Tagged: Επαναστατικού Αγώνα

Συμπεράσματα από τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα για την βομβιστική επίθεση ενάντια στην ΤτΕ (παράρτημα της ΕΚΤ) και το ΔΝΤ

24/5/2021

    Στις 14/4/2021 ‘‘έπεσε η αυλαία’’ για τα τέσσερα δικαστήρια που εκδίκαζαν την βομβιστική επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην ΤτΕ, το παράρτημα της ΕΚΤ στην Ελλάδα, και το ΔΝΤ, ενέργεια που έγινε στις 10/4/2014.

    Η απόφαση να καταδικαστώ σε 6 χρόνια για ‘‘απλή συνέργεια’’ στην έκρηξη και σε 3 μήνες για ‘‘κλοπή του αυτοκινήτου’’ που χρησιμοποιήθηκε στην ενέργεια, δείχνει την τεράστια αναντιστοιχία με την πρωτόδικη δικαστική απόφαση που μου επιβλήθηκε η οποία ήταν ισόβια και 26 χρόνια κάθειρξη. Μια αναντιστοιχία που δεν αφορά (μόνο) στις αλλαγές στον ποινικό κώδικα, αλλά αντανακλά την απόσταση που υπάρχει στην κρίση διαφορετικών δικαστηρίων πάνω στα ίδια ζητήματα, η οποία απόσταση κατά κύριο λόγο οφείλεται στις διαφορετικές προσεγγίσεις των υποθέσεων που δεν θα μπορούσαν να μην έχουν και πολιτικό υπόβαθρο. Η μανιώδης εκδικητική στάση των δύο πρωτοβάθμιων δικαστηρίων που δίκασαν εμένα και τον σύντροφο Νίκο Μαζιώτη στην εσχάτη των ποινών για την ενέργεια αυτή του Επαναστατικού Αγώνα, δεν εξηγείται από την ύπαρξη του χουντικού νομικού απολιθώματος του άρθρου 270 του Ποινικού Κώδικα για την έκρηξη, το οποίο είχε τεθεί σε ισχύ το 1969 από τη χούντα των συνταγματαρχών για να επιβάλλει ποινές ισοβίων σε όποιους επέλεγαν τις βομβιστικές επιθέσεις ως αντίσταση ενάντια σε εκείνο το καθεστώς. Εξάλλου κανένα δικαστήριο μετά τη χούντα δεν είχε επιβάλλει την ποινή των ισοβίων για καμιά βομβιστική επίθεση και το α. 270 Π.Κ ήταν στην ουσία ανενεργό ως προς την εφαρμογή της ακραίας του εκδοχής. Μέχρι που δυο μόνο δικαστήρια επέβαλαν σε εμένα και τον Νίκο Μαζιώτη την ποινή των ισοβίων αξιοποιώντας στο έπακρο αυτό το χουντικό νομικό τερατούργημα για λόγους πολιτικής εκδίκησης. Γνωρίζοντας την ιστορία του νόμου αυτού, την είχαμε αναδείξει επανειλημμένα τόσο μέσα στα δικαστήρια όσο και με κείμενα που είχαμε δημοσιοποιήσει και μιλούσαμε για την αναγκαιότητα να αποσυρθεί. Το πώς ‘‘άντεξε’’ τόσα χρόνια, δεν αφορούσε σε αμέλεια των αναρίθμητων νομικών που είχαν ‘‘θητεύσει’’ στη νομοθετική εξουσία από το ’75 και μετά, αλλά σε συνειδητή πολιτική απόφαση, αρχικά λόγω της εκρηκτικής κοινωνικά ‘‘μεταπολιτευτικής’’ περιόδου, όπου εκδηλώνονταν πολλές και μαζικές κοινωνικές αντιδράσεις (εξεγέρσεις, άγριες απεργίες, βομβιστικές επιθέσεις κλπ). Όμως ποτέ δεν εφαρμόστηκε η ακραία του εκδοχή σε άλλες υποθέσεις μέσα στα σαράντα χρόνια από το τέλος της χούντας των συνταγματαρχών.

    Στο δικαστήριο κατά τη δευτερολογία μου –μετά την πρόταση της εισαγγελέως– είπα ότι η εμμονικά εχθρική στάση των δικαστηρίων απέναντί μας συνδέεται με τις πολιτικές πιέσεις που ασκούνται πάνω στους δικαστές, οι οποίες δεν απαιτείται να είναι πάντα άμεσες, αλλά μπορεί να διαμορφώνονται μέσα σε ένα άκρως εκδικητικό πολιτικό περιβάλλον που δημιουργεί γύρω μας η εκτελεστική εξουσία και που σε συνδυασμό με την προσωπική πολιτική στάση των δικαστών αλλά και των προσωπικών τους φιλοδοξιών για επαγγελματική ανέλιξη, διαμορφώνουν τις συνθήκες για δίκες όπως αυτές που έγιναν σε πρώτο βαθμό για την ενέργεια αυτή του Επαναστατικού Αγώνα και που κατέληξαν να μας επιβάλλουν την ποινή των ισοβίων. Στους λόγους που η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία επέλεξαν τους επαγγελματίες δικαστές αντί για τους πολίτες των μικτών ορκωτών προκειμένου να δικάζουν τους δυναμικούς πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος, είχε αναφερθεί ο Ι. Μανωλεδάκης λέγοντας: ‘‘… οι δικαστές, υποκείμενοι σε ιεραρχική εξάρτηση και προσδοκώντας την επαγγελματική τους εξέλιξη μέσα σε ένα σώμα ιεραρχικά διαρθρωμένο, ενδέχεται να υποστούν πιέσεις προς την αντίθετη –την τιμωρητική– κατεύθυνση, κάτι που δεν ισχύει για τους λαϊκούς δικαστές. Όσο για την επαγγελματική σκλήρυνση των επαγγελματιών δικαστών που τους κάνει αυστηρότερους σε σχέση με τους λαϊκούς, αυτή κατά τη γνώμη μου, δεν αποτελεί προσόν, αλλά μειονέκτημα για την απονομή δικαιοσύνης’’. («Ασφάλεια και ελευθερία»)

(περισσότερα…)
συνέχεια

Πόλα Ρούπα μέλος του Ε.Α: Για το τροχαίο και τις συνεχείς πολυάριθμες μεταγωγές μου από τη μία φυλακή στην άλλη.

