Tagged: φυλακές

Δράσεις κατά την “εορταστική” περίοδο Χριστουγέννων πρωτοχρονιάς

Κατά την “εορταστική” περίοδο Χριστουγέννων πρωτοχρονιάς πραγματοποιήσαμε δράσεις αντικρατικού χαρακτήρα και αλληλεγγύης στον αναρχικό σύντροφο Ερόλ τον οποίον το κράτος χαρακτήρισε δημόσιο κίνδυνο λόγο της πολιτικής του ταυτότητας και αφού τον απήγαγε στην συνέχεια το απέλασε στην Γαλλία. Επίσης γίνανε κινήσεις αλληλεγγύης και στους έγκλειστους συντρόφους του Επαναστατικού Αγώνα που το κράτος εκδικείται με μεταγωγές και απομονώσεις ειδικά την συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, λόγο της ανυποχώρητης στάσης τους, αλλά και κατά των συνθηκών που επικρατούν στις φυλακές.  

Ποιο συγκεκριμένα τα βράδια αυτά των “εορτών” γράφτηκαν συνθήματα σε πολλά σημεία της Κομοτηνής και πετάχτηκαν τρικάκια στις φυλακές τα δικαστήρια και στο κτίριο της περιφέρειας ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Αδιάκοπος Αγώνας Ως Την Αναρχία

συνέχεια

Κείμενο- Κάλεσμα: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ Κύκλος αγώνα φυλακισμένων ενάντια στην κατάργηση των αδειών

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ

Όλοι εμείς, κρατούμενοι και κρατούμενες στις ελληνικές φυλακές που εκτίουμε ποινές κάθειρξης, υψώνουμε τις φωνές μας για να ακουστούν έξω από τα τείχη ενάντια στο καινούριο νομοσχέδιο του υπουργείου προστασίας του πολίτη που βρίσκετε σε διαβούλευση μέχρι τις 13 Οκτωβρίου και ύστερα θα πάει προς ψήφιση στην βουλή. Συγκεκριμένα αυτό το νομοσχέδιο έρχεται να καταργήσει ουσιαστικά το θεσμό των αδειών για όσους εκτίουν ποινές κάθειρξης άνω των 10 ετών ή ισοβίων καθείρξεων, αφού η ισχύουσα προϋπόθεση συμπλήρωσης του 1/5 μετατρέπετε σε 2/5 της ποινής και τα 8 χρόνια σε 12 έτη για ποινές ισοβίων. Αυτό σημαίνει ότι η πλειοψηφία των κρατουμένων θα εκτίουν τις ποινές τους μέρα- μέρα χωρίς να πάρουν άδεια αλλά και δεν θα έχουν την δυνατότητα να μεταχθούν σε αγροτικές φυλακές όπως ίσχυε μέχρι σήμερα.

Στο λεγόμενο κράτος δικαίου η ένοια του σωφρονισμού βασίζετε στη θεμελιώδη αρχή ότι ο άνθρωπος στερείτε μόνο την φυσική του ελευθερία. Εμείς δεν στερούμαστε μόνο την ελευθερία μας, στερούμαστε και την αξιοπρέπεια μας. Είναι γνωστές οι εικόνες ανθρώπων που κοιμούνται στο πάτωμα και στοιβάζονται σε κελιά 5 και 6 άτομα μέσα σε 6 τ.μ., η χρίση βίας από τους δεσμοφύλακες και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης στα πειθαρχεία, οι αναίτιες και εκδικητικές μεταγωγές.

Δεν ξεχνάμε ότι από τον περασμένο Μάρτιο με το πρόσχημα της πανδημίας έχουμε στερηθεί τα ελεύθερα επισκεπτήρια, τις τακτικές και εκπαιδευτικές άδειες, ενώ παράλληλα ανεχτήκαμε τον εμπαιγμό του υπουργείου για δήθεν αποσυμφόρηση των φυλακών και υποτιθέμενα μέτρα πρόληψης και υγιεινής. Τώρα βγάζουν ένα νομοσχέδιο που οδηγεί στην εξόντωση μας.

