Tagged: κορωνοϊός

Ενάντια Στον Βιο-τεχνολογικό Έλεγχο Και Το Υγειονομικό Απαρτχάιντ

Η αντιμετώπιση της πανδημίας από τα κράτη παγκοσμίως αποδείχτηκε δολοφονική, δείχνοντας για ακόμη μια φορά τον ξεκάθαρο ρόλο των κρατών και τη φύση των καπιταλιστικών και εξουσιαστικών μηχανισμών. Είναι γνωστό πως όπως κάθε κρίση έτσι και η πανδημία πλήττει κυρίως την κοινωνική βάση, ενώ όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη θα αυξάνεται λεηλατώντας τη φύση, καταστρέφοντας αρχέγονα δάση, νέες πανδημίες θα εμφανίζονται.

Η διαχείριση της πανδημίας, από υγειονομική κρίση, μετατράπηκε με συνοπτικές διαδικασίες σε ζήτημα καταστολής, επιβολής και ελέγχου, μιας και η επίδειξη δύναμης ήταν το μοναδικό πολιτικό θέμα της κυβέρνησης μέσα σε μια γενικευμένη κρίση.

Οι χιλιάδες νεκροί από την πανδημία δικαιολόγησαν τον εγκλεισμό, που με τη σειρά του έφερε νέες παρενέργειες (κατάθλιψη, αυτοκτονίες, ενδοοικογενειακή βία, χρήση ναρκωτικών κτλ). Παράλληλα το κράτος και το κεφάλαιο άρπαξαν την ευκαιρία για ιδιωτικοποίηση της υγείας, υποβαθμίζοντας το δημόσιο σύστημα υγείας ακόμη περισσότερο εξαγγέλλοντας μάλιστα μέχρι και κλείσιμο κάποιων νοσοκομείων. Αυξήθηκε η καταστολή, ψηφίστηκαν φασιστικοί νόμοι εν μέσω lockdown (περιβαλλοντικό, εκπαιδευτικό, εργασιακό, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, ιδιωτικοποίηση νερού κτλ). Η ψηφιοποίηση της καθημερινότητας, αντικατέστησε τις διαπροσωπικές σχέσεις με τον φόβο του ιού, δίνοντας στο κεφάλαιο νέες ευκαιρίες και πεδία δραστηριοποίησης με λιγότερο κόστος, ενώ στο κράτος έδωσε την ευκαιρία για την ενδυνάμωση και τον εκσυγχρονισμό της καταστολής και του ελέγχου. Νέες εφαρμογές επιβάλλονται εντέχνως για τα “έξυπνα” κινητά με την δικαιολογία της διευκόλυνσης και του κορωνοϊού. Έξυπνες συσκευές για όλο και περισσότερους χαζούς ανθρώπους.

Στο όνομα της κοινωνικής αλληλεγγύης και αφού πρώτα δοκιμάστηκε το παραμύθι περί “ατομικής ευθύνης” και κατά συνέπεια με βάση την “θεωρία” τους, αυτό της κοινωνικής αποξένωσης και αποστασιοποίησης, σειρά παίρνει η καμπάνια για τον εμβολιασμό του πληθυσμού με το ειρωνικό όνομα “ επιχείρηση ελευθερία ”.

Τα καθάρματα της νέας δημοκρατίας μας έχουν συνηθίσει σε ειρωνικά ονόματα όπως την περίοδο κυβέρνησης Σαμαρά, όπου οι επιχειρήσεις σκούπα εναντίον μεταναστών ονομάστηκαν “Ξένιος Ζευς”, ενώ το τότε νομοσχέδιο για συγχώνευση και κατάργηση τμημάτων και σχολών του πανεπιστημίου ονομάστηκε σχέδιο “Αθηνά”

Όπως το lockdown, έτσι και το εμβόλιο λειτουργεί για το κράτος ως εργαλείο αντιμετώπισης της πανδημίας, ενώ καμία συζήτηση δεν γίνετε για την δημιουργία και χορήγηση φαρμάκων η για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, αντίθετα όπως προαναφέραμε γίνεται λόγος για μύωση τον νοσοκομείων. Το στοίχημα για την κυβέρνηση είναι η επαναφορά στην καπιταλιστική κανονικότητα. Τα εμβόλια λοιπόν είναι τα χρησιμότερα εργαλεία στη προσπάθεια επαναφοράς και όποιοι δεν θα πειθαρχούν θα αποκλείονται από τα κοινά, ενώ θα έρχονται αντιμέτωποι με απολύσεις και κάθε είδους νοσηρούς περιορισμούς. Ο φασισμός σε όλο του το μεγαλείο, lockdown: “κλειστείτε σπίτια σας ή ψοφήστε”, εμβόλια: “εμβολιασμένοι η αποβράσματα”.

Σχετικά λοιπόν με τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού υπάρχουν πολλές και λογικές αμφιβολίες (παρενέργειες, αποτελεσματικότητά, συχνότητα, τεχνητό mRNA – κάτι που ξεφεύγει ακόμα και τα επίσημα θεσμοθετημένα στάδια και πρωτόκολλα πειραματικών δοκιμών) ενώ παράλληλα διακυβεύονται δισεκατομμύρια για τις φαρμακευτικές βιομηχανίες. Κρατάμε μικρό καλάθι όταν μας λένε να εμβολιαστούμε για το καλό μας και το καλό της κοινωνίας. Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε καχύποπτοι και δύσπιστοι όταν βλέπουμε να χορηγείται, ακόμα και να επιβάλλεται, ένα φαρμακευτικό σκεύασμα σε όλο τον κόσμο, παρόλο που βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο, ειδικά όταν κατασκευάζεται από εταιρίες οι οποίες έχουν παραπεμφθεί στο δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε τριτοκοσμικές χώρες, με πειραματικά εμβόλια και διασπορά ασθενειών. Κρατάμε αποστάσεις από όποιον μας πιέζει να γίνουμε πειραματόζωα.

Το ζήτημα της υγειονομικής υποχρεωτικότητας, έμμεσα ή άμεσα γεννά νέες διακρίσεις, ανασυγκροτεί τις σταθερές που υπάρχουν ως αναφορά το ανθρώπινο σώμα ακόμη και τη συμμετοχή του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο. Ο έλεγχος για τη πρόσβαρη και τη μετακίνηση θα γίνετε πλέων μέσω των ψηφιακών υγειονομικών πιστοποιητικών- διαβατηρίων (ούτε λόγος για προσωπικά δεδομένα) και οι αποκλίνουσες συμπεριφορές θα τιμωρούνται με αποκλεισμούς.

Ένα υγειονομικό απαρτχάιντ γεννιέται και συζητήσεις κυβερνητικών στελεχών για το ποιοι θα ‘ναι οι αποτελεσματικότεροι τρόποι διαχωρισμού των εμβολιασμένων από τους ανεμβολίαστους δίνουν και παίρνουν. Δρομολόγια στα ΜΜΜ μόνο για εμβολιασμένους, αποκλεισμός των ανεμβολίαστων από κλειστούς χώρους όπως τους χώρους εστίασης Covid Free που ξεκίνησε να ισχύει, ακόμα και αποκλεισμούς από τα Super Market θέλει να επιβάλλει η πιο φασιστική διακυβέρνηση της χώρας μετά την Χούντα. Ίσως αυτά να συζητούσε όλος αυτός ο φασιστικός συρφετός που μαζεύτηκε για να κάνει το φεστιβάλ δημοκρατίας!

Η κυβέρνηση όμως προσπαθεί και να πείσει υποτίθεται τον κόσμο να εμβολιαστεί, οι δωροδοκίες των 150 ευρώ για τους νέους είναι ένα από τα παραδείγματα της ολοένα και μεγαλύτερης πνευματικής οπισθοδρόμησης της κοινωνίας (νέοι που πείστηκαν και ποζάρουν στα social media εμβολιασμένοι περιμένοντας το 150αρι ), ενώ ένα άλλο αποτέλεσμα της κοινωνικής οπισθοδρόμησης είναι η ενδυνάμωση των συνωμοσιολογικών κύκλων και η επανεμφάνιση στο δημόσιο χώρο φασιστών, θρησκόληπτων, εθνικιστών κτλ που έχουν καπελώσει με την βοήθεια και των ΜΜΕ όσες αντιδράσεις υπάρχουν για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, την καταστολή και τα μέτρα της κυβέρνησης.

