Tagged: Πόλα Ρούπα

Ενημέρωση για την απόφαση του εφετείου της 3ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα

Σήμερα μετά την αγόρευση της συνηγόρου και την τοποθέτηση της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα για την πρόταση της εισαγγελέως, η έδρα ζήτησε διακοπή 2 ωρών για να εκδόσει την απόφαση του δικαστηρίου. Έτσι παρά το γεγονός ότι δεν ήταν αυτό προγραμματισμένο, εξεδόθη απόφαση για την κατ’ έφεση δίκη της Π. Ρούπα μέλους του Επαναστατικού Αγώνα για την βομβιστική επίθεση της οργάνωσης στη Τράπεζα της Ελλάδος-ΕΚΤ και το γραφείο του ΔΝΤ στην Αθήνα στις 10/04/2014. Μετά από μακροχρόνια (και πολύμηνη στο συγκεκριμένο εφετείο) ιδεολογικοπολιτική διαπάλη μέσα στο δικαστήριο και υπερασπιζόμενη σθεναρά τις πολιτικές της απόψεις και τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, το δικαστήριο ευθυγραμμίστηκε με την απόφαση που είχε ήδη εκδοθεί από το 5μελές εφετείο Αθηνών, εναντίον της συντρόφισσας για τις πλημμελη-ματικές πράξεις το διάστημα που η ίδια βρισκόταν στην ”παρανομία” και ο Νίκος Μαζιώτης δικαζόταν μόνος του στη 2η δίκη του Επαναστατικού Αγώνα. Τότε, η Πόλα Ρούπα είχε καταδικαστεί σε 11 χρόνια φυλάκισης. Η αναντίστοιχη και εξοντωτική ποινή της ισόβιας κάθειρξης και των 26 χρόνων που της είχε επιβληθεί στο πρωτόδικο εναντίον της δικαστήριο, σήμερα κατέπεσε. Κρίθηκε αθώα για την πράξη της διεύθυνσης ”τρομο-κρατικής” οργάνωσης. Για δε, την πράξη της προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών υλών, επίσης αθώα. Κρίθηκε ένοχη και της επιβλήθηκε ποινή έξι ετών κάθειρξη, για απλή συνέργεια στην πρόκληση έκρηξης με την επιβαρυντική περίσταση της ”τρομοκρατικής” πράξης σύμφωνα με τον 187Α (από την οποία σύμφωνα με την κατηγορία, μπορούσε να προκύψει κίνδυνος σε ανθρώπους). Όσον αφορά τέλος, την κατηγορία της κλοπής του αυτοκινήτου το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τα εκρηκτικά στη συγκεκριμένη ενέργεια, κρίθηκε ένοχη για απλή συνέργεια σε κλοπή αυτοκινήτου με την πρόταση της εισαγγελέως να είναι οι 10 μήνες. Το δικαστήριο επέβαλε συνολική ποινή 6 ετών και 3 μηνών.

Το ηχητικό από τη σημερινή συνεδρίαση θα ανέβει σύντομα όπως επίσης, λόγω συνθηκών και άμεσης μεταγωγής της μετά τη δίκη στη Θήβα σε καθεστώς καραντίνας εκ νέου, όταν αυτό καταστεί δυνατό, θα ακολουθήσει σχετικό κείμενο πολιτικού απολογισμού της δίκης αυτής.

Αλληλέγγυες/οι στον Επαναστατικό Αγώνα

συνέχεια

Ανακοίνωση αλληλεγγύης στη Πόλα Ρούπα για τα δύο εφετεία του Επαναστατικό Αγώνα

Στα τέλη Σεπτέμβρη του 2020 ξεκίνησε το ένα από τα δύο εφετεία για τον Επαναστατικό Αγώνα, αυτό της επίθεσης της οργάνωσης στη Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ), στο παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) όπου η Πόλα Ρούπα είναι η μοναδική κατηγορούμενη. Το άλλο εφετείο ξεκίνησε στις 12/3/2021 που αφορά την απόπειρα απόδρασης του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων με ελικόπτερο από τις φυλακές Κορυδαλλού, καθώς και δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών.

Οι πράξεις για τις οποίες κατηγορείται  η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα και κατ επέκταση ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ, πέρα της επιχειρησιακής σημασίας είναι και υψίστης συμβολικής σημασίας για τον αναρχικό κίνημα.

Η επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος και στα παραρτήματα της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, την ημέρα μάλιστα που το Ελληνικό κράτος πανηγύριζε την “έξοδο ” από τα μνημόνια και την επιστροφή στις αγορές, αλλά και το ότι ο στόχος ήταν ένα από τα καλύτερα φρουρούμενα κτίρια, απέδειξε πως το κράτος δεν είναι ανίκητο. Επίσης η άποψη της έδρας στο πρωτόδικο δικαστήριο, πως το συγκεκριμένο χτύπημα θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει το κράτος αποδεικνύει ακόμη περισσότερο την σημαντικότητα της επίθεσης.

Η παραπάνω επίθεση αφιερώθηκε στο μέλος της οργάνωσης Λάμπρο Φούντα, δείχνοντας έτσι την έμπρακτη μνημόνευση του συντρόφου με τον τρόπο που αξίζει να τιμούμε τους συντρόφους που φεύγουν πολεμώντας, με την συνέχιση του αγώνα. 

Η απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού είναι μια πράξη έμπρακτης αλληλεγγύης, αποφασιστικότητας και επαναστατικής συνέπειας, αλλά και αλληλεγγύης στους κρατουμένους. Όσο για τις δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών, έχουν να κάνουν προφανώς με το επιχειρησιακό κομμάτι, τον εξοπλισμό και τα βιοποριστικά των μελών της οργάνωσης δεδομένου ότι βρίσκονταν στην παρανομία. Η προσπάθεια του κράτους να παρουσιάσει τον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ως μια οργάνωση η οποία είχε σχέσεις με άτομα του κοινού ποινικού δικαίου και πως λήστευε τράπεζες, προσπαθώντας έτσι να την αποπολιτικοποιήσει  δεν θα μπορούσε παρά να πέσει στο κενό.