Το μήνυμα που έχει περάσει στην κοινωνία από τα ΜΜΕ είναι ότι πρόκειται για ένα νομοσχέδιο με φωτογραφικές διατάξεις που αφορούν πολιτικούς κρατούμενους και ότι δίνονται περισσότερα κίνητρα σε κρατούμενους με μικρές ποινές. Δεν αναφέρουν βέβαια πόσο απλόχερα μοιράζονται οι μεγάλες ποινές από ένα ανεξέλεγκτο και σάπιο δικαστικό σύστημα. Στην πραγματικότητα, όμως, η πλειονότητα από εμάς έχει εξοντωτικές ποινές άνω των 10 ετών κάθειρξης, χρόνιες καθυστερήσεις εκκρεμών δικαστικών υποθέσεων και ξεχασμένων ενταλμάτων που παρατείνουν την κράτηση μας. Επίσης η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση που προετοίμασε το έδαφος για αυτό το νομοσχέδιο έκανε λόγο για κατάχρηση του θεσμού των αδειών απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Για αυτό πρέπει να επισημάνουμε ότι το ποσοστό που παραβιάζει τις άδειες είναι πολύ μικρό σε σύγκριση με το σύνολο των φυλακισμένων.  Γιατί μεμονωμένα περιστατικά παραβίασης ενός κανόνα θα πρέπει να οδηγούν στην κατάργηση του σχετικού δικαιώματος για όλους; Δεν είδαμε να ενδιαφέρονται το ίδιο για τα μεμονωμένα περιστατικά θανάτων και ξυλοδαρμών για τους οποίους ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το κράτος, ούτε να σχεδιάζουν νόμους για την βελτίωση των συνθηκών κράτησης και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια του υπουργείου να μετατρέψει τις φυλακές της χώρας σε φυλακές τύπου Γ , καταργώντας ευεργετικές διατάξεις που αποκτήθηκαν με αγώνες, στάσεις και εξεγέρσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Παραμένουμε άνθρωποι γιατί είμαστε άνθρωποι και κάθε νόμος που θεσπίζετε οφείλει να έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και όχι την εκδικητικότητα και την περιστολή δικαιωμάτων.

Δεν είναι μόνο τα δικαιώματα μας που δέχονται επίθεση, δέχεται επίθεση η ίδια μας η δυνατότητα να κάνουμε όνειρα για το μέλλον. Γι’ αυτό πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και αυτόν τον αγώνα να τον δώσουμε όλοι μαζί όπως έκαναν πάντα οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες στις ελληνικές φυλακές. Για όλους αυτούς τους λόγους οργανωνόμαστε και περνάμε στην αντεπίθεση.

Καλούμε τους συγκρατούμενους και τις συγκρατούμενες μας σε όλες τις κλειστές φυλακές να πάρουν ατομικές και ομαδικές πρωτοβουλίες, να αντισταθούμε ατομικά και συλλογικά με κάθε τρόπο ενάντια στο νέο νομοσχέδιο-έκτρωμα που ουσιαστικά καταργεί το δικαίωμα των αδειών.

Καλούμε όλους και όλες να αναπτύξουν μια πολύμορφη αγωνιστική δραστηριότητα εντός των τειχών, κάνοντας αποχή από το συσσίτιο και από τις εργασίες της φυλακής διαδηλώσεις θορύβου χτυπώντας τα κάγκελα και τις πόρτες των κελιών, τοιχογραφίες στους κοινόχρηστους χώρους(και όποια άλλη δράση φανταστεί ο καθένας και η καθεμία) για να γνωρίζουν όλοι οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες γιατί αγωνιζόμαστε. Να ενημερώσουμε τους συγκρατούμενους μας στις άλλες πτέρυγες κάθε φυλακής αλλά και τους φίλους μας που περιμένουν να μας δουν έξω από αυτήν. Επίσης καλούμε τους συγκρατούμενους μας στις αγροτικές φυλακές να συμπαρασταθούν στον αγώνα μας και να γνωρίζουν πως αν περάσει αυτό το νομοσχέδιο ανά πάσα στιγμή μπορούν να μεταχθούν πίσω στις κλειστές φυλακές.

Τέλος καλούμε όλους τους φίλους και συγγενείς μας, πρώην κρατούμενους και κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο να μην επιτρέψει την κατάργηση των δικαιωμάτων μας και την κλοπή των ονείρων μας.

ΑΠΑΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ-ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ

Αλίμονο σε αυτούς που θα αποδεχτούν σαν όρο ζωής την φυλακή και από το πιο λαμπερό φως του ηλιου την πιο μικρή ακτίνα (εξέγερση Αλικαρνασσού 1990)

Κύκλος αγώνα φυλακισμένων ενάντια στην κατάργηση των αδειών

Εμείς οι κρατούμενοι της Α’ θέσης υπογείου Κορυδαλλού (εκτός από τους αδελφούς Ξυρούς) μαζί με τους συγκρατούμενους μας από τα Χανιά (σύνολο 5 ακτίνες), από εχτές 15/10/2020 ξεκινήσαμε αποχή από το συσσίτιο καθώς επίσης και αποχή από τα ημερομίσθια, ενάντια στην κατάργηση των αδειών.

συνέχεια

Κείμενο/ Κάλεσμα του Σπύρου Χριστοδούλου ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Κλεισμένος στα υπόγεια κελιά της δημοκρατίας τους παρακολουθώ από τα πληρωμένα φερέφωνα τους τις άναρθρες κραυγές τους για “το τέλος της ασυδοσίας των αδειών, δεσμεύσεις για αναβάθμιση και νοικοκύρεμα των φυλακών και φυλακές στολίδια”.

Το κράτος με εκτελεστικό όργανο την ακροδεξιά κυβέρνηση ετοιμάζετε να σφραγίσει τους τάφους των ζωντανών νεκρών. Το 1993 και ενώ βρισκόμουν στις φυλακές της Λάρισας στην ακτίνα Β’ καταργήθηκε η θανατική ποινή και θεσπίστηκε το 1/5 τώρα το 1/5 μετά τα 10 έτη πάει στα 2/5 που σημαίνει ότι όσοι εκτίουν ποινή 20 έτη δεν θα πάρουν ποτέ άδεια γιατί θα την έχουνε βγάλει μέρα- μέρα.