Οι αντιδράσεις πρέπει να συνεχίσουν με πολιτικό, επαναστατικό και ριζοσπαστικό λόγο, ρεαλιστικά επιχειρήματα και προτάσεις και όχι με τα κενά ρεαλιστικού και πολιτικού περιεχομένου επιχειρήματα- συνθηματολογία των οποίων οι εμπνευστές μόνο στα λόγια αμφισβητούν το κράτος και τα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ στην πραγματικότητα το εξυπηρετούν με το καπέλωμα τον αντιδράσεων από όλους αυτούς τους χουντοβασιλικούς, νεοναζί και κάθε λογής εθνικιστών. Στόχος πρέπει να είναι το σύστημα και η ιεραρχική δομή του, το κράτος και το κεφάλαιο.

Ο εχθρός δεν είναι αόρατος και πρέπει να γίνει κατανοητός απ όλους, είναι το συστήματος που απ τη φύση του παράγει πανδημίες, θάνατο, φτώχεια, ανισότητα και πολέμους και δε νικιέται εκ των έσω ούτε και με την αντικατάσταση των εξουσιαστών από άλλους “σωτήρες” εξουσιαστές. Η καταστολή της ελευθερίας επιλογών του ατόμου στο όνομα του συνόλου του “κοινού καλού” και της κοινωνίας είναι ο θεμέλιος λίθος του φασισμού. Τα προτάγματα μας πρέπει να βασίζονται στην ατομική ελευθερία αν θέλουμε να οικοδομήσουμε ελεύθερες κοινότητες. Πλέων δεν έχει νόημα να αγωνιζόμαστε για δικαιώματα- παραχωρήσεις από τους εξουσιαστές, εκμεταλλευτές μας, αλλά για την καταστροφή τους με ότι μέσο αντιστοιχεί στον καθένα και την κάθε μία.

Ενάντια Στη Δυστοπία Τους Προτάσσουμε Την ΟΥΤΟΠΙΑ Μας

Η Επιστροφή Στη Κανονικότητα Σημαίνει Επανάληψη Της Ίδιας Κατάστασης

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

Το παγκόσμιο πρόγραμμα του Bill Gates και μπορούμε να αντισταθούμε στο πόλεμό του ενάντια στη ζωή

Το ακόλουθο άρθρο της Vandana Shiva που έγινε γνωστό ήδη εδώ και αρκετούς μήνες ανακεφαλαιώνει αποτελεσματικά τις κοινωνικές τάσεις που η κατάσταση έκτακτης ανάγκης του Covid 19 επιτάχυνε. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να το δημοσιεύσουμε.

Στο μεταξύ, ο βιοτεχνολογικός μαζικός εμβολιασμός-του οποίου το ίδρυμα Gates είναι κορυφιαίος προωθητής και χρηματοδότης-κατέστησε ακόμη περισσότερο προφανές το σχέδιο να γίνουν τα σώματά μας πραγματικές και καθαυτές αποικίες από τις οποίες να εξορυχθούν τα δεδομένα και τα κέρδη. Σε όποια περιέγραψε και αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των βιοτεχνολογιών στη γεωργία-των οποίων η διάδοση συνοδεύτηκε από μια γενικότερη “μονοκαλλιέργεια του μυαλού”-δεν διαφεύγει σε κάθε περίπτωση ότι το καινούριο σύνορο του βιομηχανικού εξορυκτισμού είναι τα ανθρώπινα σώματα. Και αυτό ακριβώς το πρόγραμμα δεν εξοικονομεί ούτε το σύστημα δημόσιας υγείας (ολοένα περισσότερο ωθούμενο προς τη ψηφιοποίηση και την τηλεϊατρική, εμπιστευόμενο στην αγορά ότι απομένει από τις ξεχαρβαλωμένες του δομές)αλλά ούτε και το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος αυτής της κατάστασης (σε ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μονάχα) φτάνει να ρίξουμε μια ματιά στις σελίδες: “Αποστολή αρ.4-Παιδεία και Έρευνα” που της αφιερώνει το Σχέδιο Ανάκαμψης και Προσαρμογής της ιταλικής κυβέρνησης του Μάριο Ντράγκι, στο οποίο δεν αναφερόμαστε τυχαία αλλά απολύτως ενδεικτικά (επειδή ακριβώς το ίδιο ισχύει και στα πλαίσια του ευρύτερου ευρωπαϊκού προγράμματος Next Generation E.U. που είναι πιλοτικό για όλα τα κράτη της Ε.Ε.). Όχι μονάχα ανακοινώνεται ότι η Διδασκαλία Εξ Αποστάσεως ήλθε για να παραμείνει! Όχι μόνο διορίζονται μεταξύ των διευθυντών των Τεχνικών Ινστιτούτων Εκπαίδευσης, διευθυντές επιχειρήσεων, ώστε να προμηθεύσουν τις κατάλληλες “επαγγελματικές δεξιότητες” τις οποίες οι επιχειρήσεις 4.0 θα έχουν ανάγκη (συγκεκριμένα, “να προσαρμοστούν τα εκπαιδευτικά προγράμματα στις ανάγκες των τοπικών επιχειρήσεων”)! Αλλά επιπλέον υπάρχει η συγκεκριμένη στόχευση στη “μονοκαλλιέργεια του μυαλού”, διαμέσου της προτεινόμενης εφαρμοστικής λογικής του επωνομαζόμενου Problem Solving.

Δεδομένου ενός προβλήματος-του οποιου δεν είναι φυσικά δυνατό να αμφισβητηθεί η φύση, η διατύπωση και η ουδετερότητα-χρειάζεται να βρεθεί η πιο αποτελεσματική λύση, πέρα από κάθε άλλη ηθική και κοινωνική θεώρηση. Κοντολογίς, η λογική του αλγόριθμου. Η εφυϊα των μηχανών. Για να μπορέσει να γίνει μέχρι βάθους αντιληπτό τι ακριβώς πράγμα παράγει η λογική του Problem Solving ενσωματωμένη σε έναν τεχνογραφειοκρατικό μηχανισμό, σας προτείνουμε ένα βιβλίο του οποίου η επικαιρότητα κόβει την ανάσα : “Νεωτερικότητα και ολοκαύτωμα” (Modernity and Olocaust) του Σίγκμουντ Μπάουμαν. Το να θέλει κάποιος να “καλυτερεύσει τη δημοκρατία” -όπως η Vandana Shiva προτείνει μέσα σε αυτό το κείμενο-σημαίνει για μια ακόμη φορά να αποδεχθούμε τον κρατικο-καπιταλιστικό αξιοκρατικό καθορισμό της λύσης των προβλημάτων.

Το παγκόσμιο πρόγραμμα του Bill Gates και πως μπορούμε να αντισταθούμε στον πόλεμό του ενάντια στη ζωή. Της Vandana Shiva

“Η χειρότερη μορφή ιδιοκτησίας είναι η πνευματική”

Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν

Το Μάρτιο του 2015 ο Μπιλ Γκέιτς έδειξε την εικόνα ενός ιού της γρίπης κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής εκπομπής και είπε στους τηλεθεατές ότι επρόκειτο για την μεγαλύτερη καταστροφή της εποχής μας. Η πραγματική απειλή για τη ζωή, είπε, “δεν είναι οι πυρηνικοί πύραυλοι, αλλά τα μικρόβια”. Όταν, 5 χρόνια αργότερα, η πανδημία του Κορωναϊού σάρωσε τη γη όπως το τσουνάμι, αυτός επέστρεψε χρησιμοποιώντας την πολεμική γλώσσα, προσδιορίζοντας την “πανδημία” ως ένα “παγκόσμιο πόλεμο”. “Η πανδημία του Κορωναϊού έχει σαν αποτέλεσμα να εξεγείρεται ενάντια στον ιό ολόκληρη η ανθρωπότητα”.Στη πραγματικότητα όμως “η πανδημία” δεν είναι ένας πόλεμος. Η “πανδημία” είναι μια επίπτωση του πολέμου. Ενός πολέμου ενάντια στη ζωή.

(περισσότερα…)
συνέχεια

Τι λέτε για τον εμβολιασμό; [+ENG]

[English below]

Ενώ το ελληνικό κράτος, όπως πολλά άλλα κράτη της Ευρώπης, εντείνει την πίεση επί του λαού για την χορήγηση του εμβολίου κατά της Covid-19, πολλοί είναι αυτοί που φαίνεται να ενδίδουν στην “υπεύθυνη επιλογή”. Ας ξεκαθαρίσουμε ότι πιστεύουμε ότι τα άτομα μπορεί να έχουν σοβαρούς λόγους να εμβολιαστούν. Δεν ηθικολογούμε για τον εμβολιασμό. Εμείς όμως παραμένουμε απρόθυμοι. Πιστεύουμε πως όλος ο επίσημος λόγος σχετικά με την προσωπική ευθύνη αποσκοπεί στο να δώσει μεγαλύτερη εξουσία το κράτος, δημιουργώντας μια κοινωνία δύο ταχυτήτων με προνόμια για όσους συμμορφώνονται και κυρώσεις για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να συμμορφωθούν. Αυτό σημαίνει ενίσχυση του κοινωνικού ελέγχου και των ανισοτήτων.