15/2/2021

Η σύγκρουση της κλούβας που με μετέφερε με προπορευόμενο περιπολικό στις 11/2 παρουσιάστηκε στα Μ.Μ.Ε ως εμπλοκή της συγκεκριμένης κλούβας σε καραμπόλα. Δεν πρόκειται όμως για εμπλοκή του οχήματος, αλλά για τροχαίο που η ίδια η κλούβα προκάλεσε αφού δεν λειτούργησαν τα φρένα!

Το τροχαίο που έζησα κατά τη πολλοστή μεταγωγή μου με τη λήξη μιας ακόμα δικασίμου, ήταν αναμενόμενο αφού οι πιθανότητες αυξάνονταν με τις πολυάριθμες μεταγωγές μου που το υπουργείο ΠροΠο με υποβάλλει, με κλούβες σαράβαλα. Η συγκεκριμένη κλούβα ήταν στην ουσία ακυβέρνητη πάνω απ’ το βρεγμένο δρόμο της λεωφόρου Κηφισού και ο οδηγός φώναζε ότι δεν είχε φρένα. Η πρόσκρουση έγινε με 50 χιλιόμετρα/ώρα με αποτέλεσμα να πεταχτώ από το μεταλλικό κάθισμα στο μεταλλικό κλουβί των περίπου 0, 40 (Χ 0,40) που με κρατούν κατά τις μεταγωγές, και να χτυπήσω δυνατά στο κεφάλι και την σπονδυλική στήλη. Φυσικά και συνεχίστηκε η μεταγωγή μου με άλλη κλούβα. Στο νοσοκομείο (Θήβας) πήγα αφού έφθασα στις φυλακές Ελαιώνα κατ’ εντολή του γιατρού της φυλακής που με εξέτασε.                                                                                      

Το περιστατικό δεν είναι ένα ατυχές συμβάν. Αστυνομικός σε ερώτηση που του έκανα ‘‘πώς δέχονται οι ίδιοι να ταξιδεύουν με κλούβες χωρίς φρένα, αφού και οι ίδιοι θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο’’, μου απάντησε, ‘‘πως κάνουν συνεχείς αναφορές για τις κλούβες που δε συντηρούνται και πως τους αγνοούν. Ενώ αν αρνηθεί κάποιος απ’ αυτούς να πραγματοποιήσει μεταγωγή, θα απολυθεί’’. Εξ’ άλλου ο μεγάλος αριθμός μεταγωγών, η πίεση υπό την οποία γίνονται, οι μεγάλες ταχύτητες που αναπτύσσουν τα οχήματα για λόγους ασφαλείας σε συνδυασμό με τη χείριστη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι κλούβες χωρίς φρένα, με φθαρμένα λάστιχα, χωρίς μηχανική συντήρηση, καθιστούν μαθηματικώς βέβαιο το τροχαίο. Αν αυτό το αναπόφευκτο τροχαίο συνέβαινε σε άλλο σημείο και η κλούβα είχε αναπτύξει μεγαλύτερη ταχύτητα, μπορεί να ήταν θανατηφόρο. Και όλα αυτά για να μη μείνω στο Κορυδαλλό πέραν του δεκαημέρου μέχρι την επόμενη δικάσιμο που έχει προσδιοριστεί για τις 24 Φεβρουαρίου και ενώ έπονται και άλλες πολλές δικάσιμοι (στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού). Μεγάλος αριθμός κρατουμένων ανδρών και γυναικών, κρατούνται στις φυλακές Κορυδαλλού για όσο διάστημα γίνονται οι δίκες τους, και καλώς γίνεται αυτό.                                                  

Έχω διαμαρτυρηθεί επανειλημμένως στο υπουργείο αλλά και με κείμενα που έχω δημοσιοποιήσει για τις συνεχείς μεταγωγές μου από τη μία φυλακή στην άλλη. Πρόκειται για μια απαράδεκτη εκδικητική μεταχείριση που γίνεται αμιγώς για πολιτικούς λόγους. Και όπως φάνηκε, τελικά, από τα ίδια τα γεγονότα θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ίδια μου τη ζωή αφού υποβάλλομαι σε πολυάριθμες μεταγωγές με κλούβες σαράβαλα, χωρίς φρένα ενώ με εκθέτουν συνεχώς σε κίνδυνο μόλυνσης από COVID 19. Εν τω μεταξύ, η σιωπηλή άρνηση του υπουργείου να μην δεχτεί τη μεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού έχει ως αποτέλεσμα να μου προστίθενται πολλοί επιπλέον μήνες κράτησης πέρα του προβλεπόμενου από το νόμο και να εκτίω μεγάλο μέρος της ποινής μου σε καθεστώς καραντίνας, καθώς μετάγομαι συνεχώς από τη μία φυλακή στην άλλη. Και ενώ οι ίδιες οι πολυάριθμες μεταγωγές είναι αυτές που αυξάνουν το κίνδυνο μόλυνσής μου με τον SARS-COV 2,οι οποίες διατάσσονται από το υπουργείο, το ίδιο το υπουργείο με υποβάλλει σε καραντίνες που υποχρεώνει τις φυλακές να εφαρμόζει. Και ενώ υποβαλλόμαστε οι κρατούμενες και οι κρατούμενοι σ’ αυτό το καθεστώς με όλους τους περιορισμούς που αυτό περιλαμβάνει, δεν εφαρμόζεται καν ο νόμος που προβλέπει η κράτηση αυτή να μετρά ως διπλή, όπως ισχύει για τα αστυνομικά τμήματα και του Μεταγωγών. 

