Tagged: Ιταλία

Ιταλία: Τοποθέτηση του Alfredo Cospito στη συζήτηση για των αγώνα ενάντια στα πυρηνικά

Το παρόν κείμενο αποτελεί τοποθέτηση του έγκλειστου αναρχικού Alfredo Cospito στη συζήτηση για τον αγώνα ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, η οποία διεξήχθη στα πλαίσια της πρωτοβουλίας “Voi gli date vent’anni, noi gli diamo la parola” (“Εσείς του δίνετε είκοσι χρόνια, εμείς του δίνουμε τον κόσμο”), στο Circolaccio Anarchico, στο Σπολέτο, στις 20 Μάρτη του 2021.

*

Αφού είδα αυτήν την ταινία σχετικά με την τραγωδία στο Τσέρνομπιλ, μου ζητήθηκε να προβώ σε μια τοποθέτηση.

Και τι να πρωτοπώ;

Τα τελευταία εννιά χρόνια της ζωής μου τα πέρασα κλειδαμπαρωμένος σ’ ένα κελί, διότι, παρέα μ’ έναν ακόμη σύντροφό μου, πυροβόλησα έναν απ’ τους σημαντικότερους ιθύνοντες της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία εκείνον τον καιρό. Και το πράξαμε ακριβώς επειδή δε θέλαμε να ξαναδούμε να συμβαίνει εδώ ό,τι είδαμε να συμβαίνει στην ταινία. Αρκετά απλοϊκό ως κίνητρο, όμως έτσι συνέβη.

Άξιζε όμως;

Θά ‘θελα να πιστεύω πως η δράση μας, παρότι μεμονωμένη, είχε μια κάποια βαρύτητα. Το μόνο βέβαιο είναι πως δράσεις τέτοιου είδους είναι απολύτως μη απορροφήσιμες απ’ το σύστημα, και επ’ ουδενί δε θα μπορούσαν να είναι. Μπορούν να τις δαιμονοποιήσουν, ποτέ όμως να τις απορροφήσουν, πόσο μάλλον να τις ακυρώσουν, εφόσον τέτοιες δράσεις αφήνουν στην εξουσία ένα τελεσίγραφο, και, απ’ τη δική μου οπτική, αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό για να ρισκάρω τα πάντα, τη λευτεριά μου, ακόμα και τη ζωή μου.

Ναι λοιπόν! Στο τέλος της μέρας, άξιζε.

Δε θέλαμε να τον σκοτώσουμε, θέλαμε μόνο να τον τραυματίσουμε, ορθώνοντας ένα απροσπέλαστο τείχος απέναντι στον τεχνολογικό και δολοφονικό κυνισμό των αδίστακτων επιστημόνων και πολιτικών: “Πέραν του ότι δε θα μπορείς να περπατήσεις, δε θα ξαναφέρεις την πυρηνική ενέργεια πίσω στην Ιταλία, ειδάλλως θα σε αντιμετωπίσουμε με όλα μας τα μέσα”.

Εννιά χρόνια πριν, όταν προβήκαμε στο χτύπημά μας, η πιθανότητα επιστροφής της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία φαινόταν έντονα να αναδύεται ξανά. Μόλις είχε συμβεί η Φουκουσίμα, και στη χώρα “μας”, χρόνια επί χρόνων αγώνα ενάντια στην πυρηνική ενέργεια φάνταζαν να κινδυνεύουν να εξαλειφθούν, γεγονός που συνέβαινε σ’ ένα πέπλο απόλυτης σιωπής. Τότε, όπως ακόμη και σήμερα, η Ιταλία, μέσω της Ansaldo Nucleare, συνεισφέρει στην κατασκευή πυρηνικών εγκαταστάσεων σε χώρες όπως η Ρουμανία και η Αλβανία. Λίγο πριν τη δράση μας, ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια της κατασκευής μίας εξ αυτών των εγκαταστάσεων σκότωσε δύο εργάτες. Κανείς στην Ιταλία δε μιλούσε γι’ αυτό, εκτός από ‘κείνους τους ουτοπιστές οικολόγους και αναρχικούς, οι οποίοι αντίκριζαν τον φόβο της επιστροφής των σταθμών πυρηνικής ενέργειας στα μέρη “μας”, ενώ πολλά κόμματα στήριζαν αυτήν την εφιαλτική προοπτική. Σαφέστατα, δεν έχω αυταπάτες πως η δράση μας εμπόδισε την επιστροφή της πυρηνικής ενέργειας στην Ιταλία, μα γυρίσαμε λίγο φόβο στο στρατόπεδό τους. Αυτή, λοιπόν, ήταν η συνεισφορά μας, αν και περιορισμένη, και αυτό είχε τη βαρύτητά του · και δε θαρρώ πως ήταν κάτι τόσο αμελητέο όσο θέλανε να μας κάνουν να πιστεύουμε.

