Tagged: δίκη

“Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί”: Κάλεσμα της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ για τη δίκη του Γιάννη Καυκά

11 Μαΐου 2011, 14:00.. Μια μεγαλειώδης σε μέγεθος και παλμό πορεία ολοκληρώνεται. Ένα μεγάλο πλήθος διαδηλωτών, κατηφορίζουν την οδό Πανεπιστημίου με κατεύθυνση τα Προπύλαια. Χωρίς την παραμικρή αφορμή μια ορδή των ΜΑΤ τους περικυκλώνει και αρχίζει να τους χτυπούν. Παράλληλα χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης ρίχνονται επίσης εναντίον των διαδηλωτών, οι λαβές των κλοπμ προσγειώνονται σε δεκάδες κεφάλια ενώ χρησιμοποιούνται ακόμα και οι ατομικοί πυροσβεστήρες ως όπλα. Δεκάδες άνθρωποι θα οδηγηθούν εκείνη τη μέρα στο νοσοκομείο. Ένας εξ αυτών ο Γιάννης Καυκάς θα δεχτεί δολοφονικό χτύπημα με πυροσβεστήρα. Θα καταφέρει να φτάσει στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση:

«Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.

Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».

Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».

Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.

Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».

Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε ένα μικρό θαύμα.

Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.

Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.

Μου πήρε χρόνια να ξεπεράσω την αίσθηση πως κάποιος πήγε να μου επιβληθεί έτσι. Ευτυχώς είχα ένα νοητικό σχήμα όπου μπορούσα να εντάξω όλο αυτό που μου συνέβη. Ήξερα γιατί βγήκα στον δρόμο, ποιους είχα δίπλα μου και ποιους απέναντι. Παρ’ όλα αυτά το «γιατί;» -όχι το λογικό, αλλά το υπαρξιακό «γιατί κάποιος προσπαθεί να με σκοτώσει έτσι»- παραμένει.

Γιατί κάποιος βλέπει έναν άνθρωπο πλήρως ακίνδυνο κι επιλέγει να τον τσακίσει; Και πώς αυτός ο άνθρωπος πήγε μετά σπίτι του, έφαγε το φαγητό του, πήδηξε τη γυναίκα του και την επομένη, σαν να μην έγινε τίποτα, επέστρεψε στη δουλειά του; Αυτό δεν καταπίνεται, χρειάζεσαι έναν πολιτικό τρόπο σκέψης να το εντάξεις: αυτός κι εγώ αντιπροσωπεύουμε δύο κόσμους σε σύγκρουση.

Η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία. Μπορώ να πω ότι επανήλθα πλήρως μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν διαδήλωσα ξανά κρατώντας πανό στην εργατική πορεία με τα Σωματεία Βάσης. Όλα αυτά τα χρόνια κατεβαίνω στις συγκεντρώσεις και κάθε φορά προσπαθώ να κάνω δύο βήματα παραπάνω. Τώρα που μου βγήκε ολόκληρο, ένιωσα ότι έκανα τον γύρο του θριάμβου. Όλο αυτό είναι κομμάτι τού να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Δεν θέλω να μου έχουν πάρει κάτι. Αν πριν είχα έναν λόγο να κατεβαίνω, τώρα έχω 100.

Το αίμα χύθηκε και δεν μαζεύεται. Δεν ζω με φόβο, ούτε με μίσος. Το μίσος μου είναι ταξικό, πηγάζει από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Ζω με τη φράση που είπε εκείνη η κοπέλα: «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί». Είναι λυτρωτικό, δεν περιλαμβάνει καμιά υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά τη δέσμευση πως ό,τι κι αν γίνει θα πάμε μαζί. Αυτοί που με χτύπησαν ήταν άνθρωποι, αλλά μέσα στην κόλαση και τη σφαγή, ένας άλλος άνθρωπος με αυταπάρνηση στάθηκε με ρίσκο δίπλα μου».

