Με αφορμή την είδηση περί εμφάνισης της γρίπης των πουλερικών θεωρούμε χρήσιμη την δημοσίευση ενός παλαιοτέρου άρθρου από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

gripi-pouleirikonΟι επιδημίες έχουν χαραχθεί στην μνήμη της ανθρωπότητας ως ένα από τα χειρότερα δεινά που θα μπορούσαν να συμβούν. Σε προηγούμενους αιώνες η πανούκλα, ο τύφος, η χολέρα και άλλες μεταδιδόμενες μολυσματικές ασθένειες, επανειλημμένα έχουν αποδεκατίσει ή και αφανίσει ολόκληρες πόλεις και χωριά,σπέρνοντας τον τρόμο και την υστερία στους επιζώντες. Πίσω απ’ αυτόν τον φόβο του απρόσμενου ξαφνικού θανάτου, που δεν κάνει διακρίσεις σε ρώμη, χρώμα, ηλικία, φύλο ή φυλή και εξαπλώνεται με τρόπο που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γνωσιολογικά ιατρικά κεκτημένα της κάθε εποχής, μπορούμε να εντοπίσουμε την απαρχή της κατασκευής, μερικών εκ των πλέον συντηρητικών αντιλήψεων, που δεσπόζουν σε κάθε ιστορική περίοδο, αλλά και μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά στις κοινωνίες.

Έτσι, λοιπόν, ο φόβος και η περιχαράκωση απέναντι στο διαφορετικό, όσον αφορά τις συνήθειες και συνθήκες επιβίωσης, κατά βάση στέγασης, υγιεινής και διατροφής, έχει συχνά τις ρίζες του σ’ αυτόν το λιγότερο ή περισσότερο υπαρκτό φόβο απέναντι σε έναν εν δυνάμει μολυσματικό φορέα.

Όσο λοιπόν η φήμη για την ύπαρξη μιας επιδημικής ασθένειας εξαπλώνεται, τόσο συρρικνώνεται η διαθεσιμότητα και η ανοχή απέναντι σε γνωστούς και αγνώστους, σε γείτονες και «ξένους». Όσο για τις περιπτώσεις που μια τέτοια ασθένεια εξαπλώνεται, τότε συχνά οι αντιδράσεις αγγίζουν τα όρια της υστερίας και του πανικού.

Ένα τέτοιο κλίμα τρόμου οι εκάστοτε εξουσίες έχουν κάθε λόγο να συντηρούν και να αναπαράγουν, αφού τα πανικοβλημένα πλήθη γίνονται έτσι έρμαια στις βλέψεις των ειδικών, των δημαγωγών και των λοιπών διαχειριστών των κοινωνικών υποθέσεων. Οι μετανάστες, οι τσιγγάνοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι άστεγοι, οι τοξικομανείς, όλοι τέλος πάντων οι απόβλητοι ή δυσπροσάρμοστοι, της «ομαλής κοινωνικής ζωής», βρίσκονται καταρχάς στο στόχαστρο. (περισσότερα…)

συνέχεια