Σήμερα, η ιταλική κυβέρνηση πρέπει αναγκαστικά να “αποκομίσει” πυρηνικά απόβλητα από τις παλιές εγκαταστάσεις πυρηνικής ενέργειας που τέθηκαν εκτός λειτουργίας, πετώντας 78.000 κυβικά μέτρα ραδιενεργών αποβλήτων κάτω απ’ το χαλάκι στο Πεδεμόντιο, στη Σαρδηνία, στην Τοσκάνη, στο Λάτσιο, στην Απουλία, στην Μπαζιλικάτα και στη Σικελία. Το παρουσιάζουν ως “αποκομιδή” χαμηλού επιπέδου ραδιοενεργών αποβλήτων, προϊόντων των εργοστασίων και λοιπών ιατροφαρμακευτικών αποβλήτων, όμως, στην πραγματικότητα, προσπαθούν κάτω απ’ το τραπέζι να περάσουν την “αποκομιδή” πολύ πιο επικίνδυνων ραδιενεργών αποβλήτων από τις παλιές πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Ας γίνω σαφής, η λύση δε θα μπορούσε να είναι το να πετάξουμε τα απόβλητα εκτός Ιταλίας, όπως ίσως έχει ήδη γίνει στο παρελθόν στην Αφρική, χρησιμοποιώντας φτωχότερες χώρες ως χωματερές για τα πυρηνικά μας κόπρανα. Ένα “οικολογικό” κίνημα το οποίο επί της ουσίας πιέζει προς μια τέτοια κατεύθυνση, είναι ένα αστικό κίνημα, στα πλαίσια ενός άθλιου “οικολογισμού”. Όσοι αντιτίθενται στις δομές απόθεσης πυρηνικών αποβλήτων επειδή υποτιμάται η αξία της ιδιοκτησίας τους, ποτέ δε θά ‘χουν την εμπιστοσύνη μου. Είναι αυτό το είδος ανθρώπων που έφεραν τις πιο χονδροειδείς πολιτικές στο κίνημα NO TAV (ενάντια στον Σιδηρόδρομο Υψηλής Ταχύτητας). Πάντα έτοιμοι να ξεπουλήσουν αγώνες, να τραβήξουν διαχωριστικές γραμμές από δράσεις. Δε θα κάνουμε επίκληση σε δαύτα τα ξεκάθαρα αστικά ένστικτα, ούτε θα μπορέσουμε να εθελοτυφλούμε όταν δημάρχοι, τοπικά ιδρύματα τέτοιων χωρών, απαιτούν αποζημιώσεις ή κλαψουρίζουν για την περιουσία τους, τις επιχειρήσεις τους, τις οικονομικές τους απώλειες. Το να έρθουμε ξανά σε επαφή με τέτοιους τύπους θα ήταν καταστροφικό. Ένα αρχαίο εβραϊκό ρητό λέει: “Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να σκοντάψει δυο φορές στην ίδια πέτρα”. Ας προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη · είκοσι χρόνια αγώνα ενάντια στο TAV θά ‘πρεπε να μας έχουν διδάξει κάποια πράγματα.

Θα ήταν ηλίθιο και μη προωθητικό από πλευράς μας να γυρεύουμε “λύσεις”, καταπραϋντικά για να καταστήσουμε την τεχνολογία πιο βιώσιμη, πιο “οικολογική”. Είμαστε ενάντια στις δομές απόθεσης πυρηνικών αποβλήτων, όσο είμαστε ενάντια και στις ανεμογεννήτριες – ημίμετρα δεν υπάρχουν στο πεδίο αυτό. Η μόνη πραγματική και απόλυτη λύση για τα πυρηνικά απόβλητα είναι να πολεμήσουμε με κάθε μέσο ώστε τα πυρηνικά εργοστάσια να κλείσουν παντού. Δεν μπορούμε να παρακάμπτουμε το θέμα αυτό, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο πλανήτης πεθαίνει, μόνο ένα πράγμα μπορούμε να κάνουμε: Να καταστρέψουμε εκ των έσω την τεχνολογική και καπιταλιστική κοινωνία στην οποία μας επιβάλλεται να ζούμε. Είναι αχρείαστο το να προσπαθούμε να ξεφύγουμε, είναι υποκριτικό το να χτίσουμε έναν μικρό παράδεισο επί γης, καθώς έτσι, ακόμα κι αν δε θέλουμε, γινόμαστε συνένοχοι · είναι εγκληματικό να αναζητούμε αναλγητικά, να ξεγελάμε τους εαυτούς μας πως η τεχνολογία μπορεί να καταστεί “οικολογική”. Δεν είναι ο αριθμός συμμετεχόντων σε μια διαδήλωση που θα φέρει αποτελέσματα, αλλά η ισχύς και η ριζοσπαστικότητα των ενεργειών μας. Τούτη είναι μια απ’ τις ιδιαιτερότητές μας, και ως αναρχικές κι αναρχικοί στοχεύουμε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά · όχι τόσο στην ποσότητα των ανθρώπων πίσω από ένα πανό, αλλά στην ποιότητα των δράσεων και των ζωών μας. Ο κόσμος ενδέχεται να έρθει, αλλά αυτό εξαρτάται από τη συνέπεια και την ειλικρίνεια των σκοπών μας, καθώς επίσης και από την επαναστατική μας διαδικασία. Το πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσουμε εδώ είναι πάντα το ίδιο: ο αστικός, πολιτικά απαθής οικολογισμός.

