Tagged: ΣΠΦ

Μια συμβολή σε εκδήλωση μνήμης για τον αναρχομηδενιστή Sebastian Oversluij στη Χιλή (16/12)

Wolf-2Η Αναρχία έχει Μνήμη

“Δε χάνεται ποτέ κανείς πραγματικά εκτός κι αν τον τυλίξει η λησμονιά στην αγκαλιά της”

Είναι τρία χρόνια τώρα που ο σύντροφος Sebastian Oversluij δεν περπατάει πια στα ίδια μονοπάτια της αναζήτησης της άγριας ομορφιάς της αναρχικής δράσης. Είναι τρία χρόνια τώρα που κάποιοι αδερφοί και αδερφές μας, εκεί στη Χιλή θα νοιώθουν την απουσία του να σφίγγει την καρδιά τους. Είναι τρία χρόνια από τότε που οι σφαίρες ενός ρουφιάνου φύλακα της Banco Estado του έκλεψαν τη ζωή σβήνοντας τη φλόγα του αναρχικού πνεύματος που έκαιγε μέσα του. Όμως κι εμείς με τη σειρά μας, όπως και αρκετοί άλλοι, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τον σύντροφο μας να χαθεί στην ομίχλη της λήθης. Τιμούμε τον αδερφό μας, όπως τιμάμε και την επιλογή του να περάσει στη δράση, να επιτεθεί σε μια τράπεζα, σε έναν ναό του χρήματος, αδειάζοντας το πορτοφόλι του εχθρού, απαλλοτριώνοντας το ελάχιστο που αναλογεί από αυτό που απαλλοτριώνει η εξουσία καθημερινά από τις ίδιες μας τις ζωές. Η ληστεία μιας τράπεζας από έναν αναρχικό κουβαλάει μέσα της πάντα το σπόρο της άρνησης. Της άρνησης της υποταγής σε έναν κόσμο που σε προορίζουν να πουλήσεις την ψυχή σου στους σκληρούς νόμους της αγοράς, προκειμένου να μπορείς να ζεις για να δουλεύεις και να δουλεύεις για να καταναλώνεις και να καταναλώνεις για να γεμίζεις το κενό της ύπαρξης σου με ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα. Γνωρίζουμε πως είμαστε πολύ μακριά, και πως τα λόγια μας πρέπει να διασχίσουν έναν ολόκληρο ωκεανό για να σας φτάσουν, ελπίζουμε όμως να αισθανθείτε την συγγένεια που κι εμείς με τη σειρά μας νοιώθουμε με όσους και όσες βρίσκουν τρόπους να κρατάνε τα χαμένα αδέρφια μας κοντά μας, στις εκδηλώσεις, στις συζητήσεις, στη φαντασία μα πάνω από όλα στην ίδια τη συνέχιση της εξάπλωσης της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς-FAI/IRF

Μιχάλης Νικολόπουλος

Γιώργος Νικολόπουλος

Δαμιανός Μπολάνο

Θεόφιλος Μαυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρού

Χάρης Χατζημιχελάκης

συνέχεια

Οδοιπορικό μνήμης στις δίκες ( υπόθεση «250 ενεργειών», σχέδιου απόδρασης) Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Χρήστος Τσάκαλος (κι ένας πρώτος απολογισμός)

 189897-pyrhnes

  1. i) Ποινές σε χρόνο μετά θάνατο

Συνήθως όταν τελειώνει κάτι, κοιτάμε μόνο τον λογαριασμό που κάναμε. Μετράμε το κέρδος και τις ζημιές.

Σπάνια γυρνάμε το χρόνο πίσω, για να αναλογιστούμε τη διαδρομή που έφερε το τελικό αποτέλεσμα. Και ακόμα πιο σπάνια κοιτάμε μπροστά για να δούμε ποιος είναι ο καινούργιος ορίζοντας που ξεπροβάλλει, όταν το σήμερα, γίνει χθες…

Πριν 2 εβδομάδες τελείωσαν δύο δικαστήρια εναντίον της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς. Το ένα διήρκησε περίπου 3 χρόνια κι ήταν για την υπόθεση των 250 επιθέσεων της οργάνωσης και το άλλο κράτησε 5 επεισοδιακούς μήνες με διαρκείς εντάσεις με την πρόεδρο και ήταν για το σχέδιο απόδρασης.