Πιστέψτε τους ηγέτες

Δεν θεωρούμε ότι χρειάζεται να επιμείνουμε πολύ σ’ αυτό το θέμα. Μας ανάγκασαν να φοράμε μάσκες ενώ περπατάμε μόνοι μας στο πάρκο. Μας έριξαν πρόστιμα επειδή βρισκόμασταν στον δρόμο τη νύχτα, ενώ τα μετρό ήταν γεμάτα κόσμο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μας έβρισαν που καθόμασταν στις πλατείες, ενώ οι εσωτερικοί χώροι εργασίας λειτουργούσαν με πλήρη χωρητικότητα. Τους είδαμε να υπολογίζουν το κόστος παροχής επιπλέον νοσοκομειακών κρεβατιών ή το κλείσιμο τμημάτων της οικονομίας, αλλάζοντας κυνικά την πολιτική τους ανάλογα με το οικονομικό συμφέρον. Τους είδαμε να επιλέγουν την πρόσληψη περισσότερων μπάτσων ενώ διακυβεύεται η υγεία τόσων ανθρώπων. Τους είδαμε να προσπαθούν να καταπνίξουν οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας, ενώ προελαύνουν με πολιτικές εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία και το γνωρίζουν, το μόνο πράγμα που μπορούν ακόμα να κάνουν είναι να μας εξαναγκάζουν και να μας εκβιάζουν.

Πιστέψτε τα δεδομένα

Μας λένε ότι τα δεδομένα είναι σαφή, ότι η λήψη του εμβολίου είναι η ασφαλής επιλογή (αν όχι η ασφαλέστερη). Ακόμα όμως κι αν αποδεχθούμε ότι τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τους εμβολιασμούς είναι ορθά, υπάρχουν πάρα πολλά δεδομένα τα οποία δεν διαθέτουμε (ακόμα).

Το πρώτο πράγμα άξιο προσοχής, είναι ότι όλα τα διαθέσιμα εμβόλια εγκρίνονται προσωρινά μέσω μιας διαδικασίας έκτακτης ανάγκης. Κανένα από τα εμβόλια για Covid-19 δεν έχει εγκριθεί πλήρως και δεν μπορεί να εγκριθεί λόγω έλλειψης δεδομένων σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Μπορούν να γίνουν υποθέσεις βάσει άλλων παρόμοιων εμβολιασμών από το παρελθόν (αν και τα εμβόλια που βασίζονται στη νέα τεχνολογία mRNA δεν έχουν τέτοιο ιστορικό), αλλά δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το πώς συμπεριφέρονται μακροπρόθεσμα. Όλοι όσοι εμβολιάζονται πρέπει να το γνωρίζουν καλά. Και λόγω αυτού του γεγονότος και μόνον, οποιαδήποτε υποχρέωση ή πίεση για εμβολιασμό είναι ηθικά εσφαλμένη.

Τα δεδομένα που έχουμε για τα εμβόλια προέρχονται κυρίως από δοκιμές σε εργαστήρια και σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα. Για να καταλήξουν σε οποιοδήποτε ουσιαστικό συμπέρασμα σχετικά με την αιτία και το αποτέλεσμα, αυτές οι δοκιμές πρέπει να διεκπεραιώνονται σε καλά ελεγχόμενες συνθήκες (ακόμα και αν έχουν δοκιμαστεί σε άτομα που ζουν την καθημερινή τους ζωή). Φυσικά, η πραγματική ζωή έχει πολλές επιπλοκές, παρεμβολές, απρόβλεπτα γεγονότα κ.λπ. Έτσι, αυτά τα δεδομένα μπορούν να προβλέψουν μόνο τη συμπεριφορά των εμβολίων με πολύ περιορισμένο τρόπο. Πράγματι, βλέπουμε τις συστάσεις για το ποιος δεν πρέπει να λάβει ορισμένα εμβόλια και τους καταλόγους πιθανών παρενεργειών να επικαιροποιούνται, ενώ τα εμβόλια χορηγούνται ήδη σε κόσμο κι ενώ αρχίζουν να εμφανίζονται απρόβλεπτα προβλήματα. Σε αυτήν την κλίμακα, οι παρενέργειες που επηρεάζουν μόνο ένα μικρό ποσοστό εμβολιασμένων μπορεί στην πραγματικότητα να σημαίνει μια παράπλευρη απώλεια που αποτελείται από χιλιάδες άτομα. Ακόμη και στις καλύτερες περιόδους, η σύγχρονη ιατρική δεν έχει αψεγάδιαστο ιστορικό όσον αφορά στον σεβασμό προς τη ζωή σε όλη της την ποικιλομορφία, τις αποχρώσεις, τις πολυπλοκότητες και το σύνολο της. Μην αυταπατάστε, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει είναι ένα πείραμα μαζικής κλίμακας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Πιστέψτε την επιστήμη

Μας λένε να έχουμε εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Αλλά ακόμη και όταν εξετάζουμε τις επιστημονικές συστάσεις μόνο κατά τη διάρκεια αυτού του ενάμιση έτους πανδημίας Covid-19, αυτή η δήλωση είναι είτε αφελής είτε ψευδής. Στην αρχή της πανδημίας στην Ευρώπη, υπήρχε ισχυρή σύσταση να μην φοράμε μάσκες. Η θεωρία τους ήταν τότε ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω της επαφής και έτσι η απολύμανση ήταν η σωστή απάντηση (επιπλέον υπήρχε έλλειψη μασκών, οπότε προορίζονταν για το νοσοκομειακό προσωπικό). Μήνες αργότερα, αυτή η γνώμη άλλαξε και πλέον οι ειδικοί συμφωνούν ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω του αέρα και όχι με επαφή. Ξαφνικά οι μάσκες έγιναν η απάντηση σε όλα. Παρόλα αυτά, συνεχίζουμε να απολυμαίνουμε τα πάντα, αντί να αερίζουμε (αυτό ονομάζεται υγειονομικό θέατρο, αφού η αίσθηση της ασφάλειας είναι το σημαντικότερο). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθος και πως η ευρύτερη κοινωνία μπορεί να χρειαστεί ακόμη περισσότερο χρόνο για να συνειδητοποιήσει το λάθος αυτό.

Ένα άλλο παράδειγμα από την πανδημία για το πώς δεν πρέπει απλώς να εμπιστευόμαστε την επιστήμη είναι η ασάφεια που επικρατεί γύρω από τη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής. Στην αρχή της πανδημίας ένα άρθρο που συνυπέγραφαν πολλοί επιστήμονες, ειδικοί επί του θέματος, δήλωνε ότι η υπόθεση σύμφωνα με την οποία ο ιός που ευθύνεται για την Covid-19 θα μπορούσε να προέρχεται από εργαστήριο ήταν εντελώς βλακώδης. Το άρθρο αυτό έγινε η βάση για τα mainstream media, τα social media, τους πολιτικούς και τους ειδικούς για να χαρακτηρίσουν ως θεωρία συνωμοσίας οποιαδήποτε αναφορά στην υπόθεση της εργαστηριακής διαρροής. Χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος, σε μια εποχή όπου ο ιός ήταν έτσι κι αλλιώς σε κάθε πρωτοσέλιδο, μέχρι ορισμένοι επιστήμονες και δημοσιογράφοι να εξετάσουν με μεγαλύτερη κριτική σκέψη το άρθρο αυτό. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κύριο αποδεικτικό στοιχείο ήταν άνευ σημασίας και ότι ορισμένοι από τους συγγραφείς του άρθρου είχαν άμεσο ενδιαφέρον να διατηρηθεί μια καλή εικόνα (των μεθόδων) των εργαστηρίων, οι οποίες θα ήταν οι πρώτες ύποπτες στη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής.