Με αυτό, δε θέλω να υποστηρίξω πως πρέπει να αυτοαπομονωθούμε, σίγουρα παλεύουμε στο πλευρό των ανθρώπων που πλήττονται άμεσα από δαύτα τα πυρηνικά απόβλητα, συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις έξω στον δρόμο, όμως δε θυσιάζουμε τις ιδέες μας στον βωμό του “ρεαλισμού”, του συμβιβασμού. Φροντίζουμε διαρκώς να έχουμε κριτικό πνεύμα ως προς το ποιους έχουμε με το πλευρό μας και, πάνω απ’ όλα, δεν περιορίζουμε τις δράσεις μας στο όνομα μιας υποτιθέμενης έλλειψης κατανόησης από μερίδα του κόσμου.

Ας συμμετέχουμε σε συνελεύσεις (αν υπάρχουν), αλλά ας μη λησμονούμε τον πραγματικό μας σκοπό, την καταστροφή της τεχνολογικής κοινωνίας, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας δίχως κράτος.

Ας έχουμε επίσης κατά νου πως, με το να δρούμε και πέραν απ’ τις αποφάσεις των συνελεύσεων, δεν πλήττουμε το συλλογικό σώμα του αγώνα, απλώς εκφράζουμε τη θέση μας ως αναρχικοί/ές.

Ας μην αποστασιοποιούμαστε -στο όνομα ενός κοινού αγώνα- από τις βίαιες ενέργειες που θα συμβούν, αν συμβούν, ακόμη κι αν δεν τις επικροτούμε πλήρως. Ας αποκηρύξουμε τα επίπλαστα προνόμια (ανέσεις) που μας “παρέχει” αυτή η σαπισμένη κοινωνία, ας επιδείξουμε συνέπεια.

Θεωρώ πως αυτά είναι τα λίγα μαθήματα που έχουν να μας προσφέρουν οι “κοινωνικοί” οικολογικοί αγώνες των τελευταίων δεκαετιών.

Ίσως αναδύεται στον ορίζοντα μια νέα ευκαιρία, μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Είμαι ακράδαντα πεπεισμένος πως θα αρκούσε απλώς να μην επαναλάβουμε τα συνήθη λάθη, αν θέλουμε να δούμε απροσδόκητα αποτελέσματα.

Θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει τούτον τον μονόλογο σε μια πολύ απλή ιδέα: “πολυμορφία δράσεων χωρίς προκαταλήψεις και οριοθετήσεις”.

Ας βάλουμε ένα τέρμα στην παράνοια σχετικά με τις πρωτοπορίες, με το θέαμα των δράσεων · ας δρα καθείς όπως επιθυμεί, ας εναρμονιστούν τα πάντα σε μια “ολότητα” και, πάνω απ’ όλα, ας αποστασιοποιηθούμε απ’ τους διαχωρισμούς.

Ίσως βγήκα λίγο “εκτός θέματος”, όμως πιστεύω πως ανάμεσά σας θα υπάρχουν αναρχικές κι αναρχικοί. Η τοποθέτηση αυτή προέρχεται από έναν αναρχικό, και πιότερο απ’ όλους απευθύνεται στις αναρχικές και τους αναρχικούς, όμως ευελπιστώ να έγινε κατανοητή και από όλους και όλες τις υπόλοιπες, ακόμη κι αν εκπροσωπεί μιαν αρκετά “συγκεκριμένη” αντίληψη.