Στις 24/2 όπου έχω την επόμενη δικάσιμο, θα μεταχθώ για μια ακόμα φορά και από τη καραντίνα της Θήβας θα μπω στη καραντίνα του Κορυδαλλού για άλλες 14 ημέρες. Αν στο ενδιάμεσο έχω δικάσιμο σε απόσταση μεγαλύτερο των 10 ημερών, θα μεταχθώ ξανά στη Θήβα γα να ξαναμπώ σε καραντίνα 14 ημερών και η διαδικασία αυτή μπορεί να συνεχίζεται μέχρι τη λήξη των δικαστηρίων μου. Οι δε καραντίνες συνιστούν ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες κράτησης με περιορισμό των δικαιωμάτων, τη στιγμή που ο έλεγχος των μεταγόμενων κρατουμένων θα μπορούσε να γίνει (άμεσα) με τη χρήση test.Όμως τα test κοστίζουν ενώ ο περιορισμός των δικαιωμάτων των κρατουμένων όχι!                             

Όλα αυτά τα υφίσταμαι με την υγεία μου και τη ζωή μου να βρίσκονται διαρκώς σε κίνδυνο και ενώ παραβιάζονται πλήθος δικαιωμάτων μου ως κρατούμενη και ως δικαζόμενη. Η εκδικητική στάση που το υπουργείο ασκεί πάνω μου κατ’ εντολή της Γ. Γ αντεγληματικής πολιτικής Σοφίας Νικολάου αλλά και του υπουργού, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, και που γίνονται αμιγώς για πολιτικούς λόγους είναι επικίνδυνη και εγκληματική. Και προκειμένου να μην σταματήσουν να την ασκούν πάνω μου, αδιαφορούν ακόμα και για τους δικούς τους κρατικούς φρουρούς.

Γιατί όπως δείχνουν τα γεγονότα είναι πιο συμφέρον οικονομικά να εκθέτουν αυτούς σε κίνδυνο –για τις/τους κρατούμενες/ους που μεταφέρουν ούτε λόγος– παρά να συντηρήσουν τις κλούβες και να τους βάλουν φρένα και λάστιχα. Και αυτό είναι ένα ακόμα γεγονός που δείχνει πόσο υποκριτές είναι αυτοί που κυβερνούν όταν μιλούν για την αξία της ανθρώπινης ζωής.                                                                                   

Την ίδια υποκρισία βλέπει όλη η κοινωνία στη πολιτική που εφαρμόζεται για τη πανδημία, για τη σθεναρή άρνησή τους να ενισχύσουν όσο χρειάζεται το ΕΣΥ, επιλογή που είναι προφανώς πιο κοστοβόρα από το να κυνηγούν με ρόπαλα μια ολόκληρη κοινωνία, να την υποβάλουν σε εξευτελιστικούς περιορισμούς και ελέγχους και να κόβουν πρόστιμα τα οποία –ομολογουμένως– ενισχύουν τα κρατικά ταμεία εξοντώνοντας ακόμα περισσότερο τους φτωχούς. Υπενθυμίζω πως όλη αυτή η ειδική αντιμετώπισή μου ξεκίνησε την Άνοιξη του 2020 ύστερα από κινητοποίηση στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού που είχε ως αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών, οπότε και έγινε η αιφνίδια μεταγωγή μου με ισχυρή αστυνομική δύναμη στις φυλακές Ελαιώνα-Θήβας. Για να σταματήσουν να καταπατώνται τα δικαιώματά μου ως κρατούμενη και ως δικαζόμενη, για να σταματήσουν να είναι οι δίκες μου δίκες-παρωδία, για να πάψει να τίθεται σε διαρκή κίνδυνο η υγεία μου και η ίδια μου η ζωή, πρέπει να σταματήσει εδώ αυτή η αντιμετώπιση και να γίνει δεκτή η μεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού. Για το γεγονός ότι τίθεται σε διαρκή κίνδυνο η υγεία και η ζωή μου όπως αποδείχτηκε με τη σύγκρουση της κλούβας που με μετέφερε στις 11/2, την ευθύνη την έχει η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών (ΚΕΜ) και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι στο υπουργείο και τη κυβέρνηση της Ν.Δ.

Από την καραντίνα των φυλακών Ελαιώνα – Θήβας

Πόλα Ρούπα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

συνέχεια

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τις συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα εν όψει των 2 δικών του Επαναστατικού Αγώνα.

27/11/2020

Είναι γνωστό ότι από τα τέλη Σεπτεμβρίου έχει ξεκινήσει ο τελευταίος κύκλος των δικών του Επαναστατικού Αγώνα, το εφετείο της 5ης δίκης με κυριότερη υπόθεση την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που πραγματοποίησε η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα το 2016 για την απελευθέρωση τη δική μου κι άλλων κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού, 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών (τράπεζα Πειραιώς στο νοσοκομείο Σωτηρία και της Εθνικής τράπεζας στη Μαλεσίνα), κατοχή εκρηκτικών και όπλων, ενώ από τις 2 Νοεμβρίου έχει ξεκινήσει το εφετείο της 3ης δίκης για την επίθεση το 2014 του Επαναστατικού Αγώνα στο παράρτημα της ΕΚΤ, την ΤτΕ και το γραφείο του ΔΝΤ, επίθεση επίσης για την οποία η συντρόφισσα έχει καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη.              

