Tagged: Νίκος Μαζιώτης

Ιστορικές διαστρεβλώσεις για την Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829

24/3/2021

Η καθεστωτική αφήγηση της ιστορίας πάντα εμπεριέχει ψεύδη, ανακρίβειες και διαστρεβλώσεις. Και η Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829 δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση σε αυτό. Πέρα από την απόκρυψη των κοινωνικοταξικών χαρακτηριστικών της Ελληνικής Επανάστασης και των εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων που έγιναν κατά τη διάρκειά της, πέρα από την απατηλή εικόνα ότι όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης ξεσηκώθηκαν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ οι πρόκριτοι-προεστοί, κοτζαμπάσηδες και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν την ήθελαν, πέρα από το ότι ακόμα και η ημερομηνία έναρξής της στις 25 Μαρτίου είναι ψευδής όπως και η ύψωση της σημαίας και της ευλογίας των όπλων στην Αγία Λαύρα είναι επίσης ψευδής, υπάρχει ακόμα μια μεγαλύτερη διαστρέβλωση. Ότι στόχος της Ελληνικής Επανάστασης ήταν η δημιουργία ενός συγκεντρωτικού έθνους-κράτους. Όμως η Φιλική Εταιρία που προετοίμασε την Επανάσταση. δεν μίλησε ποτέ για την ίδρυση ενός έθνους-κράτους και δεν είχε συγκεκριμένο και σαφές πολιτικό πρόγραμμα. Όπως έχουν αποδείξει οι ιστορικές πηγές επιδίωκε την επανάσταση όλων των χριστιανικών λαών της Βαλκανικής και όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των Σέρβων, των Βουλγάρων, των Βλάχων, των Αρβανιτών, ένας στόχος δηλαδή που δεν συνάδει με τη δημιουργία ενός ομογενοποιημένου έθνους-κράτους. Γι’ αυτό και η έναρξη της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία προηγήθηκε από την επανάσταση στη Πελοπόννησο. Ακόμα και ο Ρήγας Φεραίος μιλούσε για ένα κράτος-ομοσπονδία που θα περιλαμβάνει όλους τους λαούς της Βαλκανικής συμπεριλαμβανομένων ακόμα και των Τούρκων. Η έννοια του συγκεντρωτικού κράτους ήταν άγνωστη στους Έλληνες της εποχής όπως και στους λαούς της Βαλκανικής και ο εθνικισμός ως η πολιτική ιδεολογία ενός ομογενοποιημένου εθνικά ή θρησκευτικά έθνους-κράτους δεν υπήρχε ακόμα. Η απελευθέρωση των Ελλήνων από τα δεσμά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είχε στόχο τη δημιουργία ενός συγκεντρωτικού κρατικού μηχανισμού κατά τα πρότυπα των τότε μεγάλων δυνάμεων αλλά την απελευθέρωση των κοινοτήτων από την οθωμανική εξουσία η οποία άλλωστε ήταν αλλότρια.