Η εκδικητικότητα του κράτους προς την Πόλα Ρούπα και τον Νίκο Μαζιώτη, εκφράστηκε με τις μεταγωγές των συντρόφων από τις φυλακές Κορυδαλλού σε Δομοκό και Θήβα αντίστοιχα, ενώ η ταλαιπωρία συνεχίζεται για την συντρόφισσα με συνεχείς μεταφορές από φυλακή σε φυλακή για τις δίκες,  συνεχείς απομονώσεις ως μέτρα λόγο κορωνοϊού και με αποκορύφωμα το τροχαίο ατύχημα με την κλούβα των μεταγωγών. Λόγο αυτής της τακτικής από τον κατασταλτικό μηχανισμό η ίδια δήλωσε πως αρνείται να παραβρεθεί στο δικαστήριο, παρά μόνο όταν έρθει η στιγμή των ¨απολογιών¨ όπου και θα παραβρεθεί με τις πολιτικές της τοποθετήσεις.

Κλείνοντας να θυμίσουμε πως ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ από το 2003 όταν και ξεκίνησε την δράση του έχει επιτεθεί σε υπουργεία, σπίτια υπουργών, τράπεζες, αστυνομικά τμήματα, ΜΑΤ, στο χρηματιστήριο, την Αμερικάνικη πρεσβεία και φυσικά την Τράπεζα της Ελλάδος, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Οι σύντροφοι συνέχισαν και συνεχίζουν τον αγώνα ακόμη και μέσα από τη φυλακή με κείμενα-τοποθετήσεις  για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις όπως κάνανε στο παρελθόν με τις επαναστατικές ενέργειες και τις προκηρύξεις που τις ακολουθούσαν ενώ πρόσφατα εκδόθηκε  η μπροσούρα με την πρόταση τους για μία άλλη κοινωνία: ‘‘ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ – ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΑΚΡΑΤΙΚΗ-ΑΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ’’.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αναρχικό στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

Ιστορικές διαστρεβλώσεις για την Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829

24/3/2021

Η καθεστωτική αφήγηση της ιστορίας πάντα εμπεριέχει ψεύδη, ανακρίβειες και διαστρεβλώσεις. Και η Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829 δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση σε αυτό. Πέρα από την απόκρυψη των κοινωνικοταξικών χαρακτηριστικών της Ελληνικής Επανάστασης και των εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων που έγιναν κατά τη διάρκειά της, πέρα από την απατηλή εικόνα ότι όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης ξεσηκώθηκαν ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ οι πρόκριτοι-προεστοί, κοτζαμπάσηδες και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν την ήθελαν, πέρα από το ότι ακόμα και η ημερομηνία έναρξής της στις 25 Μαρτίου είναι ψευδής όπως και η ύψωση της σημαίας και της ευλογίας των όπλων στην Αγία Λαύρα είναι επίσης ψευδής, υπάρχει ακόμα μια μεγαλύτερη διαστρέβλωση. Ότι στόχος της Ελληνικής Επανάστασης ήταν η δημιουργία ενός συγκεντρωτικού έθνους-κράτους. Όμως η Φιλική Εταιρία που προετοίμασε την Επανάσταση. δεν μίλησε ποτέ για την ίδρυση ενός έθνους-κράτους και δεν είχε συγκεκριμένο και σαφές πολιτικό πρόγραμμα. Όπως έχουν αποδείξει οι ιστορικές πηγές επιδίωκε την επανάσταση όλων των χριστιανικών λαών της Βαλκανικής και όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των Σέρβων, των Βουλγάρων, των Βλάχων, των Αρβανιτών, ένας στόχος δηλαδή που δεν συνάδει με τη δημιουργία ενός ομογενοποιημένου έθνους-κράτους. Γι’ αυτό και η έναρξη της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία προηγήθηκε από την επανάσταση στη Πελοπόννησο. Ακόμα και ο Ρήγας Φεραίος μιλούσε για ένα κράτος-ομοσπονδία που θα περιλαμβάνει όλους τους λαούς της Βαλκανικής συμπεριλαμβανομένων ακόμα και των Τούρκων. Η έννοια του συγκεντρωτικού κράτους ήταν άγνωστη στους Έλληνες της εποχής όπως και στους λαούς της Βαλκανικής και ο εθνικισμός ως η πολιτική ιδεολογία ενός ομογενοποιημένου εθνικά ή θρησκευτικά έθνους-κράτους δεν υπήρχε ακόμα. Η απελευθέρωση των Ελλήνων από τα δεσμά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν είχε στόχο τη δημιουργία ενός συγκεντρωτικού κρατικού μηχανισμού κατά τα πρότυπα των τότε μεγάλων δυνάμεων αλλά την απελευθέρωση των κοινοτήτων από την οθωμανική εξουσία η οποία άλλωστε ήταν αλλότρια.