Είναι επίσης γνωστό ότι από τον περασμένο Μάρτιο, μετά τη στάση των κρατουμένων γυναικών στις φυλακές Κορυδαλλού στην οποία πρωτοστάτησε η συντρόφισσα Ρούπα και αφορούσε αιτήματα για την αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρα προστασίας των κρατουμένων από την πανδημία του κορωνοϊού, η συντρόφισσα απήχθη τη νύχτα της 21ης Μαρτίου και μεταφέρθηκε από ειδικές αστυνομικές δυνάμεις στις φυλακές του Ελαιώνα Θηβών. Είναι κατανοητό ότι και οι δύο δίκες θα κρατήσουν αρκετούς μήνες λόγω του πολιτικού χαρακτήρα και της βαρύτητάς τους, λόγω των σοβαρών κατηγοριών και των βαριών καταδικών -σε 120 χρόνια κάθειρξη, κατά συγχώνευση 65 και ισόβια και 25 χρόνια έχει καταδικαστεί η συντρόφισσα αντίστοιχα για τις δύο υποθέσεις- και άρα η ομαλή διεξαγωγή τους θα επέβαλε την παραμονή της συντρόφισσας στις φυλακές Κορυδαλλού όλο το διάστημα διεξαγωγής τους για να προετοιμάσει και να οργανώσει την πολιτική και νομική υπεράσπισή της, την επικοινωνία με δικηγόρους, όπως έχει γίνει άλλωστε σε όλες τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα που έχουν κρατήσει αρκετό καιρό. Όμως το κράτος, προφανώς για εκδίκηση και για να υπονομεύσει τη διαδικασία των δύο αυτών πολιτικών δικών του Επαναστατικού Αγώνα επέλεξε από τις 30 Σεπτεμβρίου την τακτική της αυθημερόν μεταγωγής της συντρόφισσας από τον Ελαιώνα στο δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού σε κάθε συνεδρίαση και την επαναμεταγωγή της αμέσως μετά το τέλος της διαδικασίας ή την επόμενη ημέρα πίσω στις φυλακές Ελαιώνα.                                                                                     

Οι δίκες του Επαναστατικού Αγώνα όλα αυτά τα χρόνια έχουν αφήσει εποχή και μια μεγάλη παρακαταθήκη στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία. Είναι προφανές ότι το κράτος με τις συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας Ρούπα επιδιώκει να υποβαθμίσει τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα που έχουν ήδη αρχίσει και έχουν ως κύρια κατηγορούμενη τη συντρόφισσα. Επιπλέον, παρά την υποκριτική στάση του υπουργείου ‘‘Προστασίας του Πολίτη’’ το οποίο για την προστασία τάχα των κρατουμένων από τον κορονοϊό έχει πάρει ακραία μέτρα περιορισμού των δικαιωμάτων τους όπως απαγόρευση επισκεπτηρίων, απαγόρευση αδειών, περιορισμό των πραγμάτων που μπορούν να λαμβάνουν, οι συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας την εκθέτουν στον κίνδυνο μόλυνσης καθώς οι αστυνομικοί -πολλοί έχουν μολυνθεί- και οι κλούβες των μεταγωγών είναι επίσης εστίες μόλυνσης για τους κρατούμενους. Να επισημανθεί ότι ήδη ο κορωνοϊός παρά τα ‘‘επιτυχημένα’’ μέτρα που προβάλλει η Γ. Γραμματεία ‘‘Αντεγκληματικής’’ πολιτικής έχει εισχωρήσει σε αρκετές φυλακές, στις 16 από τις 34, και ήδη 2 κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις φυλακές Διαβατών. Επίσης με τις συνεχείς μεταγωγές η συντρόφισσα στερείται των ημερομισθίων εργασίας που μετρούν ευεργετικά στο τελικό υπολογισμό επιμέτρησης ποινής μέχρι το όριο αίτησης χορήγησης αναστολής στα 3/5 της ποινής και ουσιαστικά αυξάνει την παραμονή της στη φυλακή.                                                  

Ο Επαναστατικός Αγώνας ως οργάνωση τόσο με τη δράση του όσο και τα φυλακισμένα μέλη του που υπεράσπισαν τις πολιτικές τους επιλογές και παρέμειναν αμετανόητα είναι διαχρονικά στόχος και πρώτη προτεραιότητα της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής. Η επιλεκτική αυτή στάση του κράτους απέναντι στη συντρόφισσα Ρούπα που δεν παραδόθηκε ούτε το 2013 ούτε το 2014 μετά τη σύλληψή μου στο Μοναστηράκι, παραμένοντας στην ‘‘παρανομία’’ για χρόνια, που συνέχισε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και επιχείρησε με την απόπειρα απόδρασης με το ελικόπτερο να ακυρώσει τις κατασταλτικές επιτυχίες του κράτους, είναι κομμάτι της ειδικής αντιμετώπισης που υφίστανται τα αμετανόητα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα: φυλακές τύπου Γ΄ το 2015, βαριές καταδίκες σε ισόβια και εκατοντάδες χρόνια, εγκλεισμός του γιου μας στο Ψυχιατρείο του Παίδων μετά τη σύλληψη τη συντρόφισσας το 2017 και αφαίρεση της γονικής μέριμνας του γιου μας από μας, απομονώσεις, συνεχείς μεταγωγές τώρα της συντρόφισσας, αποτελούν μέρος της ειδικής αντιμετώπισης της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής εναντίον μας. Επιπλέον η συντρόφισσα Ρούπα εκτός της αγωνιστικής της δράσης και στάσης όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο και λόγω της στάσης των κρατουμένων γυναικών τον περασμένο Μάρτιο στον Κορυδαλλό με αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρων προστασίας των κρατουμένων από τον COVID-19, αλλά και για την εξέγερση των κρατουμένων γυναικών στις φυλακές του Ελαιώνα στις 9 Απριλίου όταν πέθανε μια κρατούμενη από τη μη μεταφορά της στο νοσοκομείο λόγω της εγκληματικής αδιαφορίας των αρχών των φυλακών Ελαιώνα. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι ακόμα και οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης στα πλαίσια της κύριας πολιτικής της ατζέντας που συνοψίζεται στο δόγμα ‘‘νόμος και τάξη’’ καθώς και οι διακηρυγμένες μεταρρυθμίσεις στο άμεσο μέλλον που αφορούν τον σωφρονιστικό κώδικα, όπως τροποποιήσεις για τις άδειες και την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄- Πειθαρχικών στοχεύουν μεταξύ άλλων και εμάς ως πολιτικούς εχθρούς του καθεστώτος. Είναι βέβαιο ότι το κράτος θα επιδιώξει να μας κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο στη φυλακή ακόμα και πέρα από τα υφιστάμενα όρια χορήγησης της αναστολής με τους ισχύοντες νόμους.  