Αυτός ο προς διαβούλευση εξοντωτικός νόμος για τη χορήγηση αδειών, την ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τις μεταγωγές σε αγροτικές φυλακές στηρίζετε σε στατιστικά νούμερα και την επίθεση της εξουσίας στους πολιτικούς κρατούμενους όπως και κρατούμενους και κρατούμενες όλης της χώρας. Δεν βλέπουν πουθενά ανθρώπους και δικαιώματα όπως υποστηρίζουν. Λειτουργούν με βάση την εκδικητικότητα και την καθολική τιμωρία.

Οι πόρτες των κελιών πνίγουν τα όνειρά μας και αυτοί σφραγίζουν τις κλειδαρότρυπες.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω τους νόμους τους και να αναπτύξω τις παθογένειες ενός άθλιου σωφρονιστικού συστήματος και ενός επίσης βρομερού δικαστικού μηχανισμού, μιας υποτιθέμενης δικαιοσύνης που επικυρώνει την “ηθικότητα και τη νομιμότητα των αρχόντων της”, που αντί να παρεμβαίνει στις κοινωνικές και οικονομικές αιτίες που γεννούν την εγκληματικότητα νομιμοποιεί την βαρβαρότητα.

Δεν αναγνώρισα ποτέ μου τους νόμους και τα δικαστήρια τους, έχω νιώσει στο κορμί μου τις σφαίρες της δικαιοσύνης τους και χρόνια προσπαθούν να με εγκλωβίσουν στις κατασκευασμένες κατηγορίες τους που πάντα καταρρέουν όπως αποδείχτηκε στη δίκη της 29/06/2020 για την κατηγορία της τρομοκρατίας, ενώ μου φάγανε και τα χρόνια που είδη έχω εκτίσει στα βρόμικα κολαστήρια τους και αρχίζω απ την αρχή.

Αναγνωρίζω και στέκομαι αλληλέγγυος στα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται και αγωνίζονται. Είμαι άνθρωπος που ονειρεύομαι και χαμογελώ, ορκισμένος εχθρός της εξουσίας και πρόταγμα μου είναι η ελευθερία.

Τάσσομαι ενάντια στην απόπειρα της εξουσίας να με εξοντώσει τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.

Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία που θεσπίζει την εκμηδένιση των ελάχιστων δικαιωμάτων μας είναι υπόθεση όλων μας μέσα και έξω από τις φυλακές. Είναι αγώνας που θα απλωθεί σαν φωτιά σε όλες τις φυλακές με πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης και αντίστασης, να ακουστούμε έξω από τα τείχη, να διεκδικήσουμε ζωή και αξιοπρέπεια, αγώνας ενάντια στη λήθη και τη βαρβαρότητα.

Καλώ όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες εντός και εκτός των τειχών να πολεμήσουμε ενάντια στο απάνθρωπο και αισχρό νομοσχέδιο που πάνε να περάσουν.

Πολύμορφος και αυτόοργανωμένος από τα κάτω αγώνας μέχρι το γκρέμισμα και το κάψιμο κάθε φυλακής.

Εξέγερση ενάντια στους γδάρτες των ονείρων μας.

Ζήτω η αναρχία.

Υπόγεια κορυδαλλού Σπύρος Χριστοδούλου

συνέχεια

ΚΟΜΟΤΗΝΗ: Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες

Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της.

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Τιμή Για Πάντα Στον Σπύρο Δραβίλα

Στα πλαίσια του τριημέρου αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και μετά από τουλάχιστον 5 θανάτους σε φυλακές και κρατητήρια μέσα σε 3 μήνες αλλά και τις κινητοποιήσεις από κρατούμενες/ους, προβήκαμε στις παρακάτω παρεμβάσεις και εκδήλωσης οικονομικής ενίσχυσης.

Την Παρασκευή 29/05 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό και τρικάκια στην κεντρική πλατεία Κομοτηνής της οποίας το κέντρο ήταν μπατσοκρατούμενο λόγο της προέδρου της δημοκρατίας.

Το Σάββατο 30/05 κάναμε αιφνιδιαστική παρέμβαση έξω από τις φυλακές Κομοτηνής με πανό, τρικάκια και συνθήματα.