Πλέον είναι ευρέως αποδεκτό ότι μια εργαστηριακή διαρροή είναι δυνατή και η πιθανότητα αυτή αξίζει να διερευνηθεί (για να είμαστε σαφείς, ούτε η υπόθεση εργαστηριακής διαρροής ούτε η ζωονοσογόνος υπόθεση έχουν αποδειχθεί ή καταρριφθεί, και οι δύο είναι πιθανές σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι στην πραγματικότητα η επιστημονική μέθοδος δεν είναι τόσο ισχυρή και αλάθητη όσο ισχυρίζεται. Η κυρίαρχη θεωρία αλλάζει λόγω μη επιστημονικών επιχειρημάτων (πολιτική καιροσκοπία, οικονομικά συμφέροντα κ.λπ.), ένας μικρός κύκλος εξαιρετικά εξειδικευμένων επιστημόνων δεν θέλουν ή δεν έχουν το χρόνο να ελέγχουν ο ένας τον άλλον κ.λπ. Η φιλοσοφία και η κοινωνιολογία της επιστήμης έχουν ήδη αποδείξει το χάσμα μεταξύ της ιδεολογίας της επιστήμης και της πραγματικότητάς της, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα (βλ. για παράδειγμα Paul Feyerabend και Pierre Thuillier). Οι άνθρωποι φαίνεται να διατηρούν ακόμη μια πολύ αφελή αντίληψη για το τι κάνουν οι επιστήμονες.

Πιστέψτε στη συλλογική ανοσία

Μας λένε να κινητοποιηθούμε για να επιτύχουμε τη συλλογική ανοσία και να ”απελευθερωθούμε” από τον ιό. Για τον σκοπό αυτό, προτείνεται ο εμβολιασμός του 70% του πληθυσμού. Ωστόσο αυτός ο αριθμός υπάρχει πριν από την εμφάνιση των μεταλλάξεων (όπως της Delta) που είναι πιο μολυσματικές και κατά των οποίων ο εμβολιασμός είναι λιγότερο αποτελεσματικός. Ας έχουμε κατά νου επίσης ότι τα εμβόλια έχουν σχεδιαστεί για να περιορίζουν τη σοβαρότητα της νόσησης και η μείωση των λοιμώξεων είναι μόνο μια παρενέργεια (και τα περισσότερα εμβόλια που δεν είναι mRNA φαίνεται να μην είναι πολύ αποτελεσματικά ως προς αυτό). Δεδομένης της εμφάνισης των νέων μεταλλάξεων του ιού, πολλοί ειδικοί πιστεύουν πλέον ότι στην πραγματικότητα το 80 με 90% του πληθυσμού πρέπει να εμβολιαστεί για να φτάσουμε στη συλλογική ανοσία. Αυτός ο αριθμός θα σήμαινε ότι – εάν εξακολουθούμε να θεωρούμε ανήθικο να παρέχουμε μαζικά ένα νέο και όχι πλήρως κατανοητό εμβόλιο στους ανηλίκους και ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να εμβολιαστούν για ιατρικούς λόγους – όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός θα πρέπει να εμβολιαστεί. Κάθε δημόσια πολιτική που χρειάζεται 100% συμμόρφωση για να πετύχει είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι η ανοσία μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Υπάρχει ήδη συζήτηση για ενισχυτικές δόσεις του εμβολίου, 6 ή 9 μήνες μετά το αρχικό εμβόλιο (θα χρειαστεί να γίνει μία φορά ή θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε εξάμηνο ή κάθε χρόνο; Αυτή τη στιγμή δεν το γνωρίζουμε), κάνοντας τις πιθανότητες αποτυχίας ακόμη μεγαλύτερες.

Επιπλέον, δεδομένου ότι πρόκειται για μια παγκόσμια πανδημία ενός άκρως μεταδοτικού ιού, δεν φαίνεται πολύ ρεαλιστικό μια χώρα ή μια περιοχή να μπορεί να πετύχει μόνη της τη συλλογική ανοσία. Πολλά μέρη του κόσμου δεν έχουν καν αρκετές προμήθειες ή δεν διαθέτουν τις απαραίτητες υποδομές για να εμβολιάσουν έστω κι ένα μικρό μέρος του πληθυσμού τους, πόσο μάλλον τη μεγάλη πλειονότητά του. Βασίζονται, επίσης, κυρίως σε εμβόλια που είναι λιγότερο αποτελεσματικά στην αναχαίτιση των λοιμώξεων. Οι πιθανότητες εξάλειψης αυτού του ιού είναι ανύπαρκτες. Σε αυτό το σημείο ο ιός έχει φτάσει στην ενδημική του φάση, που σημαίνει ότι ο SARS-CoV-2 θα αρχίσει να συμπεριφέρεται όπως και άλλες ποικιλίες ιών corona, με τις εποχικές επιδημίες τους. Η συλλογική ανοσία δεν είναι παρά το τελευταίο “τυράκι” που μας πέταξαν για να υποταχθούμε. Αργά ή γρήγορα θα αντικατασταθεί με κάποιο άλλο, που στόχο θα έχει να πιστέψουμε πως μπορούμε να επιτύχουμε την «ελευθερία» μόνο αν υπακούσουμε.

Να είστε υπεύθυνοι

Το ζήτημα της συλλογικής ανοσίας (ή τουλάχιστον ο εμβολιασμός όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων) γεννά το ερώτημα του ποιος λαμβάνει τα εμβόλια. Σε πολλές περιοχές, άτομα που διατρέχουν κίνδυνο σοβαρής νόσησης από την Covid-19, που θέλουν να εμβολιαστούν και δεν έχουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, δεν λαμβάνουν εμβολιασμό. Ενώ στην Ευρώπη, άτομα που δεν διατρέχουν καν μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης ήπιων συμπτωμάτων κι έχουν απειροελάχιστο κίνδυνο σοβαρής νόσησης έχουν εκατομμύρια εμβόλια που προορίζονται για αυτούς. Η συσσώρευση εμβολίων θα αυξηθεί ξανά με την ανάγκη για εμβόλια – ενισχυτές. Το γεγονός ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν θέλει να προτείνει εμβόλια-ενισχυτές φαίνεται να εμπνέεται κυρίως από τέτοιου είδους ανησυχίες. Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η αναπαραγωγή των παγκόσμιων ανισοτήτων;

Η οικοδόμηση της συλλογικής ανοσίας και η ρητορική του «πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό» συμβαδίζουν με τον αυστηρό έλεγχο της πρόσβασης στα κρατικά εδάφη και την εντεινόμενη διαχείριση του πληθυσμού. Φαίνεται ότι έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση όπου η λεγόμενη προοδευτική μερίδα της κοινωνίας τάσσεται τώρα υπέρ του ελέγχου της κυκλοφορίας και των κλειστών συνόρων (φυσικά, δύσκολα θα το παρατηρήσουν οι ίδιοι, δεδομένου ότι διαθέτουν τα κατάλληλα έγγραφα για να κυκλοφορούν «ελεύθερα» ). Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η εντατικοποίηση της επιτήρησης και του αποκλεισμού;

Αν έχουμε μάθει κάτι από τις τελευταίες δεκαετίες – την 11η Σεπτεμβρίου και την απειλή της τρομοκρατίας, την οικονομική κρίση και την απειλή της χρεοκοπίας, τα μέτρα λιτότητας και την απειλή του κοινωνικού κανιβαλισμού, τις προσφυγικές βάρκες και την απειλή ρατσιστικών πογκρόμ, την κλιματική αλλαγή και την απειλή οικολογικών καταστροφών κ.λπ. – είναι ότι μια θέση που δεν αντιτίθεται ριζοσπαστικά στη εξουσία του κράτους (ανεξάρτητα από το ποιος το ελέγχει), τελικά απλώς θα την ενισχύσει και θα ανοίξει τον δρόμο για τον επόμενο κύκλο κρίσεων που προκαλεί το κράτος και ο καπιταλισμός, καθώς και για τη διαχείριση των κρίσεων αυτών από το κράτος και τον καπιταλισμό.

Αναρχικοί/ες

Αθήνα, μέσα Ιουλίου 2021

(περισσότερα…)
συνέχεια

Για τις νέες τροποποιήσεις στον σωφρονιστικό κώδικα σε σχέση με τις άδειες των κρατουμένων

4/12/2020

Οι νέες τροποποιήσεις για τον σωφρονιστικό κώδικα που φέρνει η κυβέρνηση της Ν.Δ (από τις 30/11 στη Βουλή) είναι συνέχεια των ήδη μέχρι τώρα μεταρρυθμίσεων που έχει ψηφίσει από την αρχή κιόλας της θητείας της, από το καλοκαίρι του 2019 και αποτελούν κομμάτι της κύριας πολιτικής προτεραιότητάς της που συνοψίζεται στο δόγμα ‘‘νόμος και τάξη’’.

