Tagged: ΣΚΑΙ

ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ: ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ & ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Για πολλοστή φορά με αφορμή την βομβιστική επίθεση στον Σκάι γίνομαι από τα ΜΜΕ που αναπαράγουν τις ‘‘πληροφορίες’’ των κατασταλτικών μηχανισμών και φυσικά, της ‘‘αντιτρομοκρατικής’’ το πρόσωπο που ‘‘βρίσκεται πίσω από κάθε ένοπλη δραστηριότητα’’. Αυτή η τακτική των μηχανισμών καταστολής της αντικαθεστωτικής δράσης, υποκινούμενη πάντα από τα πολιτικά συμφέροντα των καθεστωτικών κομμάτων, έχει πάρει τέτοια έκταση ιδίως από την σύλληψή μου και μετά, ώστε κάθε φορά που πραγματοποιείται μια ένοπλη επίθεση, παρουσιάζομαι ότι σχετίζομαι με κάποιον τρόπο με αυτή, ενώ άλλες οργανώσεις παρουσιάζονται ως ‘‘θυγατρικές’’ του Επαναστατικού Αγώνα, της οργάνωσης στην οποία έχω αναλάβει την πολιτική ευθύνη για συμμετοχή και γι’ αυτό βρίσκομαι στην φυλακή.

Είναι εμφανές πως το καθεστώς δείχνει μια ‘‘ιδιαίτερη προτίμηση’’ στο πρόσωπό μου και με θέτει παγίως στο επίκεντρο της εγχώριας ένοπλης δράσης προβάλλοντάς με ως αυτήν που βρίσκεται πίσω από κάθε είδους ενέργεια. Αυτή η εμμονική θα έλεγα, ‘‘προτίμηση’’ έχει πολιτική βάση και στόχευση. Καθώς η πολεμική του καθεστώτος ενάντια στην δυναμική πολιτική ανυπακοή έχει ανάγει την πολεμική εναντίον μου ως το υπέρτατο μέσο, αλλά και αυτοτελή στόχο της κατασταλτικής στρατηγικής, έχει φτάσει στο σημείο αυτή η στρατηγική να δηλώνεται ως ταυτισμένη με έναν πόλεμο που στρέφεται εναντίον μου. Αυτή η ‘‘εμμονή’’ σαφώς και δεν αφορά μόνο τα προσωπικά μου χαρακτηριστικά (πολύ δε περισσότερο δεν αφορά στοιχεία ή ενδείξεις), αλλά το τι πιστεύει το κράτος ότι πολιτικά αντιπροσωπεύω. Και όλη αυτή η μεθοδολογία που το κράτος πιστεύει πως κινείται στα πλαίσια της δραστικής αντιμετώπισής μου ακόμα και δυο χρόνια μετά την σύλληψή μου, υποδηλώνει μια μόνιμη πολιτική ανασφάλεια από μεριάς του η οποία διόλου δεν μετριάζεται ύστερα από 2 χρόνια αιχμαλωσίας μου.

