘‘απολογηθώ’’ σήμερα εγώ πρώτος και στη συνέχεια, τις επόμενες ημέρες δηλαδή, θα φύγω για Δομοκό. Δεν θα παραμείνω άλλο στον Κορυδαλλό και στις επόμενες συνεδριάσεις δεν θα παραβρεθώ, θα φύγω. Θα ‘‘απολογηθώ’’ και θα φύγω.

Θα μιλήσω κυρίως πολιτικά. Για τις κατηγορίες θα πω κάποια λίγα πράγματα στο τέλος, για την ηθική αυτουργία γιατί είναι η κατηγορία που έχω εγώ. Δεδομένου όμως ότι από τη δικιά μας την πλευρά είναι η 5η δίκη εναντίον της οργάνωσής μας, του Επαναστατικού Αγώνα, και επειδή εμείς είμαστε πολιτικά υποκείμενα και είναι πολιτική η οργάνωσή μας, θα μιλήσω για το πλαίσιο πάνω στο οποίο εντάσσεται η απόπειρα αεροπειρατείας που έκανε η συντρόφισσα Ρούπα για να απελευθερώσει εμένα και άλλους από τις φυλακές Κορυδαλλού.                                                                                                              

Εγώ είμαι μέλος του Επαναστατικού Αγώνα από το 2003 από τότε που ιδρύθηκε. Είχα συλληφθεί το 2010, μετά τη συμπλοκή της Δάφνης όπου σκοτώθηκε ένα μέλος της οργάνωσής μας, ο Λάμπρος Φούντας σε συμπλοκή με αστυνομικούς, για να γίνει μια ενέργεια εναντίον του α΄ μνημονίου. Ένα μήνα μετά από αυτή τη συμπλοκή συλληφθήκαμε και αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στην οργάνωση, ότι ναι εμείς, εγώ και η Ρούπα είμαστε μέλη του Επαναστατικού Αγώνα και υπερασπιζόμαστε ό, τι είχε κάνει μέχρι τότε ο Επαναστατικός Αγώνας. Είχε κάνει μέχρι τότε, 16 ενέργειες. Συνολικά έχω καταδικαστεί για όλες τις επιθέσεις του Επαναστατικού Αγώνα, για 18 ενέργειες αντάρτικου πόλης συν 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών τις οποίες τις έχω υπερασπιστεί σε ένα από τα δικαστήρια της οργάνωσής μας. Έχω καταδικαστεί με βάση όχι ότι βρέθηκαν στοιχεία ότι συμμετείχαμε σε κάποιες ενέργειες –γιατί ποτέ δεν δώσαμε στοιχεία πού συμμετείχαμε– έχω καταδικαστεί, έχουμε καταδικαστεί με τη συντρόφισσα Ρούπα μόνο και μόνο γιατί είπαμε ναι, είμαστε μέλη του Επαναστατικού Αγώνα και υπερασπιζόμαστε όλες τις ενέργειές του. Αυτό και μόνο καταδεικνύει ότι ο αντιτρομοκρατικός είναι ένας πολιτικός νόμος. Και διώκει ένοπλες πολιτικές οργανώσεις.                             

Έχω καταδικαστεί σε 137 χρόνια, 20 κατά συγχώνευση. Δεν έχει για μένα ποινικό διακύβευμα αυτή η δίκη, 20 χρόνια ούτως ή άλλως θα μείνουν, αλλά είναι μια ευκαιρία να ξαναπούμε, να ξαναπώ και εγώ κάποια πράγματα και να υπερασπιστώ πολιτικά την οργάνωσή μου και όλες τις ενέργειες που έχει κάνει. Και την απόπειρα απόδρασης φυσικά που είναι η παρούσα υπόθεση, η κύρια υπόθεση αυτής της δίκης, και προς τιμήν της συντρόφισσας Ρούπα που έκανε την ενέργεια αυτή. Πριν την συγχώνευση αυτή είχαμε καταδικαστεί και οι δύο σε ισόβια κάθειρξη για την προτελευταία ενέργεια της οργάνωσης, την επίθεση στους δύο από τους τρείς θεσμούς που έχουν επιβάλλει τα μνημόνια. Την επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο με 75 κιλά εκρηκτικά στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας στην οδό Αμερικής 3 στο Σύνταγμα που είναι παράρτημα της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και όπου στο ίδιο κτίριο βρισκόταν και το γραφείο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα. Γι’ αυτήν την επίθεση είχαμε καταδικαστεί σε ισόβια με έναν χουντικό νόμο του 1969. Καταδικαστήκαμε σε ισόβια για επίθεση μάλιστα χωρίς τραυματισμούς, όχι αιματηρή, με προειδοποίηση, με δύο προειδοποιητικά τηλεφωνήματα. Ο χουντικός νόμος με τον οποίο καταδικαστήκαμε φτιάχτηκε για να αντιμετωπίσει την τότε (δυναμική) αντίσταση κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Αυτός ο νόμος έμεινε μέχρι την αναθεώρηση του Π.Κ το 2019 πριν 2 χρόνια.