Έχουμε ήδη αναφερθεί σε παλιότερο κείμενο μας, από τον Σεπτέμβριο του 2019, στο ‘‘δόγμα καταστολή, νόμος και τάξη και η αναπαραγωγή του συστήματος’’, ότι η γενικότερη σκλήρυνση του ποινικού και κατασταλτικού πλαισίου είναι παράλληλη με τις υφιστάμενες συνθήκες της πολυδιάστατης συστημικής κρίσης της τελευταίας δεκαετίας, την φτωχοποίηση και εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού λόγω των μέτρων αντιμετώπισης της κρίσης από το κράτος (βλ. Συμβάσεις Δανειακής Διευκόλυνσης-μνημόνια) και την επακόλουθη αύξηση της κοινωνικής παραβατικότητας που είναι και αυτό συνέπεια της πολυδιάστατης συστημικής κρίσης. Ήταν φυσικό επακόλουθο ότι η ήττα της κοινωνικής εξέγερσης για την ανατροπή των μνημονίων το 2010-2012 και η ήττα γενικότερα των κοινωνικών αντιστάσεων το αμέσως επόμενο διάστημα θα οδηγούσε σε έξαρση της βίας στην κοινωνική βάση αφήνοντας αλώβητη την οικονομική-πολιτική ελίτ που είναι υπεύθυνη για τα κοινωνικά δεινά και την αποσύνθεση που επικρατεί. Η φυλακή ως καθρέπτης και αποδέκτης των κοινωνικών εξελίξεων δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη από τις συνθήκες που υφίστανται έξω από αυτήν.

Είναι γνωστό ότι το πρώτο νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση τον Αύγουστο του 2019, αφορούσε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και τροποποιήσεις στον ποινικό κώδικα που είχε ψηφίσει η απερχόμενη κυβέρνηση Σύριζα που στόχο έχουν τους ελάχιστους πολιτικούς κρατούμενους, καταδικασμένους για το εγχώριο αντάρτικο πόλης. Ακολούθησε άλλο ένα νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που αφορούσε διατάξεις στον ‘‘αντιτρομοκρατικό’’ νόμο, τον 187Α, καθώς και ρυθμίσεις που στοχεύουν στον περιορισμό των διαδηλώσεων ενώ τώρα φέρνει νέες τροποποιήσεις στον ‘‘σωφρονιστικό’’ κώδικα αυτή τη φορά που αφορούν την αύξηση του ορίου χορήγησης των αδειών, στους ισοβίτες από τα 8 χρόνια που είναι σήμερα στα 12 και από το 1/5 στα 2/5 της ποινής για τους κρατούμενους που είναι καταδικασμένοι σε ποινές άνω των 10 ετών κάθειρξης. Επίσης στις προθέσεις της κυβέρνησης είναι η επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄ και η δημιουργία ‘‘πειθαρχικών’’ φυλακών.

Όλες οι μέχρι τώρα μεταρρυθμίσεις, όπως έχουμε ήδη επισημάνει βασίζονται σε μια στοχευμένη στρατηγική της κυβέρνησης, της ταυτόχρονης αντιμετώπισης των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος και των πολιτικών χώρων αντίστασης και της κοινωνικής παραβατικότητας όπου οι πρώτοι συσχετίζονται και ταυτίζονται με το δεύτερο. Έτσι, στο κατασταλτικό μίξερ της κυβέρνησης σκόπιμα αναμείχθηκαν από τη μια, οι πολιτικοί κρατούμενοι και καταδικασμένοι με τον ‘‘αντιτρομοκρατικό’’ νόμο, το πανεπιστημιακό άσυλο, οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις αναρχικών και προσφύγων, τα Εξάρχεια και από την άλλη, το εμπόριο ναρκωτικών και το λαθρεμπόριο γενικά, η ένταση της κοινωνικής παραβατικότητας, οι ‘‘μαφίες’’ και η βία εντός των φυλακών.

Οι τροποποιήσεις στον ‘‘σωφρονιστικό’’ κώδικα που αφορούν την αύξηση του ορίου χορήγησης των αδειών, πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί μια επιπλέον ποινή τιμωρίας για τους βαρυποινίτες κρατούμενους, στην πραγματικότητα τις καταργεί και τις καταστρατηγεί έμμεσα για τους περισσότερους κρατούμενους των φυλακών που είναι βαρυποινίτες συμπεριλαμβανομένων και των ισοβιτών αλλά επίσης έμμεσα καταστρατηγεί κατά συνέπεια και το δικαίωμα της υφ’ όρου αποφυλάκισης όσων συμπληρώνουν τα 3/5 μικτά (δηλαδή μαζί με εργασία) της ποινής τους. Σύμφωνα με το νέο ποινικό κώδικα που ψήφισε ο Σύριζα τον Ιούλιο του 2019, αυξήθηκε το πραγματικό όριο έκτισης της ποινής μέχρι το όριο αίτησης αναστολής του υπολοίπου, από το 1/3 όπως ίσχυε στον παλιό ποινικό κώδικα στα 2/5 (μαζί με εργασία που μετρά ευεργετικά) της ποινής. Δηλαδή για να συμπληρώσει κάποιος κρατούμενος το όριο των 3/5 μικτά (με εργασία) της ποινής του, πρέπει να εκτίσει στη φυλακή τα 2/5 και το υπόλοιπο 1/5 να το συμπληρώσει με εργασία στη φυλακή.

Ο θεσμός της άδειας που λειτουργεί επιτυχημένα εδώ και 2,5 δεκαετίες –κατάκτηση μέσα από εξεγέρσεις και αγώνες στις φυλακές– υφίσταται ως ένα μεταβατικό στάδιο για τους κρατούμενους από το καθεστώς της φυλακής στο καθεστώς πλήρους ελευθερίας και βοηθά στην σταδιακή επανένταξή τους. Με τις νέες τροποποιήσεις που φέρνει η κυβέρνηση για τις άδειες, το όριο των 2/5 που χρειάζεται για την υφ’ όρο αποφυλάκιση (μαζί με το 1/5 εργασία) συμπίπτει με το όριο που πρέπει να κάνουν οι κρατούμενοι καταδικασμένοι άνω των 10 ετών κάθειρξη για να ζητήσουν άδεια αντί του 1/5 όπως ισχύει τώρα. Δεδομένου ότι μέχρι τότε δεν θα μπορεί να πάρει κάποιος άδεια που έχει ποινή πάνω από 10 χρόνια, κανένα συμβούλιο αναστολών δεν θα χορηγεί αναστολή εφόσον ο κρατούμενος δεν έχει περάσει από το μεταβατικό στάδιο των αδειών που είναι και δοκιμαστικό εφόσον τηρεί τους όρους χορήγησης των αδειών, π.χ. παρουσία στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας, παραμονή στην διεύθυνση που δήλωσε. Έτσι στην πραγματικότητα, το δικαίωμα της χορήγησης αναστολής στα 3/5 μικτά (2/5 συν 1/5 εργασία) καταστρατηγείται και καταργείται για την πλειοψηφία των κρατουμένων των φυλακών που είναι βαρυποινίτες, άρα η αναστολή θα χορηγείται μετά τα 3/5. Στις νέες τροποποιήσεις συμπεριλαμβάνεται επίσης η μείωση του αριθμού των ημερών της άδειας ενώ αυστηροποιείται και το πλαίσιο των κριτηρίων μεταγωγής στις αγροτικές φυλακές στερώντας από την πλειοψηφία των κρατουμένων το δικαίωμα μεταγωγής τους στις αγροτικές φυλακές έτσι ώστε με εργασία με ευεργετικό υπολογισμό στην επιμέτρηση της ποινής να μπορούν να μειώσουν τον χρόνο κράτησης μέχρι το όριο αίτησης αναστολής στα 3/5. Οι νέες τροποποιήσεις για τις άδειες και η υποβάθμιση ουσιαστικά των αγροτικών φυλακών αποτελούν πρόσθετη ποινή για την πλειοψηφία των κρατουμένων και αυξάνει το πραγματικό όριο έκτισης της ποινής μέχρι να χορηγηθεί η αναστολή του υπολοίπου, πέραν των 3/5. Γενικότερα όμως στα πλαίσια της σκλήρυνσης του ποινικού και ‘‘σωφρονιστικού’’ πλαισίου, ακόμα και ο θεσμός της χορήγησης αναστολής τείνει πια να είναι υπό αναίρεση ειδικά για τους ισοβίτες και τους βαρυποινίτες κρατούμενους έτσι ώστε όταν λέμε ισόβια να είναι πραγματικά ισόβια, κατά περίπτωση φυσικά, και το όριο των 3/5 για την χορήγηση αναστολής για αυτούς που έχουν πρόσκαιρη κάθειρξη να αναιρείται σταδιακά και να αυξάνεται.