Ο θεσμός των κοινοτήτων υπήρχε στον ελλαδικό χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη ζωή των υπόδουλων Ελλήνων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία πέρα από την είσπραξη φόρων και την υποχρέωση κάποιων κοινοτήτων να προσφέρουν έμψυχο δυναμικό στις ένοπλες δυνάμεις, άφηνε ένα μεγάλο βαθμό αυτονομίας και αυτοδιοίκησης στις κοινότητες. Πολλές κοινότητες απολάμβαναν ειδικά προνόμια. Οι ελληνικές κοινότητες διέθεταν το δικό του εθιμικό δίκαιο, είχαν στην αρμοδιότητά τους την απονομή της δικαιοσύνης και απέφευγαν στο μέτρο του δυνατού την ανάμειξη των Τούρκων, διέθεταν τη δική τους γη (κοινοτική), χρηματοδοτούσαν εγγειοβελτιωτικά έργα για τη βελτίωση της αγροτικής παραγωγής, έφτιαχναν δρόμους, γέφυρες ενώ δημιουργούσαν και συνεταιρισμούς με τα έσοδα να πηγαίνουν στο κοινοτικό ταμείο. Τα περισσότερα έργα τα χρηματοδοτούσαν οι εύποροι της κοινότητας ενώ οι φτωχοί ήταν απαλλαγμένοι από τους φόρους προς τον κατακτητή ενώ υπήρχε πρόνοια για τους άπορους να σιτίζονται από την κοινότητα σε περιόδους φτώχειας και καταστροφών της παραγωγής. Φυσικά οι κοινότητες δεν ήταν αταξικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Την εξουσία πολλές φορές την είχαν οι προεστοί-πρόκριτοι και ο κλήρος. Όμως αντίπαλο δέος στη πάλη των τάξεων μέσα στις κοινότητες ήταν η κλεφτουριά, δηλαδή οι παράνομοι αντάρτες της εποχής που αντιδρούσαν στην καταπίεση και τις αυθαιρεσίες τόσο των οθωμανικών αρχών όσο και των προκρίτων και των κοτζαμπάσηδων. Η κλεφτουριά ήταν ένας θεσμός άτυπος που πήγαζε μέσα από τις κοινότητες και αποτελούσε τη δύναμη κρούσης όλων των επαναστατικών κινημάτων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίες όσο και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829. Άλλωστε οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της Επανάστασης προέρχονταν από τη κλεφτουριά και τους αρματολούς, δηλαδή από ανθρώπους που προέρχονταν από τις κατώτερες λαϊκές τάξεις, χωρικούς, αγρότες, κτηνοτρόφους κλπ. Από την εποχή του πρώτου κυβερνήτη του Καποδίστρια, τους Βαυαρούς και την οθωνική μοναρχία που επιβλήθηκαν από τις προστάτιδες δυνάμεις μετά τη δολοφονία Καποδίστρια, το ελληνικό κράτος ήρθε σε σύγκρουση με τις κοινότητες αφού προσπάθησε να δομήσει ένα μηχανισμό με συγκεντρωτικά χαρακτηριστικά επιβάλλοντας δυσβάστακτους φόρους, που πολλές φορές ήταν πιο βαρύς από την εποχή της τουρκοκρατίας, μετέτρεψε τη κοινοτική γη σε εθνική-κρατική και σταδιακά σφετερίστηκε οποιεσδήποτε εξουσίες και αρμοδιότητες είχαν οι κοινότητες και επέβαλε το κρατικό δίκαιο. Τέτοιες διαδικασίες συγκεντροποίησης της εξουσίας είχαν ήδη συντελεστεί στη Ευρώπη, στη Γαλλία, την Αγγλία και αλλού. Όμως αυτή η διαδικασία στην Ελλάδα, στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια μεταξύ 1833-1848 συνάντησε την ένοπλη αντίσταση πολλών κοινοτήτων στην Πελοπόννησο, Μεσσηνία, Αρκαδία, Μάνη, Αιτωλοακαρνανία. Οι πρώτες μετεπαναστατικές εξεγέρσεις εκείνης της εποχής στις οποίες συμμετείχαν πολλοί παλιοί οπλαρχηγοί, καπετάνιοι και αγωνιστές του ’21, είναι η απόδειξη ότι άλλος ήταν ο στόχος του λαού και των απλών αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 και άλλο το αποτέλεσμα, δηλαδή η ίδρυση ενός συγκεντρωτικού κράτους που στράφηκε ενάντια σε αυτούς που μάτωσαν για να διώξουν του Οθωμανούς.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα του κεφαλαίου ‘‘Eπαναστατικά κινήματα και εξεγέρσεις στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση του 1821’’ όπου αναφέρονται κάποιες από αυτές τις εξεγέρσεις οι οποίες στην πραγματικότητα αποτελούσαν τη σύγκρουση μεταξύ του νεοσύστατου συγκεντρωτικού ελληνικού κράτους μετά το 1830 με τις κοινότητες. Το συγκεκριμένο κεφάλαιο αποτελεί μέρος ενός βιβλίου* που θα εκδοθεί σύντομα με τίτλο:

«ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ» – Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά εγκλήματα δια μέσω των αιώνων που έγραψε η συντρόφισσα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και αφορά την διαχρονική ιστορική διαμάχη μεταξύ Κράτους και Κοινότητας, μεταξύ του φυσικού και εθιμικού δικαίου των κοινοτήτων με το συγκεντρωτικό κρατικό δίκαιο που τελικά υπερίσχυσε. Αναπόφευκτο θα ήταν μια τέτοια έκδοση να κάνει μια ευρεία ιστορική αναφορά στο κοινοτισμό, τις ελεύθερες μεσαιωνικές πόλεις, τη Επανάσταση των Χωρικών στη Γερμανία, στο δίκαιο της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, σε αντιπαραβολή με το ρωμαϊκό δίκαιο, πρόγονο του σημερινού κρατικού δικαίου, στη Γαλλική Επανάσταση του 1789-1794, τις επαναστάσεις του 1830 και 1848 επίσης στη Γαλλία που αποτελούν την απαρχή του εργατικού επαναστατικού κινήματος και τη Παρισινή Κομμούνα του 1871.