9 χρόνια μετά η υπόθεση έκλεισε. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε καμία ευθύνη δεν αποδόθηκε. Η ασύδοτη αστυνομική βαρβαρότητα συνεχίζεται ξεσπώντας σε σώματα και ψυχές, σπάζοντας καταλήψεις, ποδοπατώντας καθετί που δεν ταιριάζει στην κανονικότητα τους, με την πλήρη κάλυψη του κράτους. Στις 15 Οκτώβρη εκδικάζεται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από αλλεπάλληλες αναβολές η αγωγή του συναδέλφου Γιάννη Καυκά εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό την αναγνώριση της ευθύνης του κράτους στην απόπειρα δολοφονίας του.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΛΟΥΪΖΗΣ ΡΙΑΝΚΟΥΡ 85, ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ)

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΙΣ 9:00 ΠΜ

Ο Γιάννης είναι ένας από εμάς. Γιατί είναι μαζί μας σε συζητήσεις, διεκδικήσεις και πορείες, γιατί η ανάρρωση είναι μια διαρκής διεργασία, γιατί για την ψυχική υγεία χρειάζονται αλληλεγγύη και αγάπη, γιατί πολύ απλά θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση του

«Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί»

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

συνέχεια

Δήλωση Υποστήριξης. Ελευθερία στους Hamza Haddiκαι Mohamed Haddar

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να σταματήσει την αυθαίρετη φυλάκιση προσφύγων και μεταναστών. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον Hamza Haddiκαι τον Mohamed Haddar, οι οποίοι αυτή τη στιγμή είναι υπό προδικαστική κράτηση στις φυλακές Κομοτηνής, αντιμετωπίζοντας  βαριές ποινές φυλάκισης, διότι κατηγορούνται ανυπόστατα και αυθαίρετα για «διακίνηση».

Ο Hamza Haddi και ο Mohamed Haddar είναι Μαροκινοί πολίτες, που εγκατέλειψαν τη χώρα τους για να αναζητήσουν  προστασία  και  καλύτερες  συνθήκες  ζωής.  Ο  Hamza  Haddi συγκεκριμένα  είναι  γνωστός πολιτικός ακτιβιστής ο οποίος ήλπιζε να του δοθεί πολιτικό άσυλο στην Ευρώπη. Στο Μαρόκο, αντιμετωπίζει πολιτική δίωξη για τη δράση του κατά τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης και τη συμμετοχή του στη  Μαροκινή Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (   AMDH   )   . Έχει ήδη φυλακιστεί τρεις φορές και, μαζί με την οικογένειά του, στοχοποιείται και εκφοβίζεται μόνιμα από τις μαροκινές αρχές. Ο  Hamzaείναι πολιτικός πρόσφυγας.

Με το ολοένα αυξανόμενο κλείσιμο των συνόρων της Ευρώπης και την μη δυνατότητα των προσφύγων να εισέλθουν νόμιμα στην Ευρώπη και να αιτηθούν άσυλο, αναγκάστηκαν να επιβιβαστούν σε μια αυτοσχέδια βάρκα διακινδυνεύοντας τη ζωή τους. Ο Hamza, ο οποίος είχε φύγει από το Μαρόκο μαζί με τον αδελφό του τον  Yassine, συναντήθηκε με τον  Reda και τον  Mohamed στην Τουρκία. Εκεί, πέρασαν λίγες μέρες προτού επιχειρήσουν να διασχίσουν τον ποταμό Έβρο που σηματοδοτεί τα σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας τον Ιούλιο του 2019.

Οι τέσσερις τους έφτασαν στην Ελλάδα και συνελήφθησαν από την ελληνική συνοριακή αστυνομία. Αλλά δεν ήταν αρκετό αυτό. Οι  Hamza  Haddi και  Mohamed  Haddar κατηγορήθηκαν και δικάζονται για “παράνομη διακίνηση” δύο ατόμων – ένας από τους οποίους είναι ο αδελφός του Hamzaο Yassine!

Οι κατηγορίες εναντίον του Hamzaκαι του Mohamedείναι σαφώς αβάσιμες. Είναι πρόσφυγες, δεν είναι διακινητές.

Ο  συνοδοιπόρος  τους  Reda  αναγκάστηκε  να  υπογράψει  μαρτυρία  που  τώρα  χρησιμοποιείται  για  να κατηγορήσει τον Hamza και τον Mohamed ως διακινητές. Αλλά  oReda δεν μπορεί ούτε να μιλήσει ούτε να διαβάσει ελληνικά και αργότερα επιβεβαίωσε ότι το γραπτό κείμενο δεν ταιριάζει με την κατάθεσή του.

Από τον Ιούλιο του 2019, ο Hamza και ο Mohamed βρίσκονται σε προδικαστική κράτηση στην Ελλάδα και αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης άνω των δέκα ετών ο καθένας. Με βάση μαρτυρία υπογεγραμμένη υπό πίεση και χωρίς διερμηνέα.