Νίκος Μαζιώτης – μέλος του Επαναστατικού Αγώνα                                                         

Δ΄ πτέρυγα φυλακών Δομοκού

συνέχεια

Πόλα Ρούπα: Τα δικαστήριά μου ως εργαλεία πολιτικής πίεσης και παράτασης της φυλάκισής μου

Πόλα Ρούπα: Τα δικαστήριά μου ως εργαλεία πολιτικής πίεσης και παράτασης της φυλάκισής μου

3/11/’20

Έχω ήδη καταγγείλει την εξαιρετική αυθαίρετη και εκδικητική αντιμετώπιση που έχω από το υπουργείο δημόσιας τάξης κατ’ ευφημισμό προστασίας του πολίτη εν όψει των δύο δικαστηρίων μου που διεξάγονται στα δικαστήρια των φυλακών Κορυδαλλού. Όλοι οι κρατούμενοι που δικάζονται, μετάγονται στους τόπους εκδίκασης των υποθέσεών τους. Όσοι κρατούνται σε εγκαταστάσεις του Μεταγωγών, η κάθε ημέρα που παραμένουν εκεί, υπολογίζεται ως δύο ημέρες φυλάκισης. Όσοι κρατούνται σε άλλη φυλακή από αυτή στην οποία είναι καταχωρημένοι, δεν έχουν αυτή την ‘‘πολυτέλεια’’. Όμως, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων οι δίκες δεν διαρκούν πέραν των 3-4 δικασίμων με αποτέλεσμα όσοι πραγματοποιούν κάποια εργασία στην φυλακή που ανήκουν (όλοι υπάγονται στο καθεστώς των ημερομισθίων εκτός αν τους έχει επιβληθεί κάποια πειθαρχική ποινή) με την οποία μειώνεται ο χρόνος έκτισης της ποινής τους αφού τους προστίθεται επιπλέον χρόνος από την εργασία που ασκούν, χάνουν πολύ λίγα από αυτά τα ημερομίσθια. Πρόκειται για το γνωστό μικτό σύστημα έκτισης της ποινής, το οποίο προβλέπεται σήμερα στα 3/5 της συνολικής ποινής που έχει επιβληθεί. Στις φυλακές Ελαιώνα βρίσκομαι και εγώ σε τέτοιο καθεστώς, όπως ίσχυε και κατά την παραμονή μου στις φυλακές Κορυδαλλού. Με την έναρξη των δικαστηρίων μου στις 30/9/’20 και 2/11 το υπουργείο μου έχει επιβάλλει ένα ιδιαίτερο καθεστώς αναρίθμητων μεταγωγών από τη μια φυλακή στην άλλη για να παρίσταμαι στις δίκες αρνούμενο –χωρίς να το έχει απορρίψει ποτέ ρητά– τη μεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού έως το πέρας των εφετείων μου καθώς όπως έχω ήδη πει σε προηγούμενο κείμενό μου που έχει δημοσιοποιηθεί, οι δίκες μου διαρκούν μεγάλα χρονικά διαστήματα με πολλές δεκάδες συνεδριάσεις (όλα έχουν διαρκέσει πάνω από 1 έτος πλην ενός που έχει διαρκέσει 9 μήνες) και ενώ θα πρέπει να διεξάγονται παράλληλα δυο τέτοιες μεγάλες διάρκειας δίκες, υποχρεώνομαι να μετάγομαι συνεχώς στον Κορυδαλλό άλλοτε για μια ημέρα, άλλοτε για περισσότερο και να επιστρέφω πάλι πίσω, χάνοντας έτσι μεγάλο αριθμό ημερομισθίων γεγονός που αντικειμενικά οδηγεί στην παράταση της κράτησής μου στη φυλακή για πολλούς επιπλέον μήνες. Το αν θα παραμείνω ή όχι στη φυλακή του Κορυδαλλού στο μεσοδιάστημα μεταξύ δύο δικών, εξαρτάται από το πόσο απέχει η μια δικάσιμος από την άλλη.

