Tagged: Νίκος Μαζιώτης

Σινιάλα αλληλεγγύης στα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και Νίκο Μαζιώτη

Το κράτος πάντα θα εκδικείται  όσους αμφισβητούν τη παντοδυναμία του, ειδικά όσους στέκονται αμετανόητοι και δε λυγίζουν στα κρατικά μπουντρούμια, δε φοβούνται πως μπορεί να μείνουν αιχμάλωτοι για όσο περισσότερο μπορεί να τους κρατήσει, να παραβλέψει τους ίδιους του τους νόμους και να τους αφήσει να αργοπεθάνουν ακόμα και όταν διεκδικούν τα αυτονόητα, βάζοντας μπροστά το σώμα τους, την υγεία μέχρι και την ίδια τους τη ζωή με εξαντλητικές απεργίες πείνας και δίψας. Δε διστάζει να βασανίσει ανήλικα παιδιά για να πιέσει τους αμετανόητους γονείς, να στοχοποιήσει συγγενείς και φίλους προφυλακίζοντας τους.

Λίγοι πολιτικοί κρατούμενοι αντέχουν τη πίεση, δύο από αυτούς είναι και οι σύντροφοι της Αναρχικής Οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης. Αυτή τη στιγμή το κράτος αρνήθηκε για τρίτη φορά τη χορήγηση άδειας στον σύντροφο Νίκο Μαζιώτη χρησιμοποιώντας ανυπόστατες δικαιολογίες, καθοδηγώντας και τα “ανεξάρτητα” μέλη της εξεταστικής επιτροπής των αιτημάτων των κρατουμένων.

Τους πρώτους μήνες του 2022 ο Νίκος Μαζιώτης δικαιούται υπ’ όρων αποφυλάκιση, οι συνεχείς αρνήσεις χορήγησης αδειών στον σύντροφο πολύ πιθανών να χρησιμοποιηθούν ως δικαιολογία για την όσο μεγαλύτερη αιχμαλωσία του συντρόφου κάτι το οποίο θα έχει αντίκτυπο και στην αιχμάλωτη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα.

Συνθήματα και προτάγματα όπως ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΟΝΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ πρέπει να περάσουν από τη θεωρία στη πράξη ειδικά όταν μιλάμε για αμετανόητους πολιτικούς κρατούμενους αντάρτες, με ότι μέσω μπορεί ο καθένας και η κάθε μία.

Από τη πλευρά μας επιλέξαμε να στείλουμε κάποια σινιάλα αλληλεγγύης στους συντρόφους του Επαναστατικού Αγώνα. Έτσι στη Κομοτηνή αναρτήθηκαν πανό στη Δυτική είσοδο και έξοδο της πόλης (σιδηροδρομική γέφυρα), ενώ πυρήνες μας, σήκωσαν πανό σε Ισπανία (Γρανάδα) και Σουηδία (αρκτικός κύκλος).

Από Τον Αρκτικό Κύκλο Και Την Ισπανία Ως Τις Ελληνικές Φυλακές Η Αλληλεγγύη Δεν Γνωρίζει Σύνορα

Άμεση Χορήγηση Αδειών Στο Μέλος Του Επαναστατικού Αγώνα Νίκο Μαζιώτη

Λευτεριά Στα Μέλη Του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα Και Νίκο Μαζιώτη

Νοέμβρης 2021 Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

(περισσότερα…)
συνέχεια

Αλληλεγγύη στον σύντροφο Ν. Μαζιώτη – Δύναμη μέχρι τη λευτεριά

25/10/2021

Ο σύντροφος Νίκος Μαζιώτης αν και πληροί όλες τις προϋποθέσεις και βρίσκεται ήδη σε καθεστώς χορήγησης τακτικής άδειας σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους από τον περασμένο Μάρτιο του 2021, το καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει είναι απροκάλυπτα εκδικητικό.

Στις 22/10 για 3η συνεχόμενη φορά, το συμβούλιο των φυλακών Δομοκού απέρριψε το αίτημα του συντρόφου Ν. Μαζιώτη για χορήγηση άδειας για πολιτικούς και φρονηματικούς λόγους.