Ζητάμε την άμεση απελευθέρωσή τους!

Η περίπτωση του Hamzaκαι του Mohamedδεν είναι, δυστυχώς, μια μεμονωμένη περίπτωση αλλά αποτελείακόμα ένα παράδειγμα της ευρωπαϊκής πολιτικής για το κλείσιμο των συνόρων και τον εκφοβισμό. Ενώ αλληλέγγυοι από Ευρωπαϊκές χώρες, ή όπως αποκαλούνται “υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, όπως η Carola Rackete ή οι iuventa10, βρίσκονται πρόσφατα στο επίκεντρο προσοχής και έχουν λάβει μεγάλη υποστήριξη,  καθώς  στοχοποιούνται  όλο  και  περισσότερο  ως  εγκληματίες,  δεν  υπάρχει  σχεδόν  καθόλου πληροφόρηση ή προστασία για όσους δεν διαθέτουν ευρωπαϊκό διαβατήριο και αντιμετωπίζουν τις ίδιες ουσιαστικά κατηγορίες. Ωστόσο, αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία όσων συλλαμβάνονται και φυλακίζονται στην  Ιταλία  και  την  Ελλάδα  για  «διακίνηση»  και  «διευκόλυνση  παράνομης  μετανάστευσης».  Καθώς συλλαμβάνονται αμέσως μετά την άφιξή τους, πολλοί από αυτούς εξαφανίζονται κάτω από άγνωστες και αποκρυπτόμενες συνθήκες χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα υποστήριξής τους.

Αυτό  βασίζεται  στην  ελληνική  νομοθεσία,  που  θεωρεί  κάθε  άτομο  που  διασχίζει  τα  ελληνικά  σύνορα οδηγώντας κάποιο όχημα και εισέρχεται στην Ελλάδα χωρίς τα απαραίτητα χαρτιά, ως παράνομο διακινητή. Οι συλλήψεις καθώς και οι δίκες είναι αυθαίρετες. Οι αρχές θα μπορούσαν να κατηγορήσουν ως παράνομο διακινητή το άτομο που κρατάει το χειριστήριο για να κατευθύνει το σκάφος ή εκείνον που επικοινωνεί με την ακτοφυλακή για να ζητήσει βοήθεια ή απλά κάποιον που μιλάει αγγλικά. Στην Ελλάδα, η μέση δίκη διαρκεί μόνο περίπου  30 λεπτά, οδηγώντας σε μια μέση ποινή 44 ετών και σε πρόστιμα άνω των 370.000 ευρώ. Οι ύποπτοι συνήθως έχουν περιορισμένη πρόσβαση στη νομική υποστήριξη,  ενώ οι περισσότεροι είναι αναγκασμένοι να βασιστούν σε διορισμένους συνηγόρους. Οι παρατηρητές μιλούν για μια «σοκαριστική απουσία διαδικασιών», αναφέροντας ότι οι αποφάσεις βγαίνουν παρά την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων και μετάφρασης επαρκούς πιστότητας.

Με αυτή τη δήλωση εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο Hamza Haddi και τον Mohamed Haddar και σε όλους εκείνους που έχουν τιμωρηθεί και στερηθεί τα βασικά τους δικαιώματα από την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης. Καλούμε όλους να καταδικάσουν την αυθαίρετη  εφαρμογή  νόμων  κατά  της  παράνομης  διακίνησης  εις  βάρος  ανθρώπων  που  μετακινούνται. Καταγγέλλουμε την εκμετάλλευση της ευάλωτης κατάστασης των αιτούντων άσυλο από τα κράτη μέλη της ΕΕ, που τους στερούν τα μέσα για να υπερασπιστούν επαρκώς τους εαυτούς τους.

Μαζί με την επιτροπή υποστήριξης των Hamza Haddiκαι Mohamed Haddar απαιτούμε:

  • Την άμεση απελευθέρωση των Hamza Haddiκαι Mohamed Haddar.
  • Την απόσυρση όλων των κατηγοριών και την άμεση αθώωσή τους.
  • Την παραχώρηση πολιτικού ασύλου στο Hamza
  • Τη νομιμοποίηση της κατάστασής τους και την ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες.
  • Επιπλέον απαιτούμε:
  • Ελευθερία για όλους εκείνους που υποφέρουν από την ίδια μοίρα, φυλακισμένοι σε ελληνικές και
  • ιταλικές φυλακές επειδή αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή.
  • Αλλαγή του ελληνικού και του ιταλικού νόμου, προκειμένου να αρθούν οι κατηγορίες για
  • αυθαίρετες συλλήψεις και καταδίκες.

