Κομοτηνή-Παρεμβάσεις

Στις 10/6, στο πλαίσιο του πανελλαδικού καλέσματος αλληλεγγύης στους 6 έφηβους πρόσφυγες που διώκονται με την κατηγορία του εμπρησμού του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Μόρια και για συμμετοχή σε εγκληματική συμμορία, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στα γραφεία της Διεύθυνσης Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με τρικάκια και πανό.Ταυτόχρονα μοιράστηκε και το κείμενο των συντρόφων απο την Κατάληψη στο Μπίνειο (κείμενο στο link).Με τον τρόπο αυτό θελήσαμε να δείξουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στους 6 διωκόμενους της Μόρια.

Το μεσήμερι της Πέμπτης 10 Ιουνίου, ημέρα γενικής απεργίας, προχωρήσαμε σε παρέμβαση με τρικάκια στους κεντρικούς δρόμους της Κομοτηνής δείχνοντας της στήριξη μας στην πανελλαδική γενική απεργία και την εναντίωση μας απέναντι στο νομοσχέδιο-έκτρωμα του Χατζηδάκη.

link:https://athens.indymedia.org/post/1612959/

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 6 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑ

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΤΙΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΜΕ ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

Συσπείρωση Αναρχικών Κομοτηνής

συνέχεια

Αφιέρωμα στον Χρήστο Τσιγαρίδα- Πολιτική συνομιλία του Χ.Τσιγαρίδα με το Ν.Μαζιώτη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ ΜΕ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

Το 2016 υπέβαλα γραπτώς κάποιες ερωτήσεις σε 2 φάσεις στον σύντροφο Χρήστο Τσιγαρίδα. Ήδη τότε η υγεία του ήταν αρκετά κλονισμένη και σε κάποιες πρόσθετες ερωτήσεις που του είχα στείλει, δεν μπόρεσε να απαντήσει. Την συνομιλία αυτή είχα σκοπό να την δημοσιοποιήσω το αμέσως επόμενο διάστημα, όμως τα γεγονότα του 2017, η σύλληψη της συντρόφισσας Ρούπα, τα γεγονότα στην συνεδρίαση της 30ης Ιουνίου 2017 με τις δηλώσεις του μετανοημένου πρώην μέλους του Επαναστατικού Αγώνα στο εφετείο της 1ης δίκης της οργάνωσης, η 6μηνη απομόνωσή μου από την ημέρα εκείνη, η απεργία πείνας που κάναμε με τη συντρόφισσα Ρούπα τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2017, ο πόλεμος που είχε εξαπολυθεί εναντίον μας και εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα από κάποιες πλευρές του χώρου μέσα και έξω από τις φυλακές, ανέβαλαν τότε την δημοσιοποίηση αυτής της συνομιλίας.

Στις 10 Ιουνίου 2019, ο σύντροφος Χρήστος Τσιγαρίδας έφυγε από τη ζωή. Επέλεξα να την δημοσιοποιήσω προς τιμήν του 2 χρόνια ακριβώς μετά το θάνατό του. Η πολιτική συνομιλία αυτή βάζει ένα λιθαράκι σε αυτό το τόσο σημαντικό που λέγεται ιστορική μνήμη. Η ιστορική μνήμη μας κάνει ανθρώπους με ταυτότητα, μας υπενθυμίζει ποιοι είμαστε. Το ίδιο ισχύει και για τα επαναστατικά κινήματα.

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας ήταν μέλος της ένοπλης οργάνωσης Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας. Ήταν η πρώτη οργάνωση αντάρτικου που δημιουργήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης μετά την πτώση της δικτατορίας του 1967-1974. Στα 20 χρόνια της ύπαρξής του, από το 1975 ως το 1995, ο ΕΛΑ πραγματοποίησε εκατοντάδες επιθέσεις, βομβιστικές κυρίως. Ξεκίνησε με εμπρηστικές επιθέσεις με τον εμπρησμό αμερικανικών αυτοκινήτων στην αμερικάνικη βάση ελλιμενισμού στην Ελευσίνα το 1975. Αργότερα πέρασε στις βομβιστικές επιθέσεις ενώ πραγματοποίησε και 2 εκτελέσεις, αυτές του αστυνομικού βασανιστή της χούντας, Μπάμπαλη το 1978 και του αστυνομικού Βέλλιου το 1994 μετά την ανατίναξη με τηλεχειριζόμενο μηχανισμό αστυνομικού λεωφορείου στον Περισσό. Η γκάμα των ενεργειών του ΕΛΑ περιλάμβανε πολλούς στόχους: αμερικάνικους, εταιρείες, εφορίες, υπουργεία, τα γραφεία του ΣΕΒ, αστυνομικές δυνάμεις και άλλους στόχους.

Σταθμός φυσικά στην δράση του όπως και στο ελληνικό αντάρτικο πόλης τότε, ήταν η απόπειρα εμπρησμού της γερμανικής AEG στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη τον Οκτώβριο του 1977, μια ενέργεια σύμβολο, μετά την δολοφονία στα λευκά κελιά των φυλακών Σταμχάιμ της Δ. Γερμανίας των μελών της RAF, Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Ένσλιν, Γιαν-Καρλ Ράσπε. Σε αυτήν την απόπειρα σκοτώθηκε μετά από συμπλοκή με αστυνομικούς το ιδρυτικό μέλος του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα Χρήστος Κασίμης. Ήταν ο πρώτος νεκρός αντάρτης πόλης στην Ελλάδα, ο ένας από τους τρεις όπου οι άλλοι δύο ήταν ο Χρήστος Τσουτσουβής, επίσης μέλος του ΕΛΑ και κατόπιν της Αντικρατικής Πάλης και ο Λάμπρος Φούντας μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Ο Χρήστος Κασίμης όπως λέει και στην συνομιλία μας ο Τσιγαρίδας έδρασε και στο αντάρτικο κατά της χούντας στην οργάνωση 20η Οκτώβρη.