Να ξεκαθαρίσω αρχικά ότι εγώ –εμείς γενικά εμμένουμε– στις επιλογές αγώνα μας. Εμμένουμε σε αυτά που έχουμε κάνει, εμμένουμε στη συμμετοχή μας, εμμένουμε στις πράξεις, τις ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα τις οποίες υπερασπιζόμαστε. Εγώ θεωρώ ότι εσείς είστε παράνομοι και όχι εμείς. Εσείς έχετε σαν κρατικός μηχανισμός διαπράξει παρανομίες εναντίον του ελληνικού λαού και όχι εμείς. Και μάλιστα, έχετε διαπράξει παρανομίες καταπατώντας τους ίδιους τους νόμους που υποτίθεται… ότι υπερασπίζεστε με βάση το ίδιο το Σύνταγμα. Και θα αναφερθώ στα μνημόνια γιατί αν πετύχαινε η απόπειρα απόδρασης του 2016 –η οποία είναι η κύρια υπόθεση αυτής της δίκης–, εμείς θα συνεχίζαμε τη δράση μας όπως ευθαρσώς το έχουμε πει και στα προηγούμενα δικαστήρια. Θα συνεχίζαμε την δράση του ένοπλου αντάρτικου όπως η ενέργεια στη ΤτΕ το 2014, εναντίον αυτών των εγκληματικών πολιτικών, των μνημονίων δηλαδή, που εμείς τα έχουμε ονομάσει, τα έχουμε χαρακτηρίσει ως πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας από τις κυβερνήσεις. Θα συνεχίζαμε δηλαδή, παρόμοιου τύπου επιθέσεις.

(περισσότερα…)
συνέχεια

[Φυλακές Κορυδαλλού] Αγγελική Σπυροπούλου

wolfpack

ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

Τα βιώματα είναι η μαγιά της εξέλιξης τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μία σχεδόν αναπόφευκτη εμπειρία για όποιον έχει αποφασίσει να περάσει στον ένοπλο αγώνα. Το ζήτημα όμως είναι, όπως και με κάθε εμπειρία, το αν και το πώς θα την αξιοποιήσεις.

Η γέννηση της φυλακής ανέκαθεν βασιζόταν στην καλλιέργεια και στη διαιώνιση της διασφάλισης της υποταγής όσων δεν συμμορφώνονται στα προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που η επιθυμία για ελευθερία καίει στην καρδιά τους με τρόπο που δεν τους επιτρέπει ούτε μία στιγμή της παραμονής τους στη φυλακή να δεχτούν το ρόλο που τους επέβαλαν ως κομμάτι του σωφρονιστικού αυτοματισμού. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους ανθρώπους η φυλακή αποτυγχάνει παταγωδώς το σκοπό της, καθώς παρά τους τοίχους και τα κάγκελα που ορθώνονται γύρω τους αιχμαλωτίζοντας το κορμί τους, οι ίδιοι παραμένουν ανυπότακτοι και ουσιαστικά ελεύθεροι. Ούτε η ψυχή ούτε το πνεύμα χωράνε σε κλουβιά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα απ’ όλα ως αναρχικοί που έχουμε κηρύξει πόλεμο σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου γνωρίζουμε καλά πως για να γίνουμε επικίνδυνοι χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα. Το ένοπλο ήταν, είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα. Η θεωρία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που αποκτά όμως το αυθεντικό του νόημα μόνο όταν αποτυπώνεται στην αντίστοιχη πράξη. Είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε μία σαφέστατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του εχθρού και των εαυτών μας, καθώς η απελευθέρωση από το σύστημα απαιτεί και την έμπρακτη άρνησή του. Η αντίσταση δεν μπορεί να σταματά εκεί που αρχίζει ο ποινικός κώδικας. (περισσότερα…)

συνέχεια

Ποιητικό κείμενο αφιερωμένο στην Ε.Ο. Σ.Π.Φ.

tree-large

Οι μάσκες έπεσαν. Τα δόντια πίσω από το χαμόγελο άρχισαν ήδη να συνθλίβουν και να μασουλάνε τα μαλακά μέρη. Και δεν είναι η καταστολή, οι δολοφονίες ή οι διώξεις. Αλλά αυτό που σιωπηλά σάπιζε και ετοίμαζε το κρέας για το γεύμα που θα ακολουθούσε. Η αδιαφορία, ο φόβος, η λαγνεία, η αδράνεια. Η αργή αλλά σταθερή γραφικοπoίηση έως τα όρια του μύθου λέξεων όπως θάρρος, ευθύνη, πίστη, ιδέα, ακεραιότητα. Η απόλεση κάθε ίχνους και χαρακτηριστικού το οποίο καθιστούσε αυτό το δίποδο θηλαστικό υπεύθυνο και ικανό για μεγαλείο. Το παρελθόν έγινε σανίδα σωτηρίας ενώ το μέλλον μια ένοχη πορεία προς την νύχτα της ανθρωπότητας.

 

Και όμως κάτι μέσα σε αυτό το κουφάρι δεν αλλοιώθηκε ακόμα κάτι αντιστέκεται. Μια φωνή που υψώνεται σε ένα Όχι, Δεν θα γίνω κρίκος στην αλυσίδα που παρασέρνει όλους μας στα βάθη. Κόμπος στο σκοινί του αυτόχειρα’, φορέας και βοηθός στην διάδοση της πανούκλας. Εγώ ας χαθώ αλλά άλλος μαζί μου όχι.

 

Σε αυτές τις σιωπηλές λοιπόν και όχι μόνο εκρήξεις που χαλάνε την φιέστα, στρέφω την καρδιά, το μυαλό και τα χέρια μου. Για να τους αγκαλιάσω, να μάθω και να δώσω. Σε όλους εσάς σύντροφοι μα ειδικότερα σε αυτούς που περιέθαλψαν την φωτιά με νύχια και με δόντια, καίγοντας τα χέρια και τα μάτια τους ,που την φύλαξαν και την βύζαξαν ώσπου να είναι έτοιμη να ανοίξει τα φτερά της.

 

Στην E.O. Σ.Π.Φ. «Σύντροφοι η απόδραση σας ας γίνει και “δικιά μου”».

 

Π. Χ.

 

Κομοτηνή 27/01/14

Πηγή: https://interarma.info

συνέχεια