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Μικρό απόσπασμα με υπότιτλο ‘‘Εξεγέρσεις και επαναστάσεις 1833- 1847’’:

………………………‘‘Ο ελλαδικός χώρος ήταν γεμάτος με κοινότητες που διατηρούνταν καθ’ όλη τη μακρά χρονική περίοδο της τουρκοκρατίας με τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά τους (στην διοίκηση, την οικονομία, τη δημοσιονομική διαχείριση, την εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη) ενώ οι επιρροές από τις δυτικές χώρες και τις προσπάθειές τους να αστικοποιήσουν τα καθεστώτα εξουσίας, δεν έφταναν ως εδώ. Μόνο περιορισμένος αριθμός αστών είχε ταξιδέψει στην Ευρώπη και είχε επηρεαστεί από τις τάσεις του πολιτικο-οικονομικού φιλελευθερισμού, χωρίς όμως να υπάρξει ποτέ η δυνατότητα δημιουργίας μιας ισχυρής πολιτικής τάσης στην μετεπαναστατική κατάσταση. Οι κυρίαρχες πολιτικές τάσεις αποκρυσταλλώνονταν σε κόμματα με κατευθύνσεις που επιζητούσαν την προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (γαλλικό, αγγλικό, ρωσικό κόμμα), δεν είχαν άλλο σταθερό προσανατολισμό πέρα από την αναζήτηση ξένης κηδεμονίας ενώ κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που να δίνουν και την κατεύθυνση στην πολιτικό-κοινωνική οργάνωση των απελευθερωμένων περιοχών, δεν υπήρχε. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στην χώρα ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι η δε κοινοτική οργάνωση της ζωής είχε τόσο βαθιές ρίζες που καθιστούσε καχύποπτους και αρνητικούς τους κατοίκους απέναντι σε απόπειρες αφαίρεσης των αυτονομιών από αυτές. Οι κοινότητες παρά το κλειστό και ιεραρχικό σύστημα τοπικής διοίκησης αλλά και την αυταρχική παρουσία των κοτζαμπάσηδων, πολλοί από τους οποίους εναντιώνονταν στην προοπτική της απελευθέρωσης από την τουρκική κυριαρχία φοβούμενοι την απώλεια των οικονομικών-πολιτικών προνομίων τους, διατηρούσαν για αιώνες τις κοινοτικές σχέσεις της αλληλεγγύης αποκλείοντας έτσι τη δημιουργία μεγάλων ταξικών διαχωρισμών. Η απελευθέρωση για το λαό σήμαινε την απελευθέρωση από εξουσίες και οικονομικά βάρη που του επιβάλλονταν επί τουρκοκρατίας, ενώ δεν υπήρχε στις λαϊκές συνειδήσεις κάποια κατεύθυνση για το πώς όφειλαν να συνδεθούν πολιτικά οι ελεύθερες περιοχές. Δεν εκδηλώθηκε κάποια άρνηση στη σύσταση του κράτους ενώ ήδη ο εμφύλιος που ακολούθησε τον απελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος διεξαγόταν για τη διαχείριση της εξουσίας, είχε αφήσει μια ‘‘πικρή γεύση’’ για το ‘‘τίμημα’’ της λευτεριάς. Πολεμιστές όπως ο Κολοκοτρώνης ήταν ήδη στη φυλακή ενώ άλλοι αγωνιστές συμμετείχαν στην βαυαρική εξουσία, όπως ο Κανάρης στο πολεμικό ναυτικό, γεγονότα που δημιουργούσαν απογοήτευση, η οποία γινόταν ακόμα μεγαλύτερη με την απουσία οποιασδήποτε ελπιδοφόρας κοινωνικοπολιτικής προοπτικής. Το βαυαρικό ήταν ένα ξενόφερτο καθεστώς που είχε την αποστολή της δημιουργίας ενός κράτους συγκεντρωτικού, το οποίο θα αφαιρούσε εξουσίες από τις κοινότητες, θα καταργούσε αυτονομίες και παράλληλα θα γέμιζε τα κρατικά ταμεία για τις ανάγκες οργάνωσης και αναπαραγωγής της κρατικής μηχανής και κυρίως, θα αποπλήρωνε τα χρέη προς τις ‘‘προστάτιδες’’ δυνάμεις, γεγονός που επιχειρήθηκε με την εφαρμογή ενός σκληρού φορολογικού συστήματος. Αυτοί ήταν οι βασικοί λόγοι για να ξεσηκωθούν οι χωρικοί ανά την Ελλάδα (η οποία τότε έφτανε μέχρι τη Στερεά) και να εκδηλωθούν πολλές μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, αλλά και επαναστατικές απόπειρες ανατροπής του καθεστώτος, στις περισσότερες από τις οποίες πρωτοστατούσαν αγωνιστές και οπλαρχηγοί του ’21 που ήταν δυσαρεστημένοι για τον αποκλεισμό τους από τη διοίκηση, αλλά και την άγρια φοροεπιδρομή που διεξαγόταν στη χώρα. Στον πυρήνα της μεγάλης και μακράς σύγκρουσης που εκδηλώθηκε με εξεγέρσεις από το 1833-1848, ήταν η μεγάλη οικονομική πίεση που ασκούσε το κράτος πάνω στους αγροτικούς πληθυσμούς, αλλά και στους ανθρώπους των πόλεων μέσω της φορολογίας. Η επαναφορά της δεκάτης επί των παραγόμενων αγροτικών προϊόντων ήταν λόγος εξέγερσης καθώς επιβαλλόταν σε όλες τις καλλιέργειες (σιτηρά, οπωροφόρα, ακόμα και στα λούπινα όπως είχε καταγραφεί), αφού απομυζούσε το παραγόμενο προϊόν των αγροτών, δεν λάμβανε υπ’ όψιν τις κακές συγκυρίες (π.χ. καιρικές συνθήκες) που κατέστρεφαν τις σοδειές και δημιουργούσε συνθήκες μεγάλης φτώχειας. Όμως η δεκάτη δεν ήταν ο μόνος φόρος που επιβαλλόταν από το κράτος, καθώς φόροι επιβάλλονταν στα καυσόξυλα, τα βοσκοτόπια κλπ. Αυτοί οι φόροι όχι απλώς αφαιρούσαν πόρους από τις κοινότητες, αλλά ανέτρεπαν το ισχύον καθεστώς στην κοινοτική γη την οποία το κράτος ανάγοντάς την σε εθνική και απαιτώντας στην ουσία ενοίκιο για τη χρήση της ως βοσκότοπους από τους χωρικούς ή φόρο για την ξυλεία, πραγματοποιούσε μια βίαιη παρέμβαση διαρρηγνύοντας τους δεσμούς και τη σχέση των ανθρώπων με τη γη. Εξάλλου, η απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία για την οποία είχαν αγωνιστεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι, ήταν αιτία για μια ακλόνητη τάση ελευθερίας από κάθε ζυγό και για την αποστροφή τους προς κάθε νέα προσπάθεια καταπίεσης. Το δε ελληνικό κράτος στο οποίο ηγούνταν οι Βαυαροί, ήταν από μόνο του μια αλλότρια δύναμη και αντιμετωπιζόταν ως ένας ακόμα ξένος κατακτητής. Επίσης, πολλοί από αυτούς που απάρτιζαν τον κρατικό μηχανισμό, δεν είχαν συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα, συνεπώς δεν θεωρούνταν άξιοι να λάβουν κυβερνητική θέση. Αντιθέτως, μεγάλος ήταν ο σεβασμός προς τους μαχητές κατά την επανάσταση και τους οπλαρχηγούς, οι οποίοι έχοντας μείνει εκτός διοίκησης, είχαν οι ίδιοι μεγάλη δυσαρέσκεια που σε συνδυασμό με τις οικονομικές πολιτικές εκμετάλλευσης της υπαίθρου, κατέληγαν οι ίδιοι να ηγούνται εξεγέρσεων και επαναστάσεων κατά τα χρόνια μετά την τουρκοκρατία. Για την έκρηξη των εξεγέρσεων ήταν σημαντικός ο τρόπος που μεθοδευόταν η είσπραξη των φόρων, διαδικασία την οποία ενοικίαζαν τοπικοί άρχοντες αντί αντιτίμου από τις εισπράξεις. Η μέθοδος αυτή έφερνε σε σύγκρουση τους φοροεισπράκτορες με τις τοπικές κοινωνίες, καθώς προχωρούσαν σε πλήθος αυθαιρεσιών ενώ συχνά κατέληγαν να δέχονται βαριές, βίαιες επιθέσεις ακόμα και να εκτελούνται από τους εξαγριωμένους χωρικούς κατά τις επιθέσεις αυτές.’’…………..