Ο σύντροφος Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα –και με πολύμορφη δράση για πάνω από τρεις δεκαετίες μέσα στον αναρχικό χώρο– υπόκειται στo ιδιαίτερο  αυτό καθεστώς εξαίρεσης λόγω της συνεπούς και αδιάλειπτα αγωνιστικής πολιτικής του στάσης  ως συνειδητά δηλωμένος εχθρός της δημοκρατίας τους. Όλα αυτά τα χρόνια ως αιχμάλωτος του κράτους αλλά και μέσα στα δικαστήρια του εχθρού υπερασπίζεται όπως και η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, αδιαπραγμάτευτα τις επιλογές αγώνα και τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, για τις οποίες πολιτικές  επιλογές και τη δράση του βρίσκεται για τουλάχιστον 9 χρόνια στη φυλακή.

Υπερασπίζεται –υπερασπιζόμαστε– τον ίδιο τον Αγώνα ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση των αφεντικών, ενάντια στις κρατικές δολοφονίες, όπως την εν ψυχρώ εκτέλεση (μια από τις αναρίθμητες κρατικές δολοφονίες) μόλις προχθες, ενός φτωχοδιάβολου 18χρoνου ρομά στο Πέραμα από ένστολους δολοφόνους ‘‘υπερασπιστές του νόμου και της τάξης’’. Υπερασπίζεται –υπερασπιζόμαστε– τον Αγώνα συνολικά ενάντια στη δυστοπία, την κοινωνική και ταξική καταπίεση. Υπερασπίζεται –υπερασπιζόμαστε– τη κατάργηση του κράτους και του κεφαλαίου, το δίκιο και την αναγκαιότητα του ανατρεπτικού ένοπλου αντικαθεστωτικού-αντικρατικού αγώνα για τη Κοινωνική Επανάσταση, για μια ακρατική-αταξική κοινωνική οργάνωση Ισότητας και πολιτικής Ελευθερίας, για την ίδια τη ΖΩΗ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ο Νίκος Μαζιώτης δικαιούται ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ χωρίς εξαίρεση όπως όλοι οι κρατούμενοι/ες αυτή την ανάσα ελευθερίας που καταχτήθηκε μέσα από αιματηρούς αγώνες στα μπουντρούμια της δημοκρατίας τους. Δικαιούται ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ μια ολιγοήμερη άδεια, πριν από την αίτηση συγχώνευσης των ποινών του και την υπό όρους αποφυλάκισή του. Και η άδεια αυτή που για 3η φορά του στέρησαν θα είναι το προοίμιο της αποφυλάκισής του, καθώς τους πρώτους μήνες του 2022 και ενώ θα έχει ήδη εκτίσει τα 3/5 της ποινής του, δικαιούται να αποφυλακιστεί, δικαιούται να είναι ελεύθερος. Είναι όμως η πρώτη φορά από το 2010 και μετά που απορρίπτεται το αίτημα για χορήγηση άδειας σε πολιτικό κρατούμενο που εκτίει 20ετή ποινή και ο οποίος μάλιστα πληροί όλες τις προϋποθέσεις για αυτή.

Η ‘‘μη διαλεκτική, μη τακτίκιστικη και αμετανόητη στάση του’’, αποτυπώνεται στο ‘‘αιτιολογικό’’ της απόρριψης του αιτήματός του από το συμβούλιο της φυλακής Δομοκού καθώς και σε όλα όσα ο ίδιος ο Ν. Μαζιώτης δημοσιοποίησε μόλις σήμερα, σχετικά με το διάλογο που ακολούθησε ανάμεσα στον εισαγγελέα που προΐστατο και τον ίδιο το σύντροφο. Και είναι όχι μόνο σαφές αλλά κραυγαλέο ότι επί της ουσίας του ζητούν να σωπάσει, να αποκηρύξει, να μετανοήσει για τις επιλογές του, για τον ίδιο τον Αγώνα. Και ενώ τις δύο προηγούμενες φορές οι αιτιάσεις του συμβουλίου της φυλακής για την απόρριψη της χορήγησης άδειας, ήταν καθαρά προσχηματικές, αποδεικνύεται ότι ο πραγματικός και μοναδικός λόγος, εντέλει, της απόρριψης χορήγησης άδειας ήταν και είναι ο λόγος για τον οποίο βρίσκεται στη φυλακή: Για την επαναστατική του δράση μέσα από τις γραμμές της ένοπλης οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας και η συνεπής πολιτική του στάση όλα αυτά τα χρόνια.

