Tagged: απόδραση

[Φυλακές Κορυδαλλού] Αγγελική Σπυροπούλου

wolfpack

ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

Τα βιώματα είναι η μαγιά της εξέλιξης τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μία σχεδόν αναπόφευκτη εμπειρία για όποιον έχει αποφασίσει να περάσει στον ένοπλο αγώνα. Το ζήτημα όμως είναι, όπως και με κάθε εμπειρία, το αν και το πώς θα την αξιοποιήσεις.

Η γέννηση της φυλακής ανέκαθεν βασιζόταν στην καλλιέργεια και στη διαιώνιση της διασφάλισης της υποταγής όσων δεν συμμορφώνονται στα προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που η επιθυμία για ελευθερία καίει στην καρδιά τους με τρόπο που δεν τους επιτρέπει ούτε μία στιγμή της παραμονής τους στη φυλακή να δεχτούν το ρόλο που τους επέβαλαν ως κομμάτι του σωφρονιστικού αυτοματισμού. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους ανθρώπους η φυλακή αποτυγχάνει παταγωδώς το σκοπό της, καθώς παρά τους τοίχους και τα κάγκελα που ορθώνονται γύρω τους αιχμαλωτίζοντας το κορμί τους, οι ίδιοι παραμένουν ανυπότακτοι και ουσιαστικά ελεύθεροι. Ούτε η ψυχή ούτε το πνεύμα χωράνε σε κλουβιά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα απ’ όλα ως αναρχικοί που έχουμε κηρύξει πόλεμο σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου γνωρίζουμε καλά πως για να γίνουμε επικίνδυνοι χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα. Το ένοπλο ήταν, είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα. Η θεωρία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που αποκτά όμως το αυθεντικό του νόημα μόνο όταν αποτυπώνεται στην αντίστοιχη πράξη. Είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε μία σαφέστατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του εχθρού και των εαυτών μας, καθώς η απελευθέρωση από το σύστημα απαιτεί και την έμπρακτη άρνησή του. Η αντίσταση δεν μπορεί να σταματά εκεί που αρχίζει ο ποινικός κώδικας. (περισσότερα…)

συνέχεια

Ποιητικό κείμενο αφιερωμένο στην Ε.Ο. Σ.Π.Φ.

tree-large

Οι μάσκες έπεσαν. Τα δόντια πίσω από το χαμόγελο άρχισαν ήδη να συνθλίβουν και να μασουλάνε τα μαλακά μέρη. Και δεν είναι η καταστολή, οι δολοφονίες ή οι διώξεις. Αλλά αυτό που σιωπηλά σάπιζε και ετοίμαζε το κρέας για το γεύμα που θα ακολουθούσε. Η αδιαφορία, ο φόβος, η λαγνεία, η αδράνεια. Η αργή αλλά σταθερή γραφικοπoίηση έως τα όρια του μύθου λέξεων όπως θάρρος, ευθύνη, πίστη, ιδέα, ακεραιότητα. Η απόλεση κάθε ίχνους και χαρακτηριστικού το οποίο καθιστούσε αυτό το δίποδο θηλαστικό υπεύθυνο και ικανό για μεγαλείο. Το παρελθόν έγινε σανίδα σωτηρίας ενώ το μέλλον μια ένοχη πορεία προς την νύχτα της ανθρωπότητας.

 

Και όμως κάτι μέσα σε αυτό το κουφάρι δεν αλλοιώθηκε ακόμα κάτι αντιστέκεται. Μια φωνή που υψώνεται σε ένα Όχι, Δεν θα γίνω κρίκος στην αλυσίδα που παρασέρνει όλους μας στα βάθη. Κόμπος στο σκοινί του αυτόχειρα’, φορέας και βοηθός στην διάδοση της πανούκλας. Εγώ ας χαθώ αλλά άλλος μαζί μου όχι.

 

Σε αυτές τις σιωπηλές λοιπόν και όχι μόνο εκρήξεις που χαλάνε την φιέστα, στρέφω την καρδιά, το μυαλό και τα χέρια μου. Για να τους αγκαλιάσω, να μάθω και να δώσω. Σε όλους εσάς σύντροφοι μα ειδικότερα σε αυτούς που περιέθαλψαν την φωτιά με νύχια και με δόντια, καίγοντας τα χέρια και τα μάτια τους ,που την φύλαξαν και την βύζαξαν ώσπου να είναι έτοιμη να ανοίξει τα φτερά της.

 

Στην E.O. Σ.Π.Φ. «Σύντροφοι η απόδραση σας ας γίνει και “δικιά μου”».

 

Π. Χ.

 

Κομοτηνή 27/01/14

Πηγή: https://interarma.info

συνέχεια