Για όσους αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη για τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και υπερασπίσαμε την οργάνωση και τις ενέργειές της το πρώτο δικαστήριο μας καταδίκασε από 28 έως 21 χρόνια τον καθένα και το δεύτερο σε 115 χρόνια…

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι οι δικαστές πιστεύουν στη μεταθάνατο ζωή, καθώς για τις ποινές αυτές δεν φτάνει μία ανθρώπινη ζωή.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι, ότι η επιλογή του αντάρτικου πόλης και η ένοπλη αναρχική δράση εξακολουθεί να φοβίζει την εξουσία…

  (περισσότερα…)

συνέχεια

Πανό αλληλεγγύης στους Ρώσους αναρχικούς & τρικάκια για ΣΠΦ

Εικόνα002Την Πέμπτη 07/07/16 ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα για κινήσεις αλληλεγγύης στους Ρώσους αναρχικούς αναρτήσαμε πανό σε κεντρικό σημείο της Κομοτηνής.

Ημέρες αλλυλεγγύης 01/07 – 10/07/2016

Εικόνα001Το Σάββατο 09/07 πετάχτηκαν τρικάκια αλληλεγγύης στην Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς στο κέντρο της Ξάνθης κατα την διάρκεια μικροφωνικής και πορείας (οπου συμμετείχαμε) αλληλεγγύης στο ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΞΑΝΘΗΣ (εμπρηστική επίθεση)

Εικόνα003

 

 

συνέχεια

4η δίκη ΣΠΦ: Βρυκολάκιασε το ναζιστικό δόγμα της συλλογικής ευθύνης

ss dikastes

Το ναζιστικό δόγμα της συλλογικής ευθύνης και μάλιστα στη χειρότερη εκδοχή του υιοθέτησε το τρομοδικείο με πρόεδρο τον Γεώργιο Μιχολιά και μέλη τους εφέτες Ειρήνη Αναστασιάδου και Ιωάννη Μαρούδη, που εκδίκασε αυτό που κωδικοποιήθηκε ως 4η δίκη της ΣΠΦ. Υιοθετώντας πλήρως την πρόταση του εισαγγελέα Γ. Βαβέτση, το τρομοδικείο καταδίκασε τα εννέα μέλη της ΣΠΦ (Χρήστο και Γεράσιμο Τσάκαλο, Γιώργο Πολύδωρο, Ολγα Οικονομίδου, Δαμιανό Μπολάνο, Χάρη Χατζημιχελάκη, Παναγιώτη Αργυρού, Μιχάλη και Γιώργο Νικολόπουλο) για απλή συνέργεια σε εκρήξεις κατ’ εξακολούθηση, εμπρησμούς  κατ’ εξακολούθηση, κατασκευή και προμήθεια εκρηκτικών, με μοναδικό «αποδεικτικό στοιχείο» τη συγγραφή ενός κειμένου με τον τίτλο «Ο ήλιος συνεχίζει ν’ ανατέλλει», το οποίο γράφτηκε μετά τις πράξεις και ενόσω οι κατηγορούμενοι ήταν στη φυλακή!

Το δικαστήριο απάλλαξε του υπόλοιπους εννέα κατηγορούμενους (Γ. Κατραγιαννίδη, Κ. Σακκά, Α. Μητρούσια, Στ. Αντωνίου, Κων/να Καρακατσάνη, Π. Μασούρα, Δ. Πολίτη, Ι. Μιχαηλίδη και Θ. Μαυρόπουλο, που έχει γίνει μέλος της ΣΠΦ), όπως είχε προτείνει και ο εισαγγελέας.