Στις 30 Σεπτέμβρη ξεκίνησε το εφετείο της 5η δίκης του Επαναστατικού Αγώνα που αφορά στην απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο από τις φυλακές Κορυδαλλού του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων στις 21/2/2016: Η μεταγωγή έγινε στις 6:00 π. μ. και η επιστροφή μου την ίδια ημέρα με τη λήξη της συνεδρίασης. Η επόμενη δικάσιμος είχε οριστεί για τις 12/10. Η μεταγωγή έγινε την Κυριακή (!) παραμονή της δίκης και η επιστροφή με το πέρας της διαδικασίας. Επόμενη μεταγωγή έγινε ανήμερα της επόμενης δικασίμου στις 21/10. Παρέμεινα στον Κορυδαλλό μέχρι την επόμενη συνεδρίαση στις 23/10 και επέστρεψα στη Θήβα με το πέρας της διαδικασίας. Στις 2/11 ξεκίνησε το εφετείο για την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στις 10/4/2014 στην Τράπεζα της Ελλάδας-παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και το γραφείο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Αθήνα και η επόμενη δικάσιμος προσδιορίστηκε για τις 6/11 ενώ η επόμενη δικάσιμος για το εφετείο της απόπειρας απόδρασης με ελικόπτερο (5ης δίκης του Ε.Α) έχει προσδιοριστεί για τις 11/11. Ήδη για 4 δικασίμους έχουν γίνει 7 μεταγωγές ενώ με τις ήδη προσδιορισμένες δικασίμους φθάνουν τις 10 και ενώ δεν έχουμε μπει ακόμα στην ουσία των δικών. Με αυτόν τον τρόπο θα ‘‘κυλήσει’’ όλος ο χρόνος των δύο δικών μου, με τις αναρίθμητες μεταγωγές, με τον απροσδιόριστο αριθμό ημερών που θα παραμείνω στον Κορυδαλλό χωρίς δικαίωμα επιμέτρησης των ημερομισθίων που θα χάνω, με απροσδιόριστο αριθμό επιπλέον μηνών παραμονής μου στη φυλακή λόγω αυτής της εξαιρετικής αντιμετώπισης που δεν έχει επιβληθεί ποτέ άλλοτε. Είναι αδύνατο να υπολογιστεί ο αριθμός των δικασίμων για τα δικαστήρια αυτά, καθώς θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Από τις προηγούμενες δίκες (συνολικά 5 πρωτόδικες και 5 εφετεία) κάποιες ξεπέρασαν τις 50 δικασίμους. Αν υπολογιστεί ο χρόνος που εγώ θα χάνω τα ημερομίσθια λόγω δικών, η επιπλέον ποινή που θα μου έχει επιβληθεί λόγω του ειδικού καθεστώτος διεξαγωγής των δικών μου, μπορεί να φτάσει (ή να ξεπεράσει) τους έξι (6) μήνες επιπλέον φυλακή. Ούτε καν η έκθεση σε κίνδυνο λόγω covid 19 και η μεταφορά του εντός των φυλακών δεν τους απασχολεί, δεδομένου ότι θα πρέπει να γίνουν πολλές δεκάδες μεταγωγές. Γιατί όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενό μου, όταν η καταστολή και η δημόσια υγεία μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά, αυτή γέρνει υπέρ της πρώτης. Είναι σίγουρα μοναδική –για μια ακόμα φορά– η αντιμετώπισή μου από το κράτος. Είναι άκρως εκδικητική και αυθαίρετη. Στην ουσία με υποβάλλει στο εκβιαστικό δίλημμα: Ή θα εγκαταλείψω τα δικαστήρια του Επαναστατικού Αγώνα, δεν θα παρίσταμαι προκειμένου να μπορώ να διεκδικήσω την αποφυλάκισή μου στον προβλεπόμενο χρόνο, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την ποινική και κυρίως για την πολιτική αντιμετώπισή μου ή θα παραβρίσκομαι υπό αυτές τις εξοντωτικές συνθήκες στο δικαστήριο, εκτίοντας όμως πολλούς μήνες επιπλέον φυλακή. Πρόκειται για μια μοναδική για τα ελληνικά δεδομένα, έμμεση επιβολή επιπλέον ποινής στην ποινή, με εργαλείο τα δικαστήρια στα οποία είμαι η μοναδική στο ένα και η βασική στο άλλο κατηγορούμενη. Στην περίπτωσή μου μιλάμε για σύνθλιψη όχι μόνο δικαιωμάτων μου ως κρατούμενη αλλά και ως δικαζόμενη, αφού όχι μόνο είναι αδύνατο να μπορώ υπό αυτές τις συνθήκες να κάνω κανονικά τις δίκες μου, αλλά επιπλέον:

– Εκβιάζομαι άμεσα μέσω της παράτασης της φυλάκισής μου να μην κάνω πολιτική δίκη και να απέχω από αυτή.

– Εκβιάζομαι μέσω της παράτασης της φυλάκισής μου να μην μπορώ να υπερασπιστώ ποινικά τον εαυτό μου και να μου επιβληθούν αναντίστοιχα πιο μεγάλες ποινές.

– Εκβιάζομαι ώστε να απεμπολήσω την ιδιότητά μου ως πολιτική κρατούμενη και να εγκαταλείψω την ιστορία μου, την ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα έρμαιο στα χέρια της κρατικής εξουσίας και της προπαγάνδας της. Σαμποτάροντας τις δίκες μου και εκβιάζοντάς με με παράταση της φυλάκισής μου η πολιτική εξουσία με εκδικείται τόσο για το γεγονός ότι είμαι αμετακίνητη στις πολιτικές μου θέσεις ενώ προσεγγίζω συνολικά τα έξι (6) χρόνια φυλακή όσο και για την αγωνιστική μου στάση σε ζητήματα που αφορούν τα δικαιώματα των κρατουμένων. Όλη αυτή η εξαιρετική-εκδικητική αντιμετώπισή μου εξ’ άλλου, έχει την αφετηρία της στην κινητοποίηση στις φυλακές Κορυδαλλού τον περασμένο Μάρτιο και τη βίαιη μεταγωγή μου την ίδια νύχτα με ισχυρή αστυνομική δύναμη στις φυλακές Ελαιώνα, στην εξέγερση στις φυλακές Ελαιώνα στις 9/4 και την στάση που κράτησα κατά τη διάρκειά της και μετά από αυτήν. Και τα δυο γεγονότα είχαν ως αιχμή το αίτημα για την αποσυμφόρηση των φυλακών λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Ένα αίτημα στο οποίο ενώ αρχικά είχε ανταποκριθεί το υπουργείο και είχε ανακοινώσει ότι θα κάνει, δεν το έπραξε ποτέ. Να υπενθυμίσω ότι στα αιτήματα που θέταμε για την αποσυμφόρηση, δεν συμπεριέλαβα ποτέ τον εαυτό μου. Υποβάλλομαι σε αυτό το καθεστώς εκδίκησης, γιατί αγωνίστηκα για άλλους/ες κρατούμενους/ες, όχι για εμένα. Και ενώ η πανδημία καλπάζει και ενώ το υπουργείο κρατά ως επτασφράγιστο μυστικό τον αριθμό των κρουσμάτων στις φυλακές με τη συνδρομή των ΜΜΕ, το ερώτημα τι θα γίνει με τους/τις κρατούμενους/ες παραμένει αναπάντητο. Η μόνη απάντηση του υπουργείου είναι να υποβάλλει εμένα επειδή έθεσα το ζήτημα σε ένα ειδικό καθεστώς ομηρίας, εκβιασμού και πολέμου με όπλο τις δίκες μου και την παράτασή της φυλάκισής μου.
Είμαι δηλωμένη πολιτική αντίπαλος του συστήματος εξουσίας και ομολογούν πως με αντιμετωπίζουν ως τέτοια μέσω μιας ειδικής πολεμικής μεταχείρισης. Σίγουρα αυτή η αντιμετώπιση ‘‘δένει αρμονικά‘‘ με το ευρύτερο κατασταλτικό πλαίσιο που η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να επιβάλλει στους πολιτικούς της αντιπάλους μέσα από τις αλλαγές στον τρόπο έκτισης των ποινών τους, αλλά και το ευρύτερο κατασταλτικό πλαίσιο που επιβάλλει σε όλη την κοινωνία. Χαρακτηριστικές είναι οι μέθοδοι αντιμετώπισης τόσο των μαθητικών καταλήψεων όσο και των κινητοποιήσεων των γιατρών και νοσηλευτών του ΕΣΥ: Αυταρχισμός, αδιαφορία για τα δίκαια αιτήματα που εκφράζονται, καταστολή, ωμή βία. Ό, τι εισέπραξαν δηλαδή, οι κρατούμενοι, εισπράττει όλη η κοινωνία.