συνέχεια

Πειθαρχικές ποινές – Καταδίκη των αγώνων στις φυλακές

2/4/2020

Στις 28/4 είχε προσδιοριστεί η πρώτη πειθαρχική διαδικασία για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 9/4 στις φυλακές Ελαιώνα, ύστερα από το θάνατο της κρατούμενης Αζιζέ Ντεμίρογλου. Με το άκουσμα του θανάτου της Αζιζέ ξέσπασε εξέγερση στη φυλακή γεγονός που προκλήθηκε ύστερα από μια μακρά περίοδο αυξημένης πίεσης πάνω στις κρατούμενες στην οποία καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο φόβος της αρρώστιας από τον κορονοϊό, ο φόβος του θανάτου είτε από τον κορονοϊό είτε από άλλη αιτία, η αναμονή για την υλοποίηση των μέτρων για την αποσυμφόρηση των φυλακών που είχε εξαγγείλει το υπουργείο και που ποτέ δεν υλοποίησε, προκαλώντας άγχος, οργή και αγανάκτηση. Στις αιτίες που έθρεψαν την εξέγερση συγκαταλέγονται και οι συνθήκες κράτησης (υπερπληθυσμού σε θαλάμους), αλλά και η χαρακτηριστική αυστηρότητα στις όποιες διεκδικήσεις των κρατουμένων, οι οποίες παγίως συναντούν το τείχος της απειλής και της τιμωρίας. Η εξέγερση αυτή γεγονός πρωτοφανές για τα δεδομένα των φυλακών τα τελευταία 13 χρόνια, αναίρεσε έστω και στιγμιαία την πολιτική ‘‘επιτυχία’’ της κυβέρνησης στη διαχείριση της κρίσης της πανδημίας και γι’ αυτό το λόγο τα ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους επέλεξαν να το θάψουν θεωρώντας την ως σοβαρή απειλή υπονόμευσης τόσο του κυβερνητικού έργου όσο και της πολυδιαφημισμένης ‘‘κοινωνικής συναίνεσης’’ στα μέτρα της κυβέρνησης. Παρά όμως τις συντονισμένες προσπάθειες απόκρυψης του γεγονότος, κατάφερε να βγει στην επιφάνεια αναδεικνύοντας έναν ‘‘άλλο κόσμο’’, τη κραυγή μιας μεγάλης ευπαθούς ομάδας, αυτής των κρατουμένων που συνωστίζονται σε κελιά και θαλάμους αγωνιώντας για την ίδια τους την επιβίωση. Ανέδειξε έναν ‘‘άλλο κόσμο’’ χωρίς δικαιώματα που φιμώνεται, που του αρνούνται να διεκδικεί με την απειλή της παράτασης της φυλάκισης να πλανάται πάνω από κάθε σκέψη για αντίδραση. Συνεπώς το γεγονός αυτό ενείχε σημαντική πολιτική διάσταση που υπερέβαινε κατά πολύ τα στενά όρια των ζητημάτων που αφορούν στους κρατούμενους, άγγιξε τον πυρήνα της κυβερνητικής πολιτικής το τρέχον διάστημα αναδεικνύοντας το ψέμα της περί της ‘‘φιλάνθρωπης’’ και της ‘‘κοινωνικά αλληλέγγυας’’ πολιτικής της. Επίσης έφερε στην επιφάνεια το κρυμμένο φασιστικό πυρήνα της κυβέρνησης που ιεραρχεί ζωές και θανάτους και ποδοπατά δικαιώματα, αντιμετωπίζει με ρατσισμό τους κρατούμενους και εξαπολύει την ωμή κρατική βία όταν διεκδικούν. Μετά το τέλος της εξέγερσης ακολούθησε μια κινητοποίηση αντίδρασης στον θάνατο της Αζιζέ, τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που είχε εξαγγείλει μέτρα αποσυμφόρησης και δεν υλοποίησε, και με αιτήματα που αφορούσαν στην άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών. Η κινητοποίηση κατεστάλη βίαια, λίγη ώρα μετά την έναρξή της και ενώ είχε προηγηθεί κατάθεση εγγράφου υπογεγραμμένο από πολλές κρατούμενες που ενημέρωνε πως η φυλακή θα παρέμενε ανοιχτή ως τις 11μ.μ, κατά τις μεσημεριανές ώρες και πως θα απείχαν οι κρατούμενες από το συσσίτιο και από την εργασία. Η καταστολή συνεχίστηκε με τις μαζικές πειθαρχικές διαδικασίες, με την παραπομπή στο ‘‘σωρό’’ κρατουμένων για σειρά κατηγοριών.

Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο κείμενό μου που έχω δημοσιοποιήσει, πρώτη στη λίστα ονομάτων που θα περνούσαν από πειθαρχικό συμβούλιο με την κατηγορία της ‘‘απείθειας’’, κατηγορία που αφορούσε στην μετά την εξέγερση κινητοποίηση ήμουν εγώ. Στις 28/4 ξεκίνησε η πειθαρχική διαδικασία και ενώ ήμουν πάλι πρώτη στην ανακοίνωση ονομάτων, καλέστηκα από το συμβούλιο τελευταία. Πληροφορήθηκα από τις άλλες κρατούμενες που προηγήθηκαν ότι ρωτήθηκαν όλες ‘‘ποιός τις έβαλε να υπογράψουν και να μείνουν έξω από τους θαλάμους’’. Όπως μου είπαν αρνήθηκαν κατηγορηματικά ότι συνέβη κάτι τέτοιο. Ήταν σαφές ότι αναζητούσαν εναγωνίως ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος μου, καθώς είχα στοχοποιηθεί ήδη από το πρωί της 9ης Απρίλη από το ίδιο το υπουργείο και από την γ. γ αντεγκληματικής πολιτικής Σ. Νικολάου με τη δήλωσή της σε δημοσιογράφους ‘‘ότι είναι η Πόλα Ρούπα στην Θήβα’’, δήλωση που εμμέσως πλην σαφώς αποσκοπούσε να μου αποδώσουν την ευθύνη για όλα τα γεγονότα εκείνης της ημέρας. Εξάλλου μια ‘‘άτυπη προανακριτική διαδικασία’’ βρισκόταν σε εξέλιξη τις προηγούμενες ημέρες από την υπηρεσία για την αναζήτηση ‘‘της υποκινήτριας ή των υποκινητριών’’. Όμως ούτε η άτυπη ούτε η επίσημη διαδικασία δεν απέδωσε με την κατασκευή στοιχειών εναντίον μου. Οι μόνες που δεν ρωτηθήκαμε ποιός μας έβαλε ήμουν εγώ και η συγκρατούμενή μου Παγώνη Κατερίνα που επίσης καταδικάστηκε. Αναφέρω περιληπτικά τα κυριότερα σημεία της «απολογίας» μου: ‘‘Για να εξεταστεί το κατηγορητήριο θα πρέπει να αναλυθεί και να γίνει κατανοητό το υπόβαθρο και το πλαίσιο μέσα στο οποίο έγιναν τα γεγονότα της 9ης Απρίλη. Οι κρατούμενες το τελευταίο διάστημα βιώναμε μια ασφυκτική πίεση λόγω της απειλής του κορονοϊού σε συνδυασμό με τις συνθήκες κράτησής μας στη φυλακή, της απειλής της πανδημίας στις οικογένειές μας και τα παιδιά μας. Υπήρχε έντονη αγωνία και αναστάτωση γιατί η κυβέρνηση δεν εφάρμοσε μέτρα για την αποσυμφόρηση των φυλακών που είχε εξαγγείλει, μια πράξη που όλες εκλάβαμε ως εμπαιγμό ενώ η αγωνία μπροστά στην απειλή της πανδημίας και του θανάτου ήταν και είναι μεγάλη. Δεν είμαι πολύ καιρό σε αυτή τη φυλακή όμως από την πρώτη στιγμή που ήρθα ήταν εμφανές ότι οι κρατούμενες ήταν πολύ ανήσυχες και είχαν μεγάλη αγωνία για το τι θα συμβεί. Ο θάνατος της Ντεμίρογλου ήρθε να κορυφώσει το άγχος, την αγωνία, τον φόβο του θανάτου των κρατουμένων και σε συνδυασμό και με τον κυβερνητικό εμπαιγμό ο φόβος μετατράπηκε σε οργή. Επίσης ενάμιση μήνα πριν είχε πεθάνει και άλλη κρατούμενη η Γεωργία Τριανταφύλλου, γεγονός που η διεύθυνση της φυλακής είχε αρνηθεί στις 9/4 όταν αναφέρθηκα σε αυτόν μπροστά στον απεσταλμένο του υπουργείου. Ο θάνατος της συγκρατούμενής μας ήταν η θρυαλλίδα που προκάλεσε την έκρηξη. Θα πρέπει να εξεταστεί σε όλες τις πειθαρχικές διαδικασίες που θα γίνουν το υπόβαθρο που γέννησε αυτή την έκρηξη και να εξετάσετε όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν. Εξάλλου ο Ποινικός Κώδικας στο άρθρο 79 αναφέρει ότι κάθε δικαστήριο πρέπει να εξετάζει τα αίτια και τις συνθήκες που τελούνται οι πράξεις που εκδικάζονται ενώ στην παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου αναφέρεται πως είναι δικαιολογημένη μια πράξη λόγω συναισθηματικής φόρτισης. Ακόμα και ο Σωφρονιστικός Κώδικας στο άρθρο 71 που αναφέρεται στις πειθαρχικές διαδικασίες ζητάει την εξέταση των συνθηκών που τελέστηκαν οι πράξεις και αναφέρει ότι το συμβούλιο μπορεί να απέχει από την επιβολή ποινής. Η συγκεκριμένη δίωξη αφορά την άρνησή μας να μπούμε στους θαλάμους κατά τις βραδινές ώρες. Η εξέγερση είχε λήξει ώρες πριν. Υπήρχε μια συλλογική απόφαση να προχωρήσουμε στην κινητοποίηση αυτή, να κρατάμε τους θαλάμους ανοιχτούς το βράδυ ως τις 11 και τις μεσημεριανές ώρες, να γίνει αποχή από την εργασία και το συσσίτιο, με αιτήματα για την αποσυμφόρηση των φυλακών. Είχαμε πριν καταθέσει έγγραφα με υπογραφές. Η κινητοποίησή μας αυτή κατεστάλη με την βίαιη εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων. Δηλαδή μια μη βίαιη κινητοποίηση δέχτηκε βίαιη επίθεση προκειμένου να λήξει. Επισημαίνω ότι πολλές φυλακές πραγματοποίησαν κινητοποιήσεις με αίτημα την αποσυμφόρηση και κάποιες απ’ αυτές γίνονται τώρα. Θα πρέπει να προσθέσω πως όλα όσα έγιναν την 9η Απρίλη δεν είχαν ιδιοτελή κίνητρα. Πολλές κρατούμενες και εγώ επίσης δεν αποβλέπαμε σε αποφυλάκιση με τα μέτρα αποσυμφόρησης που προτείναμε. Τα κίνητρα είναι υπερατομικά και καθοριστικός παράγοντας ήταν η αλληλεγγύη. Οι διεκδικήσεις, οι κινητοποιήσεις, οι διαμαρτυρίες δεν γίνονται με την κατάθεση ενός εγγράφου, αλλά μέσα από πράξεις που ασκούν πίεση για την υλοποίηση των αιτημάτων και την περιφρούρησης των δικαιωμάτων, είναι νόμιμες και κατοχυρωμένες από το ίδιο το Σύνταγμα αλλά και από την διεθνή νομολογία. Πουθενά ούτε στο Σύνταγμα ούτε στον Ποινικό ούτε στον Σωφρονιστικό κώδικα δεν αναγράφεται ότι εξαιρούνται οι κρατούμενοι από το δικαίωμα να πραγματοποιούν κινητοποιήσεις, διαμαρτυρίες, αγώνες’’.