Ο ΕΛΑ αυτοδιαλύθηκε το 1995. 8 χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2003 και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η δίκη της 17Ν μετά τις συλλήψεις του καλοκαιριού του 2002, συλλαμβάνονται 4 άτομα, μεταξύ των οποίων και ο Χρήστος Τσιγαρίδας ο οποίος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του στον ΕΛΑ. Παρά το δυσμενές κλίμα που είχε δημιουργηθεί λόγω της λάσπης της κρατικής προπαγάνδας και των ΜΜΕ και παρά τις επιθέσεις που δέχτηκε για την επιλογή του να αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του στον ΕΛΑ, ο Χρήστος Τσιγαρίδας στη πρώτη δίκη της οργάνωσης που ακολούθησε, υπερασπίστηκε την ιστορία του ΕΛΑ, την προσωπική επαναστατική τιμή του και τη μνήμη του δολοφονημένου συντρόφου και φίλου του, Χρήστου Κασίμη, όπως λέει και στη συνομιλία μας. Στη 1η δίκη ο Τσιγαρίδας καταδικάζεται ως απλός συνεργός για όλες τις επιθέσεις του ΕΛΑ από το 1983 και μετά σε 1174 χρόνια. Όμως στις επόμενες δίκες απαλλάσσεται από τη κατηγορία της απλής συνέργειας λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων αποδεικνύοντας ότι η καταδίκη του βασίστηκε μόνο και μόνο στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και της πολιτικής υπεράσπισης του ΕΛΑ και της δράσης του.

Τον Χρήστο τον γνωρίσαμε όταν ερχόταν στις συνεδριάσεις της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα το 2011-2012 και μας έκανε την τιμή να είναι πολιτικός μάρτυρας υπεράσπισης στην πρώτη δίκη (2011-2013) μετά από ένα διεθνές κάλεσμά μας ως φυλακισμένα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα τον Δεκέμβριο του 2010. Σε αυτή τη δίκη εκτός του συντρόφου Τσιγαρίδα είχε τοποθετηθεί και ο σύντροφος Δημήτρης Κουφοντίνας, πρώην μέλος της 17Ν αλλά και συντρόφισσες/οι από την Ευρώπη που είχαν συμμετάσχει στο δυτικοευρωπαϊκό αντάρτικο πόλης, ένας σύντροφος που είχε συμμετάσχει στους C.C.C (Μαχόμενοι Κομμουνιστικοί Πυρήνες), μια συντρόφισσα που είχε συμμετάσχει στη RAF, σύντροφοι αναρχικοί από Ισπανία και Αγγλία. Επίσης ο Χρήστος Τσιγαρίδας μας είχε κάνει την τιμή να συμμετάσχει σε 2 ιστορικές εκδηλώσεις που είχαν διοργανωθεί από εμάς σε συνεργασία με την τότε Συνέλευση Αλληλεγγύης στην υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα. Η πρώτη* ήταν τον Μάρτιο του 2012 όταν είχαμε αποφυλακιστεί μετά την παρέλευση του 18μηνου και όπου τοποθετηθήκαμε, κυρίως η συντρόφισσα Ρούπα και εγώ για την δράση του Επαναστατικού Αγώνα απέναντι στο ‘‘κίνημα’’, κάτι πρωτοφανές ακόμα και για τα διεθνή κινηματικά δεδομένα, σε ένα κατάμεστο Γκίνη στο ΕΜΠ. Η δεύτερη** τον Ιούνιο του 2012, ήταν μια διήμερη εκδήλωση, στην Πάντειο, με διεθνή χαρακτήρα, με τίτλο ‘‘Εκδήλωση για τον Αγώνα και την Επανάσταση’’ με θεματικές την πρώτη μέρα, ‘‘ Ένοπλα κινήματα στην Ευρώπη και η ιστορία τους’’ και τη δεύτερη μέρα, ‘‘Ο αγώνας σήμερα και η προοπτική της διεθνούς κοινωνικής Επανάστασης ως απάντηση στη συστημική κρίση’’. Ο Χρήστος Τσιγαρίδας είχε τοποθετηθεί για την ιστορία του ΕΛΑ ενώ μίλησαν και σύντροφοι από την Ευρώπη που είχαν συμμετάσχει σε οργανώσεις αντάρτικου (2η Ιούνη, C.C.C) και είχαν αποδεχθεί το διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης που είχαμε απευθύνει για να τοποθετηθούν ως πολιτικοί μάρτυρες υπεράσπισης στην δίκης μας τότε. Μετά από 2 χρόνια στην παρανομία όπου συνεχίσαμε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα με την βομβιστική επίθεση στην ΕΚΤ (ΤτΕ) – ΔΝΤ και τη σύλληψή μου το 2014 στην συμπλοκή στο Μοναστηράκι ξαναήρθα σε επαφή με τον σύντροφο Τσιγαρίδα ο οποίος είχε έλθει στην έναρξη του εφετείου της 1ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα τον Μάιο του 2015. Ήδη όμως τότε ο Χρήστος λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε είχε δυσκολία στις μετακινήσεις. Δεν τον ξαναείδα από τότε όμως κρατούσαμε τηλεφωνική επαφή. Ο σύντροφος Χρήστος Τσιγαρίδας ήταν ένας αγωνιστής μιας άλλης γενιάς που έδρασε σε άλλες εποχές υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες. Κλείνω το αφιέρωμα αυτό με τα ίδια του τα λόγια στο τέλος της τοποθέτησής του στη διεθνή εκδήλωση της Παντείου στις 7 Ιουνίου 2012: ‘‘ Όπως πολλοί άλλοι στην Ιστορία και στη γενιά μου, έκανα επιλογές που δέσμευσαν ολοκληρωτικά τη ζωή μου. Καθόλου δεν μετανιώνω γι’ αυτό. Έχουμε δίκιο να επαναστατούμε. Τολμάμε να αγωνιζόμαστε και θα νικήσουμε’’.

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

*Η εκδήλωση αυτή είχε τίτλο «ΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ» και είχε εκδοθεί σε μπροσούρα το 2012 από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα  βλ. https://epanastaticosagonas.wordpress.com › 2012/03/09 (ΜΕΡΕΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ Διήμερη εκδήλωση–συζήτηση στο ΕMΠ)

**Η εκδήλωση αυτή έγινε τον Ιούνιο του 2012 στην Πάντειο και είχε επίσης εκδοθεί σε μπροσούρα από την Συνέλευση Αλληλεγγύης για την υπόθεση του Επαναστατικό Αγώνα βλ. https://epanastaticosagonas.wordpress.com › 2012/06/07 (ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΠΑΝΤΕΙΟ)

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΙΓΑΡΙΔΑ ΜΕ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

(περισσότερα…)
συνέχεια

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 12/06/2021

19:00 Συζήτηση γύρω απο την ιστορία και τις αρχές του EZLN

20:00 Προβολή- ΑΥΤΕΣ, ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ… ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ

21:00 ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ/ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στο χώρο θα υπάρχουν διάφορα προϊόντα για την οικονομική στήριξη του ταξιδιού

Στο Αναρχικό Στέκι UTOPIA A.D.