Αυτή είναι η γενικότερη τάση του συστήματος της ποινικής καταστολής με τη κυβέρνηση να έχει την πρόθεση να θάψει και να ‘‘τσιμεντάρει’’ ένα μεγάλο μέρος αν όχι την πλειοψηφία των κρατουμένων των φυλακών που είναι βαρυποινίτες. Ειδικά γι’ αυτούς που έχουν τιμωρηθεί πειθαρχικά, όχι απαραίτητα για σοβαρές αιτίες, π.χ. απείθεια σε εντολή σωφρονιστικού υπαλλήλου, εξύβριση υπαλλήλου, κατοχή κινητού τηλεφώνου, ο στόχος της χορήγησης άδειας και αναστολής στα 3/5, ακόμα και όταν έχουν λήξει τα πειθαρχικά, θα φαντάζει άπιαστο ‘‘όνειρο’’.

Η σχέση της πολιτικής αναπαραγωγής του συστήματος με την σύγχρονη ‘‘αντεγκληματική’’ πολιτική είναι τόσο άρρηκτα δεμένη που η περιστολή των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η φτωχοποίηση, οι κατασχέσεις, η αύξηση των αστέγων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στο κεφάλαιο πηγαίνει παράλληλα με την κοινωνική αποσύνθεση, την αύξηση των αυτοκτονιών σε μια κοινωνία σε καθεστώς κατάθλιψης, την αύξηση των θανάτων λόγω φτωχοποίησης και αρρώστιας, την αύξηση της κοινωνικής παραβατικότητας, της χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών και της βίας στην κοινωνική βάση. Έτσι και η λύση που προτείνουν οι τιμητές του δόγματος ‘‘νόμος και τάξη’’ είναι περισσότερες φυλακές, δημιουργία φυλακών τύπου Γ΄- πειθαρχικών φυλακών, περισσότεροι δεσμοφύλακές, περισσότεροι μπάτσοι, πιο αυστηροί νόμοι και διατάξεις, περισσότερη καταστολή, περισσότερη περιστολή δικαιωμάτων είτε εκτός είτε εντός των τειχών και αυτό με γνώμονα όχι φυσικά την ασφάλεια των πολλών, της πλειοψηφίας της κοινωνίας η οποία έχει απωλέσει το δικαίωμα και την αίσθηση της ασφάλειας λόγω της ίδιας της κρατικής πολιτικής αναπαραγωγής του συστήματος αλλά την ασφάλεια των λίγων, της μειοψηφίας της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας έτσι ώστε να μπορεί να απολαμβάνει ανεμπόδιστα τα προνόμιά της.

Αφού οι υπερασπιστές του συστήματος με τις εγκληματικές αντικοινωνικές πρακτικές τους, της επιβολής των μνημονίων, των μέτρων αντιμετώπισης της κρίσης –για την οποία είναι επίσης υπεύθυνοι– προκάλεσαν την αύξηση της κοινωνικής παραβατικότητας, εγκληματικότητας και του κοινωνικού κανιβαλισμού, έρχονται τώρα να δώσουν υποτίθεται λύση με τον μοναδικό τρόπο που ξέρουν: περισσότερη καταστολή, περισσότερη βία, περισσότερη περιστολή δικαιωμάτων εκτός και εντός φυλακών. Οι ίδιοι οι κλέφτες και ληστές του κοινωνικού πλούτου, οι εκμεταλλευτές των εργαζομένων που δημιουργούν τον κοινωνικό πλούτο, αυτοί που επέβαλαν κατ’ εντολή των υπερεθνικών αφεντικών (Ε.Ε, ΕΚΤ, ΔΝΤ), μια πολιτική εκκαθάρισης πλεονάζοντος πληθυσμού για να σωθεί το σύστημα και τα προνόμιά τους, αυτοί που λέγανε ότι δεν ξέρανε τι υπογράφουν το 2010 (βλ. δήλωση Χρυσοχοΐδη), εμφανίζονται ως ‘‘προστάτες του πολίτη’’ και τιμητές τάχα της κοινωνικής ασφάλειας.

Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο όπου ενώ μέχρι τώρα, οι υπεύθυνοι του συστήματος όσον αφορά τις φυλακές μιλούσαν για ‘‘μέτρα’’ που θα βελτίωναν υποτίθεται τις άθλιες συνθήκες των φυλακών για τους κρατούμενους χρησιμοποιώντας την κούφια ρητορική του ‘‘σωφρονισμού’’ και της ‘‘επανένταξης’’, τώρα περνάμε σε μια εποχή που αυτή η ρητορική θεωρείται πια αναχρονιστική στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού και αυτό που θα δούμε ξεκάθαρα να κυριαρχεί είναι η ωμή τιμωρητική νοοτροπία με την παραμονή όσο γίνεται περισσότερο των κρατουμένων στις φυλακές, ενίοτε για κάποιους υπό ειδικό καθεστώς κράτησης. Για τους υπεύθυνους του συστήματος, οι κρατούμενοι των φυλακών είναι ανθρώπινα σκουπίδια και οι φυλακές χωματερές. Μέσα σε όλα αυτά, η πανδημία του COVID 19 από την περασμένη άνοιξη πρόσθεσε περισσότερη περιστολή δικαιωμάτων για τους κρατούμενους με το πρόσχημα τάχα της προστασίας τους από τον κορωνοϊό. Τόσο την περίοδο του πρώτου όσο και τώρα στο δεύτερο lockdown με εντολή της Γενικής Γραμματείας ‘‘Αντεγκληματικής’’ Πολιτικής ισχύει γενική απαγόρευση επισκεπτηρίων, απαγόρευση χορήγησης αδειών, περιορισμός στην χορήγηση πραγμάτων, μέτρα που λειτουργούν ως πρόσθετη επιβάρυνση και επιπλέον τιμωρία για τους κρατούμενους. Ακόμα και στο μεσοδιάστημα των 2 lockdown, από τον περασμένο Αύγουστο ενώ είχε αρθεί η απαγόρευση κυκλοφορίας, απαγορεύτηκαν εκ νέου οι άδειες για τους κρατούμενους και τα ανοιχτά επισκεπτήρια με συγγενείς. Και όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση αδιαφόρησε για τα αιτήματα των κρατουμένων για αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρα προστασίας από τον COVID-19 και απάντησε με καταστολή για τις κινητοποιήσεις των κρατουμένων γυναικών στις Γ. Φ. Κορυδαλλού (από τις 18/3 και τη στάση στις 20 Μαρτίου) και τις μεταγωγές μας στις φυλακές Θήβας (Πόλα Ρούπα στις 21/3) και Δομοκού (Ν. Μαζιώτης στις 24/3). Όπως με βία, ξυλοδαρμούς και καταστολή απάντησε στην εξέγερση των κρατουμένων γυναικών στον Ελαιώνα τον περασμένο Απρίλιο μετά τον θάνατο κρατούμενης που δεν την μετέφεραν στο νοσοκομείο λόγω εγκληματικής αδιαφορίας. Παρά βέβαια τα ‘‘επιτυχή’’ μέτρα που διαφημίζει η Γενική Γραμματεία ‘‘Αντεγκληματικής’’ Πολιτικής, ο κορωνοϊός έχει ήδη εισχωρήσει σε πολλές φυλακές και οι κρατούμενοι μετράνε τους πρώτους νεκρούς στις φυλακές Διαβατών.

Η περιστολή δικαιωμάτων από το κράτος είτε στη φυλακή είτε στην κοινωνία γενικότερα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Η πανδημία του εργαστηριακού-συστημικού ιού COVID -19 με όπλο τον φόβο και τον πανικό αποτέλεσε ένα εργαστήριο ολοκληρωτισμού για το καθεστώς όπου μέτρα όπως η γενική απαγόρευση κυκλοφορίας, η απαγόρευση συναθροίσεων, η απαγόρευση και βίαιη καταστολή της διαδήλωσης για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η απαγόρευση των εκδηλώσεων της επετείου δολοφονίας Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη, ο έλεγχος των μετακινήσεων του πληθυσμού μέσω των εγγράφων και των μηνυμάτων κινητής τηλεφωνίας –κανένα προηγούμενο ολοκληρωτικό καθεστώς δεν μπόρεσε να καταφέρει έναν τέτοιο γενικευμένο έλεγχο– συναρτάται με την όξυνση της φτωχοποίησης, της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης γενικότερα. Η έγνοια του κράτους δεν είναι φυσικά η αποτροπή του θανάτου πολιτών όπως και των κρατουμένων από τον ιό αφού με τις μνημονιακές πολιτικές που έχει εφαρμόσει από το 2010 έχει δολοφονήσει περισσότερους ‘‘άχρηστους’’ και πλεονάζοντες για το σύστημα ανθρώπους από ότι ο κορωνοϊός τους τελευταίους μήνες αλλά η πολιτική διαχείριση του προβλήματος αφού η ίδια η υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας από τις μνημονιακές πολιτικές συναρτάται με τη μεταφορά των ευθυνών στους ίδιους τους πολίτες, όπως ακριβώς έγινε και με την οικονομική κρίση.