Ως πολιτική κρατούμενη, ως πολιτικά αμετακίνητη στις επαναστατικές μου πεποιθήσεις πιστεύω πως ο ολοκληρωτισμός που επιβάλλεται πάνω μου είναι ένα δείγμα της στρατηγικής του κράτους για την συνολική πάταξη της πολιτικής αντιπαράθεσης με το υπάρχον σύστημα εξουσίας. Λόγω των πολιτικών μου επιλογών αγώνα βρίσκομαι στην αιχμή αυτής της στρατηγικής η οποία αποκτά τον χαρακτήρα της ολοκληρωτικής καταστολής. Όμως τις δικές μου θέσεις για τον αγώνα και την αναγκαιότητα της κοινωνικής Επανάστασης δεν τις εγκαταλείπω. Η μακροχρόνια παραμονή μου στις ελληνικές φυλακές είναι ένας αδιάλειπτος πολιτικός αγώνας και τέτοιος θα παραμείνει. Και τα δικαστήριά μου θα παραμείνουν ένα βήμα προώθησης της κοινωνικής Επανάστασης.

Πόλα Ρούπα –Πολιτική κρατούμενη μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

συνέχεια

22/2/’19 Εφετείο 2ης δίκης Ε.Α:Λόγος Αλληλεγγύης από Συντρόφους α)Αναρχικού στεκιού Utopia A.D. β)από Πυρήνα Αναρχικών Κομμουνιστών

ΛΟΓΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ & ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ. ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΡΑΚΑΣΙΔΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ UTOPIA A.D. KAI ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΓIΩΡΓΟΥ ΔΗΜOY – ΠΥΡΗΝΑΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΣΤΙΣ 22/2/2019, ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΣ Β΄ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ Ε.Α ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΤτΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ ΣΤΙΣ 10/4/2010, ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΕ ΜΕΘΑΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΛΟΚΉ ΜΕ 2 ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ.

Μαζιώτης: Θέλω να πω κάτι πριν γιατί υπήρξαν ερωτήσεις σε μάρτυρες υπεράσπισης, υπήρξε μία ένταση, σε σχέση με γεγονότα που θέλετε να ρωτήσετε. Θέλω να επισημάνω ότι οι δικοί μας μάρτυρες υπεράσπισης δεν έχουν να πούνε τίποτα σε σχέση με πραγματικά περιστατικά. Να το ξεκαθαρίσω αυτό. Εμείς ‘‘αθώοι’’ δεν είμαστε αλλά ούτε και ένοχοι όπως μας κατgore;iteε εσείς. Έχουμε αποδεχθεί ότι είμαστε μέλη της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας υπερασπιζόμαστε ό, τι έχει κάνει η οργάνωση και την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας και οτιδήποτε άλλο έχει κάνει από το 2003 και μετά. Οι δικοί μας μάρτυρες θα μιλήσουν και θα υπερασπιστούν πολιτικά ότι το ένοπλο αντάρτικο και η ένοπλη δράση είναι πολιτική δράση και δεν πρόκειται να μπούνε ούτε και εμείς φυσικά στις ‘‘απολογίες’’ μας σε θέματα του ποιος έκανε τι, ήμουνα δεν ήμουνα κλπ. Σας το επισημαίνω για τυχόν ερωτήσεις σε τέτοια πράγματα. Δεν θα αναφερθούν οι μάρτυρές υπεράσπισής μας σε γεγονότα. Θα πούνε ναι, καλώς το κάνανε! Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό.

1ος Σύντροφος

Παντελής Καρακασίδης: Είμαι στον α/α χώρο από το 2003. Πριν ήμουν κοντά στον κομμουνισμό. Έχω γεννηθεί στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν από πολιτικούς πρόσφυγες. Λόγω καταγωγής ήμουν ιδεολογικοπολιτικά εγγύτερα στο κομμουνιστικό χώρο όμως είχα μια συμπάθεια προς το αναρχικό κίνημα.

