Σε μία συζήτηση εφ’ όλης της ύλης μέσα από την φυλακή Κορίνθου, ο κρατούμενος Σπύρος Χριστοδούλου μας λέει για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε μετά την πολυήμερη απεργία πείνας που έκανε μέσα στο 2019, μας περιγράφει την καθημερινότητά του μέσα στη φυλακή εκφράζοντας με καυστικό τρόπο την άποψή του για την κουλτούρα που επικρατεί στις ελληνικές φυλακές σήμερα και τονίζει την τεράστια σημασία που έχει η έμπρακτη αλληλεγγύη για τους ανθρώπους που βιώνουν τον εγκλεισμό και την περιθωριοποίηση που επιβάλλει ο συγχρονος δικαστικος ολοκληρωτισμος. Τον ευχαριστούμε πολύ γι αυτή τη συνέντευξη.

Κατ’ αρχήν θα ηθελα να ρωτήσω για τα θεματα υγείας που αντιμετώπισες κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας και συγκεκριμένα για τις αρρυθμίες που είχες εμφανίσει και το πρήξιμο στο πόδι. Τα συμπτώματα αυτά ήταν παροδικά ή σου δημιουργούν ακόμα διάφορα προβλήματα;

Τα συμπτώματα ήταν παροδικά, δεν μου δημιουργούν πλεον προβλήματα πέρα απο κάποια μικρα μουδιάσματα. Από το χάσιμο των κιλών έγινε αυτο με τις αρρυθμίες, επειδή μετά τις 35 μέρες και μέχρι και μετά τη λήξη της απεργίας άρχισε να επιδεινώνεται πολύ η κατάστασή μου λόγω απώλειας μεγάλου ποσοστού λίπους. Η απεργία πείνας σε γενικά πλαίσια σου τρώει τη σάρκα. Μετά άρχισα να έχω κάποια προβλήματα επειδή όταν άρχιζα να παίρνω κιλά ξεκινούσα πάλι να αδυνατίζω. Αυτά τα προβλήματα που μου δημιουργήθηκαν μετά την απεργία, με ταλαιπώρησαν για κάποιους μήνες αλλά τώρα είμαι καλά.

Έκανες μία πολυήμερη απεργία πείνας για να μπορέσεις να κατοχυρώσεις ένα βασικό συνταγματικό σου δικαίωμα το οποίο τελικά δεν έγινε δεκτό από τους δικαστικούς κύκλους. Υπάρχει κάτι άλλο που μπορείς να κάνεις για να προωθήσεις το αίτημά σου;

Εκτός από το να κάνω πάλι κάποια απεργία για να διεκδικήσω αυτό το βασικό δικαίωμα της συγχώνευσης των ποινών μου, γιατί αυτό δεν αφορά μόνο εμένα αλλά αφορά και πολλούς άλλους κρατούμενους που δικαιούνται συγχώνευση των ποινών και μας το αφαιρούν με το δικό τους τρόπο, με τον τρόπο που κάνουν πάντα οι δικαστικοί λειτουργοί και οι αρχές, τώρα θα περιμένω να τελειώσει η δίκη και μετά θα σας ενημερώσω για οποιαδήποτε κίνησή μου.

Κάποιοι θεωρούν πως η φυλακή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Η σταδιακή αποπολιτικοποίηση της κοινωνίας είναι μία κατάσταση που παρατηρείται αντίστοιχα και μέσα στις φυλακές; Νοιάζονται οι κρατούμενοι γι αυτά που συμβαίνουν έξω αλλα και μέσα στις φυλακές ή επικρατεί μια εσωστρέφεια που στηρίζεται στην ανάγκη για επιβίωση;

Υπάρχει μία εσωστρέφεια, αυτό που είπες… Δεν υπάρχει χώρος για πολιτικές δράσεις. Αυτό άλλωστε εξαρτάται από το χαρακτήρα και τα βιώματα του καθε κρατουμένου γενικότερα, αλλά σχετίζεται και με την εμπειρία του κάθε ανθρώπου μέσα στη φυλακή. Θεσμοθετήθηκαν κάποια ευεργετήματα όπως οι άδειες και οι αναστολές. Μέσα από αυτά τα ευεργετήματα κοιτάει ο καθένας πιο πολύ τον εαυτό του κι αυτή είναι η αλήθεια. Οταν ο κρατούμενος δικαιούται άδεια, για παράδειγμα, πάει σε ενα συμβούλιο που μπορεί να του πει «δεν είσαι έτοιμος» περιορίζοντας έτσι την ελευθερία του. Από ‘κει και πέρα οι κρατούμενοι δεν είναι όπως παλιά. Σαν ανθρωπος που βρέθηκα στη φυλακή από μικρό παιδάκι και όντας κυνηγημένος εφτά και κάτι χρόνια, τότε ήμασταν απέναντι στις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των κρατουμένων.

Η φωνή της φυλακής είναι οι πολιτικοί κρατούμενοι, από ξεκινάει το στάδιο του προσδιορισμού και της διεκδίκησης των αιτημάτων καθε φορά, γιατί τα κατασταλτικά μέτρα που χρησιμοποιούν οι ανθρωποφύλακες και η εξουσία δεν αρκούν για να μας αποσιωποιήσουν όταν πρέπει να δράσουμε. Δεν είναι δηλαδή δικαιολογία το ότι καθόμαστε έτσι. Σου λέει ο άλλος «περνάω καλά, έχω τηλέφωνο, γυμναστήριο θα περάσει κι ενας χρόνος ή δύο για να πάρω την άδειά μου και δεν με νοιάζει», ενώ παλιά εμείς οι κρατούμενοι δεν ήμασταν έτσι. Κάναμε στάσεις και διεκδικούσαμε τα δικαιώματά μας πλήρως, με εξεγέρσεις, δράσεις και τέτοια. Τώρα αυτά έχουνε κοπεί ακόμα και σε σκληρές φυλακές όπως η Κέρκυρα, η Πάτρα, η Λάρισα…

(περισσότερα…)
συνέχεια