Μετά τις αντιδράσεις στο κείμενο που βγάλαμε για την διάρρηξη του Στεκιού, αποφασίσαμε να βγάλουμε άλλο ένα κείμενο και τελευταίο όσον αφορά την υπόθεση και τα σχόλια.
Αναγνωρίζουμε πως ο λόγος που χρησιμοποιήσαμε στο πρώτο κείμενο ήταν σκληρός και επιθετικός και ξεφεύγει κατά πολύ από τον συνηθισμένο δημόσιο λόγο των συλλογικοτήτων. Επιλέξαμε αυτό το λόγο γιατί έτσι μιλάμε στην καθημερινότητα μας και πιστεύουμε πως δεν είμαστε και οι μόνοι. Επίσης θέλαμε να τονίσουμε με αυτόν τον τρόπο την σοβαρότητα των προβλημάτων που προκύπτουν από την συνεύρεση τοξικοεξαρτημένων ατόμων με συντρόφους σε συλλογικότητες και καταλήψεις.
Αν όχι σε όλα, στα περισσότερα στέκια έχουν υπάρξει ανάλογες εμπειρίες με τέτοιου είδους άτομα. Λόγω του ότι η αλληλεγγύη πολλές φορές παρερμηνεύεται στην πράξη με την φιλανθρωπία θεωρούμε ότι πρέπει να γίνεται ξεκάθαρο πως τα στέκια είναι πολιτικοί χώροι και όχι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Στηρίζουμε όλες τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από την εξουσία την οποία πολεμάμε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα άτομα που ανήκουν σε τέτοιες ομάδες έχουν συνείδηση, αντίληψη και αξιοπρέπεια. Με λίγα λόγια ο κάθε άνθρωπος κρίνεται με βάση το ποιόν και τις πράξεις του.
Κάποιοι από εμάς μεγαλώσαμε σε γκετοποιημένες από το κράτος περιοχές της πόλης και μάλιστα την εποχή που τα ναρκωτικά ήταν σε έξαρση (μέσα ’90) και λόγω της άγνοιας και της νεανικής «μαγκιάς» πολλοί φίλοι και γνωστοί έμπλεξαν σε μια κατάσταση από την οποία η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν ξέφυγε ακόμα και σήμερα (όσοι ζουν). Σήμερα εν έτη 2016 ακόμα υπάρχουν νεολαίοι που επιλέγουν τον δρόμο της τοξικοεξάρτησης μόνο που πλέον αυτοί δεν έχουν την δικαιολογία της άγνοιας.
Έτσι λοιπόν βάση των εμπειριών πάνω στο θέμα από παλαιότερους αλλά και από νέους συντρόφους πιστεύουμε ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε τους χρήστες ουσιών. (περισσότερα…)

συνέχεια