Γνώρισα για πρώτη φορά τον Νίκο Μαζιώτη μέσα από τη δράση του ενάντια στα χρυσωρυχεία στην Χαλκιδική το 1997 και θεώρησα πολύ έντιμη την στάση του να αναλάβει την ευθύνη και να στηρίξει την ένοπλη δράση (βόμβα στο υπουργείο Ανάπτυξης το 1997) γιατί πιστεύω ότι μια επανάσταση δεν γίνεται με λουλούδια. Χρειάζεται η ένοπλη δράση και οι επαναστάτες πρέπει να είναι έτοιμοι. Ο Νίκος Μαζιώτης το έκανε αυτό και από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζει.

Την Πόλα Ρούπα την γνώρισα μέσα από την δράση του Επαναστατικού Αγώνα, μέσα από τα κείμενα, μέσα από την φυλακή, όταν έβγαζαν κείμενα και συνεχίζουν να βγάζουν λόγο. Πιστεύω ότι και οι δυο τους χαρακτηρίζονται από μία ανιδιοτελή στάση, επαναστατική και τα δίνουν όλα για τον αγώνα. Είχαν πει σε ένα δικαστήριο για την Πόλα Ρούπα και τον Επαναστατικό Αγώνα ότι είναι εχθροί της κοινωνίας και αυτό δείχνει ότι ζείτε σε άλλο κόσμο..

Πρόεδρος: Αυτό από ποιόν είχε ειπωθεί;

Ρούπα: Από τον εισαγγελέα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου όπου δικάστηκα για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας και το είχα αναφέρει αυτό, γι’ αυτό το γνωρίζει ο σύντροφος. Είχα γράψει κείμενο-απάντηση σε αυτό, απάντησα στον κ. Δράκο. Και του είχα απαντήσει ότι εσείς είστε εχθρός της κοινωνίας. Αφού μου το’ βαλε προσωπικά, του το είπα και εγώ προσωπικά.

Σύντροφος: Εχθρός της κοινωνίας είναι το σύστημα και με τις πολιτικές και τις πράξεις το τελευταίο διάστημα όπου πεθαίνει κόσμος. Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει κοινωνική αποδοχή και δεν έχει να φοβάται κανένας πολίτης τίποτα από τον Ε.Α., από την δράση του Επαναστατικού Αγώνα, από την ένοπλη δράση. Ίσα-ίσα, χτύπησε στόχους που ευθύνονται για την κατάντια του λαού αυτού, της κοινωνικής βάσης. Από ’κει και πέρα να πω κάποια πράγματα περί πολιτικής ευθύνης. Οι σύντροφοι του Επαναστατικού Αγώνα Νίκος Μαζιώτης και Πόλα Ρούπα έχουν πάρει την πολιτική ευθύνη για όλες τις ενέργειες, γνωρίζανε τι θα γίνει. Θα μπορούσαν να αποποιηθούνε την ευθύνη όμως ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη και βρίσκονται εδώ κατηγορούμενοι.

(περισσότερα…)
συνέχεια

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ Γ΄ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ. ΣΤΙΣ 10/04/2014, ΟΠΟΥ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ

ΗΧΗΤΙΚΟ: H απόφαση του τρομοδικείου για τις ποινές που επέβαλε στην Πόλα Ρούπα – μέλος του Επαναστατικού Αγώνα για την επίθεση στην ΤτΕ, Συνεδρίαση 11 Ιούλη 2018
https://www.youtube.com/watch?v=ZXrwUgDjqYw&t=50s

Το Δικαστήριο επέβαλε ποινή ισόβιας κάθειρξης και 25 ετών στην συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, υιοθετώντας τις θέσεις του εισαγγελέα Δράκου στην αγόρευσή του. Η ποινή της ισόβιας στην οποία έχει καταδικαστεί και ο σύντροφος Μαζιώτης το 2016 για την ίδια επίθεση, δεν αφορά μόνο στην εκδίκηση και στην λύσσα του κράτους απέναντι σε δύο αμετανόητους και συνεπείς επαναστάτες, που δεν παραδόθηκαν στην φυλακή το 2013, στο τέλος της πρώτης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα, και πέρασαν στην παρανομία, για να συνεχίσουν τη δράση της οργάνωσης, αλλά αποδεικνύει σύμφωνα με την αγόρευση του εισαγγελέα Δράκου, την επικινδυνότητα της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα, ως πρόσφορης για την υπονόμευση και την κατάρρευση της οικονομίας και του καθεστώτος.

Να θυμίσουμε ότι ο εισαγγελέας Δράκος, στην αγόρευσή του, είχε δηλώσει ότι η επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος, θα μπορούσε να προκαλέσει την κατάρρευση του κτιρίου, και ότι εάν κατέρρεε το κτίριο, θα κατέρρεε το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η οικονομία της χώρας.

Η ισόβια στην Ρούπα, όπως και στον Μαζιώτη επιβεβαιώνει από την πλευρά του εχθρού, δηλαδή του κράτους, την ορθότητα της στρατηγικής του Επαναστατικού Αγώνα, που θεωρούσε ότι τα μεγάλα χτυπήματα, σε νευραλγικές δομές ενός ήδη αδύναμου λόγω κρίσης συστήματος, μπορούν να επιφέρουν την κατάρρευσή του.

Aλληλέγγυοι/Αλληλέγγυες στον Επαναστατικό Αγώνα

ΤΑ ΗΧΗΤΙΚΑ ΤΩΝ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ :

18 /5/18 – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ Ε.Α ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ  ΤτΕ

https://www.youtube.com/watch?v=KwS1h86D0VY&t=1173s

8 ΙΟΥΝΗ 2018 ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ – ΔΙΚΗ ΤτΕ

https://www.youtube.com/watch?v=fcgxUPc_NQQ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ  ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ – ΔΙΚΗ ΤτΕ  27 – 06 – 2018

https://www.youtube.com/watch?v=lJM3pa1Gx1s&t=4s

ΠΗΓΗ: athens indymedia

συνέχεια