Το μόνο βέβαιο είναι πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα επηρεάζουν τους πάντες, τη ζωή όλων.

Θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω σ’ αυτή τη συζήτηση μαζί σας εκεί, όμως, για λόγους ανωτέρας βίας, αυτό είναι αδύνατο για ‘μένα.

Αναρχικούς κι επαναστατικούς χαιρετισμούς,

Alfredo Cospito
Φυλακές Ferrara

Το κείμενο στα αγγλικά σε μορφή PDF

Πηγή: Malacoda

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια

Ιταλία “Scripta Manent” : Δήλωση ενόψει της παρουσίας μας σε ένδειξη αλληλεγγύης στο δικαστήριο στις 31 Μαΐου

SCRIPTA MANENT

Ενόψει της παρουσίας μας σε ένδειξη αλληλεγγύης στο δικαστήριο στις 31 Μαΐου , γράφουμε αυτές τις λίγες γραμμές για να επιβεβαιώσουμε πάλι μερικές θεμελιώδεις έννοιες σχετικά με αυτή τη δίκη και το δικαστήριο που τη διεξάγει. Πρώτα απ ‘όλα, επιβεβαιώνουμε την εγγύτητά μας προς τους συλληφθέντες συντρόφους: για εμάς είναι αδέλφια και η υπερηφάνεια με την οποία αντιμετωπίζουν αυτό το μικρό θέατρο μας κάνει περήφανους.

Επιβεβαιώνουμε επίσης την προσήλωση μας, ισχυρότερη από ποτέ, στο αναρχικό ιδεώδες και το μίσος μας απέναντι σε αυτήν την κοινωνία που ευδοκιμεί στον θάνατο και την εκμετάλλευση. Είμαστε αναρχικοί, είναι φυσικό το κράτος να μας επιτεθεί, δεν περιμένουμε τίποτα άλλο από εσάς και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η καταπίεση μας δεν μας εκπλήσσει παρά μόνο για την αδεξιότητά της και μας φοβίζει ακόμα λιγότερο. Στην πραγματικότητα, μετά από ενάμιση χρόνο, θα μας βρείτε με τις ίδιες θέσεις επίθεσης σε αυτό το σύστημα. Είμαστε κατηγορημένοι για τρομοκρατία, αλλά συνεχίζουμε να δείχνουμε  με το δάκτυλο το κράτος και τους νόμους που διαχειρίζεστε, οι οποίοι νομιμοποιούν καθημερινά την εκμετάλλευση, τον αποκλεισμό και το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, για να προστατεύσουν τα συμφέροντα όσων επωφελούνται από όλο αυτό.

Είστε εσείς που κατηγορείστε:  για τους  νεκρούς στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, τους ανθρώπους που πνίγονται από τη φτώχεια, την ολοένα και πιο σκληρή εκμετάλλευση της εργασίας, τη λεηλασία των πόρων και την καταστροφή των οικοσυστημάτων, τις συνθήκες διαβίωσης που όλο και περισσότερο γίνονται  επιβίωση και την όλο και βαθύτερη παρέμβαση του κράτους στις ζωές μας.  Ο νόμος θα ήθελε να αντιμετωπίσει την εναντίωση μας σε όλα αυτά με τη φυλακή, χαρακτηρίζοντάς την ως έγκλημα, αλλά χρειάζονται πολλά περισσότερα για να μας  το βουλώσει.

Πόλεμος στο κράτος για την Αναρχία.

Τίποτα δε τελείωσε. Όλα συνεχίζονται

Alessandro Audisio

Daniele Cortelli

Francesca Galante

Omar Nioi

Erika Preden

Lello The One in the Wheelchair

Gioacchino Somma

Carlo Tesseri


συνέχεια

[Ιταλία] Κάλεσμα για διεθνή αλληλεγγύη στις 16 Νοεμβρίου – Δίκη Scripta Manent

Στις 16 Νοεμβρίου, στις 10 π.μ., μπροστά στο δικαστήριο υψίστης ασφάλειας του Τορίνο, θα διεξαχθεί η πρώτη ακρόαση της δίκης Scripta Manent και θα είναι μια μακρόχρονη περίπτωση, στην οποία δικάζονται 22 αναρχικοί σύντροφοι και επτά από αυτούς είναι ακόμα στη φυλακή.

Το κρατικό κατασταλτικό σύστημα κατηγορεί ένα μέρος του αναρχικού κινήματος για την επίθεση με τις πρακτικές: οι καταστροφικές άμεσες δράσεις κατά των δομών και των ανθρώπων τους, η υλοποίηση τους, η δημοσίευση αναρχικών εντύπων και η υποστήριξη σε επαναστατικούς κρατούμενους.