Ο θεσμός των κοινοτήτων υπήρχε στον ελλαδικό χώρο καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη ζωή των υπόδουλων Ελλήνων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία πέρα από την είσπραξη φόρων και την υποχρέωση κάποιων κοινοτήτων να προσφέρουν έμψυχο δυναμικό στις ένοπλες δυνάμεις, άφηνε ένα μεγάλο βαθμό αυτονομίας και αυτοδιοίκησης στις κοινότητες. Πολλές κοινότητες απολάμβαναν ειδικά προνόμια. Οι ελληνικές κοινότητες διέθεταν το δικό του εθιμικό δίκαιο, είχαν στην αρμοδιότητά τους την απονομή της δικαιοσύνης και απέφευγαν στο μέτρο του δυνατού την ανάμειξη των Τούρκων, διέθεταν τη δική τους γη (κοινοτική), χρηματοδοτούσαν εγγειοβελτιωτικά έργα για τη βελτίωση της αγροτικής παραγωγής, έφτιαχναν δρόμους, γέφυρες ενώ δημιουργούσαν και συνεταιρισμούς με τα έσοδα να πηγαίνουν στο κοινοτικό ταμείο. Τα περισσότερα έργα τα χρηματοδοτούσαν οι εύποροι της κοινότητας ενώ οι φτωχοί ήταν απαλλαγμένοι από τους φόρους προς τον κατακτητή ενώ υπήρχε πρόνοια για τους άπορους να σιτίζονται από την κοινότητα σε περιόδους φτώχειας και καταστροφών της παραγωγής. Φυσικά οι κοινότητες δεν ήταν αταξικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Την εξουσία πολλές φορές την είχαν οι προεστοί-πρόκριτοι και ο κλήρος. Όμως αντίπαλο δέος στη πάλη των τάξεων μέσα στις κοινότητες ήταν η κλεφτουριά, δηλαδή οι παράνομοι αντάρτες της εποχής που αντιδρούσαν στην καταπίεση και τις αυθαιρεσίες τόσο των οθωμανικών αρχών όσο και των προκρίτων και των κοτζαμπάσηδων. Η κλεφτουριά ήταν ένας θεσμός άτυπος που πήγαζε μέσα από τις κοινότητες και αποτελούσε τη δύναμη κρούσης όλων των επαναστατικών κινημάτων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίες όσο και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821-1829. Άλλωστε οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της Επανάστασης προέρχονταν από τη κλεφτουριά και τους αρματολούς, δηλαδή από ανθρώπους που προέρχονταν από τις κατώτερες λαϊκές τάξεις, χωρικούς, αγρότες, κτηνοτρόφους κλπ. Από την εποχή του πρώτου κυβερνήτη του Καποδίστρια, τους Βαυαρούς και την οθωνική μοναρχία που επιβλήθηκαν από τις προστάτιδες δυνάμεις μετά τη δολοφονία Καποδίστρια, το ελληνικό κράτος ήρθε σε σύγκρουση με τις κοινότητες αφού προσπάθησε να δομήσει ένα μηχανισμό με συγκεντρωτικά χαρακτηριστικά επιβάλλοντας δυσβάστακτους φόρους, που πολλές φορές ήταν πιο βαρύς από την εποχή της τουρκοκρατίας, μετέτρεψε τη κοινοτική γη σε εθνική-κρατική και σταδιακά σφετερίστηκε οποιεσδήποτε εξουσίες και αρμοδιότητες είχαν οι κοινότητες και επέβαλε το κρατικό δίκαιο. Τέτοιες διαδικασίες συγκεντροποίησης της εξουσίας είχαν ήδη συντελεστεί στη Ευρώπη, στη Γαλλία, την Αγγλία και αλλού. Όμως αυτή η διαδικασία στην Ελλάδα, στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια μεταξύ 1833-1848 συνάντησε την ένοπλη αντίσταση πολλών κοινοτήτων στην Πελοπόννησο, Μεσσηνία, Αρκαδία, Μάνη, Αιτωλοακαρνανία. Οι πρώτες μετεπαναστατικές εξεγέρσεις εκείνης της εποχής στις οποίες συμμετείχαν πολλοί παλιοί οπλαρχηγοί, καπετάνιοι και αγωνιστές του ’21, είναι η απόδειξη ότι άλλος ήταν ο στόχος του λαού και των απλών αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 και άλλο το αποτέλεσμα, δηλαδή η ίδρυση ενός συγκεντρωτικού κράτους που στράφηκε ενάντια σε αυτούς που μάτωσαν για να διώξουν του Οθωμανούς.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα του κεφαλαίου ‘‘Eπαναστατικά κινήματα και εξεγέρσεις στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση του 1821’’ όπου αναφέρονται κάποιες από αυτές τις εξεγέρσεις οι οποίες στην πραγματικότητα αποτελούσαν τη σύγκρουση μεταξύ του νεοσύστατου συγκεντρωτικού ελληνικού κράτους μετά το 1830 με τις κοινότητες. Το συγκεκριμένο κεφάλαιο αποτελεί μέρος ενός βιβλίου* που θα εκδοθεί σύντομα με τίτλο:

«ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ» – Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά εγκλήματα δια μέσω των αιώνων που έγραψε η συντρόφισσα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Πόλα Ρούπα και αφορά την διαχρονική ιστορική διαμάχη μεταξύ Κράτους και Κοινότητας, μεταξύ του φυσικού και εθιμικού δικαίου των κοινοτήτων με το συγκεντρωτικό κρατικό δίκαιο που τελικά υπερίσχυσε. Αναπόφευκτο θα ήταν μια τέτοια έκδοση να κάνει μια ευρεία ιστορική αναφορά στο κοινοτισμό, τις ελεύθερες μεσαιωνικές πόλεις, τη Επανάσταση των Χωρικών στη Γερμανία, στο δίκαιο της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, σε αντιπαραβολή με το ρωμαϊκό δίκαιο, πρόγονο του σημερινού κρατικού δικαίου, στη Γαλλική Επανάσταση του 1789-1794, τις επαναστάσεις του 1830 και 1848 επίσης στη Γαλλία που αποτελούν την απαρχή του εργατικού επαναστατικού κινήματος και τη Παρισινή Κομμούνα του 1871.

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Μικρό απόσπασμα με υπότιτλο ‘‘Εξεγέρσεις και επαναστάσεις 1833- 1847’’:

