Tagged: φυλακές κορυδαλλού

[Φυλακές Κορυδαλλού] Αγγελική Σπυροπούλου

wolfpack

ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

Τα βιώματα είναι η μαγιά της εξέλιξης τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μία σχεδόν αναπόφευκτη εμπειρία για όποιον έχει αποφασίσει να περάσει στον ένοπλο αγώνα. Το ζήτημα όμως είναι, όπως και με κάθε εμπειρία, το αν και το πώς θα την αξιοποιήσεις.

Η γέννηση της φυλακής ανέκαθεν βασιζόταν στην καλλιέργεια και στη διαιώνιση της διασφάλισης της υποταγής όσων δεν συμμορφώνονται στα προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που η επιθυμία για ελευθερία καίει στην καρδιά τους με τρόπο που δεν τους επιτρέπει ούτε μία στιγμή της παραμονής τους στη φυλακή να δεχτούν το ρόλο που τους επέβαλαν ως κομμάτι του σωφρονιστικού αυτοματισμού. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους ανθρώπους η φυλακή αποτυγχάνει παταγωδώς το σκοπό της, καθώς παρά τους τοίχους και τα κάγκελα που ορθώνονται γύρω τους αιχμαλωτίζοντας το κορμί τους, οι ίδιοι παραμένουν ανυπότακτοι και ουσιαστικά ελεύθεροι. Ούτε η ψυχή ούτε το πνεύμα χωράνε σε κλουβιά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα απ’ όλα ως αναρχικοί που έχουμε κηρύξει πόλεμο σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου γνωρίζουμε καλά πως για να γίνουμε επικίνδυνοι χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα. Το ένοπλο ήταν, είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα. Η θεωρία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που αποκτά όμως το αυθεντικό του νόημα μόνο όταν αποτυπώνεται στην αντίστοιχη πράξη. Είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε μία σαφέστατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του εχθρού και των εαυτών μας, καθώς η απελευθέρωση από το σύστημα απαιτεί και την έμπρακτη άρνησή του. Η αντίσταση δεν μπορεί να σταματά εκεί που αρχίζει ο ποινικός κώδικας. (περισσότερα…)

συνέχεια

Κείμενο για πειθαρχεία φυλακών κορυδαλλού Του Αναρχικού Δημήτρη Πολίτη

Μέσα Ιούλη μεταφέρθηκα στο κρατικό Νίκαιας για μια εξέταση. Εκεί δεδομένης της φύσης της εξέτασης και της παρουσίας αστυνομικού κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, κάτι που ζήτησε και ο ίδιος ο γιατρός, ανήθικα να εξεταστώ και επέστρεψα στη φυλακή. Στις 6 Αυγούστου με κάλεσαν για να περάσω από πειθαρχικό συμβούλιο με την κατηγορία της απείθειας,  με το σκεπτικό ότι δεν εκτέλεσα την εντολή της συνοδείας μου. Μπαίνοντας στο γραφείο του αρχιφύλακα με σκοπό να πω στην εισαγγελέα ότι δεν έχω κάτι να δηλώσω και να αποχωρήσω κάθισα απέναντι της και μου απευθύνθηκε λέγοντας μου «όρθιος». Δεν της έδωσα σημασία και καθώς απαντούσα ότι καλό είναι να σοβαρευτούμε λίγο, μου ξαναείπε με ένα υπεροπτικό χαμόγελο να σταθώ όρθιος. Τότε τσαλάκωσα το χαρτί του πειθαρχικού και φεύγοντας της το πέταξα λέγοντας της να το βάλει εκεί που ξέρει. Προφανώς βρισκόμουν μπροστά σ’ έναν ακόμα αλαζονικό και παραπλανημένο άνθρωπο που είχε την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος του ανήκει. Μπροστά σ’ ένα ακόμα αναλώσιμο και μικροπρεπές πιόνι που είχε την ψευδαίσθηση ότι όλοι οι κρατούμενοι είναι κατώτεροι του. Έτσι για να αποκαταστήσει τον πληγωμένο της εγωισμό με “τιμώρησε” με πέντε μέρες περιορισμού σε «ειδικό χώρο κράτησης». (περισσότερα…)

συνέχεια

Νεκρή η 37χρονη Αναστασία Μπενικσή, που κρατούνταν στην απομόνωση των φυλακών Κορυδαλλού

2e1ax_omniatv_entry_ima9

Όπως ενημερώνει η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές, «πέθανε χθες από καρδιά η κρατούμενη Αναστασία Μπενικσή, 37 χρόνων, στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου κρατείτο στην απομόνωση κατηγορούμενη για υποθέσεις ναρκωτικών».

«Η Αναστασία είχε διαγνωστεί με πρόβλημα καρδιάς πριν 15 ημέρες, οπότε μεταφέρθηκε μετά από μια κρίση στο νοσοκομείο. Σύντομα την επανέφεραν στην απομόνωσή της, γιατί, υποθέτουμε, “δεν χρειαζόταν περαιτέρω θεραπεία”», τονίζει η Σ. Βωβού και προσθέτει:

«Στις 15 Απριλίου είχε αυτοκτονήσει στις ίδιες φυλακές η Μαρία Θεοδωράκη, που κρεμάστηκε στο κελί της (βλ. www.fylosykis.gr). Η Αναστασία, λίγες ώρες νωρίτερα είχε επίσης κάνει απόπειρα, αλλά, τότε, το προσωπικό την πρόλαβε. Χθες πέθανε από «φυσιολογικά αίτια», όπως φανταζόμαστε ότι θα γραφτεί στο πιστοποιητικό θανάτου, στο οποίο όμως δεν θα αναφέρεται πόσες γυναίκες πεθαίνουν ή αυτοκτονούν στις φυλακές της κρίσης, στις φυλακές που δεν ξέρουμε καν αν ήταν καλύτερες προ κρίσης. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι εκτός από τη Μαρία Θεοδωράκη που αναφέρουμε, πέθανε επίσης από «φυσιολογικά αίτια» (καρδιά) η Αθανασία Τζιούρα πριν δύο μήνες περίπου, σε ηλικία 53 ετών, στην ίδια πτέρυγα.

Πόσο «φυσιολογικά» μπορεί να είναι τα αίτια που οδηγούν στο θάνατο τόσες γυναίκες που δεν είναι σε ηλικία αποδημίας, έστω κι αν έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας, που όπως ξέρουμε εντείνεται στο έπακρο στις συνθήκες κράτησης;

Να μην παραλείψουμε ότι στις φυλακές αυτές τις μέρες η θερμοκρασία ανεβαίνει ακόμα και πάνω από τους 38 βαθμούς, και δεν υπάρχει κλιματισμός. Πόσο να αντέξει μια ευπαθής καρδιά σ’ αυτές τις συνθήκες;

Είναι συνεπώς σωστότερο να μιλάμε για «φυσιολογικά αίτια» ή για συνθήκες εξόντωσης γι’ αυτές τις «νεκρές ψυχές»;

Αναδημοσίευση απο το: omniatv.com

συνέχεια