Αυτή η κατασταλτική πολιτική εναντίον μου και εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα δεν εκπονήθηκε πρόσφατα. Η αφετηρία της βρίσκεται στο 2012. Ήταν η χρονιά που ο σύντροφος Νίκος Μαζιώτης και εγώ περάσαμε στην ‘‘παρανομία’’ γιατί δεν θέλαμε να πάμε οικειοθελώς στην φυλακή και γιατί θέλαμε να συνεχίσουμε τον αγώνα. Ήταν εξ’ άλλου, μια περίοδος που βρισκόταν στο κορύφωμά της η ‘‘μνημονική’’ επέλαση και οι πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας που εφάρμοζε η μια κυβέρνηση μετά την άλλη δημιουργούσε συνθήκες πολέμου στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην χώρα, ενώ είχε ήδη επιβληθεί ένα πολιτικό και οικονομικό πραξικόπημα από την εγχώρια και διεθνή πολιτική ελίτ εις βάρος της κοινωνίας με την επιβολή των παράνομων, ακόμα και για το κυρίαρχο καθεστωτικό πλαίσιο, δανειακών συμβάσεων. Συνεπώς υπό εκείνες τις συνθήκες ο Επαναστατικός Αγώνας όφειλε να συνεχίσει την αντίσταση στον πολιτικό και οικονομικό ολοκληρωτισμό, στην κατοχή της χώρας από την τρόικα, στην εγχώρια πολιτική εξουσία και τις κυβερνήσεις που αποδέχτηκαν & επέβαλαν τα ”μνημόνια’’ με τις εντολές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ.Ο Επαναστατικός Αγώνας προχώρησε το 2014 στη μόνη μεγάλη ένοπλη επίθεση εναντίον των δυνάμεων κατοχής στην χώρα, την Τράπεζα της Ελλάδας που συνιστά παράρτημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και στο γραφείο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που στεγαζόταν στο ίδιο κτήριο, δηλαδή, σε δύο εκ των τριών θεσμών που απάρτιζαν την τρόικα. Η τότε συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ μας είχε επικηρύξει τον καθένα με το ποσό του 1 εκ. ευρώ ενώ είχε ήδη ξεκινήσει από το 2012 η μεθόδευση αναγωγής μας στα δύο πρόσωπα που ‘‘κινούν τα νήματα’’ στο εγχώριο αντάρτικο. Ο Επαναστατικός Αγώνας στον οποίο προβαλλόμαστε ως αρχηγοί, παρουσιαζόταν ως η ‘‘μητρική’’ οργάνωση ενώ οργανώσεις που δρούσαν τότε προβάλλονται ως ‘‘θυγατρικές’’ του. Από την στιγμή που συνελήφθη ο σύντροφος Μαζιώτης και ενώ εγώ παρέμενα ελεύθερη, η στόχευση του καθεστώτος αφορούσε εμένα και δεν σταμάτησε όταν με συνέλαβαν. Αντιθέτως… Όλη αυτή η κατασταλτική μεθόδευση δεν μπορεί παρά να έχει πολιτικό υπόβαθρο, το οποίο αφορά στην ιεράρχηση της πολιτική απειλής που ο Επαναστατικός Αγώνας συνιστούσε για τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Θέτοντας στο επίκεντρο αυτής της πρακτικής πολέμου εμάς προσωπικά και στην συνέχεια εμένα, το καθεστώς και οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί ευελπιστούν ότι θα αντιμετωπίσουν στον πυρήνα της την αντίσταση στη στρατηγική των ολοκληρωτικών πολιτικών που εφαρμόζονται όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία. Έναν αγώνα που όπως έχει ήδη αποδείξει η ίδια η ιστορία των ‘‘μνημονιακών’’ χρόνων, δεν μπορεί να φρενάρει την αμείωτης έντασης επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους πάνω στην κοινωνία, παρά μόνο αν στοχεύει και μπορεί να επιφέρει την ανατροπή του καθεστώτος. Γνωρίζοντας το κράτος όλα τα παραπάνω, αναγνωρίζοντας την προσφορότητα της ένοπλης επαναστατικής δράσης και ειδικά αυτή που εφάρμοσε ο Επαναστατικός Αγώνας, αλλά και εξακολουθώντας να μας αντιμετωπίζει ως αποτελεσματικούς πολιτικούς αντιπάλους ακόμα και ενώ κρατούμαστε ως αιχμάλωτοι πολέμου – του πολέμου που το ίδιο έχει εξαπολύσει εναντίον των κοινωνικά και οικονομικά αδύναμων –, διαμορφώνει και εφαρμόζει αυτή την κατασταλτική πολιτική της αναγωγής μας – και τα τελευταία χρόνια, της αναγωγής μου – σε κεντρικής πολιτικής σημασίας στόχους. Το μέγεθος αυτής της πολιτικής ανασφάλειας αναδείχθηκε με την πρόταση του εισαγγελέα στην δίκη μου για την επίθεση εναντίον της Ττε και του ΔΝΤ, η οποία δομήθηκε γύρω από την πολιτική και επιχειρησιακή προσφορότητα τόσο της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα συνολικά όσο και ειδικά της συγκεκριμένης επίθεσης να επιφέρει καθεστωτική κατάρρευση, αλλά και του ‘‘κεντρικού – διευθυντικού ρόλου’’ που εγώ κατά την άποψή του κατείχα. Με βάση αυτή την πρόταση επιβλήθηκε τελικά και η ποινή των ισοβίων. Όλα τα παραπάνω, πέρα από την εμμέσως πλην σαφώς ομολογουμένη πολιτική ανασφάλεια που υποδηλώνει το σύστημα εξουσίας απέναντί μας, απέναντι στον Επαναστατικό Αγώνα, απέναντι σε εμένα προσωπικά, πέρα από την εμμέσως πλην σαφώς ομολογουμένη πολιτική ανασφάλεια που επιδεικνύει, της οποίας το μέγεθος αντιστοιχεί στην ανασφάλεια ενός συστήματος με σαθρά θεμέλια και χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση, ενός ολοκληρωτικού συστήματος εξουσίας που δεν μπορεί να αντέξει τους κραδασμούς που προκαλεί η έμπρακτη πολιτική αμφισβήτηση της παντοδυναμίας του, στοχεύει σε ένα πρακτικό αποτέλεσμα που άπτεται της ευρύτερης πολεμικής αντιμετώπισής μας ως αιχμάλωτοι πλέον του κράτους.