………………………‘‘Ο ελλαδικός χώρος ήταν γεμάτος με κοινότητες που διατηρούνταν καθ’ όλη τη μακρά χρονική περίοδο της τουρκοκρατίας με τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά τους (στην διοίκηση, την οικονομία, τη δημοσιονομική διαχείριση, την εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη) ενώ οι επιρροές από τις δυτικές χώρες και τις προσπάθειές τους να αστικοποιήσουν τα καθεστώτα εξουσίας, δεν έφταναν ως εδώ. Μόνο περιορισμένος αριθμός αστών είχε ταξιδέψει στην Ευρώπη και είχε επηρεαστεί από τις τάσεις του πολιτικο-οικονομικού φιλελευθερισμού, χωρίς όμως να υπάρξει ποτέ η δυνατότητα δημιουργίας μιας ισχυρής πολιτικής τάσης στην μετεπαναστατική κατάσταση. Οι κυρίαρχες πολιτικές τάσεις αποκρυσταλλώνονταν σε κόμματα με κατευθύνσεις που επιζητούσαν την προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (γαλλικό, αγγλικό, ρωσικό κόμμα), δεν είχαν άλλο σταθερό προσανατολισμό πέρα από την αναζήτηση ξένης κηδεμονίας ενώ κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που να δίνουν και την κατεύθυνση στην πολιτικό-κοινωνική οργάνωση των απελευθερωμένων περιοχών, δεν υπήρχε. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στην χώρα ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι η δε κοινοτική οργάνωση της ζωής είχε τόσο βαθιές ρίζες που καθιστούσε καχύποπτους και αρνητικούς τους κατοίκους απέναντι σε απόπειρες αφαίρεσης των αυτονομιών από αυτές. Οι κοινότητες παρά το κλειστό και ιεραρχικό σύστημα τοπικής διοίκησης αλλά και την αυταρχική παρουσία των κοτζαμπάσηδων, πολλοί από τους οποίους εναντιώνονταν στην προοπτική της απελευθέρωσης από την τουρκική κυριαρχία φοβούμενοι την απώλεια των οικονομικών-πολιτικών προνομίων τους, διατηρούσαν για αιώνες τις κοινοτικές σχέσεις της αλληλεγγύης αποκλείοντας έτσι τη δημιουργία μεγάλων ταξικών διαχωρισμών. Η απελευθέρωση για το λαό σήμαινε την απελευθέρωση από εξουσίες και οικονομικά βάρη που του επιβάλλονταν επί τουρκοκρατίας, ενώ δεν υπήρχε στις λαϊκές συνειδήσεις κάποια κατεύθυνση για το πώς όφειλαν να συνδεθούν πολιτικά οι ελεύθερες περιοχές. Δεν εκδηλώθηκε κάποια άρνηση στη σύσταση του κράτους ενώ ήδη ο εμφύλιος που ακολούθησε τον απελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος διεξαγόταν για τη διαχείριση της εξουσίας, είχε αφήσει μια ‘‘πικρή γεύση’’ για το ‘‘τίμημα’’ της λευτεριάς. Πολεμιστές όπως ο Κολοκοτρώνης ήταν ήδη στη φυλακή ενώ άλλοι αγωνιστές συμμετείχαν στην βαυαρική εξουσία, όπως ο Κανάρης στο πολεμικό ναυτικό, γεγονότα που δημιουργούσαν απογοήτευση, η οποία γινόταν ακόμα μεγαλύτερη με την απουσία οποιασδήποτε ελπιδοφόρας κοινωνικοπολιτικής προοπτικής. Το βαυαρικό ήταν ένα ξενόφερτο καθεστώς που είχε την αποστολή της δημιουργίας ενός κράτους συγκεντρωτικού, το οποίο θα αφαιρούσε εξουσίες από τις κοινότητες, θα καταργούσε αυτονομίες και παράλληλα θα γέμιζε τα κρατικά ταμεία για τις ανάγκες οργάνωσης και αναπαραγωγής της κρατικής μηχανής και κυρίως, θα αποπλήρωνε τα χρέη προς τις ‘‘προστάτιδες’’ δυνάμεις, γεγονός που επιχειρήθηκε με την εφαρμογή ενός σκληρού φορολογικού συστήματος. Αυτοί ήταν οι βασικοί λόγοι για να ξεσηκωθούν οι χωρικοί ανά την Ελλάδα (η οποία τότε έφτανε μέχρι τη Στερεά) και να εκδηλωθούν πολλές μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, αλλά και επαναστατικές απόπειρες ανατροπής του καθεστώτος, στις περισσότερες από τις οποίες πρωτοστατούσαν αγωνιστές και οπλαρχηγοί του ’21 που ήταν δυσαρεστημένοι για τον αποκλεισμό τους από τη διοίκηση, αλλά και την άγρια φοροεπιδρομή που διεξαγόταν στη χώρα. Στον πυρήνα της μεγάλης και μακράς σύγκρουσης που εκδηλώθηκε με εξεγέρσεις από το 1833-1848, ήταν η μεγάλη οικονομική πίεση που ασκούσε το κράτος πάνω στους αγροτικούς πληθυσμούς, αλλά και στους ανθρώπους των πόλεων μέσω της φορολογίας. Η επαναφορά της δεκάτης επί των παραγόμενων αγροτικών προϊόντων ήταν λόγος εξέγερσης καθώς επιβαλλόταν σε όλες τις καλλιέργειες (σιτηρά, οπωροφόρα, ακόμα και στα λούπινα όπως είχε καταγραφεί), αφού απομυζούσε το παραγόμενο προϊόν των αγροτών, δεν λάμβανε υπ’ όψιν τις κακές συγκυρίες (π.χ. καιρικές συνθήκες) που κατέστρεφαν τις σοδειές και δημιουργούσε συνθήκες μεγάλης φτώχειας. Όμως η δεκάτη δεν ήταν ο μόνος φόρος που επιβαλλόταν από το κράτος, καθώς φόροι επιβάλλονταν στα καυσόξυλα, τα βοσκοτόπια κλπ. Αυτοί οι φόροι όχι απλώς αφαιρούσαν πόρους από τις κοινότητες, αλλά ανέτρεπαν το ισχύον καθεστώς στην κοινοτική γη την οποία το κράτος ανάγοντάς την σε εθνική και απαιτώντας στην ουσία ενοίκιο για τη χρήση της ως βοσκότοπους από τους χωρικούς ή φόρο για την ξυλεία, πραγματοποιούσε μια βίαιη παρέμβαση διαρρηγνύοντας τους δεσμούς και τη σχέση των ανθρώπων με τη γη. Εξάλλου, η απελευθέρωση από την οθωμανική κυριαρχία για την οποία είχαν αγωνιστεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι, ήταν αιτία για μια ακλόνητη τάση ελευθερίας από κάθε ζυγό και για την αποστροφή τους προς κάθε νέα προσπάθεια καταπίεσης. Το δε ελληνικό κράτος στο οποίο ηγούνταν οι Βαυαροί, ήταν από μόνο του μια αλλότρια δύναμη και αντιμετωπιζόταν ως ένας ακόμα ξένος κατακτητής. Επίσης, πολλοί από αυτούς που απάρτιζαν τον κρατικό μηχανισμό, δεν είχαν συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα, συνεπώς δεν θεωρούνταν άξιοι να λάβουν κυβερνητική θέση. Αντιθέτως, μεγάλος ήταν ο σεβασμός προς τους μαχητές κατά την επανάσταση και τους οπλαρχηγούς, οι οποίοι έχοντας μείνει εκτός διοίκησης, είχαν οι ίδιοι μεγάλη δυσαρέσκεια που σε συνδυασμό με τις οικονομικές πολιτικές εκμετάλλευσης της υπαίθρου, κατέληγαν οι ίδιοι να ηγούνται εξεγέρσεων και επαναστάσεων κατά τα χρόνια μετά την τουρκοκρατία. Για την έκρηξη των εξεγέρσεων ήταν σημαντικός ο τρόπος που μεθοδευόταν η είσπραξη των φόρων, διαδικασία την οποία ενοικίαζαν τοπικοί άρχοντες αντί αντιτίμου από τις εισπράξεις. Η μέθοδος αυτή έφερνε σε σύγκρουση τους φοροεισπράκτορες με τις τοπικές κοινωνίες, καθώς προχωρούσαν σε πλήθος αυθαιρεσιών ενώ συχνά κατέληγαν να δέχονται βαριές, βίαιες επιθέσεις ακόμα και να εκτελούνται από τους εξαγριωμένους χωρικούς κατά τις επιθέσεις αυτές.’’…………..