Είχα ζητήσει την παρουσία της συνηγόρου μου Κούτρα Ηλέκτρας-Λήδας όπως προβλέπεται από τον σωφρονιστικό κώδικα και πραγματοποιήθηκε μέσω skype. Η συνήγορός μου τοποθετήθηκε προασπίζοντας τη νομιμότητα της κινητοποίησή μας και αναφέρθηκε εκτενώς στην εγχώρια και τη διεθνή νομολογία που κατοχυρώνει τα όσα υπερασπιστήκαμε στη διαδικασία. Η παράστασή της έγινε και κατά την εξέταση της Κατερίνας Παγώνη με το ίδιο υπερασπιστικό πλαίσιο. Δύο ώρες μετά το πέρας της διαδικασίας κάλεσαν εμένα και την Παγώνη αυτή τη φορά πρώτες για να μας ανακοινώσουν την απόφαση που ήταν η καταδίκη μας (20 πόντους) για την ‘‘παράνομη’’ πράξη της ‘‘απείθειας’’. Η εισαγγελέας με ρώτησε αν έχω κάτι να πω και της απάντησα: ‘‘Παρανομία δεν είναι αυτό που κάναμε εμείς. Παρανομία είναι να πεθαίνουν άνθρωποι στη φυλακή. Παρανομία είναι να εξαγγέλλει η εκτελεστική εξουσία μέτρα και να μην τα εφαρμόζει. Παρανομία είναι να καταστέλλεται βίαια μια μη βίαιη και δίκαιη κινητοποίηση, να ξυλοκοπούνται κρατούμενες. Παρανομίες έγιναν από την άλλη μεριά, τη δική σας, όχι από την δική μας’’.

Στη συνέχεια καλέστηκαν οι υπόλοιπες που τους ανακοινώθηκε ότι κρίθηκαν αθώες. Ζητήσαμε επίμονα να μας γνωστοποιηθεί η αιτιολόγηση της δικής μας καταδίκης και του διαχωρισμού μας από τις υπόλοιπες όμως καμία εξήγηση δεν μας δόθηκε. Το γεγονός ότι το πειθαρχικό συμβούλιο (που αποτελείται από την επόπτρια εισαγγελέα Α. Μουσούρη, τον διευθυντή της φυλακής Γ. Μακρή και την προϊσταμένη της κοινωνικής υπηρεσίας Καρακατσάνη Β.) προέβη σε αθωωτική απόφαση για τις υπόλοιπες κρατούμενες. Είναι ομολογουμένως πρωτοφανές για τα δεδομένα της συγκεκριμένης φυλακής αφού πειθαρχικές διώξεις και βαρύτατες ποινές επιβάλλονται με κάθε αφορμή. Σε αυτήν την απόφαση συντέλεσε η επιμονή στη συστηματική δημοσιοποίηση των γεγονότων, την ανάδειξη του περιεχομένου τους αλλά και την εκτενή δημοσιοποίηση των συνθηκών κράτησης. Ο λόγος που πλαισίωσε τα γεγονότα της 9/ης Απρίλη αλλά και η πληθώρα μηνυμάτων συμπαράστασης λειτούργησαν ως ασπίδα για τις κρατούμενες. Όμως η δική μου καταδίκη ενέχει βαρύτατους συμβολισμούς. Πρώτα απ’ όλα στόχευε στο πρόσωπό μου, την ιστορία μου, τη στάση μου, τον λόγο που άρθρωσα δημόσια για τα γεγονότα. Είναι η συνέχεια μιας συστηματικής στοχοποίησης που ξεκίνησε με την εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο θάλαμό μου στον Κορυδαλλό και τη μεταγωγή μου στη Θήβα προκειμένου να σταματήσει η εκεί κινητοποίηση. Μια μεταγωγή που διατάχθηκε από το ίδιο το υπουργείο για να βγει λίγες ημέρες αργότερα εν μέσω της εξέγερσης στη φυλακή η εκπρόσωπός του Σ. Νικολάου να δηλώνει ‘‘ότι είναι η Ρούπα στη Θήβα’’ στοχοποιώντας με ως υπαίτια της εξέγερσης.Δηλαδή το ίδιο πρόσωπο που διέταξε τη μεταγωγή μου στον Ελαιώνα με στοχοποιεί γιατί βρίσκομαι στον Ελαιώνα, λες και ήρθα αυτοβούλως (sic).