*ολόκληρο το βιβλίο έχει κατατεθεί ως ιστορικό ντοκουμέντο στις πολιτικές δίκες (εφετεία του Επαναστατικού Αγώνα) με την μορφή ενστάσεων από την Πόλα Ρούπα και εμπεριέχει ιστορικά στοιχεία που αφορούν το πολιτικό ”έγκλημα”, το δικαίωμα στην αντίσταση, στην εξέγερση και την επανάσταση.

ΠΗΓΗ: https://mpalothia.net

συνέχεια

Για τους επαναστάτες πολιτικούς κρατούμενους/κρατούμενες σε όλο τον κόσμο

Για τους επαναστάτες πολιτικούς κρατούμενους/κρατούμενες σε όλο τον κόσμο

Λευτεριά στον Αμπνουλάχ Οτσαλάν και τους αγωνιστές απεργούς πείνας στη Τουρκία και το Κουρδιστάν, 17 Μάρτη 2021

Όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο θα υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι/κρατούμενες. Όσο υπάρχει αδικία, καταπίεση, εκμετάλλευση, όσο υπάρχουν πατριαρχία και σεξισμός, τάξεις, πλούσιοι και φτωχοί, καταστροφή της φύσης, θα υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι/κρατούμενες και φυλακισμένοι αγωνιστές. Θα υπάρχουν αυτές και αυτοί που θα αγωνίζονται με ανιδιοτέλεια, όχι για προσωπικό όφελος αλλά για όλη την ανθρωπότητα, για να φτιαχτεί ένας καλύτερος κόσμος και μια καλύτερη κοινωνία για τα οποία πληρώνουν με πολλά χρόνια αιχμάλωτες/αιχμάλωτοι στις φυλακές.

Φυσικά πάντα το κράτος διαχρονικά και ιδιαίτερα το σημερινό που αυτοπροσδιορίζεται ως ‘’δημοκρατικό’’, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι αλλά ‘‘τρομοκράτες’’ και εγκληματίες. Όμως παρά τον ισχυρισμό αυτόν, η κρατική εξουσία έφτιαχνε πάντα ειδικούς νόμους για την αντιμετώπιση των πολιτικών αντιπάλων της. ‘‘Αντιτρομοκρατικούς’’ νόμους, ‘‘λευκά κελιά’’, ειδικές συνθήκες κράτησης, απομονώσεις για να κρατά για πολλά χρόνια όσους επαναστάτες/επαναστάτριες και αγωνιστές δεν σκοτώνει αλλά πέφτουν αιχμάλωτοι στα χέρια της.

Ένα κοινό νήμα αγώνα ενώνει όλες και όλους όσους βρίσκονται στα χέρια του κράτους σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου παρά τις διαφορετικές συνθήκες και τι όποιες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Από τον τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον Ζωρζ Ιμπραήμ Αμπνταλά, την Νάντια Λότσε, τους αγωνιστές επαναστάτες και επαναστάτριες στη Τουρκία και το Κουρδιστάν, μέχρι τον Μουμία Αμπού Τζαμάλ, τον Λέοναρντ Πελτιέ, τους πολιτικούς κρατούμενους στην Παλαιστίνη, την Ελλάδα, την Χιλή, παντού. Γιατί ο εχθρός είναι κοινός, το κρατικοκαπιταλιστικό σύμπλεγμα εξουσίας, άρα και ο εχθρός είναι κοινός.

Σημασία δεν έχει όμως η αιχμαλωσία αλλά η συνέχιση του αγώνα για τους επαναστάτες και αγωνιστές μέσα στη φυλακή και η διατήρηση της πολιτικής και αγωνιστικής μας ταυτότητας παραμένοντας συνεπείς και αμετανόητοι στις επιλογές αγώνα μας. Όπως σημασία δεν έχει να θυμούνται οι αγωνιστές έξω από τη φυλακή τους πολιτικούς κρατούμενους μία φορά τον χρόνο αλλά να συνεχίζουν τον αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο, για μια καλύτερη κοινωνία. Γιατί ο αγώνας αυτός είναι η καλύτερη κληρονομικά και παρακαταθήκη μας στα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΜΠΤΟΥΛΑΧ ΟΤΣΑΛΑΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΑΣΤΑΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΡΟΖΑΒΑ-Β.ΣΥΡΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ/ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Νίκος Μαζιώτης μέλος* του Επαναστατικού ΑγώναΔ΄ πτέρυγα – φυλακές Δομοκού