*ολόκληρο το βιβλίο έχει κατατεθεί ως ιστορικό ντοκουμέντο στις πολιτικές δίκες (εφετεία του Επαναστατικού Αγώνα) με την μορφή ενστάσεων από την Πόλα Ρούπα και εμπεριέχει ιστορικά στοιχεία που αφορούν το πολιτικό ”έγκλημα”, το δικαίωμα στην αντίσταση, στην εξέγερση και την επανάσταση.

ΠΗΓΗ: https://mpalothia.net

συνέχεια

Τιμή στο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

5/3/2021

11 χρόνια μετά τη δολοφονία του συντρόφου μας, μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρου Φούντα στις 10 Μαρτίου 2010 στη συμπλοκή της Δάφνης, δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ. Δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν και για όσο ζούμε. Ο Λάμπρος Φούντας έδωσε τη ζωή του σε προπαρασκευαστική ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα για να ξεκινήσει ένας κύκλος επιθέσεων της οργάνωσης κατά της επιβολής των ‘‘μνημονίων’’ από την Ε.Ε, την Ε.Κ.Τ και το ΔΝΤ. Ο Λάμπρος Φούντας έδωσε τη ζωή του στο να γίνει ο αγώνας κατά των ‘‘μνημονίων’’ ευκαιρία για την ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου, ευκαιρία για τη Κοινωνική Επανάσταση. Και έτσι πρέπει να τον τιμούν.

Τιμή για το Λάμπρο Φούντα είναι η συνέχιση του αγώνα για τον οποίο έδωσε τη ζωή του. Γι’ αυτό και εμείς συνεχίσαμε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα και του αφιερώσαμε την επίθεση της οργάνωσης στις 10 Απριλίου 2014 στο παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την Τράπεζα της Ελλάδας και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Αθήνα, τη μοναδική ένοπλη ενέργεια ενάντια σε 2 εκ των 3 θεσμών της τρόικας. Τιμή για τον Λάμπρο Φούντα είναι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης της συμμετοχής μας στον Επαναστατικό Αγώνα και το να δηλώσουμε όταν συλληφθήκαμε ότι ο Λάμπρος Φούντας ήταν μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Tιμή για τον Λάμπρο Φούντα είναι να μην προδώσουμε τη κοινή μας ιστορία, το γιατί ήταν στη Δάφνη, το γιατί έδωσε τη ζωή του, να μην προδώσουμε την κοινότητα στην οποία ανήκουμε, τον Επαναστατικό Αγώνα.Τιμή για τον Λάμπρο Φούντα είναι ο αγώνας ενάντια στην ήττα, όχι τη ‘‘στρατιωτική’’ αλλά την πολιτική, είναι ο αγώνας ενάντια στη παραίτηση, τη μετάνοια, τον διαχωρισμό, την αναθεώρηση.                       

Η ιστορία του Επαναστατικού Αγώνα, η ιστορία μας ως μέλη του και του Λάμπρου Φούντα είναι αδιαχώριστη. Αποδεικνύει ότι ο αγώνας και πιο συγκεκριμένα ο ένοπλος αγώνας για τη Κοινωνική Επανάσταση δεν είναι ένα σύνθημα ή μια λέξη κενού νοήματος αλλά είναι ένας αγώνας με κόστος και θυσίες, που ποτίζει το δέντρο της ελευθερίας για να μεγαλώσει με αίμα αλλά και με πολλά χρόνια φυλακής. Και αυτό πρέπει να το λαμβάνουν υπ’ όψιν όσοι διαχρονικά επιλέγουν τέτοια δύσβατα μονοπάτια αγώνα γιατί αλλιώς θα τους χλευάσει και θα τους περιφρονήσει η ιστορία ως αναθεωρητές, διαχωρισμένους και μετανοημένους.   

Για εμάς τους συντρόφους του στον Επαναστατικό Αγώνα ο Λάμπρος Φούντας δεν είναι νεκρός. Είναι στο αίμα μας και στον αέρα που αναπνέουμε σαν αγωνιστές. Είναι μέσα στους στόχους και τους σκοπούς μας. Είναι ένα με την οργάνωση και τον αγώνα μας. Είναι κάθε μέρα, κάθε στιγμή παρών.

ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Το όνομά μας είναι η ταυτότητά μας. Είμαστε ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ και αυτό θα μας καθορίζει για πάντα μέχρι την τελευταία μας ανάσα.

ΖΗΤΩ Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΏΝΑΣ

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ

Τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

Πόλα Ρούπα – Γ΄ πτέρυγα φυλακές Ελαιώνα-Θήβας

Νίκος Μαζιώτης- Δ΄ πτέρυγα φυλακές Δομοκού

συνέχεια

Δήλωση της Πόλας Ρούπα στο ‘’Ειδικό’’ δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού

* Β΄ 5μελές Κακουργιοδικείο Αθηνών

3/3/2021

Από τα τέλη Σεπτέμβρη οπότε και ξεκίνησε το ένα από τα δύο εφετεία για τον Επαναστατικό Αγώνα στα οποία είμαι στο ένα η μοναδική (επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην ΤτΕ, στο παράρτημα της ΕΚΤ στην Ελλάδα, και το ΔΝΤ) στο άλλο η πρώτη κατηγορούμενη (απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού, καθώς και δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών), υποβάλλομαι σε συνεχείς μεταγωγές από τις φυλακές Ελαιώνα στις φυλακές Κορυδαλλού όπου διεξάγονται οι δίκες και τούμπαλιν, για να παρίσταμαι στις δίκες, οι οποίες περιλαμβάνουν μεγάλο αριθμό δικασίμων. Η ΚΕΜ, χωρίς ποτέ να απαντήσει στα αιτήματά μου για τη μεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού που συνιστούσε προϋπόθεση για την ομαλή διεξαγωγή των δικών μου, όπως εφαρμόζεται σε άλλους κατηγορούμενους με δίκες που διαρκούν μεγάλο χρονικό διάστημα (αυτό εφαρμόζεται σε έναν εκ των κατηγορουμένων στη δίκη για την απόπειρα απόδρασης, και ορθώς) εφαρμόζει πάνω μια μοναδική τακτική άσκησης πίεσης. Αποφάσισε και επέβαλε πολυάριθμες μεταγωγές ακόμα και αυθημερόν στις φυλακές Κορυδαλλού.