Ο Επαναστατικός Αγώνας ως οργάνωση με την δράση του υπήρξε μείζονα προτεραιότητα όσον αφορά τους στόχους της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής. Ως αμετανόητα μέλη του που υπερασπιστήκαμε με κάθε κόστος τις επιλογές μας, που δεν παραδοθήκαμε και συνεχίσαμε τη δράση μετά το 2012 βγαίνοντας στην ‘‘παρανομία’’, γνωρίζουμε ότι παραμένουμε διαρκώς στόχος μιας ειδικής αντιμετώπισης ως πολιτικοί κρατούμενοι. Γι’ αυτό είναι προφανές ότι οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης στα πλαίσια εφαρμογής της πολιτικής του δόγματος ‘‘νόμος και τάξη’’ στοχοποιούν και ‘‘φωτογραφίζουν’’ μεταξύ άλλων και εμάς. Γιατί πρόθεση του κράτους είναι να παραμείνουμε όσο γίνεται περισσότερο στις φυλακές ακόμα και πέρα από τα υφιστάμενα όρια χορήγησης αναστολής με τους ισχύοντες νόμους.

Πόλα Ρούπα – Γ΄ πτέρυγα γυν.φυλακών Ελαιώνα Θήβας

Νίκος Μαζιώτης – Δ΄ πτέρυγα Δομοκού μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

ΠΗΓΗ: Mpalothia

συνέχεια

Με ρατσιστικό στίγμα το έγκλημα της εγκατάλειψης της 39χρονης από το Κογκό χωρίς περίθαλψη

Είχαμε επισημάνει το πρόβλημα με την περίθαλψη των μεταναστών στο Ξενοδοχείο «Γαλαξίας» της Ερμιονίδας, αλλά η πολιτεία συνέχισε να τους αντιμετωπίζει σαν «κοινωνικά απόβλητα» αφαιρώντας τους κάθε δικαίωμα στην περίθαλψη μέσω του ΑΜΚΑ.

Από χτες η κατάσταση επιδεινώθηκε. Δεν αρκούσε ότι τους είχε αφύλακτους απέναντι στην πανδημία και μόλις στο τσακ γλύτωσαν από τον κορωνοϊό που μετέφερε μια εργαζόμενη στο ξενοδοχείο, ο θάνατος της 39χρονης από το Κονγκό ήρθε να δείξει πόσο υποκριτική είναι η στάση μας στους κατατρεγμένους του κόσμου.

Πολλά ΜΜΕ φρόντισαν να περιπλέξουν τον θάνατο της 39χρονης με την πανδημία για να ευνοήσουν την αύξηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Ξεχύθηκαν οι βρικόλακες της κοινής γνώμης να πιούν το αίμα αθώων και ο ΕΟΔΥ κάλυψε την δική του ευθύνη, την αδιαφορία του για 500 ανθρώπους, βάζοντας παράλληλα σε κίνδυνο την κοινωνική ειρήνη της περιοχής.

Η κοινωνία μας ευνοεί Βορίδιδες και Γεωργιάδιδες. Αγκαλιάζεται από τα κόμματα που την παραμυθιάζουν και από πολιτικούς να δημαγωγούν. Έχει χτιστεί πάνω στο ψέμα της «εθνικής ενότητας» μέσα σε κελιά απάνθρωπα και ταξικά που τα ονομάζει Κράτος. Ζει σε αυτά όπως κάθε σκλάβος, που εκλιπαρεί τον αφέντη του για μια χαραμάδα ελευθερίας κι όταν πουλιούνται οι ελπίδες του,  όπως κάθε σκλάβος τρέχει στην κάλπη κι αλλάζει πιστεύω και όνομα ακολουθώντας τον νέο αφέντη του.

Σήμερα η γυναίκα από το Κονγκό, αύριο η κυρά Γιωργία από την γειτονιά σου, μεθ` αύριο εσύ.

Άκου ανθρωπάκο: Το κεφάλαιο δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα ή την καταγωγή τους. Τους απομυζά και τους πνίγει όλους μόλις θεωρήσει ότι δεν έχουν να του προσφέρουν πλέον, Εσένα όμως σε ταΐζει με «έθνος και πατρίδα» για να σε κοιμίζει, μέχρι να σου πάρουν οι τράπεζες το σπίτι, να σου μειώσουν μισθούς, κι όταν σου πάρουν τα πάντα να σ αφήσει να ψηφίσεις χωρίς περίθαλψη, χωρίς τα αναγκαία για την ζωή.

Ξέρουν όμως και σε αφιονίζουν ρίχνοντας τα βάρη και τις ευθύνες της κατάντιας σου σε πιο αδύναμους από σε, στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Σ αυτούς που τους βομβάρδισαν τις πόλεις, που τους σκότωσαν αγαπημένα τους πρόσωπα, που τους οδήγησαν στην έξοδο από την χώρα τους προκειμένου να εκμεταλλευτούν χωρίς αντιδράσεις πλουτοπαραγωγικά τα εδάφη τους. Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να αποποιείσαι τις δικές σου ευθύνες και να τις φορτώνεις στους άλλους. Όμως αυτό δεν σε κάνει δυνατό, σε κάνει ευάλωτο και ελεγχόμενο από τα κέντρα εξουσίας.

Η 39χρονη από το Κονγκό δεν πέθανε από κοροναϊό. Πέθανε από την αδιαφορία του κράτους. Έπασχε από φαινόμενα επιληψία, ίσως κάποιο όγκο στο κεφάλι που τα προκαλούσε και επανειλημμένα είχε ζητήσει ιατρική βοήθεια χωρίς ανταπόκριση.  Μάλιστα το ασθενοφόρο που την μετάφερε δεν δέχτηκε να την συνοδεύσει ο μεγαλύτερος γιός της, ο οποίος μιλά καλά αγγλικά, προκειμένου να εξηγήσει στους γιατρούς τι της συμβαίνει. Άφησε πίσω της, σβήνοντας, δύο παιδιά, 9 και 18 ετών, αλλά πέρα απ αυτά άφησε ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ να κατατρώει την χορτασμένη με μίσος συνείδησή σου.

Ντόπιοι και Μετανάστες ενωμένοι ενάντια στον ρατσισμό

Σπάμε το κελί του κοροναϊού με αλληλεγγύη, σπάμε τα δεσμά του κράτους με όπλο την ελευθερία

Α.Σ.Α.  LUPUS

Αργολίδα 19.4.20

lupus@espiv.net

συνέχεια

Κείμενο κρατουμένων απ’ τις Αντρ.φυλ.Κορυδαλλού για μέτρα προστασίας από την εξάπλωση του θανατηφόρου κορωνοϊού στις φυλακές

Το παρακάτω κείμενο απεστάλη ως ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ και κοινοποιείται προς τους προϊσταμένους της Εισαγγελίας Αθηνών και Πειραιώς, προς τον Άρειο Πάγο, προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και την Ολομέλεια Δικηγορικών Συλλόγων, τον πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας και στο ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας.

(*υπογράφουν 856 κρατούμενοι των αντρικών φυλακών Κορυδαλλού από όλες τις πτέρυγες Α΄,Β,΄Γ,Δ΄, Ε΄ και ΣΤ΄ και ζητούν την αποσυμφόρηση των φυλακών με αποφυλακίσεις σύμφωνα με το άρθρο 110Α και 105 Π.Κ καθώς και μέτρα προστασίας για την εξάπλωση το κορωνοϊού στις φυλακές).

Kείμενο κρατουμένων* από τις αντρικές φυλακές Κορυδαλλού για μέτρα προστασίας & πρόληψης από την εξάπλωση της θανατηφόρας πανδημίας του κορωνοϊού στις φυλακές

Αυτή τη στιγμή στο συγκρότημα των φυλακών Κορυδαλλού συνωστίζονται πάνω από 1200 κρατούμενοι/ες. Διατρέχουμε τον κίνδυνο εφ’ όσον προσβληθούμε από τον ιό του κορωνοϊού να υπάρξει μαζική εξάπλωση του κορονοϊού μέσα στις φυλακές και να έχουμε τις μεγαλύτερες απώλειες και θανάτους από τον γενικότερο πληθυσμό καθώς επίσης υπάρχουν πολλοί-ες κρατούμενοι-ες που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, υπερήλικες-οι, άρρωστοι, καρκινοπαθείς, έγκυες, μωρομάνες.