Το θεώρημα του εισαγγελέα Sparagna είναι ότι οι κατηγορούμενοι σύντροφοι είναι απομονωμένοι και απομακρυσμένοι από το αναρχικό πλαίσιο.

Πρόκειται για μια ολοφάνερη προσπάθεια να διαμορφωθεί και να περιοριστεί η αναρχία σε ορισμένα περιφραγμένα περιβόλια, νόμιμα και επεξηγηματικά.

Κατεδαφίζουμε την προσπάθεια απομόνωσης των συντρόφων και επιβεβαιώνουμε ότι οι πρακτικές και οι θέσεις που τους κατηγορούν αποτελούν την κληρονομιά όλων των αναρχικών και επαναστατών και επαναβεβαιώνουμε την εγγύτητα και την αλληλεγγύη μας με τους κατηγορούμενους.

Καλούμε στην συγκέντρωση την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου στις 10 π.μ. μπροστά από το δικαστήριο ασφαλείας της φυλακής «le Vallette» του Τορίνου και επαναφέρουμε την έκκληση για διεθνή αλληλεγγύη με όλους τους αναρχικούς, φυλακισμένους · σε οποιοδήποτε σημείο και σύμφωνα με τους τρόπους που κάθε άτομο θεωρεί πιο ενδεδειγμένο.

(Πηγή : Croce Nera Anarchica autistici.org)

(Μετάφραση Traces of Fire)

συνέχεια

Αφισοκόλληση και μοίρασμα κειμένου για SCRIPTA MANENT

Κομοτηνή αφισοκόλληση και μοίρασμα κειμένου για την επιχείριση SCRIPTA MANENT

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ”ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ”

Στις 2 Ιουνίου 2017, η πολιτική αστυνομία DIGOS, με εντολή του εισαγγελέα του Τορίνου Ρoμπέρτο Μ. Σπαραγάννα, ξεκίνησε τις ειδοποιήσεις εναντίον του συντρόφου Omar Nioi και εναντίον έξι άλλων αναρχικών συντρόφων, σχετικά με μια νέα έρευνα.

Εν συντομία, πρόκειται για την λήξη της έρευνας και για ένα νέο αίτημα, παράλληλα με την επιχείρηση Scripta Manent, εστιάζοντας την προσοχή τους στις αναρχικές ιστοσελίδες RadioAzione, Anarhija.info και Croce Nera Anarchica. Όσων αφορά το περιοδικό Croce Nera Anarchica, είναι επίσης στοχοποιημένο, η εκτύπωση και η διανομή του, μερικά από τα ιδιαίτερα κείμενα του και όποιος διοργάνωσε τις παρουσιάσεις του στην Ιταλία. (περισσότερα…)

συνέχεια

Για την αντιφασιστική διαδήλωση της 24ης Γενάρη στην Κρεμόνα, για τον Εμίλιο…

Το Σάββατο 24 Γενάρη, γύρω στους 10.000 αντιφασίστες και αντιφασίστριες απ’ όλη την Ιταλία διαδήλωσαν στην Κρεμόνα, με αποφασιστικότητα και οργή εναντία στους φασίστες και τους ένστολους προστάτες τους. Είχε προηγηθεί η θρασύδειλη φασιστική επίθεση στις 19 Γενάρη  στο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο Dordoni, όπου  τραυματίστηκε σοβαρά ο σύντροφος Εμίλιο, ο οποίος βρίσκεται έκτοτε νοσηλευόμενος παλεύοντας για τη ζωή του.

Για πολλές ώρες η μαχητική και αυτοπεριφρουρούμενη διαδήλωση κινήθηκε στους δρόμους της πόλης και επανειλημμένα προσπάθησε να προσεγγίσει τη φασιστοφωλιά της Casa Pound, η οποία ήταν άδεια αφού οι φασίστες είχαν φροντίσει να εξαφανιστούν από την πόλη αφήνοντας την φύλαξη της στους ένστολους συνεργάτες τους, με τους οποίους ξέσπασαν συγκρούσεις ενώ επιθέσεις δέχτηκαν παράλληλα τράπεζες και το αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Όπως αναφέρεται και σε ανακοίνωση του αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικού κέντρου Dordoni, Το Σάββατο δόθηκε μια ισχυρή και ξεκάθαρη απάντηση: όποιος αποπειράται να δολοφονήσει ένα σύντροφο θα πληρώνει τις συνέπειες.

 

 

Πηγή : Αthens Indymedia

συνέχεια