συνέχεια

Mια οφειλόμενη απάντηση με αφορμή μια κινηματική έκδοση…

9/10/2021   

Δεν θα μπορούσαμε να μην συμφωνήσουμε με τα συντρόφια της “Συνέλευσης Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή” (από Θεσσαλονίκη) με το παρακάτω απόσπασμα από μια μπροσούρα που εξέδωσαν με αφορμή τις 11 Ιούνη «Ημέρα Αλληλεγγύης σε Αιχμαλώτους με Μακροχρόνιες Ποινές» (athens.indymedia.org/post/1612948/) όπου γράφουν για μια υπόθεση σύλληψης 3 αναρχικών: ‘‘Το χιλιοπαιγμένο μιντιακό σκηνικό συνεχίζει το έργο τους, με δημοσίευση φωτογραφιών, τίτλους περί μεγάλης επιχείρησης των μπάτσων και τις πασίγνωστες πια τρομολαγνικές δηλώσεις. Προφανώς και ο ρόλος των media, δε μας φέρνει προ εκπλήξεως ούτε και θα απαιτούσαμε ποτέ τίποτα περισσότερο από το κάθε τηλεοπτικό απόβλητο, αφού εγγενής τακτική τους συνιστά η αποσιώπηση ή η απονοηματοδότηση των αγώνων ενάντια στην κυριαρχία, των επιθετικών ενεργειών προς κάθε εξουσιαστικό φορέα, του επαναστατικού κινήματος συνολικά. Οι επιλογές ζωής δεν οριοθετούνται, δεν μπαίνουν στα στεγανά τους, παρά στέκονται εκεί για να μας υπενθυμίζουν πως το στοίχημα παραμένει ανοιχτό, τα μέτωπα είναι πολλαπλά, η σύγκρουση με ολόκληρο το οικοδόμημα της κυριαρχίας πάντα επίκαιρη. Η ένοπλη επαναστατική δράση, ήταν, είναι και θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα, για αυτό κι εμείς θα βρισκόμαστε πλάι σε εκείνους που τα έπαιξαν όλα για όλα, σηκώνοντας το βάρος των επιλογών τους, χωρίς να λογαριάσουν στιγμή το κόστος’’. Ενώ σε υπόθεση άλλης οργάνωσης, στη μπροσούρα αναφέρεται: ‘’Από την άλλη μεριά, πλάι σε όλο αυτό το συρφετό, βουτηγμένοι στην πλήξη και στην απάθεια, μέσα στο έθος της μίζερης καθημερινότητας, οι χειροκροτητές των τηλεοπτικών πάνελ, του δόγματος νόμος και τάξη, λάτρεις της ρουφιανιάς, οι μικροαστοί τέρπονται τα μέγιστα στη θέα της πάταξης της εγκληματικότητας’’.

Θα μπορούσαμε σε κάθε σημείο, πραγματικά, να συμφωνούσαμε μαζί τους, αν …. η τακτική του γκεμπελισμού και της κατάπτυστης αλήτικης δημοσιογραφίας που τόσο σφοδρά επικρίνεται παραπάνω δεν γινόταν συμπεριφορά και πολιτική στάση, εκφρασμένη και παραποιημένη, στο δημόσιο πεδίο. Βέβαια τα σκήπτρα και την αρχή, εννοείται, πως δεν την έκαναν αυτοί. Η πρωτιά ανήκει σε όσους με την ιδιότητά τους τη πολιτική, εμφορούμενοι από άλλες λογικές ‘’ηγεμονεύουν’’ από πολλές και διαφορετικές οπτικές στο μικρόκοσμο ενός χώρου που έχει βαφτεί κυριολεκτικά στα ‘‘χρώματα, τα φρου-φρου και τα αρώματα’’ της κυρίαρχης λογικής, αυτής δηλαδή που σιχαινόμαστε. Αυτού του κόσμου που ο αγώνας για τη καταστροφή του πρέπει να είναι διαρκής και αδυσώπητος με κάθε κόστος για την ίδια μας τη ζωή και την ελευθερία.                                                                           

Θα συμφωνούσαμε, αν …. λίγες ημέρες πριν, και λίγες ώρες σχεδόν μετά την απολογία ατόμου από τον αναρχικό χώρο που κατέφυγε σε κλάψες και λασπολογίες ενώπιον της αστικής δικαιοσύνης και δημόσια αποκάλεσε ”τρομοκρατική” τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, τα συντρόφια από τη “Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή” στο κείμενο στήριξης και αλληλεγγύης έγραφαν για τους συντρόφους Μιχαηλίδη και Βαλαβάνη που αυτό τον καιρό δικάζονται (athens.indymedia.org/post/1612949/)- ότι ‘‘Στις 29/1/20 συλλαμβάνονται στην Αγία Παρασκευή, από την πασίγνωστη πλέον για τις ‘επιτυχίες’ της υπηρεσία οι αναρχικοί Γ. Μιχαηλίδης, Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου. Διαφορετικά, ο ‘Τοξοβόλος’, η ‘Φίλη του’ και η ‘Βaby-sitter’, όπως σπεύδουν να τους βαφτίσουν τα σκουπίδια των καθεστωτικών, πασχίζοντας να απονοηματοδοτήσουν την πολιτική τους υπόσταση και την επαναστατική τους δράση.” (και προφανώς εμείς δεν αναφερόμαστε στα  άλλα δύο συντρόφια). Αναφερόμαστε όμως στο συγκεκριμένο αναρχικό άτομο, γιατί αυτό ακριβώς υποστήριξε ως ”Βaby-sitter’’ απονοηματοδοτώντας παράλληλα την επαναστατική και ανατρεπτική δράση και δηλώνοντας δημόσια: ”σε πόσο δύσκολη θέση βρίσκεται, τι δυστυχία και τι διασυρμό έχει υποστεί από το κοινωνικό στίγμα των κατηγοριών για συμμετοχή στη ”τρομοκρατική”… οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας”.

Θα σταθούμε σαν αναρχικοί/ές, χωρίς ωστόσο να μπαίνουμε στην ουσία της υπόθεσης, μόνο και μόνο στον απαξιωτικό χαρακτηρισμό της «τρομοκρατίας» που προσέδωσε στον Επαναστατικό Αγώνα, κάνοντας δημόσια ακριβώς αυτό που οι κυρίαρχοι μηχανισμοί και λοιποί ρουφιανοδημοσιογράφοι κάνουν. Να αποκαλούν έτσι τις πολιτικές οργανώσεις αντάρτικου πόλης και φυσικά να απονοηματοδοτούν την πολιτική υπόσταση των επιθετικών ενεργειών ενάντια στη κυριαρχία, να αποσιωπούν και να απαξιώνουν το επαναστατικό κίνημα συνολικά και την πολιτική υπόσταση των αγωνιστών/ιών που υποστηρίζουν και αγωνίζονται μέσα από τις γραμμές του αντάρτικού πόλης. Συνολικά απαξίωσε και υπονόμευσε την επαναστατική δράση  (ηχητικό:youtube.com/watch?v=NzOm32Ld3WQ).

Θα συμφωνούσαμε ακόμα περισσότερο μαζί τους, αν όμως… το συγκεκριμένο αναρχικό άτομο που αποκάλεσε ”τρομοκρατική” οργάνωση τον Επαναστατικό Αγώνα, δεν προχωρούσε σε ακόμα πιο απαξιωτικές εκφράσεις αποκαλώντας τους αγωνιστές κλέφτες αυτοκινήτων και ληστές. Και ενώπιον μάλιστα της αστικής δικαιοσύνης δήλωσε ότι ουδέποτε φιλοδοξούσε να γίνει σαν αυτούς. (Αν και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι η πρώτη διδάξασα. Είναι μια παλιά, προσφιλής τακτική στην οποία έχουν εντρυφήσει και έχουν πάρει διδακτορικό από την ανωτάτη αναρχική σχολή αρκετοί άλλοι/ες πριν απ’ αυτήν. Και φυσικά προϋπήρξαν κι άλλοι, πολλά χρόνια πριν ακόμα τη δολοφονία του Χριστόφορου Μαρίνου και που την υιοθέτησαν ως τακτική πλάι στο ρουφιανιλίκι και τον χαφιεδισμό, εξελίσσοντάς την σε «επιστήμη» μέσα στα χρόνια. (Ιδού μια ακόμα μεγάλη, σοβαρή αξιακή υποχώρηση και διαστρέβλωση της αναρχικής θεωρίας και πράξης!)

Θα συμφωνούσαμε, αν στην κινηματική αυτή έκδοση η δράση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας δεν σταματούσε εκεί, όπου κάποιοι θεώρησαν ότι τελείωσε η επαναστατική δράση της οργάνωσης το 2010. Υπονοείται ότι τότε, οριστικά έκλεισε ο κύκλος της με το πέρας της πρώτης δίκης (για την οποία δίκη γίνεται ευρεία αναφορά στην έκδοση) μιας και δεν υπάρχει καμία αναφορά για τη συνέχεια. Μήπως ξεχάστηκαν ενέργειες όπως το χτύπημα στη ΤτΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ για την οποία ενέργεια οι σύντροφοι καταδικάστηκαν πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη; Ή μήπως τους διέφυγε η απόπειρα απόδρασης που επιχείρησε με ελικόπτερο τον Φλεβάρη του 2016 η Πόλα Ρούπα για την απελευθέρωση του Ν. Μαζιώτη και άλλων κρατουμένων από τον Κορυδαλλό; Μήπως δεν έχουν γίνει γνωστές οι καταδίκες τους; Ή μήπως ξέχασαν ότι το αναρχικό άτομο που στηρίζουν, έγινε φιγόδικο μετά τη δίκη αυτή; Ή χρειάζεται να τους διαμηνύσει/υπενθυμίσει κάποιος ότι οι κρατικοί μηχανισμοί ήταν αυτοί που «έκοψαν» τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα στα δύο, ακριβώς για να τους φορτώσουν για πολλοστή φορά συγκρότηση, ένταξη, διεύθυνση κλπ «τρομοκρατικής» οργάνωσης; («τρομοκρατικής» όπως λέει και η αναρχική Κ.Α)  και που η συγκεκριμένη έκδοση κάνει ακριβώς το ίδιο; Απαλείφει και αποσιωπά τη συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα μετά το 2010. Ο δε Ν. Μαζιώτης, όπως αναφέρεται στην έκδοση, φαίνεται ότι συνελήφθη στο Μοναστηράκι, μάλλον γιατί απλώς ήταν ένα φυγόδικο μέλος του Επαναστατικού Αγώνα αφού παρουσιάζεται μέσα από ένα ιστορικό άλμα και ιστορικό κενό. Ενώ λίγους μήνες νωρίτερα η οργάνωση είχε χτυπήσει στη ΤτΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ.

Θα συμφωνούσαμε με τα συντρόφια, αν… δεν κατασκευάζαμε κι εμείς ως χώρος κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση με τους κυρίαρχους, με τον ίδιο στρεβλό και ψεύτικο τρόπο τη δικιά μας ιστορία και την περιφέραμε στο δημόσιο πεδίο σαν απόλυτη αλήθεια. Τι διαφορετικό κάνουμε απ’ τη μικροαστίλα, τους δούλους διανοούμενους υπηρέτες της εξουσίας, το μιντιακό συρφετό, που απονοηματοδοτούν τους αγώνες, βαπτίζουν «τρομοκρατία» τη δράση πολιτικών οργανώσεων και καθυβρίζουν πραγματικά ως εγκληματίες και ποινικούς, κοινούς ληστές, αυτούς που απαλλοτριώνουν τράπεζες για τον αγώνα, και το υπερασπίζονται αυτό; Γιατί μήπως όλο και περισσότερο μοιάζουμε με το λόγο και τις επιλογές μας σ’ αυτό τον ξεφτιλισμένο κόσμο, αυτόν που θέλουμε να καταστρέψουμε με όποιο μέσο επιθυμεί και προκρίνει κάποιος ατομικά και συλλογικά; Ή μήπως δεν είμαστε εμείς αυτοί που κατασκευάζοντας μύθους για αμετανόητους κρατούμενους, με επαναστατική δράση που διαρκώς κλαψουρίζουν, δεν δημιουργούμε διαχρονικά κίνηση, αλληλεγγύη, οικονομική στήριξη και ότι άλλο φανταστεί ανθρώπου νους; Δεν είμαστε αυτοί που κινούμαστε αλληλέγγυοι κυρίως (ή μόνο) σε κρατούμενους που διαχρονικά και εκδικητικά οι μηχανισμοί στήνουν σκευωρίες; Διαστρεβλώνοντας έτσι την αξιοπρέπεια και την τιμή για τον αγώνα και τους αγωνιστές που ρισκάρουν τη ίδια τη ζωή και την ελευθερία τους αφού στο ίδιο σακί τσουβαλιάζονται η απάρνηση και η αφοσίωση στον αγώνα.

Θα μπορούσαμε να συμφωνούσαμε, αν η στάση αυτή που περιγράφεται πιο πάνω, έπαυε να διευρύνεται και να απλώνεται όλο και περισσότερο κι αν βρίσκαμε το νήμα που θα αποτελούσε σημείο εκκίνησης για νέους ανατρεπτικούς αγώνες, για την επαναστατική προοπτική, για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης (αλλά και σημείο αυτοκριτικής και κριτικής τέτοιο, που να μην μας γυρίσει πίσω στην εσωστρέφεια και την ήττα). Να πάψουμε να ζούμε σε ένα ψέμα απλώς για να μην σκεφτόμαστε τα πολιτικά μας αδιέξοδα, και να μην συνεχίζουμε «απλώς» να δημιουργούμε κίνηση στο δημόσιο πεδίο.. φτιάχνοντας μύθους και ιστορίες που δεν αρμόζουν στην πολιτική μας ιστορία και την αναρχία.

