Tagged: Χιλή

Αλληλεγγύη Στα Έγκλειστα Συντρόφια Στη Χιλή

Πρόσφατα έληξε η απεργία πείνας (και για ένα διάστημα δίψας) του πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος με έναν εκδικητικό νόμο, φωτογραφικό προς τους μακροχρόνια πολιτικούς κρατούμενους/ες έχασε το δικαίωμα του να εκτίσει ποινή σε αγροτικές φυλακές. Η συνέχεια είναι γνωστή, με την κυβέρνηση να αρνείται να εφαρμόσει τον ίδιο της το νόμο και τον Δημήτρη Κουφοντίνα να ξεκινάει μια πολυήμερη απεργία πείνας διεκδικώντας την επιστροφή του στις φυλακές Κορυδαλλού όπως ορίζει ο νόμος.

Η παρόμοια αντιμετώπιση των πολιτικών κρατουμένων αυτή τη φορά από το Χιλιανό κράτος γίνεται η αιτία για την έναρξη κινητοποιήσεων στις φυλακές του Σαντιάγο. Έτσι από τη Δευτέρα 22 Μαρτίου στο Σαντιάγο της Χιλής, αναρχικοί και άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι, καθώς και κρατούμενοι για την απελευθέρωση των Mapuche, ξεκίνησαν μια κινητοποίηση με χαρακτηριστικά απεργίας πείνας (όπως αναφέρουν οι ίδιοι) επ ‘αόριστον.

Πρόκειται για τα συντρόφια Mónica Caballero Sepúlveda στη γυναικεία φυλακή του San Miguel, Marcelo Villarroel Sepúlveda, Joaquín Garcia Chanks, Juan Flores Riquelme, Juan Aliste Vega στο C.A.S, (όχι συμμετέχοντας στην απεργία, αλλά στηρίζοντας, δεδομένης της ιατρικής κατάστασης του στη φυλακή υψηλής ασφάλειας), Francisco Solar Dominguez, στο τμήμα μέγιστης ασφάλειας, Pablo Bahamondes Ortiz, Jose Ignacio Duran Sanhueza, Tomas González Quezada και Gonzalo Farias Barrientos, στις ενότητες 2 και 3 της φυλακής του santiago 1,


Τα αιτήματα της κινητοποίησης είναι η κατάργηση του άρθρου 9 και η αποκατάσταση του άρθρου 1 του διατάγματος Νόμου 321, η απελευθέρωση του αυτόνομου μαρξιστή και ένοπλου αντάρτη Marcelo Villarroel, η απελευθέρωση όλων των ανατρεπτικών κρατουμένων, των αναρχικών, των κρατουμένων αγωνιστών για την απελευθέρωση των Mapuche και των κρατουμένων της εξέγερσης.

Δηλαδή διεκδικούν να μην ισχύει αναδρομικά η τροποποίηση του νόμου που ρυθμίζει την “υπό όρους αποφυλάκιση κρατουμένου” ώστε αυτό να παραμείνει κεκτημένο δικαίωμα των φυλακισμένων και όχι προνόμιο όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο. Ο συγκεκριμένος νόμος μετασχηματίστηκε φωτογραφικά κατά των πολιτικών κρατουμένων αλλά και όσων αντιστέκονται ενάντια στα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Αυτή η τροποποίηση του νόμου δυσχεραίνει σημαντικά την πιθανότητα πρόσβασης στην λεγόμενη «απελευθέρωση υπό όρους», καθυστερώντας την σε ορισμένες περιπτώσεις για δεκαετίες – επηρεάζοντας έτσι μεγάλο αριθμό κρατουμένων που βλέπουν την ποινή τους να γίνεται μόνιμη. Ένας νόμος που κρατάει ομήρους του κράτους όσους αγωνίζονται εναντίον του.

Από αυτήν την τροποποίηση επηρεάζεται άμεσα ο σύντροφος Marcelo Villarroel Sepulveda ο οποίος με 2 μεγάλες περιόδους εγκλεισμού βρίσκεται φυλακισμένος για πάνω από 25 χρόνια για ενέργειες ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο τις δεκαετίες 80’, 90’, και 2000. Με αυτήν την τροποποίηση λοιπόν ο σύντροφος Marcelo θα έχει δικαίωμα για υποβολή αίτησης για υπό όρους αποφυλάκιση το 2036, κάτι που σημαίνει πως το χιλιανό κράτος σκοπεύει να τον κρατήσει έγκλειστο για πάνω από 40 χρόνια.

Η καταστολή είναι το βιαιότερο εργαλείο του κρατικού μηχανισμού. Όποιο πολιτικό πρόσημο και να χρησιμοποιεί η εκάστοτε διαχείριση του κάθε κράτους, η καταστολή θα είναι πάντα το εργαλείο που θα συντηρείται ώστε να βρίσκεται σε ετοιμότητα για να χρησιμοποιηθεί από τις κυβερνήσεις.

Οι φυλακές είναι τα κολαστήρια όπου στοιβάζονται όσοι αντιστέκονται και αντεπιτίθενται στην κρατική βία, αλλά και όσοι παρεκκλίνουν της κανονικότητας, παράγωγα του ίδιου του συστήματος. Οι νόμοι είναι τα εργαλεία της ψευδαίσθησης του δικαίου προς την κοινωνία, αλλά και τα ευέλικτα εργαλεία εκδίκησης κατά των αγωνιστών και αγωνιστριών.

Η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα, μπορεί και πρέπει να είναι διεθνιστική.

“Το να είσαι νομοθέτης είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή τυραννίας” Φ. Νίτσε

Διεθνιστική αλληλεγγύη και συντροφικότητα για το γκρέμισμα κάθε φυλακής

Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

utopia_ad@riseup.net

συνέχεια

Αλληλεγγύη στους φυλακισμένους συντρόφους/ισσες στη Χιλή από τα μέλη του Ε.Α (μια πρωτοβουλία του Αναρχικού στεκιού Utopia A.D.)

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

19/4/2021

Εκφράζουμε την Αλληλεγγύη μας στους φυλακισμένους συντρόφους-συντρόφισσες στη Χιλή που από τις 22 Μαρτίου 2021 έχουν ξεκινήσει μια κινητοποίηση με τα χαρακτηριστικά της απεργίας πείνας επ’ αόριστον, με αιτήματα την απελευθέρωση των αναρχικών κρατουμένων, των κρατουμένων με ανατρεπτική δράση, των κρατουμένων της αιματηρής εξέγερσης του 2019 καθώς και των κρατουμένων για την απελευθέρωση των ιθαγενών Μαπούτσε (Mapuche). Επίσης άλλα αιτήματα αφορούν την τροποποίηση νόμου που ρυθμίζει την υπ’ όρους αποφυλάκιση κρατουμένων ώστε αυτό να παραμείνει κεκτημένο δικαίωμα των φυλακισμένων κι όχι ‘‘προνόμιο’’ όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο. Αυτός ο νόμος είναι φωτογραφικός που στοχεύει περισσότερο τους αγωνιστές κρατούμενους/ες, τους αναρχικούς κρατούμενους/ες, τους κρατούμενους/ες που βρίσκονται φυλακισμένοι/ες για τον αγώνα τους εναντίον του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι ένας νόμος που δυσχεραίνει την πιθανότητα αποφυλάκισής τους υπ’ όρους. Αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι ο εχθρός είναι κοινός σε όλον τον κόσμο. Είναι το κράτος και το διεθνές κρατικο-καπιταλιστικό σύμπλεγμα εξουσίας. Η μεθόδευση των κρατών να κρατούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους όσο γίνεται περισσότερο στις φυλακές είναι εμφανής σε όλο τον κόσμο. Απόδειξη η προτεραιότητα της τωρινής ελληνικής κυβέρνησης που με το που ανέλαβε την εξουσία ψήφισε νόμους αναθεώρησης του ποινικού κώδικα αλλά και του σωφρονιστικού κώδικα πρόσφατα με στόχο να κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο στη φυλακή, ακόμα και μετά τη συμπλήρωση του ορίου αποφυλάκισης υπ’ όρους, τους εναπομείναντες πολιτικούς κρατούμενους, κυρίως τους αμετανόητους, αυτούς που έχουν καταδικαστεί με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο για ένοπλο αγώνα, για αντάρτικο πόλης. Και σε αυτούς συμπεριλαμβανόμαστε και εμείς, τα φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Όπως και ο εχθρός, έτσι και ο αγώνας μας είναι κοινός παρά τη διαφορετικότητα των συνθηκών και των οποιονδήποτε διαφοροποιήσεων, από τη Χιλή και τη Τσιάπας μέχρι τη Τουρκία, το Κουρδιστάν, τη Ροζάβα, την Ελλάδα, παντού.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους φυλακισμένους Συντρόφους και Συντρόφισσες στη Χιλή που βρίσκονται σε αγωνιστική κινητοποίηση και απεργία πείνας από τις 22 Μάρτη

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στον Αγώνα των Μαπούτσε

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ.

Τα φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

Πόλα Ρούπα και Νίκος Μαζιώτης

συνέχεια

Αλληλεγγύη Στα Έγκλειστα Συντρόφια Στη Χιλή

Από τη Δευτέρα 22 Μαρτίου στο Σαντιάγο της Χιλής, αναρχικοί και άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι, καθώς και κρατούμενοι για την απελευθέρωση των Mapuche, ξεκίνησαν μια κινητοποίηση με χαρακτηριστικά απεργίας πείνας επ ‘αόριστον.

Τα αιτήματα της κινητοποίησης είναι η απελευθέρωση του αναρχικού Marcelo Villarroel, η απελευθέρωση όλων των ανατρεπτικών κρατουμένων, των αναρχικών, των κρατουμένων αγωνιστών για την απελευθέρωση των Mapuche και των κρατουμένων της εξέγερσης.

Επίσης διεκδικούν να μην ισχύει αναδρομικά η τροποποίηση του νόμου που ρυθμίζει την “υπό όρους αποφυλάκιση κρατουμένου” ώστε αυτό να παραμείνει κεκτημένο δικαίωμα τον φυλακισμένων και όχι προνόμιο όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο. Ο συγκεκριμένος νόμος μετασχηματίστηκε φωτογραφικά κατά των πολιτικών κρατουμένων αλλά και όσων αντιστέκονται ενάντια στα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου. Ένας νόμος που κρατάει ομήρους του κράτους  όσους αγωνίζονται εναντίων του.

Δημόσια δήλωση για την έναρξη απεργίας πείνας ΕΔΩ

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο των αιχμάλωτων συντρόφων Juan Aliste και Marcelo Villarroel:

Με συντροφική ανατρεπτική στοργή, χαιρετίζουμε εκείνες και εκείνους με τους οποίους βαδίζουμε στο ίδιο μονοπάτι του αγώνα για την ολική απελευθέρωση και την καταστροφή της κοινωνίας του εγκλεισμού.

Απ’ τη ζωηρή αγάπη του πολέμου, στεκόμαστε στο πλευρό όσων τόσα χρόνια μας συντρόφευσαν κάθε μέρα που πέρασε, ενάντια στον εγκλεισμό και σε κάθε μορφή επιτήρησης και τιμωρίας. Αναλαμβάνουμε απόλυτα το τίμημα κάθε πρόκλησης που επιφέρει καθημερινά η σύγκρουση, ήδη από τη μέρα που αποφασίσαμε να εμπλακούμε στη μάχη ενάντια στον κόσμο της κυριαρχίας και της εξουσίας.

Έχουν περάσει δεκαετίες αγώνα δίχως σταματημό και δίχως καμιά βόλεψη, δίχως να εγκαταλείπουμε την πανταχού παρούσα ανατρεπτική μνήμη της αντίστασης. Τιμούμε την κληρονομιά των νεκρών μας, των αιχμαλώτων μας και όσων βρίσκονται στην παρανομία, που δεν έπαψαν να συνεισφέρουν στη σύγκρουση. Από τις διαφορετικές προσωρινές τους τοποθεσίες, η επιμονή στον αγώνα είναι ανυποχώρητη.

Αρνούμαστε να βυθιστούμε στη σιωπή ή στη συνενοχή με την υπάρχουσα κανονικότητα. Οικειοποιούμαστε όλες μαζί και κάθε μία ξεχωριστά τις ανταγωνιστικές πρακτικές που στοχεύουν να σπάσουν τις αλυσίδες που μας καταπιέζουν. Όπως επίσης αρνούμαστε να γυρεύουμε συμβολικές θέσεις εντός του ευρέος φάσματος των ανατρεπτικών θέσεων μάχης. Όπως και νά ‘χει, είμαστε ζωντανοί και δυνατοί, υπάρχοντας ως απτή απόδειξη της αξίας του πρωτοπρόσωπου αγώνα, δίχως ποτέ να αφηνόμαστε έρμαια στις ιστορικές ταλαντεύσεις.

Καλούμε σε πολλαπλασιασμό των πάσης μορφής δυνάμεων, προκειμένου να γκρεμίσουμε τα τείχη των φυλακών. Ολάκερη η ενέργεια κι η θέληση να μαχόμαστε καθημερινά είναι ζωτικής σημασίας την παρούσα στιγμή. Η εξουσία έχει τροποποιήσει το νομικό της οπλοστάσιο ξανά και ξανά, ώστε να κρατά πίσω απ’ τα κάγκελα, αιχμάλωτους του κράτους, τους κρατουμένους του κοινωνικού πολέμου, της Εξέγερσης, αλλά και του αγώνα για την απελευθέρωση των Μαπούτσε.

Ενάντια στην τροποποίηση του αναδρομικού νομικού διατάγματος 321.

Για την κατάργηση των ποινών που επιβλήθηκαν από τα δικτατορικά δικαστήρια τη δεκαετία του ’90, οι οποίες επιστρατεύονται ακόμα και σήμερα για να μας κρατήσουν έγκλειστους.

Για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων του κοινωνικού πολέμου, της Εξέγερσης, και όσων αγωνίζονται για τη λευτεριά των Μαπούτσε.

Να ισχυροποιήσουμε τους δεσμούς μας, να ενδυναμώσουμε τη συνενοχή μας, να αφυπνίσουμε συνειδήσεις, να οξύνουμε τις δράσεις μας, για να ισοπεδώσουμε και το τελευταίο ανάχωμα της κοινωνίας του εγκλεισμού!

Διεθνιστική αλληλεγγύη και συντροφικότητα για το γκρέμισμα κάθε φυλακής!

Ενάντια στο κράτος, τις φυλακές και το κεφάλαιο: Κοινωνικός πόλεμος!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση.

Juan Aliste Vega
Marcelo Villarroel Sepúlveda
Αναρχικοί, αυτόνομοι και ανατρεπτικοί κρατούμενοι
Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας του Σαντιάγο, στη Χιλή
Τέλη Δεκέμβρη 2020

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια

Χιλή: Ο θρίαμβος της δημοκρατίας και η στρεβλή κριτική της

Καθώς χιλιάδες Χιλιανοί εξυμνούν τον εκλογικό θρίαμβο που θα οδηγήσει στην αλλαγή του Συντάγματος, εμείς παραμένουμε στο μονοπάτι του πολέμου ενάντια σε κάθε έκφανση της κυριαρχίας.

Σήμερα, το χιλιανό κράτος, τα αστικά κόμματα και ο καθεστωτικός τύπος γιορτάζουν μαζί με τους πολίτες τον βδελυρό θρίαμβο της δημοκρατίας, τη θεσμική μέθοδο αποκατάστασης της αστικής και πολιτισμένης κοινωνίας, σα να επρόκειτο για κατάκτηση του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού κυπέλλου.

Το πώς οι πρώην ”εξεγερμένοι” -περήφανοι ψηφοφόροι σήμερα- θα έρθουν σε συμβιβασμό με αυτήν την αντίφαση, δεν το γνωρίζουμε.

Αυτό που ξέρουμε πέραν πάσης αμφιβολίας είναι πως όσοι μόλις χθες μάχονταν τη βαναυσότητα της καταστολής, πρόθυμα τώρα έσπευσαν στις καλά προφυλαγμένες από τον στρατό και την αστυνομία εκλογικές κάλπες.

Αυτό που επίσης γνωρίζουμε είναι ότι σήμερα οι ιδεολογικώς εξιδανικευμένοι κάτοικοι των γειτονιών της εργατικής τάξης τραγουδούσαν και χόρευαν μεθυσμένοι από δημοκρατία σε δρόμους βαμμένους από το νωπό αίμα του Anibal Villarroel, που έπεσε νεκρός από σφαίρες μπάτσων 3 μέρες πριν.

Νικήτρια είναι η Χιλή, νικητής είναι το χιλιανό κράτος, νικήτρια είναι η κοινωνία και η επιθυμία της να μείνει καταδυναστευμένη υπό τους όρους ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου κυριαρχίας, νικήτρια είναι η θέληση της πλειοψηφίας του λαού να δημιουργήσει μια νέα κοινωνική ομοθυμία. Εν τέλει, με περισσότερα ή λιγότερα οδοφράγματα, νικήτρια είναι η παλιά καλή συνταγή, γραμμένη και ξαναγραμμένη στα παλάτια της κυριαρχίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Η αποσόβηση των εξεγέρσεων και η διοχέτευσή τους μέσω θεσμικών καναλιών κατευθείαν στο παιχνίδι των αστικών κομμάτων.

Η εξουσία γελά και γελά και θα γελάσει ξανά. Γελά γιατί οι θεσμοί στεγανοποιούνται. Η εξουσία γελά γιατί τώρα θα έχει υπό τη διάθεσή της περισσότερους ”ευσυνείδητους” και εκδημοκρατισμένους πολίτες, εθελοντές στον περιορισμό των πυρίμαχων, των διαφορετικών, των ανταρτών, των μειοψηφιών, των ταραχοποιών που επιμένουν να παρεμποδίζουν την έμπλεη από την αηδιαστική αστικότητά τους διαδικασία αναμόρφωσης.

Η εξουσία γελά επειδή γνωρίζει πως ακόμα και μερικοί υποτιθέμενοι αναρχικοί, παρακινούμενοι από μύχιες ελπίδες, προσέτρεξαν στις κάλπες να γονατίσουν επισήμως μπροστά στον εχθρό, να αποκηρύξουν τις ιδέες τους, να διαπραγματευτούν τα προτάγματά τους αποδεικνύοντας πως είναι ευμετάβλητα και ασταθή, όπως και η μνήμη του ”λαού” που ονειρεύονται.

Εμείς, οι αγέρωχες μειοψηφίες των ανυπότακτων, συνεχίζουμε να κηρύσσουμε τον πόλεμο στην κυριαρχία, δίχως την παραμικρή σύγχυση, πολλαπλασιάζοντας και ενδυναμώνοντας τους εαυτούς μας στο χάος.

Επειδή η εξέγερση μας δεν άρχισε στις 18 Οκτώβρη του 2019 και δεν πρόκειται να τελειώσει με ένα ευτελές δημοψήφισμα.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΔΙΧΩΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΚΑΙ ΗΓΕΣΙΑ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Ανειρήνευτοι αναρχικοί από τη νότια Abya Yala (Χιλή).

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια

Μαουρίσιο Μοράλες, 11 χρόνια μετά, οι εξεγερμένοι δε σε λησμονούν

Πάνε 11 χρόνια απ’ το τελευταίο σου φευγιό… 11 χρόνια… Κι όλοι μας είχαμε μείνει άναυδοι με την πρώτη επέτειο του θανάτου σου, Μάουρι. Τα χρόνια περνούν, με πάντα κάτι μένει, σωστά;

Για όσες από ‘μάς σε γνώριζαν και για όσους από ‘μάς σε γνώρισαν μετά τον θάνατό σου, πάνε 11 χρόνια όπου σ’ έχουν δίπλα τους, 11 χρόνια όπου εξακολουθούν να διαχέονται, να προκαλούν ταραχές και μπελάδες, δυνατά ή ψιθυριστά να γελούν, πεισματικά να εξαπλώνουν τον Μαύρο Θάνατο.

Το πόσα πολλά συνέβησαν αυτά τα χρόνια, δεν υπάρχει κάποιο ορθολογικό μέτρο να δύναται να τ’ απαριθμήσει. Υπάρχουν εκείνοι που λένε πως ηττηθήκαμε, άλλες που κέρδισαν πάμπολλα, το πραγματικά σημαντικό όμως είναι πως συνεχίζουμε… Και πως η αναρχία, ως μια συμπαγής πρακτική ενάντια σε κάθε μορφή κυριαρχίας, ως αέναη κίνηση, συνεχίζει ξέφρενη. Ιδού λοιπόν γιατί οι πεσόντες μας χαίρουν άκρας υγείας κι εξακολουθούν να γελούν, πλέον ανάμεσα και σ’ άλλα γέλια.

Πόσο θ’ απολάμβανες τους δρόμους τους μήνες αυτούς, γελάμε και μόνο που φανταζόμαστε την απάντηση · κι όμως, Μάουρι, ήσουν μαζί μας σ’ αυτές τις αλησμόνητες μέρες, μες στο χάος και τη γλυκιά παράκρουση. Ήσουν εκεί, επειδή εκεί ήταν όσες κι όσοι επιμένουν να τείνουν μαζί σου προς στο χάος.

Να πώς τροφοδοτήθηκαν η συντροφικότητα, η εικονοκλαστική μνήμη κι η αλληλεγγύη, ενάντια στα σύνορα, την καταστολή και τον θάνατο… όπως γράφτηκε κι από μια φυλακή της Ελβετίας πριν κάποια χρόνια.

Έπειτα απ’ τη δράση της 22ας Μάη του 2009, όπου αντίκρισες τον θάνατο επιτιθέμενος στους δεσμοφυλάκους, δεν υπήρξε κάποια προκήρυξη που ν’ αποσαφηνίζει τη θέση σου… Υπήρχε όμως η ζωή σου, τα γραπτά σου, τα ποιήματά σου, τα τραγούδια σου, οι διηγήσεις σου, οι εμπειρίες σου, σμιλεμένες από σκοντάμματα, λάθη, ξεσπάσματα οργής, χαμόγελα κι επιτυχίες, απ’ την ατέρμονη επιμονή σου να προσπαθείς, με κάθε αναγκαίο μέσο, να φοκώσεις τη νύχτα και να διαλύσεις τη γιορτή για τους δεσμοφυλάκους του κόσμου τούτου.

Τα γραπτά εκείνα έχουν κυλήσει από καρδιά σε καρδιά, αναζητώντας για τα δραστήρια εκείνα χέρια στα οποία βασιλεύει η Αναρχία. Στα γράμματά σου τ’ αποτυπωμένα με μελάνι μαύρο, ξετυλίγεται το κουβάρι των ιδεών σου, των συναισθημάτων σου και των πεποιθήσεών σου, καθάρια ξεπροβάλλει το ποιος επέλεξες νά ‘σαι και τα μονοπάτια που διάλεξες να βαδίσεις ρισκάροντας τα πάντα… δίχως ν’ αναμένεις τους επαίνους των θεατών, δίχως ν’ αναζητάς τη γενική αποδοχή, τη μαζική ικανοποίηση, ή ακόμα και ψήφους για νά ‘σαι λαοφιλής.

Μέσ’ απ’ τα γραπτά σου σε συνάντησαν όσες κι όσοι δε σε γνώριζαν, σφυρηλατώντας τους δικούς τους δεσμούς συνενοχής, και τούτη είν’ η ισχύς της μαύρης μνήμης, η οποία διανοίγει αυλακώματα και μονοπάτια ακριβώς εκεί όπου πάνε να επιβληθούν οι ύβρεις των μπάτσων, των δημοσιογράφων και των υπηκόων… τόσο ζωογόνα είναι δαύτη η αλληλουχία συντροφισσών και συντρόφων, εμπειριών και γενεών, που, σε μια προσπάθεια να κοπούν τούτοι οι δεσμοί, 11 χρόνια μετά τον θάνατό σου, αντηχούν ακόμη ως μουρμουρητά τα δημοσιογραφικά επινοήματα. Ευχαρίστηση προκαλεί το γεγονός πως δεν είσαι ακόμη λαοφιλής… είσαι όμως παρών ανάμεσα στους δικούς μας, σ’ εκείνες που δεν αφήνονται να εξημερωθούν, σ’ εκείνες που επιλέγουν να μην τιθασεύσουν τις αλύγιστες ψυχές τους, κι έτσι ακόμη διαχέεται το περιφρονητικό σου γέλιο στους δρόμους, ανάβοντας φωτιές μέχρι και στις πιο θλιβερές και παγωμένες νύχτες.

Δεν υπάρχει μέρα όπου να μη μας πληγώνει η απουσία σου, μα συνεχίζουμε… Ζεις στις ζωές μας, Μάουρι.

Πέραν κάθε συγκυρίας και κάθε πανδημίας…

Απ’ την Αναρχία κι ενάντια σε κάθε εξουσία, θα παραμείνουμε η χειρότερη μαύρη πανώλη!

Με απεριόριστη αγάπη…

Για όλα τα συντρόφια που έχουν φύγει…

Για όλες κι όλους όσους συνεχίζουν να οξύνουν τον παλμό της σύγκρουσης…

Για τους αιχμαλώτους και τις αιχμάλωτες πολέμου…

Η μνήμη μας είναι μαύρη, το ίδιο κι η καρδιά μας…

Αιώνια απέχθεια για τους δεσμοφυλάκους!

Πηγή: Deutschland Indymedia

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

συνέχεια

Μια συμβολή σε εκδήλωση μνήμης για τον αναρχομηδενιστή Sebastian Oversluij στη Χιλή (16/12)

Wolf-2Η Αναρχία έχει Μνήμη

“Δε χάνεται ποτέ κανείς πραγματικά εκτός κι αν τον τυλίξει η λησμονιά στην αγκαλιά της”

Είναι τρία χρόνια τώρα που ο σύντροφος Sebastian Oversluij δεν περπατάει πια στα ίδια μονοπάτια της αναζήτησης της άγριας ομορφιάς της αναρχικής δράσης. Είναι τρία χρόνια τώρα που κάποιοι αδερφοί και αδερφές μας, εκεί στη Χιλή θα νοιώθουν την απουσία του να σφίγγει την καρδιά τους. Είναι τρία χρόνια από τότε που οι σφαίρες ενός ρουφιάνου φύλακα της Banco Estado του έκλεψαν τη ζωή σβήνοντας τη φλόγα του αναρχικού πνεύματος που έκαιγε μέσα του. Όμως κι εμείς με τη σειρά μας, όπως και αρκετοί άλλοι, δεν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τον σύντροφο μας να χαθεί στην ομίχλη της λήθης. Τιμούμε τον αδερφό μας, όπως τιμάμε και την επιλογή του να περάσει στη δράση, να επιτεθεί σε μια τράπεζα, σε έναν ναό του χρήματος, αδειάζοντας το πορτοφόλι του εχθρού, απαλλοτριώνοντας το ελάχιστο που αναλογεί από αυτό που απαλλοτριώνει η εξουσία καθημερινά από τις ίδιες μας τις ζωές. Η ληστεία μιας τράπεζας από έναν αναρχικό κουβαλάει μέσα της πάντα το σπόρο της άρνησης. Της άρνησης της υποταγής σε έναν κόσμο που σε προορίζουν να πουλήσεις την ψυχή σου στους σκληρούς νόμους της αγοράς, προκειμένου να μπορείς να ζεις για να δουλεύεις και να δουλεύεις για να καταναλώνεις και να καταναλώνεις για να γεμίζεις το κενό της ύπαρξης σου με ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα. Γνωρίζουμε πως είμαστε πολύ μακριά, και πως τα λόγια μας πρέπει να διασχίσουν έναν ολόκληρο ωκεανό για να σας φτάσουν, ελπίζουμε όμως να αισθανθείτε την συγγένεια που κι εμείς με τη σειρά μας νοιώθουμε με όσους και όσες βρίσκουν τρόπους να κρατάνε τα χαμένα αδέρφια μας κοντά μας, στις εκδηλώσεις, στις συζητήσεις, στη φαντασία μα πάνω από όλα στην ίδια τη συνέχιση της εξάπλωσης της διαρκούς αναρχικής εξέγερσης.

Τα μέλη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς-FAI/IRF

Μιχάλης Νικολόπουλος

Γιώργος Νικολόπουλος

Δαμιανός Μπολάνο

Θεόφιλος Μαυρόπουλος

Παναγιώτης Αργυρού

Χάρης Χατζημιχελάκης

συνέχεια