*(Το παρόν κείμενο λόγω αδυναμίας επικοινωνίας με τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα που βρίσκεται στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας υπογράφεται από το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Νίκο Μαζιώτη)

συνέχεια

Τιμή στο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

5/3/2021

11 χρόνια μετά τη δολοφονία του συντρόφου μας, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρου Φούντα στις 10 Μαρτίου 2010 στη συμπλοκή της Δάφνης, δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ. Δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν και για όσο ζούμε. Ο Λάμπρος Φούντας έδωσε τη ζωή του σε προπαρασκευαστική ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα για να ξεκινήσει ένας κύκλος επιθέσεων της οργάνωσης κατά της επιβολής των ‘‘μνημονίων’’ από την Ε.Ε, την Ε.Κ.Τ και το ΔΝΤ. Ο Λάμπρος Φούντας έδωσε τη ζωή του στο να γίνει ο αγώνας κατά των ‘‘μνημονίων’’ ευκαιρία για την ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου, ευκαιρία για τη Κοινωνική Επανάσταση. Και έτσι πρέπει να τον τιμούν.

Τιμή για το Λάμπρο Φούντα είναι η συνέχιση του αγώνα για τον οποίο έδωσε τη ζωή του. Γι’ αυτό και εμείς συνεχίσαμε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και του αφιερώσαμε την επίθεση της οργάνωσης στις 10 Απριλίου 2014 στο παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την Τράπεζα της Ελλάδας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Αθήνα, τη μοναδική ένοπλη ενέργεια ενάντια σε 2 εκ των 3 θεσμών της τρόικας. Τιμή για τον Λάμπρο Φούντα είναι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης της συμμετοχής μας στον Επαναστατικό Αγώνα και το να δηλώσουμε όταν συλληφθήκαμε ότι ο Λάμπρος Φούντας ήταν μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Tιμή για τον Λάμπρο Φούντα είναι να μην προδώσουμε τη κοινή μας ιστορία, το γιατί ήταν στη Δάφνη, το γιατί έδωσε τη ζωή του, να μην προδώσουμε την κοινότητα στην οποία ανήκουμε, τον Επαναστατικό Αγώνα.Τιμή για τον Λάμπρο Φούντα είναι ο αγώνας ενάντια στην ήττα, όχι τη ‘‘στρατιωτική’’ αλλά την πολιτική, είναι ο αγώνας ενάντια στη παραίτηση, τη μετάνοια, τον διαχωρισμό, την αναθεώρηση.                       

Η ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα, η ιστορία μας ως μέλη του και του Λάμπρου Φούντα είναι αδιαχώριστη. Αποδεικνύει ότι ο αγώνας και πιο συγκεκριμένα ο ένοπλος αγώνας για τη Κοινωνική Επανάσταση δεν είναι ένα σύνθημα ή μια λέξη κενού νοήματος αλλά είναι ένας αγώνας με κόστος και θυσίες, που ποτίζει το δέντρο της ελευθερίας για να μεγαλώσει με αίμα αλλά και με πολλά χρόνια φυλακής. Και αυτό πρέπει να το λαμβάνουν υπ’ όψιν όσοι διαχρονικά επιλέγουν τέτοια δύσβατα μονοπάτια αγώνα γιατί αλλιώς θα τους χλευάσει και θα τους περιφρονήσει η ιστορία ως αναθεωρητές, διαχωρισμένους και μετανοημένους.   

Για εμάς τους συντρόφους του στον Επαναστατικό Αγώνα ο Λάμπρος Φούντας δεν είναι νεκρός. Είναι στο αίμα μας και στον αέρα που αναπνέουμε σαν αγωνιστές. Είναι μέσα στους στόχους και τους σκοπούς μας. Είναι ένα με την οργάνωση και τον αγώνα μας. Είναι κάθε μέρα, κάθε στιγμή παρών.

ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Το όνομά μας είναι η ταυτότητά μας. Είμαστε ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ και αυτό θα μας καθορίζει για πάντα μέχρι την τελευταία μας ανάσα.