Αυτή η εξαιρετικά ειδική-δυσμενής μεταχείριση που μου επιβάλλει η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο μέσω της ΚΕΜ, είναι η συνέχεια της αιφνιδιαστικής μεταγωγής μου νύχτα, από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Ελαιώνα στις 22/3/2020, με ισχυρή αστυνομική δύναμη ως εκδικητική απάντηση στην κινητοποίηση των κρατουμένων που βρισκόταν σε εξέλιξη με αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών.

Από τότε που ξεκίνησαν τα δικαστήριά μου, έχω υποβληθεί σε αναρίθμητες μεταγωγές και σε συνεχείς κρατήσεις σε καθεστώς καραντίνας και στις δύο φυλακές καθώς μεταφέρομαι συνεχώς από τη μία φυλακή στην άλλη, με ό, τι μπορεί να συνεπάγεται η κράτηση σε καραντίνα: εγκλεισμό 24 ώρες το 24ωρο, απομόνωση, με περιορισμένη στο ελάχιστο την τηλεφωνική επικοινωνία, χωρίς δυνατότητα προαυλισμού κλπ.

Χωρίς καμία προειδοποίηση, η ΚΕΜ, ένα όργανο που δεν ελέγχεται από κανένα και δεν μπορεί κανένα θεσμικό όργανο να στραφεί εναντίο της, ένα όργανο που βρίσκεται πάνω και πέρα από κάθε έλεγχο και νόμο, που λειτουργεί κατ’ εντολή των πολιτικών της προϊσταμένων και που συνιστά αντιπροσωπευτικό δείγμα ενός συγκεντρωτικού κράτους, μου επιβάλλει μεταγωγές απροειδοποίητα, όποτε και όταν θέλει. Η αντιμετώπιση αυτή ήταν από την αρχή δεδομένο πως θα υπονόμευε την δικαστική διαδικασία, αφού θα ήταν αδύνατο να διεξαχθούν ομαλά οι δίκες μου, από τη στιγμή που οι συνεχείς μεταγωγές εξαϋλώνουν κάθε δυνατότητα να έχω την πρακτική ετοιμότητα αλλά και να είμαι σε θέση να συμμετέχω όπως πρέπει στις δίκες. Και αφού οι δίκες μου είναι πρωτευόντως πολιτικές, η όλη συνθήκη κατατείνει κυρίως στην πολιτική υποβάθμισή τους. Όμως, ούτε καν μια σοβαρή εξέταση των μαρτύρων δεν έχω δυνατότητα να κάνω, αφού αδυνατώ να έχω μαζί μου κατά τις μεταγωγές τα αναγκαία έγγραφα και τις δικογραφίες που είναι ογκώδεις αλλά και το λοιπό υλικό (βιβλία, έγγραφα) που χρειάζομαι. Όσο και αν προσπάθησα, πραγματοποιώντας όλες τις μεταγωγές που μου επιβλήθηκαν ως τώρα προκειμένου να παρίσταμαι σε όλες τις διαδικασίες, στάθηκε αδύνατο να υπερβώ τα πρακτικά προβλήματα που προέκυψαν και να αντισταθώ στην υποβάθμιση των δικών μου δεδομένου ότι κανένα προγραμματισμό δεν μπορώ να κάνω και υποχρεώνομαι σε συνεχείς και αιφνιδιαστικές μεταγωγές ανάλογα με τις ορέξεις κάθε φορά της ΚΕΜ. Οι επιπτώσεις αυτής της εκδικητικής αντιμετώπισης αφορούν, ως αναμενόμενο, άμεσα και στο χρόνο της φυλάκισής μου η οποία επεκτείνεται πολύ πέραν του προκαθορισμένου από το νόμο ορίου, αφού οι συνεχείς μεταγωγές και οι καραντίνες με κρατούν μακριά από την άσκηση του δικαιώματός μου για εργασία στη φυλακή η οποία προσμετράται στο χρόνο έκτισης της ποινής. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι με υποχρεώνει η κυβέρνηση και το υπουργείο μέσω της ΚΕΜ σε επέκταση του χρόνου παραμονής μου στη φυλακή. Συνεπώς, πρόκειται για μια έμμεση μεν, ουσιαστική δε, επιβολή ποινής στην ποινή.