Και αυτό θέλουν οι μηχανισμοί  να συνθλίψουν: Την στάση του, την αγωνιστικότητά του, να τον λογοκρίνουν πολιτικά, να σιωπήσει, να αποκηρύξει τις επιλογές του.                  

Γνωρίζουμε εδώ και αρκετό καιρό ότι με διάφορα προσχήματα ΘΑ ΤΟΥ ΣΤΕΡΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ, και ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΟΥΝ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ (πάνω ακόμα και από το όριο αναστολής των 3/5 που ορίζει ο νόμος τους). Γνωρίζουμε ότι το μεν κράτος γενικότερα, στη δε συγκεκριμένη συγκυρία ειδικότερα, η κυβέρνηση της ΝΔ, ότι θα εκδικηθεί με κάθε τρόπο έναν δυναμικό πολιτικό αντίπαλο σαν το Νίκο Μαζιώτη, έναν αναρχικό σύντροφο με σαφή αντικαθεστωτική δράση, έναν ένοπλο αντάρτη και ότι κάποια στιγμή απροκάλυπτα πλέον θα του ζητoύσαν  «δήλωση μετάνοιας». Γνωρίζουμε, όπως επίσης γνωρίζει το ίδιο το καθεστώς και οι μηχανισμοί του, ότι Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΓΙΖΕΙ, ΟΤΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΟΡΘΙΟΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ότι όπως και ο ίδιος κατηγορηματικά δηλώνει σε δημοσιοποιημένο κείμενό του, ότι δεν κάνει ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ & ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Αλληλέγγυες/οι στον Επαναστατικό Αγώνα

συνέχεια

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

25/10/2021

Σιγά-σιγά οι μάσκες της υποκρισίας πέφτουν και οι πραγματικοί λόγοι της απόρριψης του αιτήματός μου για χορήγηση άδειας αποκαλύπτονται.

Σύμφωνα με το συμβούλιο της φυλακής που απέρριψε για 3η φορά το αίτημά μου για χορήγηση άδειας, ο λόγος ήταν το ίδιο το κείμενο που είχα δημοσιοποιήσει τον περασμένο Ιούνιο όταν απορρίφθηκε για 2η φορά το αίτημά μου.

Παραθέτω αυτούσιο ολόκληρο το αιτιολογικό της απόφασης του συμβουλίου της φυλακής: “Δεδομένου ότι όπως προκύπτει από πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις και εκπεφρασμένες απόψεις μέσω του διαδικτύου σε δημόσια μέσα ενημέρωσης μέσω των οποίων προτρέπει απροσδιόριστο αριθμό αποδεκτών σε τέλεση αξιόποινων πράξεων και οι οποίες συνεκτιμώνται ως στοιχεία της διαγωγής και της εν γένει προσωπικότητά του, δεν προκύπτει μετά βεβαιότητας η ανυπαρξία κινδύνου τέλεσης νέων αξιόποινων πράξεων (κατά τη διάρκεια της αδείας του) με αφορμή τις εν λόγω τοποθετήσεις. Ως εκ τούτου δεν πιθανολογείται βάσιμα ότι ο αιτών θα κάνει καλή χρήση της άδειάς του. (βλ. έκδ. της από 8/6/21 επιστολή ‘‘Νίκος Μαζιώτης: Να γιατί δεν μου δίνουν τις άδειες που δικαιούμαι”)”. (https://epanastaticosagonas.wordpress.com/2021/06/08)

Πέρα από το απροκάλυπτο ψέμα ότι υπάρχει στο κείμενό μου της 8ης/6/21 προτροπή για τέλεση αξιόποινων πράξεων –πράγμα που αν υπήρχε θα μπορούσε να μου ασκηθεί και ποινική δίωξη– το ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα της απόφασης του συμβουλίου της φυλακής είναι το εξής: Μην εκφράζεις δημόσια τις πολιτικές σου απόψεις, μην ασκείς κριτική στο σύστημα, απαρνήσου την πολιτική σου ταυτότητα και τότε ίσως θα μπορέσεις να πάρεις άδεια. Μια ξεκάθαρη απόπειρα επιβολής πολιτικής λογοκρισίας με ανταλλάγματα από μια υποτιθέμενη ‘‘δημοκρατία’’ που υποτίθεται ότι υπάρχει ελευθερία έκφρασης.        