Επειδή δεν κατάφεραν να στοιχειοθετήσουν άλλες κατηγορίες εις βάρος μου ούτε αυτή της ‘‘αρχηγού’’ ή της ‘‘υποκινήτριας’’ η καταδικαστική απόφαση ειδικά σε μένα, συνιστά μια έμμεση και πλάγια απόδοση ενός κεντρικού ρόλου στην κινητοποίηση. Όσο για τη συγκρατούμενή μου Παγώνη Κατερίνα που επίσης εκπροσωπήθηκε από τη συνήγορο Κούτρα Ηλέκτρα-Λήδα με την ίδια υπερασπιστική γραμμή πρόκειται για την ίδια κρατούμενη που είχα αναφέρει στο πρώτο κείμενό μου για την εξέγερση, η οποία είχε μείνει έξω από το κελί της επειδή δεν μετέφεραν εκείνη και το μωρό της στο νοσοκομείο και είχε τιμωρηθεί γι’ αυτό βαρύτατα με 1 χρόνο στέρηση εργασίας. Προφανώς και στο πρόσωπό της χτυπούν την επιλογή της να διεκδικεί και να διαμαρτύρεται για την καταπάτηση δικαιωμάτων.

Η καταδικαστική απόφαση ήταν μια βαρύτατου συμβολισμού ‘‘εκτέλεση’’ του δικαιώματος να παρίσταται συνήγορος κατά τη πειθαρχική διαδικασία, αφού ‘‘τύγχανε’’ να είμαστε οι μόνες που ζητήσαμε παράσταση δικηγόρου. Συνεπώς η επιβολή της πειθαρχικής ποινής απευθυνόταν και προς τη συνήγορό μας και την ιδιότητά της με ιδιαίτερα εκδικητικό χαρακτήρα. Δεδομένου της στάσης μου στο πειθαρχικό συμβούλιο και της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των κρατουμένων να διεξάγουν κινητοποιήσεις τέτοιας μορφής, η ποινή συνίσταται στην ‘‘εκτέλεση’’ κάθε κίνησης από μεριάς των κρατουμένων να προασπίσουν τα δικαιώματά τους και να διεκδικούν. Τέλος η απόφαση αυτή είναι μια νομιμοποίηση της εγκληματικής εγκατάλειψης της κρατούμενης Ντεμίρογλου να πεθάνει αβοήθητη στη φυλακή, είναι μια νομιμοποίηση των θανάτων στις φυλακές, της κυβερνητικής τακτικής εμπαιγμού των κρατουμένων, της άσκησης της ωμής βίας εις βάρος τους όταν αγωνίζονται.

Είναι μια νομιμοποίηση με κάθε μέσο της σιγής νεκροταφείου στις φυλακές.
Μην περιμένουν ότι θα περάσει….

Πόλα Ρούπα μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, Γ΄πτέρυγα γυναικείων φυλακών Ελαιώνα-Θήβας

Y.Γ. Επειδή οι πειθαρχικές διώξεις συνεχίζονται στηρίζουμε τις κρατούμενες εδώ: στηρίζουμε τις κρατούμενες εδώ
https://secure.avaaz.org/el/community_petitions/ypoyrgeio_dikaiosynis_kai_ypoyrgeio_prostasias_toy_ohi_stis_dioxeis_ton_kratoymenon_gynaikon_toy_elaionathivas_gia_tin_exegersi_stis_9420/publish/?new

ΠΗΓΗ: https://mpalothia.net

συνέχεια

ΝΕΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ-ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΤΩΡΑ

Μετά τον θάνατο στις φυλακές Ελαιώνα-Θήβας της κρατούμενης Αζιζέλ Ντεμίρογλου (Ρομά), άλλοι δύο θάνατοι έρχονται να προστεθούν στη λίστα της θανατοπολιτικής της ΝΔ. Πρόκειται για έναν 38χρονο στις φυλακές Κορυδαλλού που είχε προφυλακιστεί πριν από μικρό διάστημα και βρισκόταν σε καραντίνα για τον φόβο κορωνοϊού. Σύμφωνα με πληροφορίες είχε δέκατα αρκετές ημέρες, ενώ άλλες πληροφορίες λένε πως υπάρχει στην απομόνωσης κι άλλος κρατούμενος με ανάλογα συμπτώματα. Ο δεύτερος νεκρός, είναι ο κρατούμενος Σελίμ Ζερολάρι Ρομά και πατέρας πέντε παιδιών, στις φυλακές Μαλανδρίνου από πόνο σε δόντι. Του χορηγήθηκε απλά αντιβίωση, αλλά μάλλον μετά από κάποια επιπλοκή έχασε τη ζωή του. Επίσης ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για νεκρό και στις φυλακές Κέρκυρας.