Η αντιμετώπιση αυτή προσβάλλει βάναυσα κάθε αξιοπρέπεια, καταπατά πλήθος δικαιωμάτων μου ως κρατούμενη και ως δικαζόμενη. Όμως δεν σταματούν εδώ οι στοχεύσεις αυτής της εξευτελιστικής και εξοντωτικής μεθόδευσης. Γνωρίζουν τόσο στη ΚΕΜ όσο και στο υπουργείο ότι οι συνεχείς μεταγωγές αυξάνουν τον κίνδυνο έκθεσής μου σε μόλυνση από covid-19, όπως επίσης αυξάνονται τραγικά οι πιθανότητες ενός τροχαίου με τις κλούβες που γνωρίζουν ότι είναι σαράβαλα (και με δική τους ευθύνη) και που οι ίδιοι επιβάλλουν να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες ‘‘για λόγους ασφαλείας’’. Δηλαδή, συνειδητά εκθέτουν σε κίνδυνο την ίδια μου τη ζωή και αυτό φάνηκε στην πράξη με το τροχαίο 11/2/2021 στην Κηφισού όταν η κλούβα που με μετέφερε, αδυνατώντας να σταματήσει γιατί είχε χαλασμένα φρένα, προσέκρουσε σε προπορευόμενο περιπολικό της μεταγωγής προκαλώντας καραμπόλα. Ευτυχώς για εμένα (δυστυχώς γι’ αυτούς) ο τραυματισμός μου δεν ήταν σοβαρός για τον οποίο αυτοί έχουν αποκλειστικά την ευθύνη. Για μια πιο ομαλή έκβαση της δίκης και για να αποφευχθούν κάποιες έστω, μεταγωγές μου, είχα ζητήσει και από τα δυο δικαστήρια να πραγματοποιούν συχνότερα τις συνεδριάσεις, πράγμα που θα με βοηθούσε να αμβλύνω τις επιπτώσεις των ακραίων συνθηκών που μου επιβάλλονται. Είχα μάλιστα, προειδοποιήσει το δικαστήριο που εκδικάζει την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στην ΤτΕ και το ΔΝΤ, ότι κάποια στιγμή θα αδυνατώ να παρίσταμαι. Στην ουσία μου έχουν επιβάλλει ένα δίλημμα που διαρρηγνύει κάθε έννοια δικαιοδοσίας και εξουσίας τους: Ή να αποδεχθώ κάθε επικίνδυνη και εξευτελιστική αντιμετώπιση, να αποδεχθώ επιπλέον μήνες φυλακή και να θέτω σε κίνδυνο τη ζωή μου προκειμένου να κάνω τα δικαστήριά μου, ή να τα εγκαταλείψω εντελώς. Απάντησα στο εξωφρενικό δίλημμα που εκ των πραγμάτων τίθεται –ίσως για πρώτη φορά σε κρατούμενη/ο– με την συνεχή παρουσία μου στις δίκες. Πλην όμως αυτή μου η απόφαση όχι μόνο δεν επέλυσε προβλήματα, αλλά πρόσθεσε και τον κίνδυνο ακόμα και του τραυματισμού μου σε τροχαίο. Δεδομένου ότι αυτή η άκρως εκδικητική αντιμετώπιση, η οποία γίνεται, επαναλαμβάνω για πολιτικούς λόγους, προσβάλλει παράφορα την τιμή και την αξιοπρέπειά μου, δεδομένου ότι υπό αυτές τις συνθήκες αδυνατώ να παρίσταμαι στις δίκες όπως αρμόζει στη σοβαρότητα που αυτές οι υποθέσεις έχουν, δεδομένου ότι η εξέλιξη έδειξε πως δεν μπορώ πλέον να αποδέχομαι αυτούς τους εκδικητικούς όρους αντιμετώπισής μου που θέτουν επανειλημμένως σε κίνδυνο την υγεία, τη σωματική μου ακεραιότητα, ακόμα και τη ζωή μου, και που τελικά, συνιστά μια άκρως κακοποιητική μέθοδο αντιμετώπισής μου σε κάθε επίπεδο, ότι πρόκειται για κακοποίηση ηθική, ψυχολογική, σωματική, δηλώνω πως αρνούμαι να παρίσταμαι πλέον στις δίκες, πλην των δύο ημερών όπου θα κάνω τις πολιτικές τοποθετήσεις μου- ‘‘απολογίες’’. Πόλα Ρούπα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Το παραπάνω κείμενο-δήλωση κατατέθηκε χθες 3/3/2021 Μαρτίου στο Β΄ 5μελές Εφετείο κακουργημάτων Αθηνών που εκδικάζει την επίθεση του Επαναστατικού Αγώνα στη ΤτΕ-παράρτημα της ΕΚΤ και το γραφείο του ΔΝΤ. Ομοίως θα κατατεθεί και στις 12/3/2021 στο δεύτερο εφετείο του Επαναστατικού Αγώνα (απόπειρα απόδρασης με ελικόπτερο του Νίκου Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού, καθώς και δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών).

ΠΗΓΗ: athens indymedia

συνέχεια

Πόλα Ρούπα μέλος του Ε.Α: Για το τροχαίο και τις συνεχείς πολυάριθμες μεταγωγές μου από τη μία φυλακή στην άλλη.

15/2/2021

Η σύγκρουση της κλούβας που με μετέφερε με προπορευόμενο περιπολικό στις 11/2 παρουσιάστηκε στα Μ.Μ.Ε ως εμπλοκή της συγκεκριμένης κλούβας σε καραμπόλα. Δεν πρόκειται όμως για εμπλοκή του οχήματος, αλλά για τροχαίο που η ίδια η κλούβα προκάλεσε αφού δεν λειτούργησαν τα φρένα!

Το τροχαίο που έζησα κατά τη πολλοστή μεταγωγή μου με τη λήξη μιας ακόμα δικασίμου, ήταν αναμενόμενο αφού οι πιθανότητες αυξάνονταν με τις πολυάριθμες μεταγωγές μου που το υπουργείο ΠροΠο με υποβάλλει, με κλούβες σαράβαλα. Η συγκεκριμένη κλούβα ήταν στην ουσία ακυβέρνητη πάνω απ’ το βρεγμένο δρόμο της λεωφόρου Κηφισού και ο οδηγός φώναζε ότι δεν είχε φρένα. Η πρόσκρουση έγινε με 50 χιλιόμετρα/ώρα με αποτέλεσμα να πεταχτώ από το μεταλλικό κάθισμα στο μεταλλικό κλουβί των περίπου 0, 40 (Χ 0,40) που με κρατούν κατά τις μεταγωγές, και να χτυπήσω δυνατά στο κεφάλι και την σπονδυλική στήλη. Φυσικά και συνεχίστηκε η μεταγωγή μου με άλλη κλούβα. Στο νοσοκομείο (Θήβας) πήγα αφού έφθασα στις φυλακές Ελαιώνα κατ’ εντολή του γιατρού της φυλακής που με εξέτασε.                                                                                      

Το περιστατικό δεν είναι ένα ατυχές συμβάν. Αστυνομικός σε ερώτηση που του έκανα ‘‘πώς δέχονται οι ίδιοι να ταξιδεύουν με κλούβες χωρίς φρένα, αφού και οι ίδιοι θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο’’, μου απάντησε, ‘‘πως κάνουν συνεχείς αναφορές για τις κλούβες που δε συντηρούνται και πως τους αγνοούν. Ενώ αν αρνηθεί κάποιος απ’ αυτούς να πραγματοποιήσει μεταγωγή, θα απολυθεί’’. Εξ’ άλλου ο μεγάλος αριθμός μεταγωγών, η πίεση υπό την οποία γίνονται, οι μεγάλες ταχύτητες που αναπτύσσουν τα οχήματα για λόγους ασφαλείας σε συνδυασμό με τη χείριστη κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι κλούβες χωρίς φρένα, με φθαρμένα λάστιχα, χωρίς μηχανική συντήρηση, καθιστούν μαθηματικώς βέβαιο το τροχαίο. Αν αυτό το αναπόφευκτο τροχαίο συνέβαινε σε άλλο σημείο και η κλούβα είχε αναπτύξει μεγαλύτερη ταχύτητα, μπορεί να ήταν θανατηφόρο. Και όλα αυτά για να μη μείνω στο Κορυδαλλό πέραν του δεκαημέρου μέχρι την επόμενη δικάσιμο που έχει προσδιοριστεί για τις 24 Φεβρουαρίου και ενώ έπονται και άλλες πολλές δικάσιμοι (στο ειδικό δικαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού). Μεγάλος αριθμός κρατουμένων ανδρών και γυναικών, κρατούνται στις φυλακές Κορυδαλλού για όσο διάστημα γίνονται οι δίκες τους, και καλώς γίνεται αυτό.                                                  