Το ναζιστικό δόγμα της συλλογικής ευθύνης είχε ηττηθεί όχι μόνο πολιτικά αλλά και ποινικά στη δίκη του ΕΛΑ. Στην πρώτη πρωτόδικη δίκη, καταδικάστηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι ως μέλη του ΕΛΑ και ως απλοί συνεργοί σε όλες τις ενέργειες της οργάνωσης, λόγω… ψυχικής συνδρομής. Ηταν η απόλυτη εφαρμογή του ναζιστικού δόγματος της συλλογικής ευθύνης. Στη δεύτερη πρωτόδικη δίκη, αυτό ανατράπηκε. Το δικαστήριο αθώωσε από τις κατηγορίες της απλής συνέργειας στις ενέργειες της οργάνωσης ακόμη και τον Χρήστο Τσιγαρίδα, που είχε αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ. (περισσότερα…)

συνέχεια

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

images4

Σκέψεις πάνω στο κάλεσμα των συντρόφων της κατάληψης Παπαμιχελάκη, αναρχικής βιβλιοθήκης Τεφλόν, Ραδιοφραγμάτων και Συνεχούς Αποδόμησης για τη θεματική των καταλήψεων…

Το παρακάτω κείμενο ανταποκρίνεται σε στιγμιότυπα και χαρακτηριστικά που συναντάμε στο ρεύμα των καταλήψεων του ελλαδικού χώρου.

 

  1. i) Η ιδιοκτησία είναι κλοπή

«Η ιδιοκτησία είναι κλοπή» λέει ένα απ’ τα πιο παλιά αναρχικά συνθήματα. Είναι κλοπή της συλλογικής ζωής, είναι κατάργηση της κοινότητας, είναι το καταφύγιο της ιδιώτευσης του φόβου…

Η ιδιοκτησία και η δίδυμη αδερφή της η εξουσία, γεννάνε τους διαχωρισμούς των ανθρώπων με τίτλους, αξιώματα και προνόμια…

Όπως ο ουρανός δεν έχει σύνορα, έτσι και η γη δεν θα έπρεπε να έχει ιδιοκτησία.

Ο άνθρωπος από συλλογικό ον, γίνεται ιδιοκτήτης. Ιδιοκτήτης, όχι όμως της ζωής του, αλλά τοίχων, παραθύρων, επίπλων…

Οι καταλήψεις, ξεκίνησαν ως μία μορφή άρνησης της ιδιοκτησίας και αυτοοργανωμένης έκφρασης.

Η πορεία του κινήματος των καταλήψεων έχει πολλές αποχρώσεις… άλλες πιο μαχητικές, άλλες πιο ακίνδυνες… Υπάρχουν αναρχικές καταλήψεις και εναλλακτικές καταλήψεις, καταλήψεις εστίες ανομίας και καταλήψεις αφυδατωμένα πολιτιστικά κέντρα.

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότερες καταλήψεις από παλιότερα, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά σε πολλές πόλεις.

Κάθε κατάληψη ξεκινάει με μία εχθροπραξία. Ακυρώνει την ιδιοκτησία (θεμέλιο λίθο της εξουσίας) και απελευθερώνει έδαφος από συμβόλαια, φορολογικούς ελέγχους, λογαριασμούς, νομιμότητα.

Το στοίχημα, όμως, αρχίζει ακριβώς από εκείνη τη στιγμή…

Η κατάληψη και η αυτοδιαχείριση ενός χώρου είναι ένα αιχμηρό εργαλείο, που μπορεί είτε να μαχαιρώσει τον κόσμο της ιδιοκτησίας, είτε να γίνει σουβενίρ και να σκουριάσει…

Σίγουρα μία κατάληψη, αλλάζει τον δικό μας μικρό κόσμο, όσο όμως ο κόσμος μας, συνορεύει με τον κόσμο της εξουσίας αν δεν οπλιστεί για να του επιτεθεί, θα γίνει μία οφθαλμαπάτη όασης περιτριγυρισμένη απ’ την έρημο του υπάρχοντος. (περισσότερα…)

συνέχεια