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΏΝΑΣ

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

Πόλα Ρούπα – Γ΄ πτέρυγα φυλακές Ελαιώνα-Θήβας

Νίκος Μαζιώτης- Δ΄ πτέρυγα φυλακές Δομοκού

συνέχεια

Δήλωση έναρξης Απεργίας Πείνας

Από σήμερα Σάββατο,16 Ιανουαρίου 2021, ξεκινάμε Απεργία Πείνας εις ένδειξη Αλληλεγγύης στο σύντροφο Δημήτρη Κουφοντίνα μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημά του να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού

Καταγγέλλουμε τη βίαιη μεταγωγή του με εισαγγελική εντολή στο Νοσοκομέιο παρά το ότι δήλωσε ότι δεν θέλει καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Από τις φυλακές Δομοκού

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Γιάννης Δημητράκης

ΠΗΓΗ: athens indymedia

συνέχεια

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη για τις συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα εν όψει των 2 δικών του Επαναστατικού Αγώνα.

27/11/2020

Είναι γνωστό ότι από τα τέλη Σεπτεμβρίου έχει ξεκινήσει ο τελευταίος κύκλος των δικών του Επαναστατικού Αγώνα, το εφετείο της 5ης δίκης με κυριότερη υπόθεση την απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο που πραγματοποίησε η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα το 2016 για την απελευθέρωση τη δική μου κι άλλων κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού, 2 απαλλοτριώσεις τραπεζών (τράπεζα Πειραιώς στο νοσοκομείο Σωτηρία και της Εθνικής τράπεζας στη Μαλεσίνα), κατοχή εκρηκτικών και όπλων, ενώ από τις 2 Νοεμβρίου έχει ξεκινήσει το εφετείο της 3ης δίκης για την επίθεση το 2014 του Επαναστατικού Αγώνα στο παράρτημα της ΕΚΤ, την ΤτΕ και το γραφείο του ΔΝΤ, επίθεση επίσης για την οποία η συντρόφισσα έχει καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη.              

Είναι επίσης γνωστό ότι από τον περασμένο Μάρτιο, μετά τη στάση των κρατουμένων γυναικών στις φυλακές Κορυδαλλού στην οποία πρωτοστάτησε η συντρόφισσα Ρούπα και αφορούσε αιτήματα για την αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρα προστασίας των κρατουμένων από την πανδημία του κορωνοϊού, η συντρόφισσα απήχθη τη νύχτα της 21ης Μαρτίου και μεταφέρθηκε από ειδικές αστυνομικές δυνάμεις στις φυλακές του Ελαιώνα Θηβών. Είναι κατανοητό ότι και οι δύο δίκες θα κρατήσουν αρκετούς μήνες λόγω του πολιτικού χαρακτήρα και της βαρύτητάς τους, λόγω των σοβαρών κατηγοριών και των βαριών καταδικών -σε 120 χρόνια κάθειρξη, κατά συγχώνευση 65 και ισόβια και 25 χρόνια έχει καταδικαστεί η συντρόφισσα αντίστοιχα για τις δύο υποθέσεις- και άρα η ομαλή διεξαγωγή τους θα επέβαλε την παραμονή της συντρόφισσας στις φυλακές Κορυδαλλού όλο το διάστημα διεξαγωγής τους για να προετοιμάσει και να οργανώσει την πολιτική και νομική υπεράσπισή της, την επικοινωνία με δικηγόρους, όπως έχει γίνει άλλωστε σε όλες τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα που έχουν κρατήσει αρκετό καιρό. Όμως το κράτος, προφανώς για εκδίκηση και για να υπονομεύσει τη διαδικασία των δύο αυτών πολιτικών δικών του Επαναστατικού Αγώνα επέλεξε από τις 30 Σεπτεμβρίου την τακτική της αυθημερόν μεταγωγής της συντρόφισσας από τον Ελαιώνα στο δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού σε κάθε συνεδρίαση και την επαναμεταγωγή της αμέσως μετά το τέλος της διαδικασίας ή την επόμενη ημέρα πίσω στις φυλακές Ελαιώνα.                                                                                     