Έχω διαμαρτυρηθεί επανειλημμένως στο υπουργείο αλλά και με κείμενα που έχω δημοσιοποιήσει για τις συνεχείς μεταγωγές μου από τη μία φυλακή στην άλλη. Πρόκειται για μια απαράδεκτη εκδικητική μεταχείριση που γίνεται αμιγώς για πολιτικούς λόγους. Και όπως φάνηκε, τελικά, από τα ίδια τα γεγονότα θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ίδια μου τη ζωή αφού υποβάλλομαι σε πολυάριθμες μεταγωγές με κλούβες σαράβαλα, χωρίς φρένα ενώ με εκθέτουν συνεχώς σε κίνδυνο μόλυνσης από COVID 19. Εν τω μεταξύ, η σιωπηλή άρνηση του υπουργείου να μην δεχτεί τη μεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού έχει ως αποτέλεσμα να μου προστίθενται πολλοί επιπλέον μήνες κράτησης πέρα του προβλεπόμενου από το νόμο και να εκτίω μεγάλο μέρος της ποινής μου σε καθεστώς καραντίνας, καθώς μετάγομαι συνεχώς από τη μία φυλακή στην άλλη. Και ενώ οι ίδιες οι πολυάριθμες μεταγωγές είναι αυτές που αυξάνουν το κίνδυνο μόλυνσής μου με τον SARS-COV 2,οι οποίες διατάσσονται από το υπουργείο, το ίδιο το υπουργείο με υποβάλλει σε καραντίνες που υποχρεώνει τις φυλακές να εφαρμόζει. Και ενώ υποβαλλόμαστε οι κρατούμενες και οι κρατούμενοι σ’ αυτό το καθεστώς με όλους τους περιορισμούς που αυτό περιλαμβάνει, δεν εφαρμόζεται καν ο νόμος που προβλέπει η κράτηση αυτή να μετρά ως διπλή, όπως ισχύει για τα αστυνομικά τμήματα και του Μεταγωγών. 

Στις 24/2 όπου έχω την επόμενη δικάσιμο, θα μεταχθώ για μια ακόμα φορά και από τη καραντίνα της Θήβας θα μπω στη καραντίνα του Κορυδαλλού για άλλες 14 ημέρες. Αν στο ενδιάμεσο έχω δικάσιμο σε απόσταση μεγαλύτερο των 10 ημερών, θα μεταχθώ ξανά στη Θήβα γα να ξαναμπώ σε καραντίνα 14 ημερών και η διαδικασία αυτή μπορεί να συνεχίζεται μέχρι τη λήξη των δικαστηρίων μου. Οι δε καραντίνες συνιστούν ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες κράτησης με περιορισμό των δικαιωμάτων, τη στιγμή που ο έλεγχος των μεταγόμενων κρατουμένων θα μπορούσε να γίνει (άμεσα) με τη χρήση test.Όμως τα test κοστίζουν ενώ ο περιορισμός των δικαιωμάτων των κρατουμένων όχι!                             

Όλα αυτά τα υφίσταμαι με την υγεία μου και τη ζωή μου να βρίσκονται διαρκώς σε κίνδυνο και ενώ παραβιάζονται πλήθος δικαιωμάτων μου ως κρατούμενη και ως δικαζόμενη. Η εκδικητική στάση που το υπουργείο ασκεί πάνω μου κατ’ εντολή της Γ. Γ αντεγληματικής πολιτικής Σοφίας Νικολάου αλλά και του υπουργού, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, και που γίνονται αμιγώς για πολιτικούς λόγους είναι επικίνδυνη και εγκληματική. Και προκειμένου να μην σταματήσουν να την ασκούν πάνω μου, αδιαφορούν ακόμα και για τους δικούς τους κρατικούς φρουρούς.

Γιατί όπως δείχνουν τα γεγονότα είναι πιο συμφέρον οικονομικά να εκθέτουν αυτούς σε κίνδυνο –για τις/τους κρατούμενες/ους που μεταφέρουν ούτε λόγος– παρά να συντηρήσουν τις κλούβες και να τους βάλουν φρένα και λάστιχα. Και αυτό είναι ένα ακόμα γεγονός που δείχνει πόσο υποκριτές είναι αυτοί που κυβερνούν όταν μιλούν για την αξία της ανθρώπινης ζωής.                                                                                   

Την ίδια υποκρισία βλέπει όλη η κοινωνία στη πολιτική που εφαρμόζεται για τη πανδημία, για τη σθεναρή άρνησή τους να ενισχύσουν όσο χρειάζεται το ΕΣΥ, επιλογή που είναι προφανώς πιο κοστοβόρα από το να κυνηγούν με ρόπαλα μια ολόκληρη κοινωνία, να την υποβάλουν σε εξευτελιστικούς περιορισμούς και ελέγχους και να κόβουν πρόστιμα τα οποία –ομολογουμένως– ενισχύουν τα κρατικά ταμεία εξοντώνοντας ακόμα περισσότερο τους φτωχούς. Υπενθυμίζω πως όλη αυτή η ειδική αντιμετώπισή μου ξεκίνησε την Άνοιξη του 2020 ύστερα από κινητοποίηση στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού που είχε ως αίτημα την αποσυμφόρηση των φυλακών, οπότε και έγινε η αιφνίδια μεταγωγή μου με ισχυρή αστυνομική δύναμη στις φυλακές Ελαιώνα-Θήβας. Για να σταματήσουν να καταπατώνται τα δικαιώματά μου ως κρατούμενη και ως δικαζόμενη, για να σταματήσουν να είναι οι δίκες μου δίκες-παρωδία, για να πάψει να τίθεται σε διαρκή κίνδυνο η υγεία μου και η ίδια μου η ζωή, πρέπει να σταματήσει εδώ αυτή η αντιμετώπιση και να γίνει δεκτή η μεταγωγή μου στις φυλακές Κορυδαλλού. Για το γεγονός ότι τίθεται σε διαρκή κίνδυνο η υγεία και η ζωή μου όπως αποδείχτηκε με τη σύγκρουση της κλούβας που με μετέφερε στις 11/2, την ευθύνη την έχει η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών (ΚΕΜ) και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι στο υπουργείο και τη κυβέρνηση της Ν.Δ.

Από την καραντίνα των φυλακών Ελαιώνα – Θήβας

Πόλα Ρούπα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

συνέχεια