Στο κείμενο της 8ης/6/2021 παρέθετα τους πραγματικούς λόγους της απόρριψης του αιτήματός μου για χορήγηση άδειας. Και αυτοί είναι η ίδια η φύση των υποθέσεων για τις οποίες βρίσκομαι στη φυλακή για 9 σχεδόν χρόνια. Δηλαδή, η δράση μου στον Επαναστατικό Αγώνα, το ότι ανέλαβα την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον Επαναστατικό Αγώνα, η υπεράσπιση της δράσης της οργάνωσης, το ότι παραμένω πολιτικά συνεπής όλα αυτά τα χρόνια, το ότι δεν αναθεωρήσαμε εγώ και η συντρόφισσα Ρούπα, δεν κάναμε πίσω. Ότι συνεχίζουμε να πιστεύουμε τα ίδια πράγματα, στο δίκιο του Αγώνα μας, στο δίκιο του Επαναστατικού Αγώνα.

(περισσότερα…)
συνέχεια

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012: Νίκος Μαζιώτης μέλος του Ε.Α

19 Ιουλίου 1936 – 19 Ιουλίου 2012

Η 19η Ιουλίου είναι μια ημερομηνία σταθμός στη παγκόσμια ιστορία των επαναστατικών αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση από την εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου. Η 19η Ιουλίου 1936 είναι η ημερομηνία έναρξης της Ισπανικής Επανάστασης (1936-’39) όταν στη Βαρκελώνη της Καταλονίας οι οργανωμένοι στην αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) και στη FAI (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής) εργάτες έδωσαν μάχη με τη στρατιωτική φρουρά της πόλης που συμμετείχε στο πραξικόπημα του στρατηγού Φράνκο και τη νίκησαν μετά από 2 μέρες μαχών εγκαινιάζοντας το πιο ριζοσπαστικό επαναστατικό εγχείρημα εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης στην ιστορία του κλασικού εργατικού κινήματος (1848-1939).                

Η 19η Ιουλίου 2012 είναι η ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία που ξεκίνησε από την πόλη Κομπάνι όταν οι ένοπλες δυνάμεις του κουρδικού επαναστατικού κινήματος ΥPG (Μονάδες Λαϊκής Προστασίας) μαζί με την πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει το MGRK (Λαϊκά Συμβούλια δυτικού Κουρδιστάν) κατέλαβαν αναίμακτα την πόλη και τα κτίρια του καταρρέοντος καθεστώτος Άσαντ αναλαμβάνοντας την εξουσία.

Στην Ισπανία το 1936 εκατομμύρια εργάτες και κυρίως αγρότες-χωρικοί κολεκτιβοποίησαν ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας, κυρίως στην Καταλονία που ήταν η πιο εκβιομηχανισμένη περιοχή της Ισπανίας, αλλά επίσης και ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής γης απαλλοτριώνοντας τη γη των μεγαλογαιοκτημόνων και της καθολικής εκκλησίας στην Ανδαλουσία, Αραγονία, Λεβάντε, Καστίλη και αλλού και δημιούργησαν τις δικές τους κοινότητες αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, τις εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες. Για ένα βραχύβιο διάστημα οι εργάτες και οι αγρότες πήραν την εξουσία στα χέρια τους, πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας πράξη την Αναρχία, τον Eλευθεριακό ή Αναρχικό Κομμουνισμό.

Στη Βόρεια Συρία, το κουρδικό επαναστατικό κίνημα οικοδόμησε από το 2012 και μετά ένα ακρατικό κοινωνικό μοντέλο που το ονομάζουν Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό που βασίζεται στον κοινοτισμό, στη Κοινότητα (Κομμούνα) ως κύτταρο της νέας κοινωνίας και στα λαϊκά συμβούλια, στις γειτονιές, στις συνοικίες, στους δήμους και στα χωριά στα 3 καντόνια της Β. Συρίας, το Αφρίν, τη Ροζάβα και το Τζεζιρέ. Το μοντέλο αυτό απορρίπτει το έθνος –κράτος ως συγκεντρωτικό μονοπωλιακό μηχανισμό διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων και περιλαμβάνει εκτός από τους Κούρδους και άλλες εθνότητες και λαούς της περιοχής, Άραβες, Γιεζίντι, Συροϊακωβίτες, Ασσύριους, Τουρκμένιους.                         

Πάρα τη διαφορετικότητα των εποχών και την απόσταση των 76 χρόνων από τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα, παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών, των πολιτικών υποκειμένων και των ιδεολογικών επικλήσεων, υπάρχουν πολλά κοινά ανάμεσα στα δύο επαναστατικά εγχειρήματα. Το βασικότερο είναι η απόρριψη του κράτους, του έθνους-κράτους ως συγκεντρωτικού, μονοπωλιακού μηχανισμού διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων. Ένα άλλο είναι η απόρριψη της παλιάς μαρξιστικής νομοτελειακής θεωρίας ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων ως ‘‘προοδευτικής’’ διαδικασίας είναι η βασική προϋπόθεση για τις κοινωνικές επαναστάσεις και την οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας όπου την εξουσία την έχει ο λαός μέσα από τα δικά του όργανα αυτοδιαχείρισης, κοινότητες, κομμούνες, δήμους, συμβούλια. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα συντελέστηκαν σε κοινωνικές συνθήκες υπανάπτυξης του καπιταλισμού όπου δεν έχει επικρατήσει η οικονομία της αγοράς και όπου οι κοινωνίες βρίσκονταν σε ένα ημιφεουδαρχικό στάδιο. Και στην Ισπανία το 1936 και στη Β. Συρία σήμερα η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι χωρικοί-αγρότες ή ζουν έξω από μεγάλα αστικά κέντρα αν και στην Ισπανία η εργατική τάξη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως στην Καταλονία ενώ στη Ροζάβα – Β. Συρία η εργατική τάξη απουσιάζει από το ιστορικό προσκήνιο.                                                                                                                    

Οι Ισπανοί εργάτες ήταν κυρίως πρώτης γενιάς μετανάστες που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει από την ύπαιθρο στην πόλη για να δουλέψουν στα εργοστάσια μεταφέροντας την κοινοτιστική κουλτούρα των χωριών τους, τις ιδέες της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Το ίδιο ίσχυε και για τους Ρώσους εργάτες το 1905 και 1917. Αυτή η εργατική τάξη με νωπές ακόμα τις αγροτικές ρίζες της υπήρξε πρωταγωνίστρια επαναστάσεων και διέφερε πολύ από το συντηρητικό, στρατιωτικοποιημένο γερμανικό βιομηχανικό προλεταριάτο –όπως και άλλων χωρών της ανεπτυγμένης δύσης– που η πλειοψηφία αυτού του προλεταριάτου το 1918 –’19 ακολούθησε τους αντεπαναστάτες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και όχι τους επαναστάτες Σπαρτακιστές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία στρέφεται εναντίον ενός δικτατορικού ‘‘σοσιαλιστικού’’ –και αντιιμπεριαλιστικού– καθεστώτος όμοιο με τα καθεστώτα του ‘‘υπαρκτού’’ σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης όπου επικρατεί η κρατικοποιημένη οικονομία, δηλαδή ο κρατικός και γραφειοκρατικός καπιταλισμός και η μονοκομματική δικτατορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η δικτατορία του κόμματος Μπάαθ του Άσαντ. Και τα δύο επαναστατικά εγχειρήματα απέδειξαν (όπως άλλωστε και το κίνημα των Ζαπατίστας) ότι ο αγώνας για ελευθερία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην υποκειμενική βούληση των ανθρώπων για ελευθερία και αξιοπρέπεια χωρίς να παραβλέπονται βέβαια και οι συνθήκες της εποχής (κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές) και όχι σε δήθεν ‘‘αντικειμενικούς’’, οικονομικούς νομοτελειακούς νόμους όπως η ανάπτυξη των παραγωγικών κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων, ή σε θεωρίες όπου η οικονομία είναι η βάση και το κράτος το εποικοδόμημα. Καμία κοινωνική επανάσταση δεν συνέβη στην ιστορία λόγω μιας τέτοιας υποτιθέμενης προϋπόθεσης. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ακόμα και ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι το 1917 προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία πέταξαν στα σκουπίδια της ιστορίας αυτές τις απόψεις του δασκάλου τους Μαρξ, αφού η Ρωσία το 1917 επ’ ουδενί δεν ήταν μια βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα αλλά αντίθετα ήταν μια χώρα με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και ούτε είχε περάσει από ένα στάδιο ‘‘αστικοδημοκρατικής’’ επανάστασης σύμφωνα με την μαρξιστική θεωρία.                                                                          