Όχι μόνο δεν έχουν γίνει γνωστές οι αιτίες θανάτου των κρατουμένων, αλλά ούτε καν αναφέρθηκαν στα καθεστωτικά ΜΜΕ, εκτός της Αζιζέλ Ντεμίρογλου που αναφέρθηκε ψευδός πως πέθανε στο νοσοκομείο από παθολογικά αίτια.

 Η ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ, αν και εξήγγειλε μέτρα αποσυμφόρησης των φυλακών δεν έχει προχωρήσει ακόμη στην υλοποίηση τους, ενώ από πέρυσι μετά από μια επίσκεψη στις ελληνικές φυλακές, η Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης ή Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας (CPT) συνιστά στις ελληνικές αρχές να  προβούν σε αποσυμφόρηση καθώς και σε σειρά μέτρων ως αναφορά την κακομεταχείριση των κρατουμένων κ.α.

Οι ψεύτικες εξαγγελίες της, είναι πλέων ξεκάθαρο πως έγιναν για να σταματήσει τις πρώτες κινητοποιήσεις στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, καθώς και να απαντήσει στις επιστολές από άλλες φυλακές. Μια προσπάθεια που στόχευε στην καθυστέρηση των κινητοποιήσεων ώστε να προετοιμάσει τις κατασταλτικές της επιχειρήσεις.

Η αρχή έγινε με τις βίαιες μεταγωγές της συντρόφισσας Πόλας Ρούπα μέλος του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ και μίας συγκρατούμενης της, από τον Κορυδαλλό στη Θήβα και του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη μέλος του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ από τον Κορυδαλλό στις φυλακές Δομοκού.

Το δεύτερο κατασταλτικό κύμα ξεκίνησε με την βίαιη καταστολή της εξέγερσης στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα-Θήβας, μετά τον θάνατο της κρατούμενης Αζιζέλ Ντεμίρογλου η οποία πέθανε αβοήθητη ενώ ζητούσε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Εν’ συνεχεία, στις 16 Απρίλη ειδική ομάδα των ΕΚΑΜ εισέβαλε στην Δ πτέρυγα του Κορυδαλλού και απήγαγε τον κρατούμενο Βασίλη Δημάκη ο οποίος συμμετείχε ενεργά στην κινητοποίηση των κρατουμένων μεταφέροντας τον στις φυλακές των Γρεβενών.

Πραγματοποιηθήκαν επίσης στοχευόμενες έφοδοι, στις φυλακές Μαλανδρίνου στον θάλαμο του αναρχικού κρατούμενου Γιάννης Μιχαηλίδης, στις φυλακές Δομοκού στο κελί του Νίκου Μαζιώτη καθώς και ενός άλλου κρατούμενου, στα Χανιά σε κελιά αγωνιστών κρατουμένων, στις φυλακές Κορίνθου έγινε έρευνα σε θάλαμο όπου βρίσκετε και ο Σπύρος Χριστοδούλου από μπάτσους και δεσμοφύλακες. Κατά την έρευνα κατασχέθηκε ένα κινητό ενώ λόγο της αντίδρασης του Σ. Χριστοδουλου και άλλων, οι μπάτσοι αποχώρησαν άρον άρον αφήνοντας πίσω τον φορτιστή, στην Θήβα στη Γ’ πτέρυγα όπου κρατείτε η Πόλα Ρούπα και στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, όπου έγινε γενική έρευνα σε όλες τις κρατούμενες.

Σε πολλές ακτίνες των φυλακών Μαλανδρίνου, Χανίων, Δομοκού και Κέρκυρας οι κρατούμενοι ξεκίνησαν κινητοποιήσεις κρατώντας ανοιχτούς τους θαλάμους και τις πόρτες των κελιών τους κατά της μεσημεριανές ώρες, καθώς και αποχές συσσιτίου και απεργία εργασίας.

Ο “συνωστισμός” σε υπαίθριους χώρους, όπως πλατείες και παραλιακοί πεζόδρομοι θεωρείτε επικίνδυνος και τιμωρείται, ο συνωστισμός στις φυλακές στα λίγα τετραγωνικά μέτρα των κελιών δεν εγκυμονεί κινδύνους; Αν δεν υλοποιηθούν τα μέτρα αποσυμφόρησης ειδικά εν μέσω κορωνοϊού, ποιος πρέπει να τιμωρηθεί; Προς το παρών πάντως η κυβέρνηση ετοιμάζει τις πειθαρχικές ποινές σε κρατούμενες/ους που κινητοποιήθηκαν ζητώντας αποσυμφόρηση λόγο κορωνοϊού, ενώ η θανατική ποινή συνεχίζει να υπάρχει…  

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ/ΝΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ-ΜΟΝΕΣ ΝΑ ΜΗ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΠΟΙΝΗ.

ΆΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Σύντροφοι-Συντρόφισσες

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια