Στους εφιάλτες σας πρωτοστατούν οι νεκροί μας

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την επίθεση με χειροβομβίδα στο ρωσικό προξενείο της οδού Τζαβέλλα στο Χαλάνδρι στις 22 Μαρτίου.

Κάθε κράτος επιδιώκει τη συνέχεια του, η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για την ύπαρξη του όσο και για την διατήρηση και την επέκταση του ζωτικού του χώρου. Ορίζουμε τον ζωτικό χώρο ενός κρατικού μορφώματος ως μια έννοια που συσπειρώνει κάθε οικονομικό και χωροταξικό συμφέρον. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής για μας είναι αυτό που κοινώς ονομάζουμε ιμπεριαλισμό. Η συγκεκριμένη πολιτική δεν είναι μία στρατηγική επιλογή ενός κράτους, αλλά ταυτίζεται άρρηκτα με την ίδια του την ύπαρξη. Αυτομάτως κάθε κράτος εφαρμόζει ή ακολουθεί την ιμπεριαλιστική πολιτική κάποιας συμμαχικής σε αυτό χώρας . Αυτή η θέση έρχεται να αναιρέσει την ρητορεία αγιοποίησης μικρότερων σε δυναμική κρατών έναντι πιο ισχυρών, που επιχειρεί να πλασάρει η αριστερά εδώ και χρόνια και την ενστερνίζονται κομμάτια του αναρχικού χώρου. Ανά τα χρόνια έχουν δομηθεί πολλές συμμαχίες και ως επακόλουθο πολλές αψιμαχίες, ανάλογα πάντα με τα διακυβευόμενα συμφέροντα. Υπό το πέπλο λοιπόν αυτών των ενδοεξουσιαστικών αντιθέσεων σε συνδυασμό με την εκάστοτε οικονομικο-πολιτική συγκυρία, δημιουργούνται ή αναπροσαρμόζονται οι αποκλίσεις στη δυναμική κάθε κράτους. Οι σχέσεις μεταξύ των κρατών αποτελούσαν πάντα μία δυναμική συνθήκη που τροποποιείται πάνω στο εκάστοτε ζήτημα και όχι μία στατική κατάσταση.

Βάσει των παραπάνω παραμέτρων, από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα και μετά, δύο είναι τα κράτη που έχουν υπερισχύσει με κυριαρχικούς όρους στην παγκόσμια σκακιέρα, το κράτος των ΗΠΑ και το κράτος της Ρωσίας (μέχρι 1991 ως ΕΣΣΔ). Ένα σύνηθες σφάλμα που εντοπίζουμε στις αριστερίστικες και όχι μόνο προσεγγίσεις είναι ότι αυτά τα δύο κράτη αποτελούν δύο πόλους συνεχής σύγκρουσης, παραβλέποντας εσκεμμένα τις συνθετικές (γεω)πολιτικές στρατηγικές που έχουν χαράξει ανά τα χρόνια, από την κατανομή των ζωνών της πολιτικής επιρροής στην διάσκεψη της Γιάλτας τον Φεβρουάριο του 1945 μέχρι και την πολιτική αλληλοστήριξη στις στρατιωτικές επεμβάσεις στο εσωτερικό της Συρίας. Κομμάτι της ίδιας αφήγησης ασκεί έντονα μονόπλευρη κριτική στο λεγόμενο “αμερικάνικο ιμπεριαλισμό”, ενώ κάνει τα στραβά μάτια στην επεκτατική πολιτική της Ρωσίας θάβοντας πολλά από τα εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει. Δεν κάνουμε καμία διάκριση ανάμεσα σε αυτά τα δύο κράτη καθώς θεωρούμε τις πολιτικές τους εξίσου εχθρικές.

Αναπολώντας τα φαντάσματα του παρελθόντος

(περισσότερα…)
συνέχεια