Με την έναρξη της κρίσης του, τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν στις φυλακές ήταν εις βάρος των κρατουμένων καθώς απαγορεύτηκαν τα ελεύθερα επισκεπτήρια με συγγενείς και δικηγόρους ενώ δεν μπορούμε να λαμβάνουμε πράγματα (ρούχα, τρόφιμα, βιβλία, τα πάντα). Ένα μέτρο που μπορεί να υλοποιηθεί άμεσα και νόμιμα είναι η αποσυμφόρηση των φυλακών, πράγμα που θα έπρεπε ήδη να έχει μεριμνήσει το υπουργείο και οι αρμόδιες αρχές. Μπορεί να μειωθεί δραστικά ο πληθυσμός των φυλακών αν αποφυλακιστούν άμεσα όσοι/ες έχουν μικρές ποινές (κάτω των 5 ετών).

Επίσης, μπορεί να εφαρμοστεί το άρθρο 110Α του νέου Ποινικού Κώδικα σε ευρεία κλίμακα για πολλές περιπτώσεις κρατουμένων (με έξοδα του δημοσίου όπου χρειάζεται) για κατ’ οίκον κράτηση με ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι), για υπερήλικες και άτομα με προβλήματα υγείας (καρκινοπαθείς, με καρδιακά προβλήματα, έγκυες, μητέρες ανηλίκων). Το μέτρο αυτό θα μπορούσε να εφαρμοστεί ώστε να αποφευχθεί να κινδυνέψει η ζωή των ανθρώπων αν προσβληθούν από τον ιό.

Ένα άλλο μέτρο θα ήταν η εφαρμογή του άρθρου 105 Π.Κ. για την έκτιση της ποινής στην κατοικία σε όλες τις περιπτώσεις που προβλέπει το συγκεκριμένο άρθρο και δεν έχει εφαρμοστεί όπως π.χ. για άρρωστους που κινδυνεύει η ζωή τους ή για μητέρες με ανήλικα έως 8 ετών.

Επίσης θα μπορούσε να διαταχθεί διακοπή της προσωρινής κράτησης (με ή χωρίς κατ’ οίκον περιορισμό, αναλόγως το κατηγορητήριο) μέχρι το δικαστήριο σε πολλές περιπτώσεις. Υπάρχουν πάρα πολλές-οί κρατούμενοι/ες που νοσούν, με προβλήματα υγείας, υπερήλικες και έγκυες που δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν σε μια προσβολή από τον κορωνοϊού. Ενώ λαμβάνονται αυστηρά μέτρα σε χώρους εκτός φυλακής που συνωστίζονται άνθρωποι, όπως π.χ. απολυμάνσεις, δεν γίνεται το ίδιο στις φυλακές.

Δεν έχει γίνει καμία απολύμανση έως τώρα ενώ δεν υπάρχει πρόσβαση σε αντισηπτικά των κρατουμένων, ούτε μάσκες που θα ήταν χρήσιμες για τις ευπαθείς ομάδες. Είναι απαράδεκτη η απόφαση του υπουργείου να χρησιμοποιηθεί ως χώρος κράτησης των κρατουμένων που νοσήσουν από τον κορωνοϊό από όλες τις φυλακές της χώρας από τις φυλακές Δομοκού και νοτιότερα, η παλιά πτέρυγα Γ’ των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.

Η συγκεκριμένη πτέρυγα που παλιά είχε χρησιμοποιηθεί ως χώρος απομόνωσης και κράτησης των οροθετικών κρατουμένων είναι εντελώς ακατάλληλος για χώρος κράτησης ανθρώπων που νοσούν από τον κορονοϊό. Δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος ιός πλήττει το αναπνευστικό, ένας χώρος κατεστραμμένος με μεγάλη υγρασία που προοριζόταν να γκρεμιστεί χωρίς τις βασικές προϋποθέσεις σε αυτόν, θα είναι η εγγύηση ότι όποιος άρρωστος κρατηθεί εκεί, θα επιδεινωθεί η υγεία του.

Η απόφαση της επιλογής της παλιάς Γ’ πρέρυγας των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες που αυτή βρίσκεται, είναι μια “λύση” αποθήκευσης των νοσούντων κρατουμένων σε ένα ακατάλληλο περιβάλλον που θέτει σε επιπλέον κίνδυνο τη ζωή όσων νοσήσουν. Επίσης, να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη πτέρυγα δεν είναι τελείως ανεξάρτητη από την υπόλοιπη φυλακή. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι μπορεί να έχει διαφορετική είσοδο-έξοδο για αποκλειστική χρήση, υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα ως προς τη στεγανοποίηση του χώρου και τον αποκλεισμό της πιθανότητας μετάδοσης του ιού στον υπόλοιπο πληθυσμό της φυλακής, συμπεριλαμβανομένου και του προσωπικού στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.

Συνυπογράφουμε τα αιτήματα που έχουν θέσει οι κρατούμενες των Γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού:

  • Άμεση αποφυλάκιση όσων δικαιούνται να αποφυλακιστούν με υφ’ όρο απόλυσιν μέσα στο τρέχον έτος 2020 που εμφανίστηκε η θανατηφόρος ίωση.
  • Άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών με αποφυλάκιση όσων εκτίουν ποινές μικρότερες των 5 ετών.
  • Άμεση αποφυλάκιση των ευπαθών ομάδων με την χρήση των άρθρων 110Α και 105 Π.Κ.
  • Επανεξέταση του χώρου κράτησης νοσούντων κρατουμένων με κορωνοϊό από κλιμάκιο ειδικών επιστημόνων και γιατρών.
  • Χορήγηση αδειών σε υπαλλήλους που παρουσιάζουν συμπτώματα (έστω και ελαφρά) ίωσης, όπως ισχύει για τον υπόλοιπο πληθυσμό.
  • Απολύμανση στις φυλακές και πρόσβαση σε αντισηπτικά-μάσκες. Παραχώρηση πλυντηρίων σε όλες τις πτέρυγες για την καθαριότητα των κρατουμένων.
  • Άμεση και αναλυτική ενημέρωση από ειδικούς ιατρούς των κρατουμένων για τα μέτρα που πρόκειται να ληφθούν. Επειδή είμαστε κρατούμενοι, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε δικαίωμα στην ενημέρωση σχετικά με την αντιμετώπισή μας.
  • Να δοθεί προτεραιότητα σε κρατούμενους- ες και υπαλλήλους των φυλακών στην εξέταση για την διάγνωση του κορωνοϊού.
  • Λιγότερες εισαγωγές σωφρονιστικών και διοικητικών υπαλλήλων σε καθημερινή βάση. Να επισημάνουμε ότι οι μεταγωγές εξακολουθούν να γίνονται μεταφέροντας κρατούμενους από τη μια φυλακή στην άλλη σε κλούβες που φυσικά δεν έχουν απολυμανθεί αποδεικνύοντας ότι η αποσυμφόρηση των φυλακών Κορυδαλλού είναι ουσιαστικά η μετατόπιση του προβλήματος στις άλλες φυλακές με τον κίνδυνο για τους κρατουμένους να παραμένει. Τα αιτήματα που ζητάμε είναι προληπτικά μέτρα έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος εξάπλωσης του κορωνοιού στις φυλακές. Θα είναι αργά το να μπουν σε ολική καραντίνα οι φυλακές Κορυδαλλού όπου κανένας δεν θα μπαίνει ή δεν θα βγαίνει μετά την μετάδοση του ιού μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού. Η πρόληψη είναι ο καλύτερος τρόπος για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος του κορωνοϊού.
  • Ζητάμε κάποιος υπεύθυνος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να έρθει στις φυλακές Κορυδαλλού και να συναντηθεί με τους κρατουμένους και να πάρει θέση για τα ζητήματα που θέλουμε. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη από τη στιγμή που έχει πάρει τον έλεγχο των φυλακών της χώρας είναι υπεύθυνο για τα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας αλλά και για το κόστος των απωλειών ζωών των κρατουμένων από την τυχόν εξάπλωση του ιού για τον οποίον όλοι είναι σίγουροι ότι θα πλήξει τις φυλακές. Προτού να είναι αργά και υπάρξουν θάνατοι κρατουμένων, ζητούμε την μέριμνα και την λήψη μέτρων όπως αυτά που προτείνουμε στα αιτήματά μας.
συνέχεια