– ADIF Associazione diritti e frontiere, Fulvio Vassallo Paleologo, Italy

(περισσότερα…)
συνέχεια

Τρίτη 17/12 η δίκη των Χάμζα Χαντί και Μοχάμεντ Χαντάρ

Τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο είναι από τα ποιο πολυσύχναστα σημεία απ’ όπου πρόσφυγες και μετανάστες επιχειρούν να περάσουν στον δρόμο τους για την κεντρική και βόρια Ευρώπη. Πέρα από τη συνοριακή φύλαξη των δύο κρατών, την FRONDEX και την εκμετάλλευση και εξαπάτηση από τους διακινητές, προβλήματα που οι μετανάστες και οι πρόσφυγες πρέπει να αντιμετωπίσουν καθώς διασχίζουν τα σύνορα, πολλές φορές αυτοί οι άνθρωποι δέχονται πυρά από τις συνοριακές αρχές, επαναπροωθούνται παράνομα και άλλες φορές βρίσκονται αιχμάλωτοι παρακρατικών ομάδων που δραστηριοποιούνται στον Έβρο. Οι ομάδες αυτές αφού τους βασανίσουν και τους κλέψουν, τους εξαναγκάζουν να γυρίσουν στην Τουρκία. Καμία καταγγελία για τα παραπάνω δεν έχει πάρει δημοσιότητα και αν πάρει αμφισβητείτε και χάνετε.

Εκτός από τις παραπάνω περιπτώσεις πολλοί πρόσφυγες και μετανάστες που συλλαμβάνονται από τις ελληνικές αρχές βρίσκονται φυλακισμένοι, αντιμετωπίζοντας κατασκευασμένες κατηγορίες για διακίνηση, χωρίς να είναι οι ίδιοι διακινητές και χωρίς να τους γίνετε σωστή μετάφραση κατά την κράτηση και προανάκριση τους, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν τι υπογράφουν.

Ποιο συγκεκριμένα, στην Κομοτηνή βρίσκονται φυλακισμένοι δύο Μαροκινοί με κατασκευασμένες κατηγορίες για διακίνηση. Ο Χάμζα Χαντί είναι καταρχήν πολιτικός ακτιβιστής στο Μαρόκο, έχει συλληφθεί από τη μαροκινή αστυνομία και έχει φυλακισθεί 3 φορές με κατασκευασμένες κατηγορίες. H μητέρα του έχει πέσει θύμα βασανισμού από την αστυνομία και ακόμη και το Ευρ. Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει εκδώσει αναφορά για την αυθαίρετη σύλληψη και κράτησή του ενώ ήταν και μέλος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Μαρόκο (αν πληκτρολογήσει κάποιος το όνομά του θα δει δημοσιεύματα).

Η μαροκινή αντίσταση στην χούντα έχει δύο πόλους, έναν με ισλαμικό χαρακτήρα και ένα με αναρχικό – ελευθεριακό – κομμουνιστικό. Ο Χάμζα ήταν στο δεύτερο πόλο. Είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη περίπου ένα μήνα πριν με τον αδερφό του Γιασίν με σκοπό να περάσουν στην Ελλάδα, για να συνεχίσουν στη Γαλλία. Εκεί ήρθαν σε επαφή με ένα διακινητή ο οποίος τους μετέφερε με Τούρκο οδηγό μέχρι την παρέμβρια περιοχή του Έβρου όπου γνώρισαν και τους άλλους δύο μαροκινούς που επέβαιναν μαζί τους στη βάρκα, τον Μοχάμεντ Χαντάρ και έναν ακόμη. 

Ο διακινητής τους εγκατέλειψε εκεί αφού είχε πάρει τα χρήματα και τους είπε να περάσουν απέναντι.  Όλοι και οι τέσσερις στις καταθέσεις τους λένε τα ίδια, ότι δηλαδή τα χρήματα δόθηκαν σε ένα σύριο διακινητή και ότι ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ δεν είναι διακινητές. Είναι άλλωστε και απίθανο να είναι διακινητές ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ, γιατί το τρίτο πρόσωπο που επέβαινε στη βάρκα ο Γιασίν είναι ο αδερφός του Χάμζα. Επειδή όμως ο αστυνομικός που κατέθεσε ανέφερε ότι ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ είχαν τα κουπιά αυτοί θεωρήθηκαν και διακινητές από την ανάκριση. Ο Χάμζα λέει επίσης ότι οι αστυνομικοί πυροβόλησαν προς το μέρος τους και όταν συνελήφθησαν τους ξεγύμνωσαν. 