ΥΓ: Τέλος, μιας και η έκδοση ξέχασε τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα από το 2010 και μετά, να υπενθυμίσουμε ότι ο σύντροφος Μαζιώτης και η συν/ισσα Ρούπα βρίσκονται στη φυλακή για τη συνέχιση της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα (και για τη δράση της οργάνωσης από το 2010 και μετά).

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΕΝΕΧΥΡΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

Αλληλέγγυοι/ες στον Επαναστατικό Αγώνα

allilegioi-ea@riseup.net

https://epanastaticosagonas.wordpress.com/
συνέχεια

Κείμενο του Νίκου Μαζιώτη μέλος του Επαναστατικού Αγώνα για την απόρριψη χορήγησης άδειας από τις φυλακές

8/6/2021

Συμπληρώνω ήδη 8,5 χρόνια στη φυλακή για τη δράση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Έχω καταδικαστεί για όλες τις επιθέσεις της οργάνωσης σε 137 χρόνια συνολικά, από τα οποία ο νέος Π. Κ ορίζει ότι εκτιτέα είναι τα 20. Σύμφωνα με το ‘‘σωφρονιστικό’’ κώδικα, ακόμα και με τις τελευταίες τροποποιήσεις που έκανε η κυβέρνηση τον περασμένο Νοέμβριο όταν αύξησε τα όρια χορήγησης αδειών για τους καταδικασθέντες από 10 έτη ποινής και άνω –από το 1/5 της ποινής όπως ίσχυε μέχρι τότε, στα 3/10– δικαιούμαι της χορήγησης ολιγοήμερης άδειας αφού αντί για 6 χρόνια που χρειάζεται κάποιος που έχει 20 έτη κάθειρξη, έχω συμπληρώσει 8,5 χρόνια. Θα πρέπει να επισημάνω επίσης ότι έχω εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής μου μέχρι το όριο του να δικαιούμαι να αποφυλακιστώ με αναστολή υπό περιοριστικούς όρους στα 3/5 της ποινής όπως ορίζει ο νόμος εδώ και δεκαετίες. Όπως μάλιστα με έχει πληροφορήσει η ίδια η γραμματεία του Κ. Κ. Δομοκού όπου κρατούμαι, τους πρώτους μήνες του 2022 συμπληρώνω τα 3/5 της ποινής μου. Δηλαδή τα 12 χρόνια μικτά των 20 ετών κάθειρξης τα οποία θα περιλαμβάνουν τότε πάνω από 9 χρόνια παραμονής μου στις φυλακές συν 3 χρόνια ημέρες εργασίας ευεργετικού υπολογισμού στην έκτιση της ποινής μου.

Η χορήγηση ολιγοήμερης άδειας στους κρατούμενους, η οποία έχει νομοθετηθεί μετά από αγώνες των κρατουμένων, είναι ουσιαστικά ένα μεταβατικό στάδιο προετοιμασίας των κρατουμένων από το καθεστώς του εγκλεισμού προς το καθεστώς ελευθερίας με περιοριστικούς όρους λόγω της αναστολής έκτισης των υπολοίπων 2/5 της ποινής.

Παρά το γεγονός ότι έχω όλες τις τυπικές προϋποθέσεις για τη χορήγηση της τακτικής άδειας όπως το ότι έχω εκτίσει πολύ παραπάνω από το όριο που ορίζει ο νόμος (έχω εκτίσει καθαρά πάνω από τα 2/5 της ποινής), δεν εκκρεμεί καμία ποινική διαδικασία εναντίον μου και δεν έχω σε ισχύ πειθαρχικά παραπτώματα, το συμβούλιο της φυλακής έχει ήδη απορρίψει 2 φορές το αίτημά μου για χορήγηση ολιγοήμερης άδειας. Η αιτιολογία την πρώτη φορά έχει το χαρακτήρα ‘‘προφητείας’’, καθώς εκτιμάται ‘‘ότι υπάρχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της αιτούμενης άδειας, νέων εγκλημάτων, ενώ συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν τη προσδοκία ότι υπάρχει κίνδυνος φυγής και κακής χρήσης της αιτούμενης άδειάς του’’. Πίσω από αυτές τις αόριστες και αυθαίρετες υποθέσεις και εκτιμήσεις, ο πραγματικός λόγος της απόρριψης της χορήγησης τακτικής άδειας είναι η ίδια η ουσία της υπόθεσης για την οποία βρίσκομαι στη φυλακή. Δηλαδή το γεγονός ότι είμαι καταδικασμένος για ένοπλη επαναστατική δράση, για δράση αντάρτικου πόλης. Η επίκληση πειθαρχικών παραπτωμάτων τη δεύτερη φορά που έχω κάνει στο παρελθόν στη φυλακή, συγκεκριμένα το 2017 και τα οποία έχουν λήξει, αλλά και η παραβίαση των περιοριστικών όρων του 2012, πριν από 9 χρόνια όπως είπε η εισαγγελέας του 2ου συμβουλίου που πέρασα πρόσφατα, δηλαδή η παραβίαση των περιοριστικών μέτρων όταν είχαμε αποφυλακιστεί μετά τη παρέλευση του 18μήνου, είναι εντελώς προσχηματική. Επιπλέον η επίκληση των πειθαρχικών έρχεται σε αντίθεση και με το άρθρο 69 παρ. 4 του σωφρονιστικού κώδικα που αναφέρει ότι οι πειθαρχικές ποινές διαγράφονται από το ατομικό δελτίο πειθαρχικού ελέγχου του κρατούμενου και δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν για τη χορήγηση τακτικής άδειας για απόλυση υπ’ όρους εφόσον έχουν παρέλθει 2 έτη ή 1 έτος ή 6μηνο από την επιβολή τους ανάλογα με το είδος της πειθαρχικής ποινής. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι είμαι εχθρός του καθεστώτος, του κράτους και του κεφαλαίου και ότι έχω καταδικαστεί για ένοπλη επαναστατική δράση.

Το γεγονός ότι έχω υπερασπιστεί στα κρατικά δικαστήρια τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα από το 2011 μέχρι σήμερα, ότι έχω αναλάβει τη πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον Επαναστατικό Αγώνα σε όλες τις δίκες –και τις 5– εναντίον της οργάνωσης, το ότι εξακολουθώ να είμαι πεπεισμένος για το δίκιο του αγώνα μας, για το δίκιο να επαναστατούμε και να εξεγειρόμαστε εναντίον ενός άδικου και εγκληματικού καθεστώτος όπως το κράτος και το κεφάλαιο, αυτό καταλαβαίνω ότι είναι ακόμα πιο επιβαρυντικό για τα συμβούλιο της φυλακής. Φαντάζομαι ότι είναι ακόμα πιο επιβαρυντικό το γεγονός ότι σπάσαμε τους περιοριστικούς όρους πριν από 9 (!) χρόνια όπως είπε η εισαγγελέας του 2oυ συμβουλίου και δεν παραδοθήκαμε στο τέλος της πρώτης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα για να μπούμε ‘‘εθελοντικά’’ στη φυλακή αλλά συνεχίσαμε τη δράση εναντίον των εγκληματικών και αντικοινωνικών πολιτικών των μνημονίων με την επίθεση εναντίον των μισητών για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας θεσμών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, δύο εκ των τριών θεσμών που επέβαλαν τα μνημόνια. Όμως για όλα αυτά, για όλη τη δράση μας, έχουμε δικαστεί και καταδικαστεί τελεσίδικα σε βαριές καταδίκες. Όμως αυτό δεν τους έφτανε. Ο εγκληματικός κρατικός μηχανισμός για να μας αντιμετωπίσει κατέφυγε σε παράνομα και ειδεχθή μέσα όταν μετά τη σύλληψη της συντρόφισσας Ρούπα στις 5 Γενάρη 2017 απήγαγε τον 6, 5 ετών τότε γιό μας ενώ θα μπορούσαν να τον παραλάβουν οι συγγενείς μας και τον έκλεισε στο ψυχιατρικό τμήμα του νοσοκομείου Παίδων όπου φρουρούνταν από αστυνομικούς με προφανή σκοπό να το στείλει σε ίδρυμα και να διαρρήξει τη γονεϊκή σχέση μας μαζί του. Γι’ αυτό το έγκλημα στο οποίο υπεύθυνοι ήταν κυρίως στελέχη της κρατικής ‘‘δικαιοσύνης’’ αλλά και η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τον υπουργό ‘‘δικαιοσύνης’’ Κοντονή να βγαίνει δημόσια και να υπερασπίζεται την απεχθή και εγκληματική μεταχείριση του γιου μας, επικαλούμενοι μάλιστα ένα άρθρο που χρησιμοποιείται για κακοποιητές γονείς για να μας αφαιρέσουν την επιμέλεια του γιου μας. Όμως αυτό που επικαλέστηκαν αργότερα για να μας αφαιρέσουν οριστικά τη γονική μέριμνα ήταν ότι έχουμε καταδικαστεί για τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα, δηλαδή ότι είμαστε πολιτικοί αντίπαλοί τους.

(περισσότερα…)
συνέχεια

Αμπντουλάχ Οτζαλάν: Σκοπός μας είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου

Εισαγωγή αγγλικής μετάφρασης:

Το πιο κάτω κείμενο είναι από το βιβλίο του Αμπντουλάχ Οτζαλάν “Sosyalizmde Israr – Insan Olmakta Isrardir” (Το να επιμένεις στον σοσιαλισμό σημαίνει να επιμένεις να είσαι άνθρωπος) από το έτος 1998. Παραλήφθηκε πριν την απέλαση του Αμπντουλάχ Οτζαλάν στο νησί-φυλακή του Ιμραλί.

Εισαγωγή ελληνικής μετάφρασης:

Το πιο κάτω κείμενο είναι μια πολιτική ανάλυση του Οτζαλάν, τομή στην ιστορία, σε σχέση με τις νέες θέσεις του PKK όπως αυτές διαμορφώνονταν στα τέλη του 20ου αιώνα. Εδώ θα δούμε την σημαντικότητα του διεθνισμού στο Κούρδικο Απελευθερωτικό κίνημα και κατ’ επέκταση μία από τις πρώτες δηλώσεις για την μεταστροφή του από το εθνοκέντρικό κρατικό μοντέλο σοσιαλιστικού αγώνα στο διεθνιστικό κοινοτικό μοντέλο. Όντας μια διακήρυξη προ 20ετίας δεν εμπεριέχει, αναλυτικά, τις σύγχρονες θέσεις του Οτζαλάν και του PKK σχετικά με το έθνος κράτος, την γυναικεία απελευθέρωση και το δημοκρατικό συνομοσπονδισμό. Ούτε και την εμπειρία της κοινωνικής επανάστασης στην Β. Συρία. Παρόλα αυτά, η αξία του βρίσκεται στην διερεύνηση της μεταβίβασης από την εθνοκεντρική στην διεθνιστική επαναστατική προοπτική, από το μαρξιστικό-λενινιστικό μοντέλο στο δημοκρατικό συνομοσπονδιακό.

ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν

Το 90’ η επαναστατική διαδικασία στο Κουρδιστάν μετακίνησε την εστίαση της προς το διεθνές συμφέρον. Η απόφαση για αυτή την εξέλιξη ήταν η αλλαγή της διεθνούς κατάστασης μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η ενδυνάμωση του Κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος όπως επίσης και η επαναπροσέγγιση της Τουρκίας από τους δυτικούς συνεργάτες της, συγκεκριμένα από τα ηγετικά κράτη του ΝΑΤΟ. Ο διεθνισμός είναι σημαντικός για τον αγώνα μας και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί εθνοαπελευθερωτικοί αγώνες σε άλλες περιοχές του κόσμου δεν επιδιώκουν πλέον τους διεθνιστικούς τους στόχους. Επιπλέον, το κίνημά μας είναι διεθνιστικό λόγω της εθνοτικής πολυμορφίας στην Μεσοποταμία και την Μέση Ανατολή. Ακόμα ένας παράγοντας διεθνοποίησης βρίσκεται στον ρόλο της Τουρκίας, όπου παίζει σκόπιμα ένα σημαντικό ρόλο στην Μέση Ανατολή ως μέλος του ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό η επανάσταση στο Κουρδιστάν ανέλαβε ένα κεντρικό ρόλο για τον διεθνισμό σε όλο τον κόσμο.

Εμείς στο κόμμα μας έχουμε αναλύσει τους λόγους που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός από πολιτική, ιστορική και γεωγραφική σκοπιά και έχουμε προσπεράσει τα λάθη που έγιναν σε αυτές τις χώρες. Στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν χτίστηκε ούτε σοσιαλιστικός χαρακτήρας, ούτε σοσιαλιστική δημοκρατία. Σε αντίθεση με αυτά τα κράτη, το επαναστατικό κίνημα στο Κουρδιστάν δεν οδηγείται από την κλασσική αντίληψη της επανάστασης που επικρατεί στον υπαρκτό σοσιαλισμό ούτε από την αντίληψη που υπάρχει για το κόμμα εκεί. Από αυτό επίσης αναδύεται ο διεθνισμός του κινήματός μας. Οι επιτυχίες μας είναι πάνω απ’ όλα συνδεδεμένες με την ανάπτυξη ενός νέου κόμματος και ηγεσίας και όχι μόνο από την στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική δουλειά. Στην περιοχή μας, στην Μεσοποταμία, έχουν γεννηθεί σημαντικοί πολιτισμοί στους οποίους οι ανθρωπότητα χρωστάει πολλά. Αλλά αν σκεφτεί κάποιος την αυξανόμενη απώλεια των πολιτισμικών αξιών σε όλες τις ηπείρους ή την υπερεκμετάλλευση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, θα διερωτηθεί μήπως τελικά η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα στο σκοτάδι. Είμαι της άποψης ότι αυτά τα προβλήματα χρειάζονται μια νέα φιλοσοφία της απελευθέρωσης. Και αυτή η φιλοσοφία πρέπει να συνδέεται με μια ισχυρή θέληση για αλλαγή. Η Μέση Ανατολή και Μεσοποταμία έχουν γεννήσει πολλούς προφήτες και φιλόσοφους, και αν θέλουμε να πάμε μπροστά σήμερα πρέπει να επιστρέψουμε στις ρίζες της Ιστορίας μας.

Ο Ιμπεριαλισμός έχει δημιουργήσει ένα αποξενωμένο, απάνθρωπο είδους ανθρώπου. Απορρίπτουμε αυτή την εξέλιξη από αρχής, και με το να απορρίπτουμε την αποξένωση και μια ζωή στις πλάτες άλλων, συμπεριλαμβανομένης της νέας γενιάς, αντιμαχόμαστε την παρούσα κατάσταση της ανθρωπότητας. Είναι σκοπός του ανθρώπου να συσσωρεύει πλούτο και πολυτέλειες; Εμείς λέμε απλά ότι ζούμε για να γίνουμε άνθρωποι. Δεν θα μετακινηθούμε ποτέ από αυτό.

Η παρούσα κατάσταση, ειδικά στην Μέση Ανατολή και ειδικά στο Κουρδιστάν, μπορεί να περιγραφεί μόνο ως βαρβαρότητα. Αντιστεκόμαστε στην βαρβαρότητα. Και σίγουρα θα επιτύχουμε. Οι αντίπαλοί μας μας αποκαλούν “τρομοκράτες”. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να καλύψουν την δική τους βαρβαρότητα και το καθεστώς τρομοκρατίας. Είναι σημαντικό να διερωτόμαστε ποιο σύστημα είναι ξανά και ξανά πίσω από δολοφονίες και σφαγές ή ποιο κράτος έχει ένα πραγματικό τρομοκρατικό χαρακτήρα. Και είναι σημαντικό να αποκαλούμε τους τρομοκράτες με τα ονόματά τους. Ειδικά οι ΗΠΑ που ανακοίνωσαν μια “Νέα Παγκόσμια Τάξη”. Από μέρα σε μέρα αποδεικνύεται να είναι η μεγαλύτερη αταξία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βιώνουμε μια αποσταθεροποίηση που προκαλείται από την απεριόριστη αδικία, από την καταστροφή της φυσικής ισορροπίας και του κοινωνικού ιστού της ανθρωπότητας. Στον 21ο αιώνα η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει μεγαλύτερα προβλήματα από τον 19ο και 20ο αιώνα. Για αυτό τον λόγο, είναι απαραίτητος ένας σοσιαλιστικός ανασχηματισμός που βάζει τον άνθρωπο, την φύση του και την ελευθερία του ανθρώπου στο κέντρο της κοινωνίας. Η επανάληψη μιας εποχής με την παλιά, κλασική κατανόηση της επανάστασης, με τις παλιές μεθόδους μάχης ή πολέμου των λαών, δεν συναντά πλέον τις απαιτήσεις των καιρών. Η νέα κατάσταση της ανθρωπότητας χρειάζεται μια πιο αναβαθμισμένη, σύγχρονη σοσιαλιστική λύση με νέα ηθική, φιλοσοφική και επιστημονική προσέγγιση. Η αναγκαιότητα του νέου διεθνισμού ενάντια στην ιμπεριαλιστική διάλυση προκύπτει από αυτή την προσέγγιση.

Εμείς, το PKK, θα χρησιμοποιήσουμε την δύναμή μας για να γίνουμε περισσότερο ένα κόμμα της κοινωνίας, του ανθρωπισμού, της ανθρωπότητας και του διεθνισμού απ’ ότι της εθνικής απελευθέρωσης. Επειδή η προοπτική της ανθρωπότητας βυθίζεται στο σκοτάδι. Πρέπει να ανοίξουμε νέους ορίζοντες. Πέρα από όλες τις τρέχουσες δυσκολίες, πρέπει να συνεχίσουμε για να εξελίξουμε την ανθρωπότητα. Αυτό θα μας οδηγήσει σε μία νέα φάση του διεθνισμού.

Ακόμα και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι επιθέσεις ενάντια στον σοσιαλισμό συνεχίστηκαν. Η Ευρώπη καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να θάψει τον σοσιαλισμό για πάντα. Η συνθήκη είναι παρόμοια με την εποχή της επαναφοράς των Μοναρχών στην Ευρώπη (βλ. English Restoration). Όπως και στις δεκαετίες που ακολούθησαν την Γαλλική Επανάσταση (στα πρώτα μισά του 19ου αιώνα), υπάρχει μια δυνατή επιθυμία να εμποδιστεί οποιαδήποτε προοδευτική αλλαγή. Δημιουργήθηκε μια μεγάλη εχθρότητα απέναντι στον σοσιαλισμό που απομάκρυνε τους Ευρωπαίους από την επανάσταση. Παρόλα αυτά δεν εξαφάνισε τις αντιφάσεις μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα.

Από την άλλη, ο επιστημονικός σοσιαλισμός πρέπει να αναβαθμιστεί. Δεν έχει αποτύχει η ουσία του σοσιαλισμού, αλλά οι παλιές τακτικές και στρατηγικές που δεν ήταν κατάλληλες για την παρούσα περίοδο. Επιπλέον, υπάρχει ανάγκη για μια εναλλακτική εξέλιξη της κοινωνίας. Πιστεύουμε ότι οι πρακτικές μας έχουν κάνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο Σοσιαλισμός είναι πιο αναγκαίος ποτέ για την ανθρωπότητα. Η ανθρωπότητα, είτε θα επιβιώσει με τον σοσιαλισμό ή θα πέσει στην βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Αν δεν θέλουμε την καταστροφή της ανθρωπότητας, πρέπει να δουλέψουμε επίμονα στον σοσιαλισμό. Ο στόχος μας είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου που έχει καταστραφεί από το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Οπότε το ερώτημα είναι αν θα παραδοθούμε ή όχι στον καπιταλισμό.

Με μια πρώτη ματιά η επανάσταση στο Κουρδιστάν φαίνεται εθνική, στον πυρήνα της όμως είναι μια επανάσταση για την ανθρωπότητα. Το αποτέλεσμά της δεν θα είναι μια εθνική δημοκρατία αλλά μια δημοκρατία της ανθρωπότητας. Δεν θέλουμε καινούργια σύνορα. Τα σύνορα δεν είναι σημαντικά για εμάς. Θέλουμε να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε δημιουργικούς ανθρώπους και δημιουργικούς λαούς. Αυτή είναι η συνεισφορά μας και ένα βήμα προς τον επιστημονικό σοσιαλισμό.

Οι σχέσεις μεταξύ Κούρδων και Τούρκων είναι σύνθετες και εν μέρει χαοτικές. Ο ιμπεριαλισμός, μέσω των συμμάχων του, έχει εγκαταστήσει ένα σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης και των δύο λαών με πολλούς τρόπους. Το τι βιώνουμε εμείς, όμως, δεν είναι ούτε η “κανονική” εκμετάλλευση ούτε απλά πολιτική και εθνική καταπίεση. Είναι το γεγονός ότι ο λαός μας αντιμετωπίζει μια γενοκτονία του είδους που λίγα παραδείγματα υπάρχουν στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σήμερα η Τουρκική αποικιοκρατία προσπαθεί να καθαρίσει τον Κουρδικό λαό. Το Κεμαλικό καθεστώς με την υποστήριξη κρατών όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, όπου λόγω στρατηγικών και εγωιστικών συμφερόντων έδωσαν την έγκριση στις εγκληματικές πολιτικές της Τουρκίας.

Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί αυτών των κρατών δεν θέλουν να παραδεχθούν την εμπλοκή τους και την συνυπευθυνότητα τους στο Κουρδικό ζήτημα, που πηγάζει από την υποστήριξή τους στην φασιστική Τουρκία. Οι δημοκράτες και σοσιαλιστές της Δύσης πρέπει να αποκυρήξουν την υποκρισία των κρατών τους. Αυτό θα ήταν μια σημαντική πράξη διεθνούς αλληλεγγύης με τον Κουρδικό λαό και τους λαούς ανά τον κόσμο.

Δεν υπάρχει πιο ασυγχώρητο έγκλημα από την γενοκτονία. Όλες οι καπιταλιστικές χώρες έχουν το μερίδιο τους στην γενοκτονία στο Κουρδιστάν. Δεν είναι τυχαίο που εμείς, που δεν αποδεχόμαστε την φυσική και ψυχολογική μας εξόντωση, είμαστε η νούμερο 1 τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που έγιναν μεγάλες συγκρούσεις στην Ευρώπη. Για παράδειγμα, η δολοφονία του Ούλοφ Πάλμε χρησιμοποιήθηκε εναντίον μας για να ανακηρυχθεί το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση. Από την άλλη, η Γερμανία δεν μας επιτίθεται απλά λόγω κάποιων βίαιων διαδηλώσεων. Θέλουν να καταστρέψουν τον σοσιαλισμό και εμάς μαζί, και επειδή δεν μπορούν τσαντίζονται. Είμαστε περήφανοι που υπερασπιζόμαστε τα σοσιαλιστικά ιδεώδη στην Ευρώπη.

Είμαστε πάντα έτοιμοι να ανασυγκροτήσουμε τις σχέσεις μας με τον τούρκικο λαό. Είμαστε έτοιμοι να αναδομήσουμε την ιστορία των λαών, τις πολιτισμικές και πολιτικές ελευθερίες σε μια γεωγραφική ενότητα, στην βάση της ισότητας. Η βασική προϋπόθεση είναι να σταματήσει η γενοκτονία των Κούρδων και οι σχέσεις να γίνουν ισότιμες και δίκαιες.

Το αποικιοκρατικό Τούρκικο καθεστώς απαντάει στις προτάσεις μας με περισσότερο αιματοκύλισμα και σοβινισμό. Με έντονη σοβινιστική προπαγάνδα οι κυρίαρχοι στην Τουρκία προσπαθούν να εμποδίσουν οποιαδήποτε διεθνιστική εξέλιξη ανάμεσα στον λαό της Τουρκίας. Αλλά με προσπάθεια και επιμονή θα πείσουμε τον Τούρκικο λαό. Δεν θα πέσουμε μέσα στο τέλμα του στενού εθνικισμού. Δεν θα αφήσουμε το ζήτημα των συνόρων να μας καθορίσει. Δεν θα συζητήσουμε για το πόση γη ανήκει και σε ποιον. Αν δημιουργήσουμε την ελευθερία των λαών, έχουμε δημιουργήσει επίσης και τον πιο σημαντικό διεθνισμό.

Για το απελευθερωτικό κίνημα στο Κουρδιστάν υπάρχουν όλο και πιο πολλές πιθανότητες να εξασφαλίσουμε επιτυχία και πρόοδο. Ο κουρδικός λαός έχει εξελιχθεί σε μαχόμενο λαό. Το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα μας επιτίθεται για να μας καταστρέψει. Συνεισφέρουμε με μια δύσκολη αντίσταση. Αν διώξουμε τον ιμπεριαλισμό έξω από το Κουρδιστάν η επανάστασή μας θα είναι, το λιγότερο, όσο αποτελεσματική ήταν και η Οκτωβριανή επανάσταση, ίσως και περισσότερο.

Η βαθμιαία συνειδητοποίηση της απελευθέρωσης είναι επίσης ένα παράδειγμα για τους λαούς στην περιοχή και τους λαούς σε παρόμοιες καταστάσεις. Υποστηρίζει την ανανέωση του σοσιαλισμού σε υψηλό επίπεδο για την επανάσταση των γυναικών, για την επανάσταση της ηθικής, και, με μια έννοια, για την πιθανότητα ανάπτυξης μιας νέας φιλοσοφίας. Μπορεί να μην την βιώσουμε πλήρως εμείς οι ίδιοι αλλά θα είναι μια καλή εξέλιξη για την ανθρωπότητα, για τους ανθρώπους και τους φίλους μας.

RiseUp4Rojava_Greece

συνέχεια