Tagged: αναρχικοί κρατούμενοι

ΤΙΣ ΠΑΝΔΗΜΙΕΣ ΓΕΝΝΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ.

Ζούμε την πιο βαθιά συστημική κρίση που δολοφονεί. Ο covid 19 δεν είναι ούτε θεόσταλτος ούτε δημιουργήθηκε από παρθενογένεση. Δημιουργήθηκε από τη βαθιά φτώχεια, την ανισότητα, την εξαθλίωση. Έχουν ήδη μιλήσει γιατροί για τις συνθήκες της νέας φτώχειας που εκκολάπτoνται οι πάσης φύσεως επιδημίες σε διάφορες μεριές του πλανήτη. Όλοι οι προηγούμενοι κορονοϊοί, καθώς και ο έμπολα, προέρχονται από περιοχές όπου η εξαθλίωση και τα επακόλουθά της κυριαρχούν. Ο covid 19 είναι παιδί της ανισότητας και όση αυτή βαθαίνει τόσο θα γεννιούνται νέοι ιοί ίσως ακόμα πιο δολοφονικοί από τον συγκεκριμένο κορονοϊό. Δεν είναι ώρα για πολιτική κριτική; Μα είναι το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς, της πολιτικής ολιγαρχίας που ονομάζεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία το οποίο γεννά ένα συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ πλούτου και φτώχειας με αποτέλεσμα φαινόμενα όλο και πιο ακραίας φτώχειας να επεκτείνονται σε πολλές χώρες του πλανήτη.

Διακεκριμένος πνευμονολόγος που έθιξε δημόσια το ζήτημα της ακραίας φτώχειας ως αιτία της πανδημίας και που δήλωσε πως αν δεν αντιμετωπιστεί η ανισότητα, θα έχουμε συνέχεια τέτοια φαινόμενα πανδημίας δεν εμφανίστηκε ξανά στα τηλεοπτικά ‘’παράθυρα’’. Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο covid 19 γίνεται επίσης με κοινωνικούς και ταξικούς όρους, παρ’ όλο που το σύστημα είναι υπεύθυνο στην ουσία γι’ αυτή την εξέλιξη. Μπορεί ο covid 19 να μην κάνει διακρίσεις στο ποιούς θα χτυπήσει, αλλά ούτε έχουν όλοι την πολυτέλεια της σωστής προφύλαξης (μεγάλα σπίτια με δυνατότητα τήρησης των όρων ασφαλείας και υγιεινής, καλή σίτιση) και ούτε έχουν όλοι την δυνατότητα προμήθειας των υπερτιμημένων υλικών για να προστατευτούν, ειδικά τώρα με τους εκατομμύρια ανέργους στην Ελλάδα, κλεισμένους στα σπίτια τους και εκτεθειμένους ακόμα και στην πείνα. Στα δημόσια νοσοκομεία που ήδη λυγίζουν υπό το βάρος της πανδημίας λόγω των ελλείψεων σε υλικά, υποδομές, προσωπικό, ήδη δεν έχουν πρόσβαση ασθενείς με covid 19, ενώ τα τεστ διάγνωσης είναι μετρημένα. Από την άλλη η οικονομική και πολιτική ελίτ της χώρας έχει άμεση πρόσβαση στα δημόσια νοσοκομεία αλλά και στα ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα που χρυσοπληρώνονται για τεστ και ‘’περιποιημένη’’ νοσηλεία. Η αντιμετώπιση της πανδημίας είναι βαθιά ταξικό ζήτημα. Η κορύφωση αυτής της βαθιάς ταξικότητας είναι εφιαλτικό, φασιστικό triage, (διαλογή των ασθενών που θα ζήσουν στα νοσοκομεία ), για το οποίο ήδη έχουν πάρει εντολές να εφαρμόσουν οι γιατροί και στην Ελλάδα. Στην Ισπανία που μετρά χιλιάδες νεκρών ασθενών λόγω ελλείψεως σε μάσκες οξυγόνου αφήνουν να πεθάνουν άνθρωποι άνω των 65 ετών και να ζήσουν νεότεροι. Στην Ιταλία κάνουν διαλογή για το ποιός θα μπει ή όχι στην εντατική. Όμως ρωτώ: Αν νοσήσει ένας πλούσιος, ένας πρώην βουλευτής, υπουργός, ένας μεγάλης ηλικίας που ανήκει στην οικονομική και πολιτική ελίτ θα του κάνουν ευθανασία για να σωθεί ένας φτωχός νέος; Όχι.

Προς χάριν του νεοφιλελεύθερου δόγματος και της «ιερότητας» της οικονομίας της αγοράς σταδιακά διαβρώθηκαν τα εθνικά συστήματα υγείας στην Ευρώπη και παγκόσμια. Στην Ελλάδα τα ‘’μνημόνια’’ επέβαλαν δραστικές περικοπές στο σύστημα υγείας που είχε ήδη αποσαθρωθεί από τις προηγούμενες δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού. Η υγεία εδώ και καιρό έχει γίνει είδος πολυτελείας για τους εύπορους ενώ τα δημόσια νοσοκομεία εδώ και χρόνια είναι υποστελεχωμένα χωρίς βασικά είδη για να λειτουργήσουν. Ακούμε ακόμα κάθε μέρα γιατρούς στις τηλεοράσεις να εκλιπαρούν για υλικά προστασίας από την πανδημία που ενώ καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι ‘’άοπλοι’’, με αποτέλεσμα ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να αποδεκατίζεται προσβαλλόμενο από τον κορονοϊό. Δίνουν όντως μια ηρωική μάχη καθώς ξέρουν ότι βάζουν καθημερινά τη ζωή τους σε κίνδυνο. Όμως όπως οι ίδιοι λένε δεν θέλουν χειροκροτήματα αλλά υλική και τεχνική βοήθεια, περισσότερες προσλήψεις. Κάποιοι ήδη έχουν δηλώσει ότι χωρίς επίταξη ιδιωτικών νοσοκομείων το Εθνικό Σύστημα Υγείας θα καταρρεύσει σύντομα. Εδώ μπαίνει το δίλημμα: Μπορεί να παραβιαστεί σ’ αυτή την πιο κρίσιμη για την ανθρωπότητα περίοδο, όπου χιλιάδες άνθρωποι αφανίζονται από την πανδημία η «ιερότητα» της μεγάλης ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου; Μπορεί να μπει τέλος και να επιβληθεί απαγόρευση στην κερδοσκοπία πάνω στον κορονοϊό; Μπορεί να γίνει τέτοιου μεγέθους παρέμβαση στο σύστημα του καπιταλισμού και της οικονομίας της αγοράς ώστε να περάσουν υπό δημόσιο έλεγχο και χρήση όλα τα ιδιωτικά νοσοκομεία, όλες οι ιδιωτικές κλινικές; Να περάσουν σε δημόσιο έλεγχο και διαχείριση οι βιομηχανίες φαρμάκων, ιατρικών υλικών και όποια άλλη βιομηχανία μπορεί να τροποποιήσει την παραγωγή της για την παραγωγή ‘’όπλων’’ ενάντια στον κορονοϊό; Μπορεί να τροφοδοτηθεί όποιος πλήττεται από την ανεργία με όσα χρειάζεται για μην πεινάσει; Μπορούν οι ‘’απαγορεύσεις και οι στρατιωτικοί νόμοι’’ που έχουν επιβληθεί στους δρόμους να επιβληθούν στους κεφαλαιοκράτες και τους κερδοσκόπους του θανάτου; Γιατί στις ευρωπαϊκές χώρες, στις «δημοκρατίες» της Δύσης με την συνταγματικά καταχωρημένη ‘’ισότητα στη ζωή και στην υγεία’’, με την συνταγματικά κατοχυρωμένη ‘’ισότητα’’ δεν γίνεται μια δραστική επίταξη που θα καλύψει όλα τα κενά συστήματα υγείας, θα καλύψει τις ελλείψεις στην παραγωγή αναγκαίων αγαθών, αλλά προτιμούν το triage, την διαλογή όσων θα ζήσουν και όσων θα πεθάνουν; Γιατί αφήνουν να λιμοκτονούν οι εγκλωβισμένοι φτωχοί στην Ιταλία και σε άλλες χώρες που έχουν απελπιστεί και απειλούν δημόσια με επανάσταση; Οι φτωχοί της πλούσιας Δύσης εγκλωβισμένοι μέσα στις γκαρσονιέρες και τα δυάρια, σε πολλές περιπτώσεις πολλά άτομα σε μικροσκοπικά διαμερίσματα χωρίς τροφή, χωρίς μέσα συντήρησης και προστασίας ζουν μαζί με την απειλή από τον κορονοϊό και την απειλή της ασιτίας ενώ έχουν να αντιμετωπίσουν την τρέλα. Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που δεν έχουν καν σπίτι: Οι άστεγοι, οι φτωχοί πρόσφυγες και μετανάστες που ζουν κατά χιλιάδες στα hot spot και άθλια κέντρα κράτησης, οι φυλακισμένοι που στοιβάζονται σε κελιά και θαλάμους χωρίς δυνατότητα αυτοπροστασίας. Μπορούν να γίνουν απαλλοτριώσεις μεγάλου πλούτου για να στηριχθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας και να μην εφαρμοστεί το δολοφονικό triage (η διαλογή) στην χώρα μας; Μπορεί να μπει πλαφόν στις τιμές φαρμάκων, τροφίμων, ειδών προστασίας από τον κορονοϊό και να διωχθούν ποινικά όσοι προβαίνουν σε αισχροκέρδεια; Σε κάποιους πολέμους αλλά και τις επαναστάσεις γίνονται επιτάξεις βιομηχανιών για την κατασκευή όπλων. Τώρα αφού έχουμε ‘’πόλεμο’’ ενάντια σε έναν δολοφονικό ιό μπορούν να γίνουν αντίστοιχες επιτάξεις εργοστάσιων για να μπει μπροστά η παραγωγή των ‘’όπλων’’ που γιατροί και νοσηλευτές χρειάζονται; Ή οι απαγορεύσεις θα περιοριστούν μόνο στις μετακινήσεις και στα πρόστιμα που επιβάλλονται μαζικά σε αυτούς που δεν έχουν τα βασικά να επιβιώσουν αυτή τη δραματική περίοδο; Και θα ‘’κουνάμε’’ την ουρά μας όταν κάποιος πλούσιος κάνει ελεημοσύνες με μάσκες μιας χρήσης στο δημόσιο; Δεν θέλουμε την ελεημοσύνη τους. Στην Ελλάδα υπάρχουν δεκάδες ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές που μπορούν να χρησιμοποιούν στην ‘’μάχη’’ κατά του κορονοϊού, να προστατευτούν οι γιατροί και όλο τον νοσηλευτικό προσωπικό ώστε να μπορούμε να πούμε ειλικρινώς ότι δεν είναι αναλώσιμοι στο όνομα της συστημικής σταθερότητας. Αν δεν εφαρμοστούν όλα τα δυνατά μέτρα επίταξης του ιδιωτικού τομέα για να ‘’οπλιστεί’’ το ΕΣΥ, η επιβολή του triage που αναπόφευκτα θα γίνει και στην χώρα μας, θα είναι μαζική δολοφονία στο όνομα της επιβίωσης του κεφαλαίου και του πολιτικού-οικονομικού συστήματος εν γένει, στο όνομα της προστασίας των συμφερόντων μιας αισχράς μειοψηφίας, της οικονομικής και πολιτικής άρχουσας τάξης. Αυτό βιώνουν στην Ισπανία, αυτό βιώνουν στην Ιταλία.

(περισσότερα…)
συνέχεια

[Φυλακές Κορυδαλλού] Αγγελική Σπυροπούλου

wolfpack

ΔΙΧΩΣ ΙΧΝΟΣ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ

Τα βιώματα είναι η μαγιά της εξέλιξης τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μία σχεδόν αναπόφευκτη εμπειρία για όποιον έχει αποφασίσει να περάσει στον ένοπλο αγώνα. Το ζήτημα όμως είναι, όπως και με κάθε εμπειρία, το αν και το πώς θα την αξιοποιήσεις.

Η γέννηση της φυλακής ανέκαθεν βασιζόταν στην καλλιέργεια και στη διαιώνιση της διασφάλισης της υποταγής όσων δεν συμμορφώνονται στα προκαθορισμένα πρότυπα της κοινωνίας. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι που η επιθυμία για ελευθερία καίει στην καρδιά τους με τρόπο που δεν τους επιτρέπει ούτε μία στιγμή της παραμονής τους στη φυλακή να δεχτούν το ρόλο που τους επέβαλαν ως κομμάτι του σωφρονιστικού αυτοματισμού. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους ανθρώπους η φυλακή αποτυγχάνει παταγωδώς το σκοπό της, καθώς παρά τους τοίχους και τα κάγκελα που ορθώνονται γύρω τους αιχμαλωτίζοντας το κορμί τους, οι ίδιοι παραμένουν ανυπότακτοι και ουσιαστικά ελεύθεροι. Ούτε η ψυχή ούτε το πνεύμα χωράνε σε κλουβιά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα απ’ όλα ως αναρχικοί που έχουμε κηρύξει πόλεμο σε όλες τις εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου γνωρίζουμε καλά πως για να γίνουμε επικίνδυνοι χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα. Το ένοπλο ήταν, είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα. Η θεωρία είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που αποκτά όμως το αυθεντικό του νόημα μόνο όταν αποτυπώνεται στην αντίστοιχη πράξη. Είναι απαραίτητο να θεσπίσουμε μία σαφέστατη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του εχθρού και των εαυτών μας, καθώς η απελευθέρωση από το σύστημα απαιτεί και την έμπρακτη άρνησή του. Η αντίσταση δεν μπορεί να σταματά εκεί που αρχίζει ο ποινικός κώδικας. (περισσότερα…)

συνέχεια