Ένα άλλο κοινό των εγχειρημάτων της Ισπανικής Επανάστασης και της Επανάστασης στη Ροζάβα – Β. Συρία είναι η αντιμετώπιση πολλών και διαφορετικών εχθρών.                         

Η Ισπανική Επανάσταση πέρα από τους φασίστες του Φράνκο ο οποίος είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Χίτλερ και του Μουσολίνι, αντιμετώπισε την εχθρότητα φυσικά των ‘‘αστικοδημοκρατικών’’ καθεστώτων της Γαλλίας –η οποία είχε κυβέρνηση λαϊκού μετώπου– και της Αγγλίας αλλά κυρίως, αντιμετώπισε το ίδιο το ισπανικό και καταλανικό ‘‘δημοκρατικό’’ κράτος στο οποίο επικρατούσαν οι δυνάμεις του λεγόμενου Λαϊκού Μετώπου. Το Λαϊκό Μέτωπο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια συμμαχία των φιλελεύθερων αστών-καπιταλιστών με τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές-σταλινικούς και τους Καταλανούς αυτονομιστές. Όλοι τους ήταν φανατικοί εχθροί της εργατικής και αγροτικής αυτοδιαχείρισης, της λαϊκής και εργατικής εξουσίας και σε αυτό είχαν συμπαραστάτες τη Σοβιετική Ένωση και τον Στάλιν.                                                                                   

Η επανάσταση στη Ροζάβα – Β. Συρία αντιμετωπίζει μια ποικιλία εχθρών, από το καθεστώς Άσαντ, το ισλαμικό κράτος το οποίο νίκησε, τη Τουρκία αλλά και τους διεθνείς συνασπισμούς που μάχονται είτε με την παρουσία τους ή δια αντιπροσώπων στο γεωστρατηγικό πεδίο του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την μία το δυτικό μπλοκ εξουσίας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ) και από την άλλη το αντιδυτικό ή κατά άλλους ‘‘αντιιμπεριαλιστικό’’ μπλοκ (Ρωσία, Ιράν) που υπερασπίζονται το ‘‘σοσιαλιστικό’’ καθεστώς Άσαντ. Όλοι τους ανεξαιρέτως παρά τους τακτικισμούς τους απέναντι στους Κούρδους λόγω της κοινής επιδίωξης για καταστροφή του ISIS, είναι εναντίον του επαναστατικού εγχειρήματος του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού και της Δημοκρατικής Αυτονομίας.