Οι δίκες του Επαναστατικού Αγώνα όλα αυτά τα χρόνια έχουν αφήσει εποχή και μια μεγάλη παρακαταθήκη στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία. Είναι προφανές ότι το κράτος με τις συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας Ρούπα επιδιώκει να υποβαθμίσει τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα που έχουν ήδη αρχίσει και έχουν ως κύρια κατηγορούμενη τη συντρόφισσα. Επιπλέον, παρά την υποκριτική στάση του υπουργείου ‘‘Προστασίας του Πολίτη’’ το οποίο για την προστασία τάχα των κρατουμένων από τον κορονοϊό έχει πάρει ακραία μέτρα περιορισμού των δικαιωμάτων τους όπως απαγόρευση επισκεπτηρίων, απαγόρευση αδειών, περιορισμό των πραγμάτων που μπορούν να λαμβάνουν, οι συνεχείς μεταγωγές της συντρόφισσας την εκθέτουν στον κίνδυνο μόλυνσης καθώς οι αστυνομικοί -πολλοί έχουν μολυνθεί- και οι κλούβες των μεταγωγών είναι επίσης εστίες μόλυνσης για τους κρατούμενους. Να επισημανθεί ότι ήδη ο κορωνοϊός παρά τα ‘‘επιτυχημένα’’ μέτρα που προβάλλει η Γ. Γραμματεία ‘‘Αντεγκληματικής’’ πολιτικής έχει εισχωρήσει σε αρκετές φυλακές, στις 16 από τις 34, και ήδη 2 κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις φυλακές Διαβατών. Επίσης με τις συνεχείς μεταγωγές η συντρόφισσα στερείται των ημερομισθίων εργασίας που μετρούν ευεργετικά στο τελικό υπολογισμό επιμέτρησης ποινής μέχρι το όριο αίτησης χορήγησης αναστολής στα 3/5 της ποινής και ουσιαστικά αυξάνει την παραμονή της στη φυλακή.                                                  

Ο Επαναστατικός Αγώνας ως οργάνωση τόσο με τη δράση του όσο και τα φυλακισμένα μέλη του που υπεράσπισαν τις πολιτικές τους επιλογές και παρέμειναν αμετανόητα είναι διαχρονικά στόχος και πρώτη προτεραιότητα της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής. Η επιλεκτική αυτή στάση του κράτους απέναντι στη συντρόφισσα Ρούπα που δεν παραδόθηκε ούτε το 2013 ούτε το 2014 μετά τη σύλληψή μου στο Μοναστηράκι, παραμένοντας στην ‘‘παρανομία’’ για χρόνια, που συνέχισε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και επιχείρησε με την απόπειρα απόδρασης με το ελικόπτερο να ακυρώσει τις κατασταλτικές επιτυχίες του κράτους, είναι κομμάτι της ειδικής αντιμετώπισης που υφίστανται τα αμετανόητα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα: φυλακές τύπου Γ΄ το 2015, βαριές καταδίκες σε ισόβια και εκατοντάδες χρόνια, εγκλεισμός του γιου μας στο Ψυχιατρείο του Παίδων μετά τη σύλληψη τη συντρόφισσας το 2017 και αφαίρεση της γονικής μέριμνας του γιου μας από μας, απομονώσεις, συνεχείς μεταγωγές τώρα της συντρόφισσας, αποτελούν μέρος της ειδικής αντιμετώπισης της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής εναντίον μας. Επιπλέον η συντρόφισσα Ρούπα εκτός της αγωνιστικής της δράσης και στάσης όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο και λόγω της στάσης των κρατουμένων γυναικών τον περασμένο Μάρτιο στον Κορυδαλλό με αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών και μέτρων προστασίας των κρατουμένων από τον COVID-19, αλλά και για την εξέγερση των κρατουμένων γυναικών στις φυλακές του Ελαιώνα στις 9 Απριλίου όταν πέθανε μια κρατούμενη από τη μη μεταφορά της στο νοσοκομείο λόγω της εγκληματικής αδιαφορίας των αρχών των φυλακών Ελαιώνα. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι ακόμα και οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης στα πλαίσια της κύριας πολιτικής της ατζέντας που συνοψίζεται στο δόγμα ‘‘νόμος και τάξη’’ καθώς και οι διακηρυγμένες μεταρρυθμίσεις στο άμεσο μέλλον που αφορούν τον σωφρονιστικό κώδικα, όπως τροποποιήσεις για τις άδειες και την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ΄- Πειθαρχικών στοχεύουν μεταξύ άλλων και εμάς ως πολιτικούς εχθρούς του καθεστώτος. Είναι βέβαιο ότι το κράτος θα επιδιώξει να μας κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο στη φυλακή ακόμα και πέρα από τα υφιστάμενα όρια χορήγησης της αναστολής με τους ισχύοντες νόμους.  

Νίκος Μαζιώτης – μέλος του Επαναστατικού Αγώνα                                                         

Δ΄ πτέρυγα φυλακών Δομοκού

συνέχεια