(περισσότερα…)

συνέχεια

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρησμό αυτοκινήτου δημοσιοκάφρου του ΣΚΑΪ

Πηγή: Contra Info

“Στο μέτρο που η κοινωνία ονειρέυεται την αναγκαιότητα, γίνεται αναγκαίο το όνειρο.Το θέαμα είναι ο εφιάλτης της αλυσοδεμένης σύγχρονης κοινωνίας, που σε τελευταία ανάλυση εκφράζει μόνο την  επιθυμία της να κοιμηθεί.Το θέαμα είναι ο φύλακας του ύπνου αυτού.”
Γκυ Ντεμπόρ

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού στο αυτοκινήτο του γ.παπαχρήστου κάτω απο το σπίτι του στον άγιο δημήτριο, στις 18/4 τα ξημερώματα.

Ο γ. παπαχρήστος αποτελεί ένα ανθρώπινο σκουπίδι των δημοσιογραφικών κύκλων. Η πορεία του παρόμοια με των ομοίων του. Ενας πολιτικός γυρολόγος που την εκάστοτε χρονική περίοδο καλείται να εξυπηρετήσει τα ανάλογα εξουσιαστικά συμφέροντα ειτέ αυτά είναι πολιτικά είτε οικονομικά, όπως αποδεικνύει η διαδρομή του απο τον “πράσινο” δολ στον νεοφιλελεύθερο σκάι.

Ποιός είναι όμως ο ρόλος του θεσμού του δημοσιογράφου?

Για μας ο δημοσιογράφος αποτελεί ένα ζωτικό κομμάτι ενός ιδεολογικού μηχανισμού των μέσων μαζικής εξαπάτησης, ο οποίος καλείται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου. Η πρακτική τους για να επιτύχουν τα ανωτέρω συμφέροντα είναι η καλλιέργεια φόβου και ο εξωραισμός καταστάσεων,το δε μέσο  τους είναι η παραπλάνηση για την δημιουργία της δικής τους πραγματικότητας. Στην ελληνική “δημοκρατία” που φαινομενικά πρυτανεύει η ελευθερία του λόγου, ο πλουραλισμός των απόψεων ως δια μαγείας δείχνει να κατευθύνεται μονομερώς για την εξυπηρέτηση της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Το αποτέλεσμα είναι η άβουλη “κοινή γνώμη”να άγεται και να φέρεται αναλόγως με την κατεύθυνση των πληροφοριών που διακινούν οι ντελάληδες των μιντιακών κύκλων, αναζητώντας πάντα την ασφάλεια και την ηρεμία στην οποία εδράζεται η δύναμη του κράτους για την επιβολή του καθεστώτος ασφάλειας και όχι μόνο.

Πως όμως το ψέμα μεταφράζεται σε βίωμα και διαμορφώνεται η άποψη της “κοινής γνώμης”?

(περισσότερα…)

συνέχεια