Όμως θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε κάποια πράγματα οι αγωνίστριες/αγωνιστές στη Ροζάβα-Β. Συρία τα έχουν καταφέρει πολύ καλύτερα από τους Ισπανούς συντρόφους/ισσες του 1936. Κατ’ αρχήν παρά τις τεράστιες δυσκολίες του εμφυλίου που συνεχίζεται στη Συρία αλλά και τις αλλεπάλληλες τουρκικές επεμβάσεις, τη κατάληψη του Αφρίν το 2018 και την επίθεση ένα χρόνο μετά, το 2019 για να δημιουργηθεί μια ζώνη ‘‘ασφαλείας’’ πλάτους 30 χιλιομέτρων στα τουρκοσυριακά σύνορα, πράγμα για το οποίο συμφώνησαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία με τον Ερντογάν, η Επανάσταση στη Β. Συρία εξακολουθεί να υφίσταται 9 χρόνια μετά την έναρξή της. Σε αντίθεση με το χάος, τη βία και την αιματοχυσία στην υπόλοιπή Συρία, στις επαναστατημένες περιοχές της Β. Συρίας επικρατεί ειρήνη διαψεύδοντας τη κυρίαρχη προπαγάνδα ότι οι επαναστάσεις συνεπάγονται αυτονόητα βία, χάος, ακυβερνησία ή ότι ο καθένας κάνει ό, τι θέλει.                                           

(περισσότερα…)
συνέχεια

Πολιτική Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη στο εφετείο της 5ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα (απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο)

Νίκος Μαζιώτης: Κε πρόεδρε επειδή ρωτήσατε πριν για το αν θα έχουμε μάρτυρες, όχι, δεν θα έχουμε μάρτυρες. Θα ‘‘απολογηθώ’’ σήμερα εγώ πρώτος και στη συνέχεια, τις επόμενες ημέρες δηλαδή, θα φύγω για Δομοκό. Δεν θα παραμείνω άλλο στον Κορυδαλλό και στις επόμενες συνεδριάσεις δεν θα παραβρεθώ, θα φύγω. Θα ‘‘απολογηθώ’’ και θα φύγω.

Θα μιλήσω κυρίως πολιτικά. Για τις κατηγορίες θα πω κάποια λίγα πράγματα στο τέλος, για την ηθική αυτουργία γιατί είναι η κατηγορία που έχω εγώ. Δεδομένου όμως ότι από τη δικιά μας την πλευρά είναι η 5η δίκη εναντίον της οργάνωσής μας, του Επαναστατικού Αγώνα, και επειδή εμείς είμαστε πολιτικά υποκείμενα και είναι πολιτική η οργάνωσή μας, θα μιλήσω για το πλαίσιο πάνω στο οποίο εντάσσεται η απόπειρα αεροπειρατείας που έκανε η συντρόφισσα Ρούπα για να απελευθερώσει εμένα και άλλους από τις φυλακές Κορυδαλλού.                                                                                                              

Εγώ είμαι μέλος του Επαναστατικού Αγώνα από το 2003 από τότε που ιδρύθηκε. Είχα συλληφθεί το 2010, μετά τη συμπλοκή της Δάφνης όπου σκοτώθηκε ένα μέλος της οργάνωσής μας, ο Λάμπρος Φούντας σε συμπλοκή με αστυνομικούς, για να γίνει μια ενέργεια εναντίον του α΄ μνημονίου. Ένα μήνα μετά από αυτή τη συμπλοκή συλληφθήκαμε και αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στην οργάνωση, ότι ναι εμείς, εγώ και η Ρούπα είμαστε μέλη του Επαναστατικού Αγώνα και υπερασπιζόμαστε ό, τι είχε κάνει μέχρι τότε ο Επαναστατικός Αγώνας. Είχε κάνει μέχρι τότε, 16 ενέργειες. Συνολικά έχω καταδικαστεί για όλες τις επιθέσεις του Επαναστατικού Αγώνα, για 18 ενέργειες αντάρτικου πόλης συν 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών τις οποίες τις έχω υπερασπιστεί σε ένα από τα δικαστήρια της οργάνωσής μας. Έχω καταδικαστεί με βάση όχι ότι βρέθηκαν στοιχεία ότι συμμετείχαμε σε κάποιες ενέργειες –γιατί ποτέ δεν δώσαμε στοιχεία πού συμμετείχαμε– έχω καταδικαστεί, έχουμε καταδικαστεί με τη συντρόφισσα Ρούπα μόνο και μόνο γιατί είπαμε ναι, είμαστε μέλη του Επαναστατικού Αγώνα και υπερασπιζόμαστε όλες τις ενέργειές του. Αυτό και μόνο καταδεικνύει ότι ο αντιτρομοκρατικός είναι ένας πολιτικός νόμος. Και διώκει ένοπλες πολιτικές οργανώσεις.                             