Η κατηγορία έχει διαμορφωθεί σε μεταφορά μεταναστών που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στην ελληνική επικράτεια στην διακεκριμένη παραλλαγή της από κοινού και εκ κερδοσκοπίας τέλεσης. Όλο αυτό είναι μια νομική φούσκα. Κερδοσκοπία δεν υπάρχει γιατί δεν μπορεί να πήρε χρήματα για να μεταφέρει τον μεγαλύτερο αδερφό του αφενός και αφετέρου δεν αναφέρθηκε κάποιο ποσό στην ανάκριση, ούτε βρέθηκαν χρήματα ούτε κάποιος από όσους επέβαιναν στη βάρκα είπε ότι έδωσε χρήματα στον Χάμζα ή τον Μοχάμεντ. “Από κοινού” επίσης δεν υπάρχει κυρίως για τον ουσιαστικό λόγο ότι αποκλείεται να ενώθηκε ο Χάμζα με τον Μοχάμεντ για να μεταφέρει τον αδερφό του ενός και ακόμη ένα πρόσωπο (δεν έχει νόημα να το κάνει κάποιος αυτό) και αφετέρου γιατί αν ήθελε να ενωθεί με κάποιον ο Χάμζα θα επέλεγε λογικά να ενωθεί με τον αδερφό του για να τελέσει την πράξη. 

Επίσης το 4ο πρόσωπο αρνείται κατηγορηματικά και αυτός ότι ο Χάμζα και ο Μοχάμεντ είναι διακινητές. Η αστυνομική προανάκριση έγινε με μετάφραση από την αραβική γλώσσα στα αγγλικά και εν συνεχεία άλλος διερμηνέας μετέφρασε από την αγγλική στα ελληνικά και όλοι όσοι κατέθεσαν υπέγραψαν τα έγγραφα των καταθέσεων τους στα ελληνικά ενώ υπέγραψαν και οι διερμηνείς. Αυτό είναι οριακά νόμιμο. Επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση όταν η γλώσσα είναι “ελάχιστα γνωστή” (σύμφωνα με τον ΚΠΔ) η ανάκριση δηλαδή έγινε με τις “ελάχιστες” εγγυήσεις.

Όταν απολογήθηκαν στον ανακριτή ο Χαμζά και ο Μοχάμεντ είχαν δικηγόρο που τους είχε ανατεθεί με νομική βοήθεια και παρ όλες τις αντιφάσεις κρίθηκαν προσωρινά κρατούμενοι. Είχαν καταθέσει υπόμνημα στην Πρόεδρο Εφετών Θράκης αλλά αυτό είχε λίγες πιθανότητες να ευδοκιμήσει γιατί ήδη προϋπάρχει βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Ορεστιάδας και εισαγγελική πρόταση για την παραπομπή τους σε δίκη οπότε ήταν απίθανο να το ανατρέψει η Πρόεδρος Εφετών μιας και πρόκειται για “μετανάστες” που κατηγορούνται για διακίνηση. Εν τέλει ορίστηκε δικάσιμος για την Τρίτη 17/12 στο μονομελές κακουργιοδικείο.

Απαιτούμε :

• Την άμεση απελευθέρωση των Hamza Haddi και Mohamed Haddar.

• Την απόσυρση όλων των κατηγοριών και την άμεση αθώωσή τους.

• Την παραχώρηση πολιτικού ασύλου στο Hamza

• Την νομιμοποίηση της κατάστασής τους και την ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες.

Αναρχικό Στέκι Utopia A.D.

συνέχεια

Ενημέρωση από δικαστήρια Πολυγύρου και πανό για ZAD

Στις 20/04 είχε οριστεί η δίκη του συντρόφου μας και του αγωνιστή ενάντια στα χρυσωρυχεία κατοίκου Β.Α. Χαλκιδικής. Μετά από 2 αναβολές παρωδίες εν τέλει η δίκη έγινε και η έδρα έκανε δεκτό το αίτημα του δικηγόρου των συντρόφων για παραγραφή των κατηγοριών αλλά και την ακύρωση της δικογραφίας .
ΥΓ: Έξω από τα δικαστήρια κρεμάστηκε πανό αλληλεγγύης με το ZAD.
συνέχεια