Έχω καταδικαστεί σε 137 χρόνια, 20 κατά συγχώνευση. Δεν έχει για μένα ποινικό διακύβευμα αυτή η δίκη, 20 χρόνια ούτως ή άλλως θα μείνουν, αλλά είναι μια ευκαιρία να ξαναπούμε, να ξαναπώ και εγώ κάποια πράγματα και να υπερασπιστώ πολιτικά την οργάνωσή μου και όλες τις ενέργειες που έχει κάνει. Και την απόπειρα απόδρασης φυσικά που είναι η παρούσα υπόθεση, η κύρια υπόθεση αυτής της δίκης, και προς τιμήν της συντρόφισσας Ρούπα που έκανε την ενέργεια αυτή. Πριν την συγχώνευση αυτή είχαμε καταδικαστεί και οι δύο σε ισόβια κάθειρξη για την προτελευταία ενέργεια της οργάνωσης, την επίθεση στους δύο από τους τρείς θεσμούς που έχουν επιβάλλει τα μνημόνια. Την επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο με 75 κιλά εκρηκτικά στο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας στην οδό Αμερικής 3 στο Σύνταγμα που είναι παράρτημα της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και όπου στο ίδιο κτίριο βρισκόταν και το γραφείο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα. Γι’ αυτήν την επίθεση είχαμε καταδικαστεί σε ισόβια με έναν χουντικό νόμο του 1969. Καταδικαστήκαμε σε ισόβια για επίθεση μάλιστα χωρίς τραυματισμούς, όχι αιματηρή, με προειδοποίηση, με δύο προειδοποιητικά τηλεφωνήματα. Ο χουντικός νόμος με τον οποίο καταδικαστήκαμε φτιάχτηκε για να αντιμετωπίσει την τότε (δυναμική) αντίσταση κατά της χούντας των συνταγματαρχών. Αυτός ο νόμος έμεινε μέχρι την αναθεώρηση του Π.Κ το 2019 πριν 2 χρόνια.

Να ξεκαθαρίσω αρχικά ότι εγώ –εμείς γενικά εμμένουμε– στις επιλογές αγώνα μας. Εμμένουμε σε αυτά που έχουμε κάνει, εμμένουμε στη συμμετοχή μας, εμμένουμε στις πράξεις, τις ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα τις οποίες υπερασπιζόμαστε. Εγώ θεωρώ ότι εσείς είστε παράνομοι και όχι εμείς. Εσείς έχετε σαν κρατικός μηχανισμός διαπράξει παρανομίες εναντίον του ελληνικού λαού και όχι εμείς. Και μάλιστα, έχετε διαπράξει παρανομίες καταπατώντας τους ίδιους τους νόμους που υποτίθεται… ότι υπερασπίζεστε με βάση το ίδιο το Σύνταγμα. Και θα αναφερθώ στα μνημόνια γιατί αν πετύχαινε η απόπειρα απόδρασης του 2016 –η οποία είναι η κύρια υπόθεση αυτής της δίκης–, εμείς θα συνεχίζαμε τη δράση μας όπως ευθαρσώς το έχουμε πει και στα προηγούμενα δικαστήρια. Θα συνεχίζαμε την δράση του ένοπλου αντάρτικου όπως η ενέργεια στη ΤτΕ το 2014, εναντίον αυτών των εγκληματικών πολιτικών, των μνημονίων δηλαδή, που εμείς τα έχουμε ονομάσει, τα έχουμε χαρακτηρίσει ως πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας από τις κυβερνήσεις. Θα συνεχίζαμε δηλαδή, παρόμοιου τύπου επιθέσεις.

(περισσότερα…)
συνέχεια

Άμεση Χορήγηση Άδειας Στο Νίκο Μαζιώτη

Με αφορμή την δεύτερη απόρριψη του αιτήματος για άδεια του συντρόφου και μέλους του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ Νίκου Μαζιώτη, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις αλληλεγγύης με ανάρτηση πανό, τρικάκια και μίασμα κειμένων.

PDF το κείμενο που μοιράστηκε

:

συνέχεια